Kaarsje branden?

Ik heb drie doopkaarsen op mijn kast liggen.
Bij het leeghalen van mijn ouderlijk huis vond ik ze in de oude televisiekast van ome Jan en tante Lenie die mijn vader op zolder had ingebouwd.
De kaarsen zitten in langwerpige doosjes. Op een ervan staat mijn naam en doopdatum in sierlijke letters geschreven.
De andere is van Zus weet ik, zo te zien heeft haar plechtigheid wat langer geduurd dan de mijne. Er zit een breukje in.
Van wie die derde kaars is weet ik niet precies.
Van mijn vader?
Of van mijn moeder?

img_3161

Mijn intuïtie zegt me dat hij van mijn moeder is, maar misschien kunnen mijn tantes of ooms nog wel uitsluitsel geven. Het was in ieder geval wel een hele snelle bedoening geweest zo aan de kaars te zien.

Het is me altijd een gedoe met die kaarsen hoor mensen.
Mijn moeder en zus waren namelijk ook nogal van het ‘even een kaarsje branden’ in iedere kerk die ze binnen kwamen, dus uiteraard doe ik nu hetzelfde voor hen. Voelde me zo’n hebberd laatst in Barcelona toen ik maar liefst drie kaarsen uit het kistje pakte. Gelukkig hielp nicht Carolina een handje met het overeind houden van het hele spul, want ze waren zo dun dat ze de kopjes al snel in treurnis lieten hangen. Het was uiteindelijk een onbegonnen zaak.
Nicht probeerde er toen heel lief maar een positiefs eindje voor me aan te breien: ‘Kijk nou hoe mooi, ze slaan een brug naar elkaar’.

Maar goed, we hadden het over de doopkaarsen.
Neef, de zoon van Zus, zegt zo’n kaars niet zoveel, net zoals as in emaille hartjes, sieraden of urnen hem weinig zeggen.

‘Daar heb ik allemaal niets mee hoor.’

Dus nu ligt Zus haar kaars samen met de andere twee te verstoffen in zijn langwerpige kartonnen doosje op de kast achter het Delfts blauwe kaststel van mijn oma H.
En iedere keer als ik daar afstof (niet zo vaak hoor mensen, wees gerust) vraag ik me af wat ik ermee zal doen.
-We hadden hem natuurlijk op de crematie kunnen (moeten?) branden maar daar had ik even niet aan gedacht.-
Hoort dat wel zo?
Ik weet eigenlijk helemaal niet.
Weet u het misschien?

Misschien moet ik de kaars gewoon nu maar af en toe even laten branden, dat kan ook.
Op haar geboortedag (dat is op 1 november, Allerheiligen).
Op haar sterfdag 14 november.

Het is dan wel een heel speciaal
vlammetje natuurlijk.
Ik zou dat speciale vlammetje bijvoorbeeld ook heel goed even kunnen laten branden als Neef trouwt of later een kindje krijgt of zo.
Dat is misschien nog wel een veel beter idee.

En de kaars van pap / mam kan ik dan wel met Allerzielen branden toch?!
-Anders brandt die van Zus ook weer zo snel op. –

Kon ik het allemaal nog maar gewoon even aan ze vragen.
Dat zou de situatie er soms toch een stuk makkelijker op maken.
-U wilt niet weten met voor wat voor idiote vragen je jezelf geconfronteerd ziet als je hele familie het loodje heeft gelegd.-

‘Zoals jij denkt dat het moet, zo is het goed Nadda’.

Ach.

Misschien moet ik hem ook maar gewoon bewaren.

De vraag is alleen:

Voor wie dan?

Advertenties

Achtste huis zaken

Het zijn naargeestige dagen, zo vlak voor Halloween.
Dagen waarin ik steeds terug moet denken aan mijn zus, die nog maar twee jaar geleden zo druk bezig was het Halloween feest voor te bereiden ten ere van haar vijftigste verjaardag.
Hoe gruwelijk had het geweest als ze twee weken eerder haar hersenbloeding had gehad, tijdens dat feest?
Nog gruwelijker?

Mijn zus hield van Halloween.
Van ‘heksendingetjes’ als handlezen, astrologie, kruiden, edelstenen, pendelen, chakra-healing, Tarot, you name it. Ze had in haar leven enorm veel kennis vergaard. Vroeger, toen ze nog in de Zaanstreek woonde was ik natuurlijk wel eens proefkonijn. Zaten mijn handen weer twee dagen onder de blauwe inkt, of had ik de kriebels na een Tarot legging. Niet dat ze enge dingen voorspelde hoor, maar gewoon, het hele sfeertje eromheen.

In deze dagen voel ik ook altijd wel wat meer behoefte om me in onopgeloste moorden en andere ‘sinistere’ onderwerpen te verdiepen, of gewoon om wat kaarsjes aan te doen, gordijnen dicht, en samen een spannende thriller kijken.
Heeft u dat ook?

Afgelopen donderdag was de eerste aflevering van ‘De Pennen Zijn Geslepen’, een schrijfprogramma, hoe leuk is dat?
Je kunt als je wilt ook meedoen aan de schrijfwedstrijd voor de kijkers: Schrijf een eerste alinea van ten hoogste 150 woorden van een verhaal dat uiteindelijk niet meer dan 750 woorden mag bevatten.
Mijn stukje kunt u evt. hier vinden. Zag al een fout nl. een klink die opent, en verder heb ik een beetje te enthousiast met de bijvoeglijke naamwoorden gestrooid, en er zullen vast wel her en der spelfouten in staan, dus winnen zal ik zeker niet.
-Wees gerust, stemmen kan ook niet-.

Het was lang geleden dat ik echt iets fictiefs heb geschreven, dus dat dàt me is gelukt, daar ben ik al heel erg blij mee. Voor mij betekent het namelijk dat er weer plaats komt in mijn hoofd voor onbelangrijke gedachten en emoties.

Laat u het weten als u ook meedoet?

Fijn weekend!

Over grote reisplannen en een saunabezoekje

Zaterdag 22 oktober
De ‘Down Under’ plannen van Kylian beginnen langzaam vorm te krijgen. Zoals het er nu uitziet is hij in december klaar met school en vertrekt hij in 29 januari naar Sydney.
Daar zal hij al de dingen tegelen die hij nodig heeft zoals een bankpas, RSA certificaat (Responsible Service of Alcohol) en dergelijke. Een Working Holiday Visum heeft hij dan hier al geregeld.

Waar hij allemaal heen gaat verder is nog allemaal open. Oostkust, misschien NZ, hij ziet wel.

Hij zal terugvliegen naar Amsterdam via Perth waar hij natuurlijk Jess (zijn halfzus) weer zal zien die daar woont met haar man George en hun drie kindjes.
Het is alweer vier haar geleden dat hij ze voor het laatst zag bij zijn oma in Yorkshire. Hij wil daar ongeveer een maand blijven.

Uiteraard gaat hij ook skydiven bij Robin. Mocht hij geen baantje vinden in Perth, dan heeft Rob al aangeboden dat hij misschien op de dropzone misschien wel iets kan doen.

Het plan is dat hij eind mei, vlak voor mijn vijftigste verjaardag terug komt, maar als hij het heel fijn heeft moet hij natuurlijk niet alleen terugkomen voor mijn verjaardag, dat zou toch zonde zijn?!

Wel spannend hoor allemaal. Ik vind het zo leuk voor hem.
(En zo eng tegelijkertijd, hij is nog maar negentien).

Zondag 23 oktober
Van half twaalf tot zeven uur naar het Fort Resort Beester geweest. Was lang geleden dat we voor het laatst in de sauna waren. Heerlijk. Een aanrader dat fort.

Gister heb ik voor de eerste keer een paar uurtjes op de poli geklust in het kader van de reïntegratie.
Kreeg zo’n hartelijk welkom, deed me goed.
Mocht een paar uurtjes op een heerlijk rustig plekje werken, echt een ongekende luxe voor me,zo zalig!

Artritis update-je

Ik had het al een beetje voelen aankomen natuurlijk: het gewricht van mijn grote teen is ontstoken.

Nu slik ik sinds gister dus 3x50mg diclofenac en vandaag gaat het alweer iets beter.
Zo pijnlijk als toen in mijn nek en pols was het gelukkig deze keer (nog) niet, aanraking was nog wel te verdragen, er op lopen kan ik alleen niet. Het lullige bij mij is dat zo’n ontsteking nooit echt vuurrood wordt en heel erg dik zoals bij normale mensen met een ontsteking. img_3121

Wel zie je bijvoorbeeld een tijdje na zo’n ontsteking een vergroeiing, bijvoorbeeld  op mijn rechterpols. Ziet er niet uit zo’n dikke knobbel:img_3126

Die rimpels en die sproeten en vlekken trouwens ook niet.

Natuurlijk valt het allemaal in het niets bij het overlijden van Jaixy, dat besef ik mij terdege. Over all ben ik echt heel erg blij en dankbaar voor wat ik allemaal weer kan. Maar in mei 2013 ben ik dit blog juist begonnen vanwege de ontstekingen in mijn lijf, dat was de rode draad, vandaar dat ik er nu toch nog maar even  wat over schrijf.

 

 

de week / het verlies van een blogmaatje

Woensdag 10 oktober
Soms is het maar beter ook dat je niet alles van tevoren weet.
Daar had ik het vorige week woensdag met Sandra over. Het was alweer een tijdje terug dat we hadden afgesproken maar wat in een goed vat zit verzuurd gelukkig niet. Deze keer zaten we eens niet achter een bel wijn op de Dam, maar zaten we achter een broodje carpaccio en een -echt ieniemienie!- mosterdsoepje.
Het was goed haar weer even te zien en even bij te kletsen.

Donderdag
Dat ik mijn portemonnee ben vergeten merk ik pas als ik op mijn werk ben. Gelukkig heeft Kyl een paar tussenuren op school en wil hij wel even langs komen. Heb hem gelijk maar een rondleiding gegeven. ‘Wat is het hier groot!’ Kind voorgesteld aan een paar collega’s. Zo leuk om achteraf te horen: ‘Wat een lieve leuke zoon heb jij. Lekker ding hoor!’
Tja. En dan kan hij nog koken ook;-D

Vrijdag:
Vandaag met mijn leidinggevende een gesprekje gehad op de poli. Vanaf volgende week mag ik daar een poosje re-integreren. De klusjes boven zijn een beetje op en op de poli ligt genoeg scan werk en andere duffe klusjes waar geen normaal werkend mens ooit aan toe komt. Heb er zin in.

We eten dit:img_3095

Drie maal raden wie er gekookt heeft.

Na het eten bestel ik hele geinige kerstkaarten van spelende varkentjes in de sneeuw en andere grappige beestenkerstkaarten bij ‘Compassion in World farming’, een stichting die ik al een paar jaar een klein beetje steun. Misschien wel iets duurder (10 stuks voor vijf euro,  is dat duur?) maar ineens krijgt het sturen van een kerstkaart weer een betekenis voor mij. Zou zelf ik het heel leuk vinden om zo’n kaartje ontvangen nu ik weet waar de opbrengst van de kaarten (gedeeltelijk) naar toe gaat.

Zaterdag
Nadat we een midweek vakantie hebben geboekt in de Harz vertrekken we richting het Gooi waar we een uurtje wandelen tussen de schaapjes op de Tafelbergheide. Daarna gaan we even langs Geert die inmiddels zijn eigen kamer heeft in een verzorgingshuis. Lies, J en P zijn er ook even.
Best gezellig. Geert mag gelukkig ook weer heel af en toe een wijntje nu.
Het is allemaal wat.

Zondag is het zalig weer en dus trekken we onze beste wandelschoenen uit de kast en maken we een wandeling door de Heemskerkerduinen, hét gebied bij uitstek waar je zomaar ineens een zeldzame Hulk in het wild tegen het lijf kan lopen. Vandaag bleef het helaas bij deze Schotse Hooglanders:

En een laaglandertjeIMG_3112.JPG
Na afloop stond er 11, 6 km op de stappenteller. Wie had drie jaar geleden durven hopen/ dromen dat ik ooit nog zo’n eind zou kunnen wandelen? Ik niet!

Maandag
Vorige week kreeg ik al een mail van M, communicatiemanager van de site ‘Wie troost mij’. Om een lang verhaal kort te maken: hij vroeg of ik eens een keertje een gastblog voor hen zou willen schrijven.
Ik voel me natuurlijk zeer vereerd. En als ik daar andere mensen mee tot steun kan zijn dan doe ik dat natuurlijk heel graag.
Zo te zien hebben we hetzelfde soort stukje voor ogen, en hoef ik niet iets te schrijven wat mij niet ligt.

Dinsdag
Had ik gister al pijn in mijn voet, vandaag is het erger, het gewricht van mijn grote teen zal toch niet ontstoken zijn?

Net als ik ’s avonds op de bank ‘pijn in grote teen’ Google, ontvang ik een bericht van Morgaine via de Messenger. Jaike, alias Jaixy, een van mijn lieve blogmaatjes is gister overleden.
Ik ben helemaal uit het veld geslagen.

Jaixy (1980) was in 2014 kankervrij verklaard na borstkanker toen we elkaars blog gingen volgen.
Ze pikte het hardlopen weer op, daarbij geholpen door een personal coach. Mén wat vond ik het knap van haar toen ze weer 10 km kon lopen en ze haar eigen werk als Neonatologieverpleegkundige weer fulltime opgepikt had.
Inmiddels had ze ook een lieve vriend gevonden en samen kochten ze een huis, en deden ze alle ‘gewone dingen’ die soms zo burgerlijk lijken maar het leven ondertussen zo prachtig mooi maken, zoals vakanties, familie bezoeken, werken, gewoon, normaal leven dus.  En wat genoot en waardeerde ze van dat leven.
Ondertussen streed ze ook voor een herstel-borstcorrectie, maar de verzekering vond dat ze het maar met haar prothese moest doen zoals hij nu was.

Vorig jaar toen ze zich omkleedde na een dienst voelde ze opeens weer een heel klein ieniemienie knobbeltje onder haar oksel.
En voor een tweede keer ging ze het traject in van chemo en bestralingen. Alles zou weer goed komen, daarvan was ze overtuigd. Was ìedereen overtuigd.
Klagen deed ze nooit.
-Niet dat iemand dat ook maar vreemd zou hebben gevonden-.

Opeens kwamen de hoofdpijnen.
Verschrikkelijke hoofdpijnen.
Opnames.
Morfine.
En dan gelukkig gaat het toch weer beter. Een klein maandje terug trouwde ze met haar liefste.

Vanaf die tijd is het ijselijk stil op haar blog. Een enkele groet, een lieve wens van wat lezers nagelaten.
En stil zal het van haar kant nu voor altijd blijven.

Haar doek is gevallen.

Ik hoop dat ze mijn applaus nog lang zal kunnen horen.

Rust zacht lieve Jaix,
ik ben blij en trots dat je mijn blogmaatje was.