Start to Run les 1.1

IMG_6264

Je raadt nooit wat ik vanmorgen heb gedaan.
-Nou ja, eigenlijk heb ik het al verklapt in de titel natuurlijk-.
Ik heb vanmorgen mijn stoute loopschoenen maar weer eens aangetrokken.
Kreeg er ineens weer zo’n zin in.
Zou ik het gewoon eens gaan proberen?
Heel langzaam.
Heel voorzichtig.
Als ik nou eens gewoon alle lesjes drie keer herhaal voordat ik doorga met de volgende training?
Dus 1.1 de eerste keer les 1, 1.2 de tweede keer les 1 enz.

Dan loop ik niet in zes weken 3km zonder te stoppen, maar in 18 weken.
Ja, dat is traag.
Heel traag.

Maar wat wil ik?
Wat kan ik?
Met welk doel wil ik lopen?
Vijf km dik onder de dertig minuten gaat het nooit meer worden.
En dat hoeft ook helemaal niet.
Dat is ook helemaal niet goed voor mijn gewrichten (ik heb poly artrose).
Hardlopen is dus eigenlijk helemaal niet zo heel goed voor mij, fietsen of zwemmen (O, gruwel) is beter, maar het màg wel van de reumatoloog.
En ik vind het gewoon zo lekker.
Ik mis het zo ontzettend.
Het doet zoveel goed voor mijn geest.

Maar goed.
Vanmorgen dus mijn loopschoenen weer eens aangesjord en daar ging ik hoor in Kyl zijn kei-fijne ‘Superdry’ jasje. (Merkte hij toch niets van, hij lag nog op 1 flapoor).
Het schema?
5 minuten wandelen
1 minuut dribbelen
3 minuten wandelen
1minuut dribbelen
3 minuten wandelen
2 minuten dribbelen
en daarna het schema nogmaals herhalen.

Gek toch, hoe je je grenzen gaat verleggen als je lichaam je door wat dan ook in de steek heeft gelaten.
Dat ik dit nu vandaag weer zou kunnen volbrengen, daar heb ik heel lang
niet van durven dromen.
En daar ben ik heel, nee HÉÉL dankbaar voor.

Advertenties

De dag van gister.

IMG_6260

Maandagmiddag.
Ik heb niet alleen zitten janken hoor maandag. Ja, heel goed, inderdaad, ik was ook naar de Bieb geweest, maar dáárna kwam Esther van Memento Mori nog even langs. Niet onverwachts hoor, ze belde ’s morgens of ik tijd had. De rekening van de uitvaart was namelijk klaar.

Hoewel we door de pastor en Esther waren gewaarschuwd, vond ik het toch teleurstellend dat het crematorium 180 euro had gerekend voor slechts vijf minuten extra tijd in de aula. Na zus was er geen uitvaart meer, dus er zat (lag) niemand te wachten. Typisch gevalletje van ‘de één zijn brood’.

Van de rechtbank hebben we nog niets vernomen. Omdat zus door de Volkskredietbank haar geld liet beheren (halleluja) is het wachten daarop. Tot op heden is niemand gerechtigd haar geld op te nemen. Neef is minderjarig. Een klein gedeelte van zus haar uitvaartpolis wordt op haar bankrekening overgemaakt. Een groter gedeelte werd gelukkig rechtstreeks naar Esther uitgekeerd. Maar goed.
Of mam dus maar weer even een paar duizend voor wil schieten.
-En ja, ik zou kunnen bellen. Misschien zou ik eens móéten bellen, maar ik steek liever nog even een week mijn kop in het zand, en hoop van de week gewoon echt wat van de rechtbank te horen.
Ex ook.
Bizar!

Woensdag.
Kijk aan!
Een check van maar liefst 10! pond van de vader van Kyl die geen alimentatie -ook geen achterstallige!- meer hoeft te betalen van de rechtbank omdat hij geen inkomen heeft.
Een week na de uitspraak liet Kyl me zijn Facebook status zien: ‘Kan niet kiezen. Zal ik naar Griekenland of naar Londen’. Een paar weken later had meneer ineens weer een baan als anesthesie assistent.
Ik ben niet haatdragend.
Heus niet. Ik vergeef veel. Snel. Maar deze man is voor mij een person non grata.
Ging hij me op de dag van de euthanasie van mijn vader ineens bellen. En na de dood van zus ook. Lazer toch op.
Ik heb heel rustig en aardig gezegd: ‘Sorry, I do not want to speak with you, goodbye’ en vervolgens de verbinding verbroken.

Donderdag.
Kijk nou!
Nóg een check van de vader van Kyl.
Vandaag krijgen we 250 pond.
Wil zeker zijn schuldgevoel afkopen.
Nou, als dat zo doorgaat iedere dag, kom maar op hoor.
-Bij de veertienduizend geef ik wel een seintje oké?-
En dan ben ik nog soepel.

Vrijdag.
Wonderschone witte wereld.
Weet ik nog?
Van vroeger?
Met zus op de slee?
Mam trok.
Opeens stond ik op en rende plotseling naar de overkant.
Mam gilde.
Boem!
Een auto raakte mij frontaal.
Ik viel precies voor het wiel.
Gelukkig had ik een glad jasje aan. Ik gleed meters mee tot waar de auto tot stilstand kwam.

Ik weet het nog.
En over vijftig jaar zal ik het nog weten.

Als de dag van gister.

IMG_6261

IMG_6262

Blog inspiratie

Ik zit in een dipje.
Een blogdipje welteverstaan. Voor gister wist ik nog niet dat ik zoiets als een blog dip kon hebben, maar ik las het ‘Blogboek’ van Kelly van http://talesfromthecrib.be en voilà, een dip van hier tot Jericho.

Ik kwam het boek, toen ik gister eindelijk mijn tranen had gedroogd, toevallig tegen op het rek met de nieuwe aanwinsten van de Bieb (zo heet ‘ie echt hoor, ‘de Bieb van de Zaanstreek’. Geen spelfout;-)
‘Neem me mee, neem me mee’, riep het, en ik -O dom, dom, dom, kon de verleiding natuurlijk niet weerstaan.
-En ja, ik had het natuurlijk moeten kopen, en niet lenen. Sorry Kelly-.

De rest van de middag en avond zat ik natuurlijk met mijn neus in die blog bijbel.
Wat een leuke tips.
Wat een goede suggesties, Wat een fijne links.
Er ging een blog-wereld voor me open.

Er stonden echt zoveel leuke ideeën in.
Ik zou bijvoorbeeld de inhoud van mijn koelkast kunnen fotograferen.
Of van mijn tas.
Of wat dacht je van een prijsvraag?
Een leuke quote?
100 Geluksmomentjes dan?
Misschien zou ik jullie over het beste advies kunnen vertellen wat ik ooit heb gekregen?
Of zal ik een week lang bijhouden van wat ik eet of draag?
Wat denken jullie?
Misschien willen jullie liever wat horen over mijn beste aankoop ooit?
Of mijn ‘to-do’ lijstje lezen?
Iets testen?
En meer foto’s natuurlijk!
Véél meer foto’s.
Een blog zonder foto’s is namelijk als een aardappel zonder jus.
-Schijnt-

Maar goed.
Nu lukt het dus niet meer.
Bloggen.
Zelfs mijn openingszin is vandaag waardeloos.
En dan heb ik het nog niet eens over de titel.

Nou, laat maar weten lezers.
Ergens behoefte aan?
Moet het roer een beetje om?
Of zal ik toch maar gewoon liever mijn eigen dingetje blijven doen?

Gooi ik er af en toe wel een quote tegenaan;-)

IMG_6253.JPG

Zus

Jouw foto’s.
Alles
in één doos
in de hoek.
Zie je wel?
Met je agenda’s van geleefde jaren, bedremmeld ernaast.
En de tekeningen van jarenlang er bovenop.
Onder je schilderij het plastic doosje met je stem gevangen op een oud bandje in 1976.
Ik was erbij.

Je sieraden liggen netjes in de kast daar links, achter het glas, zie je wel?
Je telefoon -klaar voor gebruik-
naast je iPod op het kastje.

Dansend kom je voorbij op YouTube.
Gister werd je op Facebook getagt.
Je paardjes staan zolang maar even boven voor het raam.

Je energie
door een vlinder bewaakt
gevangen in een stille trom.

Ik heb je dr. Martens gedragen.

IMG_6246.JPG

IMG_6245.JPG

IMG_6247.PNG

Follow my blog with Bloglovin

Sjeem on me:-(

Vrijdag.
‘En dan mam?’
Nou, als je verdoving werkt dan snijden ze je kaak open en dan halen ze hem er zo uit. Het kraakt een beetje, maar verder voel je er niets van, heus’.
We zijn op weg naar de Heel.
‘Met een nijptang?’
‘Ja, met een nijptang Kyl.
En als het niet wil dan pakken ze gewoon de cirkelzaag er even bij.
Natuurlijk niet.
Gek!’

Terwijl Kyl in de behandelkamer zit, sterf ik duizend doden.
Mijn god wat duurt het lang.
Ik was toen toch zo klaar?
Hoor ik nou een gil?
Zal ik eens vragen aan de assistente waarom het zo Allejezus lang moet duren allemaal?

Na veertig (!) minuten komt het slachtoffer eindelijk weer naar buiten.
Nu alleen nog maar een oorcorrectie in februari en de andere verstandskies in maart.
Phiew.

’s Avonds.
Nadat ik mam naar huis heb gebracht kijken Rem en ik sinds tijden weer eens naar een film. ‘Marley and Me’.
Dacht dat het een comedy was.
Op het laatst zitten we in stereo te janken op de bank.
Rotfilm!

Wat is dat toch?
Wat zit de menselijke geest, nou ja, mijn geest dan toch zeker, toch raar in elkaar dat ik amper huil als mijn dierbaren ziek worden of overlijden, terwijl de dood of ziekte van een huisdier me echt ‘stuk’ krijgt.
Het lijkt wel alsof dat wèl in één keer binnenkomt, terwijl het verdriet van het verlies van mijn vader en zus maar heel gedoseerd bij mij binnen komt.
Af en toe word ik overweldigt door verdriet. En dan zet ik het op de een of andere manier weer opzij in mijn hoofd.
Niet bewust hoor.
Dat gaat vanzelf.
Ik denk dat het zelfbescherming is of zo.
Als het voor de volle 100% bij me binnen zou komen, zou ik niet meer kunnen functioneren denk ik.
Niet meer voor mijn moeder kunnen zorgen.
De natuur heeft het vast daarom zo bedacht.
Of zit het anders?
Wie het weet mag het zeggen.

Zaterdag.
Het is prachtig weer. Rem en ik besluiten de route te lopen naar het plekje waar we een klein gedeelte van de as van zus willen uitstrooien.
Het is voor een groot deel onverhard.
Glibberig.
Modderig.
Sommige stukken zijn echt geen doen voor Scotty (mams scootmobiel).
‘Dan moeten we voorstellen dat we het zonder haar gaan doen’.
Het zit me niet lekker.
‘Misschien kan ik hier zelf over een tijdje ook wel niet meer komen op eigen kracht’.
Het gaat nu best goed met mijn gewrichten maar voor hetzelfde geld zit ik (vanwege de poly artrose) over een jaar of wat in een rolstoel. Daar kun je je misschien niets bij voorstellen als je gezond bent, maar de herinnering aan de pijn in mijn lijf ben ik echt niet vergeten. Een jaar geleden had ik dit stuk echt niet kunnen wandelen. Pas tijdens de vakantie in april met zus en mam in Spanje ging het lopen ineens wat beter.
En dan? Stel je voor dat ik dan behoefte krijg om naar het plekje te gaan waar ik zus weet? Dan kan ik er niet eens heen.
We gaan op zoek naar een ander duin. Een duin waar mam en ik altijd dichtbij zullen kunnen komen, no matter what.

Na dit besluit drinken we koffie bij het haardvuur bij ‘de Deining’. Daarna een lekker rood wijntje. En nog eentje. Vooruit nog maar één. We hebben het beregezellig met een stel uit Zaandam.
Nog ééntje dan?

Zelfs zó gezellig dat ik niet eens gezien heb dat Kylian me probeert te bellen.
En zelf denk ik er eigenlijk ook niet aan om hem even te bellen.
-Zoiets vergeet je toch niet?-

Ik lig alweer een tijdje wakker als ik hem om half vijf thuis hoor komen.
‘Waarom nam je nou je telefoon niet op mam?’
Hij heeft helemaal gelijk.
Zo gaan we hier niet met elkaar om.
Wat is dit nou?
Ik voel me rot.
Wat ben ik nou voor moeder?
Sjeem, Sjeem, Sjeem on me!

IMG_6235.JPG