Kaarsje branden?

Ik heb drie doopkaarsen op mijn kast liggen.
Bij het leeghalen van mijn ouderlijk huis vond ik ze in de oude televisiekast van ome Jan en tante Lenie die mijn vader op zolder had ingebouwd.
De kaarsen zitten in langwerpige doosjes. Op een ervan staat mijn naam en doopdatum in sierlijke letters geschreven.
De andere is van Zus weet ik, zo te zien heeft haar plechtigheid wat langer geduurd dan de mijne. Er zit een breukje in.
Van wie die derde kaars is weet ik niet precies.
Van mijn vader?
Of van mijn moeder?

img_3161

Mijn intuïtie zegt me dat hij van mijn moeder is, maar misschien kunnen mijn tantes of ooms nog wel uitsluitsel geven. Het was in ieder geval wel een hele snelle bedoening geweest zo aan de kaars te zien.

Het is me altijd een gedoe met die kaarsen hoor mensen.
Mijn moeder en zus waren namelijk ook nogal van het ‘even een kaarsje branden’ in iedere kerk die ze binnen kwamen, dus uiteraard doe ik nu hetzelfde voor hen. Voelde me zo’n hebberd laatst in Barcelona toen ik maar liefst drie kaarsen uit het kistje pakte. Gelukkig hielp nicht Carolina een handje met het overeind houden van het hele spul, want ze waren zo dun dat ze de kopjes al snel in treurnis lieten hangen. Het was uiteindelijk een onbegonnen zaak.
Nicht probeerde er toen heel lief maar een positiefs eindje voor me aan te breien: ‘Kijk nou hoe mooi, ze slaan een brug naar elkaar’.

Maar goed, we hadden het over de doopkaarsen.
Neef, de zoon van Zus, zegt zo’n kaars niet zoveel, net zoals as in emaille hartjes, sieraden of urnen hem weinig zeggen.

‘Daar heb ik allemaal niets mee hoor.’

Dus nu ligt Zus haar kaars samen met de andere twee te verstoffen in zijn langwerpige kartonnen doosje op de kast achter het Delfts blauwe kaststel van mijn oma H.
En iedere keer als ik daar afstof (niet zo vaak hoor mensen, wees gerust) vraag ik me af wat ik ermee zal doen.
-We hadden hem natuurlijk op de crematie kunnen (moeten?) branden maar daar had ik even niet aan gedacht.-
Hoort dat wel zo?
Ik weet eigenlijk helemaal niet.
Weet u het misschien?

Misschien moet ik de kaars gewoon nu maar af en toe even laten branden, dat kan ook.
Op haar geboortedag (dat is op 1 november, Allerheiligen).
Op haar sterfdag 14 november.

Het is dan wel een heel speciaal
vlammetje natuurlijk.
Ik zou dat speciale vlammetje bijvoorbeeld ook heel goed even kunnen laten branden als Neef trouwt of later een kindje krijgt of zo.
Dat is misschien nog wel een veel beter idee.

En de kaars van pap / mam kan ik dan wel met Allerzielen branden toch?!
-Anders brandt die van Zus ook weer zo snel op. –

Kon ik het allemaal nog maar gewoon even aan ze vragen.
Dat zou de situatie er soms toch een stuk makkelijker op maken.
-U wilt niet weten met voor wat voor idiote vragen je jezelf geconfronteerd ziet als je hele familie het loodje heeft gelegd.-

‘Zoals jij denkt dat het moet, zo is het goed Nadda’.

Ach.

Misschien moet ik hem ook maar gewoon bewaren.

De vraag is alleen:

Voor wie dan?

Achtste huis zaken

Het zijn naargeestige dagen, zo vlak voor Halloween.
Dagen waarin ik steeds terug moet denken aan mijn zus, die nog maar twee jaar geleden zo druk bezig was het Halloween feest voor te bereiden ten ere van haar vijftigste verjaardag.
Hoe gruwelijk had het geweest als ze twee weken eerder haar hersenbloeding had gehad, tijdens dat feest?
Nog gruwelijker?

Mijn zus hield van Halloween.
Van ‘heksendingetjes’ als handlezen, astrologie, kruiden, edelstenen, pendelen, chakra-healing, Tarot, you name it. Ze had in haar leven enorm veel kennis vergaard. Vroeger, toen ze nog in de Zaanstreek woonde was ik natuurlijk wel eens proefkonijn. Zaten mijn handen weer twee dagen onder de blauwe inkt, of had ik de kriebels na een Tarot legging. Niet dat ze enge dingen voorspelde hoor, maar gewoon, het hele sfeertje eromheen.

In deze dagen voel ik ook altijd wel wat meer behoefte om me in onopgeloste moorden en andere ‘sinistere’ onderwerpen te verdiepen, of gewoon om wat kaarsjes aan te doen, gordijnen dicht, en samen een spannende thriller kijken.
Heeft u dat ook?

Afgelopen donderdag was de eerste aflevering van ‘De Pennen Zijn Geslepen’, een schrijfprogramma, hoe leuk is dat?
Je kunt als je wilt ook meedoen aan de schrijfwedstrijd voor de kijkers: Schrijf een eerste alinea van ten hoogste 150 woorden van een verhaal dat uiteindelijk niet meer dan 750 woorden mag bevatten.
Mijn stukje kunt u evt. hier vinden. Zag al een fout nl. een klink die opent, en verder heb ik een beetje te enthousiast met de bijvoeglijke naamwoorden gestrooid, en er zullen vast wel her en der spelfouten in staan, dus winnen zal ik zeker niet.
-Wees gerust, stemmen kan ook niet-.

Het was lang geleden dat ik echt iets fictiefs heb geschreven, dus dat dàt me is gelukt, daar ben ik al heel erg blij mee. Voor mij betekent het namelijk dat er weer plaats komt in mijn hoofd voor onbelangrijke gedachten en emoties.

Laat u het weten als u ook meedoet?

Fijn weekend!

Over grote reisplannen en een saunabezoekje

Zaterdag 22 oktober
De ‘Down Under’ plannen van Kylian beginnen langzaam vorm te krijgen. Zoals het er nu uitziet is hij in december klaar met school en vertrekt hij in 29 januari naar Sydney.
Daar zal hij al de dingen tegelen die hij nodig heeft zoals een bankpas, RSA certificaat (Responsible Service of Alcohol) en dergelijke. Een Working Holiday Visum heeft hij dan hier al geregeld.

Waar hij allemaal heen gaat verder is nog allemaal open. Oostkust, misschien NZ, hij ziet wel.

Hij zal terugvliegen naar Amsterdam via Perth waar hij natuurlijk Jess (zijn halfzus) weer zal zien die daar woont met haar man George en hun drie kindjes.
Het is alweer vier haar geleden dat hij ze voor het laatst zag bij zijn oma in Yorkshire. Hij wil daar ongeveer een maand blijven.

Uiteraard gaat hij ook skydiven bij Robin. Mocht hij geen baantje vinden in Perth, dan heeft Rob al aangeboden dat hij misschien op de dropzone misschien wel iets kan doen.

Het plan is dat hij eind mei, vlak voor mijn vijftigste verjaardag terug komt, maar als hij het heel fijn heeft moet hij natuurlijk niet alleen terugkomen voor mijn verjaardag, dat zou toch zonde zijn?!

Wel spannend hoor allemaal. Ik vind het zo leuk voor hem.
(En zo eng tegelijkertijd, hij is nog maar negentien).

Zondag 23 oktober
Van half twaalf tot zeven uur naar het Fort Resort Beester geweest. Was lang geleden dat we voor het laatst in de sauna waren. Heerlijk. Een aanrader dat fort.

Gister heb ik voor de eerste keer een paar uurtjes op de poli geklust in het kader van de reïntegratie.
Kreeg zo’n hartelijk welkom, deed me goed.
Mocht een paar uurtjes op een heerlijk rustig plekje werken, echt een ongekende luxe voor me,zo zalig!

Artritis update-je

Ik had het al een beetje voelen aankomen natuurlijk: het gewricht van mijn grote teen is ontstoken.

Nu slik ik sinds gister dus 3x50mg diclofenac en vandaag gaat het alweer iets beter.
Zo pijnlijk als toen in mijn nek en pols was het gelukkig deze keer (nog) niet, aanraking was nog wel te verdragen, er op lopen kan ik alleen niet. Het lullige bij mij is dat zo’n ontsteking nooit echt vuurrood wordt en heel erg dik zoals bij normale mensen met een ontsteking. img_3121

Wel zie je bijvoorbeeld een tijdje na zo’n ontsteking een vergroeiing, bijvoorbeeld  op mijn rechterpols. Ziet er niet uit zo’n dikke knobbel:img_3126

Die rimpels en die sproeten en vlekken trouwens ook niet.

Natuurlijk valt het allemaal in het niets bij het overlijden van Jaixy, dat besef ik mij terdege. Over all ben ik echt heel erg blij en dankbaar voor wat ik allemaal weer kan. Maar in mei 2013 ben ik dit blog juist begonnen vanwege de ontstekingen in mijn lijf, dat was de rode draad, vandaar dat ik er nu toch nog maar even  wat over schrijf.

 

 

de week / het verlies van een blogmaatje

Woensdag 10 oktober
Soms is het maar beter ook dat je niet alles van tevoren weet.
Daar had ik het vorige week woensdag met Sandra over. Het was alweer een tijdje terug dat we hadden afgesproken maar wat in een goed vat zit verzuurd gelukkig niet. Deze keer zaten we eens niet achter een bel wijn op de Dam, maar zaten we achter een broodje carpaccio en een -echt ieniemienie!- mosterdsoepje.
Het was goed haar weer even te zien en even bij te kletsen.

Donderdag
Dat ik mijn portemonnee ben vergeten merk ik pas als ik op mijn werk ben. Gelukkig heeft Kyl een paar tussenuren op school en wil hij wel even langs komen. Heb hem gelijk maar een rondleiding gegeven. ‘Wat is het hier groot!’ Kind voorgesteld aan een paar collega’s. Zo leuk om achteraf te horen: ‘Wat een lieve leuke zoon heb jij. Lekker ding hoor!’
Tja. En dan kan hij nog koken ook;-D

Vrijdag:
Vandaag met mijn leidinggevende een gesprekje gehad op de poli. Vanaf volgende week mag ik daar een poosje re-integreren. De klusjes boven zijn een beetje op en op de poli ligt genoeg scan werk en andere duffe klusjes waar geen normaal werkend mens ooit aan toe komt. Heb er zin in.

We eten dit:img_3095

Drie maal raden wie er gekookt heeft.

Na het eten bestel ik hele geinige kerstkaarten van spelende varkentjes in de sneeuw en andere grappige beestenkerstkaarten bij ‘Compassion in World farming’, een stichting die ik al een paar jaar een klein beetje steun. Misschien wel iets duurder (10 stuks voor vijf euro,  is dat duur?) maar ineens krijgt het sturen van een kerstkaart weer een betekenis voor mij. Zou zelf ik het heel leuk vinden om zo’n kaartje ontvangen nu ik weet waar de opbrengst van de kaarten (gedeeltelijk) naar toe gaat.

Zaterdag
Nadat we een midweek vakantie hebben geboekt in de Harz vertrekken we richting het Gooi waar we een uurtje wandelen tussen de schaapjes op de Tafelbergheide. Daarna gaan we even langs Geert die inmiddels zijn eigen kamer heeft in een verzorgingshuis. Lies, J en P zijn er ook even.
Best gezellig. Geert mag gelukkig ook weer heel af en toe een wijntje nu.
Het is allemaal wat.

Zondag is het zalig weer en dus trekken we onze beste wandelschoenen uit de kast en maken we een wandeling door de Heemskerkerduinen, hét gebied bij uitstek waar je zomaar ineens een zeldzame Hulk in het wild tegen het lijf kan lopen. Vandaag bleef het helaas bij deze Schotse Hooglanders:

En een laaglandertjeIMG_3112.JPG
Na afloop stond er 11, 6 km op de stappenteller. Wie had drie jaar geleden durven hopen/ dromen dat ik ooit nog zo’n eind zou kunnen wandelen? Ik niet!

Maandag
Vorige week kreeg ik al een mail van M, communicatiemanager van de site ‘Wie troost mij’. Om een lang verhaal kort te maken: hij vroeg of ik eens een keertje een gastblog voor hen zou willen schrijven.
Ik voel me natuurlijk zeer vereerd. En als ik daar andere mensen mee tot steun kan zijn dan doe ik dat natuurlijk heel graag.
Zo te zien hebben we hetzelfde soort stukje voor ogen, en hoef ik niet iets te schrijven wat mij niet ligt.

Dinsdag
Had ik gister al pijn in mijn voet, vandaag is het erger, het gewricht van mijn grote teen zal toch niet ontstoken zijn?

Net als ik ’s avonds op de bank ‘pijn in grote teen’ Google, ontvang ik een bericht van Morgaine via de Messenger. Jaike, alias Jaixy, een van mijn lieve blogmaatjes is gister overleden.
Ik ben helemaal uit het veld geslagen.

Jaixy (1980) was in 2014 kankervrij verklaard na borstkanker toen we elkaars blog gingen volgen.
Ze pikte het hardlopen weer op, daarbij geholpen door een personal coach. Mén wat vond ik het knap van haar toen ze weer 10 km kon lopen en ze haar eigen werk als Neonatologieverpleegkundige weer fulltime opgepikt had.
Inmiddels had ze ook een lieve vriend gevonden en samen kochten ze een huis, en deden ze alle ‘gewone dingen’ die soms zo burgerlijk lijken maar het leven ondertussen zo prachtig mooi maken, zoals vakanties, familie bezoeken, werken, gewoon, normaal leven dus.  En wat genoot en waardeerde ze van dat leven.
Ondertussen streed ze ook voor een herstel-borstcorrectie, maar de verzekering vond dat ze het maar met haar prothese moest doen zoals hij nu was.

Vorig jaar toen ze zich omkleedde na een dienst voelde ze opeens weer een heel klein ieniemienie knobbeltje onder haar oksel.
En voor een tweede keer ging ze het traject in van chemo en bestralingen. Alles zou weer goed komen, daarvan was ze overtuigd. Was ìedereen overtuigd.
Klagen deed ze nooit.
-Niet dat iemand dat ook maar vreemd zou hebben gevonden-.

Opeens kwamen de hoofdpijnen.
Verschrikkelijke hoofdpijnen.
Opnames.
Morfine.
En dan gelukkig gaat het toch weer beter. Een klein maandje terug trouwde ze met haar liefste.

Vanaf die tijd is het ijselijk stil op haar blog. Een enkele groet, een lieve wens van wat lezers nagelaten.
En stil zal het van haar kant nu voor altijd blijven.

Haar doek is gevallen.

Ik hoop dat ze mijn applaus nog lang zal kunnen horen.

Rust zacht lieve Jaix,
ik ben blij en trots dat je mijn blogmaatje was.

Over enge hersendoodverhalen, orgaandonatie en wilsbeschikking

Vandaag werd er alweer een bericht over orgaandonatie gedeeld op facebook, dit naar aanleiding van de aanpassing in de wet dat iedereen ‘zonder tegenbericht’ nu automatisch als orgaandonor zal worden geregistreerd.    Ik ga de betreffende berichten niet linken, u zult ze desgewenst vast zelf wel weten te vinden, de strekking is dat sommige mensen die hersendood verklaard worden en vervolgens op de OK liggen om organen te doneren alles kunnen voelen en kunnen zien. Zulke berichten raken mij natuurlijk heel persoonlijk omdat wij in november 2014 voor de vraag werden gesteld of  er van mijn hersendood verklaarde zusje organen  gedoneerd mochten worden.

Het draait allemaal om de hersendoodverklaring. Volgens mij betekent hersendood dat je vitale functies niet / nooit meer zelfstandig zullen kunnen functioneren, dus dat je zult overlijden zodra de beademing wordt stopgezet.

Ik voelde het gewoon toen mijn zusje hersendood was.

Mijn zusje heeft in 2007 al een keer een  zwaar herseninfarct gehad. Daardoor lag ze in een coma. Ik was als eerste famikielid bij haar op de ICU. Toen ik haar hand die eerste keer vasthield op de ICU en haar gezichtje een beetje schoonmaakte voelde ik / wist ik gewoon dat ze ‘er nog was’. Pas na een paar dagen op de Stroke unit ontwaakte ze, na een week kon ze een paar stapjes lopen, na twee weken haar plas ophouden, na drie weken slikken, na vier weken haar eerste woordje -‘eyebrowpencil'(!)-schrijven en na een maand weer wat geluid maken.
-Zo ongeveer-
Helemaal goedgekomen is het helaas nooit, haar afasie en karakterveranderingen waren helaas blijvend. Ze kon na een half haar revalideren wel weer op zichzelf wonen, iets waarop niemand ooit had durven hopen. Onderschat de lichamelijke en vooral de psychische gevolgen van een CVA niet, ook voor de familie en vrienden kan dit heel erg moeilijk en zwaar zijn.

In november 2014 kreeg mijn zus een grote hersenbloeding in de Lidl. Ze was net vijftig geworden.
Een operatie volgde dezelfde avond. De volgende morgen kreeg ze helaas nog een hersenbloeding.
En weer was ik op de ICU en weer hield ik haar hand vast.

Maar deze keer was het een lege hand.
Ze zag er hetzelfde uit als de vorige keer.
Een tube.
Buisjes.
De apparatuur om haar heen.
Ja, ze zag er hetzelfde uit, alleen deze keer was ze ‘niet thuis’.
Een onmiskenbaar gevoel.
En een diep intuïtief weten.
Ik stond letterlijk met lege handen.

Er volgde onderzoeken.
Tests.
Scans.
Je wordt echt niet zomaar hersendood verklaard, en daar komt ook echt niet maar één persoon aan te pas. En het lijkt me ook redelijk ver gezocht dat er een samenzwering bestaat van artsen, IC verpleegkundigen en operatiepersoneel die jaar in jaar uit met zichzelf kunnen leven als ze ook maar het vermoeden hadden dat deze patiënten pijn konden ervaren op de operatie tafel.
-Voor wat?
Voor geld?-

Ik heb met eigen ogen gezien bij mijn zusje (willen zien) dat er in geval van hersendood echt geen enkele sprake meer is van enige reflexen ondanks dat de tube door haar luchtpijp heen en weer werd gehaald of haar pupil werd aangeraakt en meer van dat soort akelige testjes. Als de hersenstam niet meer functioneert kun je namelijk ook geen pijnprikkels meer registreren.

Dat er in bepaalde berichten en boeken nu gesuggereerd wordt dat dat wel zo zou zijn doet mij pijn, omdat dat dus zou suggereren dat ik mijn zusje die akelige testjes heb laten ondergaan zonder dat ze ook maar had kunnen reageren.
-Vrij sadistisch lijkt me.-

En dan wordt je uiteindelijk voor de vraag gesteld : doneren of niet?
Ik vond het achteraf best spijtig dat ik nooit aan mijn zusje heb gevraagd of ze haar organen zou willen doneren, waardoor we uiteindelijk de (moeilijke keuze) hebben gemaakt om haar organen niet te laten doneren.
Haar zoon (toen net 17) meende zich na een tijdje te herinneren dat ze ooit tegen hem gezegd had dat ze dat niet zou willen, reden genoeg om daar met ons allen direct pal achter te gaan staan.
Het is echt niet makkelijk om je op zo’n moment óók nog eens met deze moeilijke keuze bezig te moeten houden.
Het moment kiezen van laten gaan is al erg genoeg, ondanks wilsbeschikking.
Want ja: Gelukkig had ze die wel: een wilsbeschikking!

Mijn zusje had al een paar jaar geleden geleden tegen mij gezegd:
‘Weet je…als ik niet meer kan dansen hè, niet meer zelfstandig kan wonen, niet meer kan eh…nou ja, je weet wel…dan hoeft het voor mij niet meer’.
Na dat gesprek heeft ze op mijn aandringen een wilsverklaring ingevuld, die ik vervolgens samen met een goede vriend van haar ondertekend heb.

Ja, natuurlijk moeten we allemaal goed nadenken of we wel of geen donor willen worden. En misschien moeten we dan ook zeker daarbij niet de vraag uit het oog verliezen of we voor jezelf en/ of onze liefsten een donororgaan van een hersendood verklaarde mens zouden accepteren als dat ooit nodig mocht zijn.

Maar misschien is het wel het allerbelangrijkst dat we allereerst eens even heel goed na denken over een wilsbeschikking.
Voor je het weet laat je familie je namelijk verder leven als een kasplantje omdat ze door bovenstaande verhalen hoop hebben gekregen dat je ooit weer 100 % zult kunnen functioneren.
Daar ben je dan mooi lekker mee als je daar weinig trek in hebt.

Ik hoop dat dergelijke verontrustende berichten een snelle dood vinden.
De gedachte je liefste kind/ ouder/ partner aan dergelijke martelpraktijken over te hebben gelaten is namelijk ronduit afschuwelijk.
Ik moet er niet aan denken dat mijn neef zich had menen te herinneren dat zijn moeder wél had willen doneren en nu dergelijke berichten onder ogen had gekregen.
Hij zit namelijk ook op Facebook.

Het lijkt mij vooralsnog voor mezelf een goed idee om mijn gezonde (oké, oké) verstand te gebruiken. Er is immers ook nog altijd nog zoiets als een Ethische Commissie in ieder ziekenhuis.

Maar wat vind u hier nou eigenlijk van?

 

De stilte

Weet u wat ik nog het meest mis van mijn moeder?
Onze stiltes samen.
We konden rustig een tijd zitten zonder een woord te wisselen, allebei verdiept in onze eigen gedachten.

Meestal zaten we tegenover elkaar aan de grote tafel. Voor haar lagen haar puzzelboekje, sigaretten, haar kleine aansteker, en de leesbril van pap in zijn Lacoste doosje tussen ons in.
Vaak draaide mam haar sigaretjes.
-Schuif-tik-tik-, schuif-tik-tik.
Zo zaten we dan.
Meestal keek ik naar buiten, naar het tuintje waar mijn vader zoveel tijd en liefde in had gestoken vroeger.
Naar het vijvertje.
Naar zijn planten.
Rozen.
Géle rozen.
Af en toe keken we elkaar aan, glimlachten en knikten en elkaar bemoedigend toe.
Het woordeloze, feilloze begrip.

Daar waar de ratio murw is, spreekt het hart schijnbaar in stilte.

Ik mis die stilte.

Ik mis ons.

img_3089

Hit&Run

Een paar weekjes terug beantwoordde heer Menck de volgende vragen op zijn blog.
Nadien volgen ook andere bloggers met hun antwoorden op dezelfde vragen die afkomstig zijn van de rubriek Hit and Run uit de Vlaamse krant de Standaard.
Vandaag pak ik graag het stokje op, zoals Vlamingen dat zo mooi zeggen.

.
Wat is uw vroegste herinnering?
Mijn vroegste herinnering zou volgens de wetenschap onmogelijk mijn vroegste herinnering kunnen zijn, ik keek als baby naar mijn handjes. Van toen ik twee was heb ik veel vlagen herinneringen, ik weet niet exact welke nou precies de eerste daarvan was.

Welke levende persoon bewondert u het meest, en waarom? Hem en haar, die steeds weer de kracht vinden om voor anderen, dieren of idealen op te staan, het stof van hun knieën te slaan en door te gaan in hun geweldloze strijd tegen welk lijden dan ook.

Wat is uw grootste angst?
Mijn zoon verliezen.

Wat is uw meest onhebbelijke karaktertrek?
Ik denk mijn ongeduld.

Wat was uw meest beschamende moment?
Mijn derde meest beschamende moment wil ik wel kwijt, de eerste twee zijn gewoon te gênant. Tijdens een 600 meter hardloopwedstrijd dacht ik dat ik als winnaar over de streep was gegaan. Ik moest echter nog 200 meter. En ik maar juichen.

Wat is uw dierbaarste bezit? 
Mijn brein. Want daarin bevind zich mijn vermogen tot relativeren, mijn optimisme en mijn fantasie. Daarmee kom je een heel eind.

Wat maakt u ongelukkig?
Het leed dat sommige dieren en mensen overkomt. Dat trek ik niet. Ik doneer, draag mijn steentje bij maar kan er gewoon niet naar kijken.
-Nou ja, beter zo dan andersom.-

Over welk deel van uw uiterlijk bent u het minst tevreden?
Mijn buik. Soms lijk ik wel vier maanden zwanger. Niet allemaal vet hoor, het komt ook door mijn darmen. en het gaat me niet eens zozeer om de looks, het voelt gewoon niet erg fijn, zo’n plofbuik.

Wat is uw favoriete boek?
Vroeger vond ik ‘Gezworen kameraden’ erg mooi. Kent u dat nog? Nu is het oude kruidenboek uit de erfenis van mijn zusje mij denk ik het meest dierbaar, samen met het oude kookboek van mijn moeder. En mijn oude dagboeken natuurlijk.
Hoewel dierbaar natuurlijk niet hetzelfde is als favoriet.
Hm. Zodra ik het weet hoort u het.

Wie of wat is de liefde van uw leven?
Remco natuurlijk. Mijn Viking!

Wat was de beste kus van uw leven?
De kus die ons huwelijk bezegelde. (oef wat wordt het zoet hè mensen?)

Wat is uw foutste guilty pleasure?
Filet american zo uit het bakje met mijn vinger eten?
Toots die wat Thielt tijdens het vouwen van de was?
Broodje oud niet snijdbaar met gemberjam?
Sinterklaasschuim?
Zegt u het maar.

Wat bent u verschuldigd aan uw ouders?
Ik denk begrip vinden voor alle dingen die niet helemaal goed zijn gegaan vroeger en het ze vervolgens vergeven.
Dat ben ik ze zeker wel verschuldigd. Het waren lieve mensen.

Wie mag er aanschuiven aan uw droomdiner?
Dat wordt dan mijn hele familie, inclusief allen die overleden zijn, en zowel vaderzijds als mz.
Wat een feest zou dat worden, de meesten zijn wel van de feestjes, borreltjes en partijtjes.

Welke stopwoorden en –zinnetjes gebruikt u te veel?
Ik mompel vaak: ‘Even denken…’ als ik me concentreren moet. Dat lukt me maar matig de laatste tijd, vandaar dat ik het zo vaak zeg. Te veel.

Wat is de ergste job die u ooit hebt gedaan?
Vrouwen fouilleren op -een bloedheet- Schiphol die zo te ruiken al dagen hetzelfde maandverband droegen onder hun enkellange gewaden. Begin twintig was ik.

Wat was uw grootste teleurstelling?
Hoe het leven is verlopen van mijn zus. Ze leek vroeger alles mee te hebben om er een groot succes van te kunnen maken.

Als u terug in de tijd kon reizen, waarheen zou u gaan?
Naar het moment op mijn zeventiende waarop ik een zootje maakte van mijn opleiding en om die reden een baan moest zoeken. Een cruciaal moment in mijn leven.

Noem één ding dat de kwaliteit van uw leven zou verbeteren.
Een paar miljard op mijn bankrekening. Ik zou zoveel mensen en dieren daarmee een beter bestaan kunnen geven, en bovendien weer vrij zijn in mijn keuzes. Studeren, reizen, ondernemen, alles zou mogelijk zijn. Ook voor Kylian en Neef.

Wat beschouwt u als uw grootste prestatie?
Ik ben erg trots dat wij als gezin in 2007 een dik half jaar onze woning hebben gedeeld met Portugezen en met hen een rechtszaak hebben gewonnen tegen de uitbuiting van zijn voormalig werkgever.

Waar zou u nu het liefst willen zijn?
Op een massagetafel bij een goede masseur, lijkt me heerlijk nu.

Wie moet u spelen in de film van uw leven?
Als mijn eigen auditie al niet goed genoeg zou zijn, dan kan niemand anders dat toch beter?

Wat is uw favoriete geur?
De geur van een kraakvers pak sneeuw onder een strakke, helderblauwe lucht.

Hoe komt u tot rust?
Door afzondering, liefst in stilte.
Door het ordenen van mijn gedachten op papier of blog. Door een goede nachtrust zonder onderbrekingen. Door de zo duidelijk voelbare chi in de natuur, wandelen, tuinieren, beetje wroeten met mijn handen in de aarde.

Van welke gewoonte zou u graag af willen?
Ik zou willen dat ik meer doorzettingsvermogen had. Of nee, beter kan ik zeggen dat ik zou willen dat ik voor langere tijd geïnteresseerd zou blijven in hetzelfde onderwerp. In ieder geval lang genoeg om iets af te maken.

Wanneer hebt u voor het laatst gehuild?
Ik geloof een paar maanden terug. Rem kwam uit zijn werk en ik had hem gelijk helemaal onder gesnotterd. Meestal huilt mijn hart in stilte, zonder tranen. Een bloedend hart, zoals men dat noemt

Wat houdt u wakker ’s nachts?
Soms mijn gedachten. Soms verdriet. Somst angsten of zorgen om mijn zoon. Soms  nare dromen, zoals afgelopen week toen ik in mijn droom zag hoe lammetjes aan de lopende band door een soort van grote broodsnijmachine overdwars in plakjes werden gezaagd. Sommige leefden nog terwijl hun snuitje al door de snijmachine kwam. Zo naar, ik zie het nog voor me.  Soms mijn zere heup of rusteloze benen. Soms gesnurk.
Ja, ik lig helaas vaak wakker ’s nachts.

Welke song mogen ze spelen op uw begrafenis?
Ik denk dat Rem zou kiezen voor het liedje dat in de top ’40 stond toen wij elkaar leerde kennen. Hij zong het destijds vaak voor me: ‘Zij‘ van Marco Borsato. Het nummer speelde om die reden ook toen mijn vader mij naar het ‘altaar’ leidde.
Verder zou ik het wel grappig vinden als we zouden eindigen met de tune van ‘Ik vertrek’.
Kylian mag natuurlijk ook nog wat moois voor me uitkiezen.

Hoe wilt u herinnerd worden?
Als een zorgzaam, eerlijk, lief, authentiek, en creatief mens die de essentie van het leven uiteindelijk voor zichzelf zo’n beetje heeft weten te doorgronden en haar ware ikje uiteindelijk werkelijk heeft leren kennen.

Herfstgedoetjes

Wat was het een heerlijke dag vandaag. Verassend eigenlijk, want ik had niet verwacht dat het zonnetje zo lekker zou schijnen. Prima fietsweer.
Was alleen een beetje jammer dat ik pas bedacht dat Kyl mijn fiets gister mee had genomen en hij bij Martijn was blijven slapen toen ik al voor het fietsenrek stond:(
Van de nood toen maar een deugd gemaakt en het dorp in gegaan om te kijken voor een bomberjack. Een lange jas is toch ook maar net niets op de fiets.
Op de terugweg naar huis nog een rondje door het agathepark gemaakt. Toen onze Bordeauxdog Nino nog leefde ging ik hier vaak heen voor mijn avonddienst of om verstoppertje met hem te spelen met Kylian. We piesten zowat in onze broek als we die grote kop van hem zagen. Onbetaalbare momenten waren dat.

Het Agathepark heeft een beetje dezelfde sfeer als het Wilhelminapark in Wormerveer waardoor mijn gedachten ook weer in vroegere tijden verdwaalden, toen ik samen met Zus op onze fietsjes naar het Wilhelmina park gingen om witte besjes, kastanjes, helicoptertjes en herfstblaadjes te zoeken. Ik hield van de herfst. Hield van de magische wereld die mijn zus voor me schepte in verhaaltjes over kaboutertjes, bosnimfen.
Ik verwachtte ze er werkelijk, achter iedere boom, nabij iedere paddestoel.
Gewoon, omdat mijn zus het zei.

Mijn fiets stond al klaar toen ik terug kwam. Nadat ik Barry Gibb (toch) gedownload had mijn nieuwe fietsjas getest tijdens mijn rondje Stierop.

Rem kwam een kwartiertje na mij thuis. Vanmiddag hebben we nog drie uurtjes in de tuin gewerkt. De Hedera is voor het laatst dit jaar gesnoeid en veranda is winterklaar.
En nu lekker voldaan met een rood wijntje even uitrusten terwijl Kylian kookt en Rem nog even naar de kwalificatie kijkt.

Ja, van zulke heerlijke herfstdagen lust ik er wel tien.

U ook?

Kronkelen op vrijdag

Soms heb ik van die rare gedachten. Dat mijn ouders en zus nooit op míjn uitvaart zullen zijn bijvoorbeeld. Zoiets kan dan zomaar opeens door mijn hoofd spelen. Vanmiddag gebeurde dat dus in de trein. 

Bijna tegelijkertijd kreeg ik een berichtje van J. een jeugdvriendinnetje van me op de lagere school. J. en ik hebben alweer een paar jaar contact via fb, en ze is een volgster van mijn blog. ‘Misschien vind je dit wel mooi’, schreef ze, en ze stuurde me een link met een paar nummers van het nieuwe album va Barry Gibb, zo lief. 

Had ik u trouwens al verteld dat ik een tijdje terug ook een heel lief mailtje kreeg van een andere trouwe lezer. Dat was naar aanleiding van de blog over het boek dat ik wil gaan schrijven. Ze is een leeftijdgenootje van mijn zus, en ze kenden elkaar vroeger slechts zeer oppervlakkig. Bij toeval was ze ooit op mijn blog gestuit. Ze schreef in haar mail dat mijn boek zeker voor haar meer duidelijkheid zal geven over wie mijn zus was. Want veel van haar oud klasgenootjes hebben haar wel goed gekend en zodra ze in contact met hen kwam, kwamen mijn zus en ik vaak ter sprake. “Wat jou is overkomen: het verlies van een zus heeft heb ik gemerkt een grote impact op ons als leeftijdsgenoten, klasgenoten, en voor sommige ook vriendin. Vanuit die hoek heeft jouw toekomstige boek al zijn waarde… ”        Mooie woorden. 

Een paar dagen daarna heb ik via haar contact gekregen met een hele goede oude vriendin van mijn zus, MF. Het was zo fijn om te lezen dat ze vroeger zoveel met mijn zus gelachen had. Ze waren elkaar uiteindelijk uit het oog verloren. ‘Ik heb haar vrolijkheid altijd gemist’. 

Nee, M. was niet op de crematie. Mam had geen advertentie in de krant gewild, en ik had niet geweten waar ik haar had moeten bereiken. Vriendin Cora was er wel. 

’s Morgens, een paar uur voor de uitvaart had ze me zelfs nog gebeld (of was het nou gemaild?) met de vraag of ze misschien een stukje mocht voorlezen voor mijn zus. En ik had nee gezegd. ‘Daar is geen tijd meer voor’. 

Nee, zei ik, omdat ik wist hoe lang mijn rede was, en die van Ex. Nee, omdat ik wist dat de pastor ook haar tijd zou nemen. Ik zei Nee omdat mij al bij de crematie van mijn vader was ingeprent dat het crematorium in Zaandam niet zou schromen om iedere vijf minuten voorbij de drie kwartier in rekening zou brengen. (Noot: dat klopte inderdaad, we moesten nu evengoed al extra betalen). Ik zei dus nee tegen Cora en daarmee heb ik een hele grote vergissing begaan waarvan ik nog steeds heel veel spijt heb. Het was ook de stress natuurlijk, ik kan het wel relativeren, maar toch…

Maar goed, het wordt een raar blogje zo, de ene gedachte leidt weer tot de andere. 
Afgelopen week was niet zo heel fijn. Ik had graag met u gedeeld wat er gebeurd is, maar over sommige dingen kun je nou eenmaal beter niet bloggen. 

Nu lekker weekend. 

Zondag gaat Rem met zwager R. alvast wat vertrouwde spulletjes van Geert naar het verpleeghuis brengen. Komende week wordt hij overgeplaatst. Er is helaas nog even geen plek in het verpleeghuis waar hij het liefst naar toe gaat. Zo sneu dat hij nu twee keer moet gaan verhuizen. Het etentje met schoonmoeder Lies zaterdag was trouwens erg gezellig. We waren in Bel ami, in Bussum. Prima vertoeven daar en lekker eten. 

Voor mij word het een rustig weekendje want morgen moet Rem LZV-een. (Lang zwaar voertuig). 
Er was gister een meisje doodgereden door een vrachtwagen vlak bij mijn werk. Veertien was ze nog maar. Zo afschuwelijk. Het zal je kind zijn -worst nightmare van iedere ouder- of je zusje. Of je man die het als chauffeur overkomt, dat is ook afschuwelijk. Rem verteld ze wel eens, de verhalen over een paar chauffeurs die ooit een dodelijk ongeluk hebben veroorzaakt. Ze rijden nu rondjes op het eigen terrein, of werken in het magazijn of iets dergelijks, getraumatiseerd als ze zijn voor de rest van hun leven. 

Ach, misschien ga ik morgen wel gewoon met Rem mee naar Asten, rond enen is hij alweer klaar, dus ik ben dan niet direct een hele dag kwijt. Ik ben nog nooit op zijn nieuwe trekkertje meegeweest, dus dat wordt ook wel eens tijd. Misschien ga ik weer eens gezellig een plogje in elkaar breien. Ter lering ende vermaek!