Thuis

Drie uur ’s nachts.

Bram staat al achter de deur als ik binnen kom.
‘Hij heeft je zo gemist’.
Verlegen strijkt hij zijn ondeugende rode kater-kopje langs mijn been.
De tafel staat.
De lamp erboven brandt.
-Nog steeds met stof-
Ik ben zo thuis als thuis ook maar zou kunnen zijn.

‘Rosé Nar?’
Rem pakt twee glazen uit de kast.
Onze glazen.
Onze kast.
‘Proost schat’.
Ik ben behoorlijk hard toe aan een borrel, trek mijn gympen uit en leg mijn voeten onder tafel op zijn schoot.

Rem begrijpt als ik vertel.
‘Het is ook niet niets Nar’.
Hij is trots op me.
Hij had al veel eerder zijn geduld met zus verloren.

‘Ze is in haar hoofd een kind van vijftien’, zei mam eerder vandaag.
Zus ‘moest’ nl. weer ‘even alleen zijn’.
Elkaar aflossen zodat we allebei om de beurt even op het strand konden zonnen was geen optie voor haar.
‘Mam vindt het goed hoor als ik ga’.
Waar ik me mee bemoeide?
Tranen in haar ogen van kwaadheid.
De zoveelste tranen van kwaadheid.
‘Maar denk je dat ik dan geen behoeften heb?
Of mam?
Voor haar is dit terrasje veel gezelliger toch?!’
Boos beende zus weg in haar zeemlederen minirokje. De zwarte en paarse dreadlocks zwiepten van links naar rechts.

Waarschijnlijk op zoek naar de straatzanger waar ze even daarvoor mee had staan tongzoenen in het winkelstraatje.
‘Hij pakte zomaar mijn hand hier op terras en nam me mee’.
Ze lachte.
Ze vond het super.
Ik weerzinwekkend.

‘Ga jij anders ook maar lekker even het strand op hoor kind’.
Een half uurtje dan, vooruit.
Langer wilde ik mam niet alleen laten.
Deze vakantie is voor haar!

‘Het doet gewoon zo’n pijn mam’.
Met een zakdoekje veegde ik even later de tranen weg die onder mijn zonnebril door glipten.
Ik huil nooit.
En zeker nooit op een vol terras.
Ik wilde niet huilen.
Dit moest een leuke vakantie zijn.
‘In haar hoofd is ze maar een kind, ze weet niet beter, ik had het niet anders verwacht, echt niet’.

Om vier uur gingen we kijken of we haar konden vinden.
Stel je voor dat ze met die gekke zanger de hort op was.
We moesten om half acht klaar staan voor de bus die ons naar het vliegveld brengt.

Bij de eerste zandsculptuur-hippie die we passeerden zei mam: ‘Gelukkig, die kunnen we alvast afstrepen’.
Zus gaf hem gister nog twee euro fooi.
Hij kreeg daarmee meer van haar dan wij samen.
We schoten samen in de lach.

Zus lag gelukkig gewoon waar ze zei dat ze zou liggen.
Nadat mam en ik samen weer wat hadden gedronken liep ik naar haar toe.
‘Mam zit op het terras hoor’.
Daarna ging ik precies op het plekje liggen waar mam mij tussen de rijen windschermen nog net kon zien.
Ze zat helemaal alleen op het lege ongezellige terras.
Zus bleef liggen waar ze lag.
Geen enkele aanstalten.
Na een kwartiertje op mijn buik gelegen te hebben ging ik maar weer bij mam zitten.
‘Ik ben toch geen blok aan je been hè kind?’
‘Nooit mam, dat mag je nooit denken hoor’.
Verdorie.

Rem loopt naar de keuken.
‘Jij ook nog een glaasje?’
Hij schenkt al in.
‘Ik weet wel dat het komt door haar herseninfarct maar het is zo verdomd moeilijk’.

Rem begrijpt het.
Heeft het gezien van dichtbij.
De driftbuien.
Haar ogen vol vuur.
Het kinderlijk egoïsme.

Uiteindelijk had ik mijn geduld met haar verloren op het vliegveld, tot groot verdriet van mam.
‘Toe meiden, hou alsjeblieft op’.
Ik heb nu zo’n spijt van mijn uitval.

‘Ik vindt dat je het heel knap gedaan hebt Nar, je hoeft jezelf echt niets te verwijten’.

Natuurlijk waren er ook leuke dingen.
Leuke momenten.
Met mam.
En leuke mensen.
Ik vertel over de Vlaamse schrijver Peter, die ik heel graag beter had leren kennen, de gezellige groep gepensioneerde Engelsen, en over Alan en Claire, de geëmigreerde Schotten waarmee ik de laatste avond zo gezellig mee ben opgetrokken.

Dan kijken we snel nog even de 300 zoveel foto’s.
Er zitten hele mooie foto’s van mam tussen.
De lange rok van Diesel staat haar geweldig.

De vraag die zus me in de auto stelde blijft door mijn hoofd spelen:
‘Wil je mij straks die foto even sturen van die zanger?’

Tja.
Misschien is het zelfs wel maar negen.
En met negen jaar
weet je gewoon niet beter.

Advertenties

19 gedachtes over “Thuis

  1. Lieve meid het is bijna ondóenlijk om met twee patiënten op stap te zijn, je hebt éigenlijk al genoeg aan jezelf als ik me goed herinner!
    Als zelfs moeders af en toe hun kinderen wel even “achter het behang willen plakken” hoef jij je zéker niet schuldig te voelen dat je even je geduld verloren bent met je zus.
    Ik weet zéker dat je moeder mateloos van je houdt omdat je het wél gedaan hebt, hoe moeilijk het ook was. XXX

    Like

    • Nou ja Riet, dat heb ik dus niet gedaan. (Kwam ook omdat we geen tijd meer hadden om wat te eten, en dan ben ik niet op mijn best).
      Op het moment toen ik vroeg of ze de t-shirts die ze geleend had zondag achter wilde achter laten bij mijn moeder, en ze vertelde dat ze die mouwen verknipt had kwam ik zo’n beetje tot aan het kookpunt.
      Daar ging ik overheen toen ze aan mijn tas begon te trekken omdat ze water wilde, terwijl ik eerst wilde boarden. Haar eigen centjes waren allang opgegaan aan wat ik onzin dingen vond. Mijn moeder had geen losgeld voor de waterflesjes automaat en ik had alleen voor mezelf gekocht. (Vanwege die verknipte shirts, ik was het zat!) uiteindelijk gaf ik haar toch 1,25 en ze zei niet eens dank je wel. De hele vakantie al niet, mijn moeder en ik betaalden om de beurt. In plaats daarvan keek ze me woedend aan.
      Toen zei ik boos -toen ze met haar flesje terug kwam in de rij- dat het echt niet de gewoonste zaak van de wereld is dat ik zoveel voor haar betaalde, dat daar best eens voor bedankt mocht worden. Tja, en toen begon ze weer met haar drift- huil-act.
      Zo lullig voor mijn moeder. Daarom heb ik er zo’n spijt van Riet.

      Like

    • Je probeert altijd degene te zien die er geweest is. Je weet dat ze een serieus, net, beleefd meisje was, waar ik altijd maar een voorbeeld aan moest nemen. Deze vakantie heb ik dat misschien eindelijk volledig los kunnen laten. Dat meisje is ‘dood’. Xxx

      Like

  2. Liever Narda, je hebt bijna het onmogelijke gedaan. Zoveel geduld opgebracht! Dat het jou zelfs teveel werd, zegt wel wat. Je hebt je moeder een supervakantie bezorgd. Jammer van je zus, maar jij bent niet verantwoordelijk voor haar gedrag. Kijk naar jezelf: beter kan een mens het niet doen!

    Like

  3. Het lijkt me ontzettend moeilijk om zo te proberen de kerk in het midden te houden, je cijfert je zelf helemaal weg en dat is te prijzen in je zoals je zegt dat je rekening houdt met alle omstandigheden. En als je dan een keer ontploft is dat niet zo gek hoor en dat mag ook best. Je bent ook maar een mens en heb ook een verlies geleden. Het lijkt me heel moeilijk heel veel sterkte er mee…….

    Like

    • Mijn moeder is juist degene die zich ( altijd al) helemaal wegcijfert. Je beschrijft haar hier eerder dan mij. Ik heb ’s morgens wel mijn momenten genomen hoor. Dan wilde ze rustig eerst bijkomen tot een uur of elf.

      Like

  4. Je hebt iets geweldigs gedaan Nar! De drie meiden van Klaas samen op stap! Je bent de spil van het gezin!
    Ik weet zeker dat je moeder onwijs trots op je is en onwijs dankbaar voor alles wat jij en Rem doen! Dus ook voor deze vakantie en jouw incasseringsvermogen! Liefs en dikke kus en geniet weer van het thuis zijn XXX

    Like

  5. Dat snáp ik wel, maar het is zó menselijk dat je een keer ontploft en héus dat doen moeders óók wel eens hoor. Maar ik begrijp wel dat je je moeder een zorgeloze vakantie had gegund en daar heb je toch je best voor gedaan .het zal ook op veel momenten wél gelukt zijn en die momenten zal je moeder koesteren.

    Like

  6. Ik blog nog te kort bij je om precies te begrijpen wat je zusje ooit heeft gehad. Maar ik begrijp dat daardoor een forse karakterverandering heeft plaatsgevonden zodat jij je oude zus bent kwijtgeraakt en er een nieuwe, wat onberekenbaar zusje voor in de plaats hebt gekregen. Vergeef me als ik het onjuist begrepen heb. Maar net als de anderen denk ik dat je het goed gedaan hebt. Je mag van jezelf geen heilige verwachten. Toch snap ik zo goed wat je voelt want ben ik zelf ook niet vaak uit mijn slof geschoten daar waar geduld en vriendelijkheid werd verwacht? Nou, reken maar. In elk geval hoop ik dat je moeder het (ook) leuk heeft gehad.
    Ook mooi te lezen dat je een heel begrijpende man hebt. Dat is fijn om te lezen.

    Like

    • Je begrijpt het goed Plato.
      Vraag is alleen ook of dat herseninfarct is veroorzaakt door haar speed en cocaïne gebruik in de jaren daarvoor. Mijn man vindt alles duidelijk haar eigen schuld. Zonder de steun echter van mijn man en zoon had ik er niet zo goed voorgestaan.
      Ook bloggen (en de begripvolle reacties daarop !) en de steun en / of begrip van familie, vrienden en collega’s helpt.
      Misschien soms niet zo netjes om de vuile was buiten te hangen, maar dat zij dan maar zo. Ik moet eerst voor mezelf zorgen nu, indirect helpt dat hen, over wie ik schrijf, dan ook weer.

      Like

  7. Logisch dat je een keer uit je slof schiet zeg. En jij hebt ook een heftige periode achter de rug, waardoor het geduld dat je nog opbrengt echt prijzenswaardig is. Volgens mij heb je zelfs geen lappenmand, laat staat dat je erin gaat zitten. Je doet het gewoon harstikke goed!

    Like

  8. Als je nooit zult weten wat de oorzaak is van je zusjes veranderingen, dan zul je ook nooit weten waarom zij wel en jij bijvoorbeeld niet aan de speed en de coke is gegaan. Met alle respect voor iemand die daar anders over denkt vind ik het wat kort door de bocht door te stellen dat alles ‘eigen schuld’ is. We weten veel te weinig van elkaars psyche om dat te kunnen zeggen. Geloof je in reïncarnatie dan geldt dit helemaal. Je weet dan niet wat iemand aan pijn uit andere levens heeft meegenomen. En als je de dingen niet zeker weet, dan laat je haar dus niet los, hoe rot ze ook soms doet. Moeders weten dat als het om hun kinderen gaat. Ik weet dat als het om mijn kinderen gaat. Wat ze ook doen, je blijft achter ze staan. Tot de dood er op volgt. Ik zou anders nooit rust kunnen hebben.

    Like

    • De (grote) omslag in jaar karakter vond plaats rond haar 26ste.
      Toen ze in het ziekenhuis lag vanwege haar herseninfarct heb ik een neuroloog (die ik ken van de nieuwjaarsborrels) gevraagd of hij de ct scan wilde opvragen en bekijken.
      Volgens hem was het inderdaad niet ondenkbaar dat ze een tijd daarvoor een Tia heeft gehad. Het kan er bij mij niet in dat iemand die altijd zo anti drugs was, beeldjes van eendjes spaarde en de steun en toeverlaat was van haar werkgever binnen een paar maanden zo radicaal kon veranderen.
      En toch Plato, heeft iemand ook een eigen keuze.
      Ik ben inmiddels bij de jaren ’80 aangekomen. Door middel van het herbeleven en opschrijven van mijn herinneringen probeer ik uiteindelijk het antwoord te vinden denk ik.
      Waarom zij wel?
      Ik niet?
      Dat is de rode draad.

      Like

  9. Ik sluit me aan bij de rest: je hoeft jezelf niets te verwijten. Het valt niet mee, om op die manier op pad te zijn. Je ziet je zus teveel als een ‘gewoon’ mens terwijl ze eigenlijk een patiënt is – door haar op die manier te benaderen wordt het misschien allemaal een beetje …acceptabeler? Ik weet het niet hoor, ik zeg ook maar wat. Het lijkt me in elk geval heel moeilijk en je hebt het geweldig gedaan!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s