Wie schrijft, die blijft

31-12-1975
Vandaag voor het eerst gefondued en appelflappen gegeten en naar vuurwerk gekeken. En om kwart voor twee naar bed geweest en naar André van Duin met drie benen en Jan Steen met zijn derde been.
(Uit: het dagboek van mijn zusje).

Een jaar later aten we weer appelflappen en keken we ‘Hello Dolly’ en Wim kan, lees ik enkele bladzijden later in hetzelfde boekje.

Pas als ik het weer lees herinner ik het mij.
Ik zie weer voor me hoe mam de woonkamer binnenloopt en het oliebollen beslag in de buurt van de kachel zet, afgedekt met een schone theedoek. ‘Niet stiekem kijken hoor meiden’.
Wij lagen op de grond voor de tv. Nou ja, meestal lag Ìk daar, met een dik kussen tegen de poot van de salontafel. Zus zat gewoon op de bank denk ik. Op oudejaarsdag begon de uitzending ’s middags al.

Naast de appelflappen moesten er ook gevulde eieren komen. Mijn moeder maakte die met boter en kerriepoeder. Vast een recept van de Volkshogeschool in Alkmaar. Of misschien staat het gewoon wel in haar oude groene kookboekje. Het waren in ieder geval de allerlekkerste!

Cola, chips, tv.
Was ‘Singing in the rain’ van Frank Sinatra nou een liedje van dezelfde musical?
Of was dat een ander jaar?
Musicals. Wim kan, André van Duin. En wat dacht je van de ‘Pink Panter’?
Dat werd volgens mij ook ieder jaar standaard uitgezonden, of niet?
En de Mounties. ‘Wie van de drie’. Ach, er was genoeg te beleven op die twee zenders op oudejaarsavond.
En zo niet, dan stond de sjoelbak dichtbij.
Even na twaalven werden de jassen dan aangetrokken.
De emmer water had mijn vader (brandweerman) al stand by op het balkon gezet.
‘Hou je sterretje over de rand!’
En terwijl we daar keken naar het fantastisch mooie vuurwerk boven de Ambonese wijk en zelfs van Assendelft voelden wij ons intens veilig en gelukkig.

Ik kan me ook nog een oudjaarsavond herinneren bij mijn oma, de moeder van mijn vader. Mam had een heerlijke zalm-mousse gemaakt in de vorm van een heuse vis. Mijn ome Jan, een broertje van mijn vader en tante Joke waren er ook met mijn neef en nichtje, en verder waren Henk, het nog wat jongere broertje van pap, en Marjo, zijn jongste zusje van de partij.

Mijn god, wat hebben we toen gelachen met alle gekke spelletjes. Vooral Ome Henk en tante Joke hielden wel van een beetje gein. Spijkerpoepen, Pim-pam-pet, we waren allemaal zo melig als wat!

Zomaar wat herinneringen.
Herinneringen die gewoon weer naar boven komen door het lezen van enkele regels van zus.

Zo.
Dat was mijn laatste dit jaar.
Nu snel douchen en dan de laatste boodschappen doen voor mijn appelflappen.
Maar voor ik de deur uitga eerst mam maar eens even bellen.
(Voor een zeker receptje).

Tot volgend jaar!