Blauwe maan- en andere plannen

We komen om acht uur weer bij de Schelp. Met haar armpje door de mijne schuifelen we samen naar het afdak.
‘Hè hè’.

‘Je bent moe hé?’
-Ik moet toch eens ophouden met die domme vragen.-
‘Die tv was zo vermoeiend kind’.
Om drie uur had ik haar al opgepikt. Het weer was te slecht voor mam om de hele dag buiten te zitten, ook al heeft ze haar straalkacheltje. Zaterdag was het helemaal bar en boos met die storm en had ik haar om half twee al opgepikt om ‘gezellig met ons de Alpe d’ Huez etappe’ te kijken. Vandaagkeken we naar wat Engelse Droomhuizen en Zomergast Ahmed Aboutaleb, en aten we spinazie met ei erbij.

-Wij dan-

‘Ik heb trouwens nog wat was staan op mijn kamer in mijn blauwe tas Narda’.
Als ik naar haar kamer loop om hem te pakken zie ik dat de kaars in de hal weer brandt, een teken dat een van de gasten is overleden, weet ik inmiddels.
Ik schrik.
Het zal toch nog niet de moeder van H. zijn, mijn nieuwe FB vriend?

Vorige week nog zat ze bij Rem, mam en mij aan de ronde houten tafel buiten.
En hoewel ik van H. wist dat ze vaak erg in de war kon zijn, en moeilijk sprak had ik toch een leuk gesprekje met haar kunnen voeren. De vrijwilligster had het amper kunnen geloven.
‘Wij verstaan haar niet hoor’. Ook H. keek er blij van op. Het was ook echt geen onzin wat ze mij verteld had. Ach, misschien ben ik er gewoon wel goed in geworden. Na 17 jaar telefooncentrale, zeven maanden een Portugees in huis -die niet meer dan tien woorden Engels sprak- en een zus met afasie ga je misschien vanzelf wel een zevende zintuig hiervoor ontwikkelen of zo.
Wie zal het zeggen.
‘Ik voel me zo geïsoleerd als ze me niet begrijpen’.

Ze is daarna niet meer zo helder geweest als toen die paar uurtjes bij ons aan tafel.
Toen het begon te regenen hebben we haar gezellig meegenomen naar het afdakje, waar we haar even later tevreden onder het kacheltje met mam achter hadden gelaten.
Mam met haar sherry en zij met haar wijntje en een dekentje over haar benen.
Dat vond ze wel wat.

De overledene is deze keer een van de dames die zowel mam als ik nooit gezien hebben, hoor ik even later van de vrijwilligster.
Sinds mam er is zijn er al vier of vijf mensen overleden.
Ik vertel het mam terwijl ik haar onafscheidelijke AA flesje uit haar mandje pak en ik de sherry in haar glaasje schenk.
-Zo’n klingelende bruine sherryfles in je mandje voorop je scootmobiel is natuurlijk ook zowat.-

‘Confronterend hé mam?’
‘Nee hoor kind, dat gaat wel’.

‘Zou Kyl al in Frankrijk rijden?’
‘Ik denk het wel hoor. Morgen rond negen uur zal hij wel in Lloret zijn’.
Over tien dagen zal hij -godzijdank!- weer thuis zijn.
‘Dus je mag de komende dagen nog even niet doodgaan hoor!’
Ik zeg het met een lach, maar de angst in mijn stem ontgaat haar niet.
‘Nee hoor kind’.
‘Doe morgenochtend maar je laarzen aan, en een trui. Het wordt best koud’.

‘Staat de deur wel open?’
Omdat mam haar alarmbelletje niet werkt als ze op ‘de veranda’ zit moeten de deuren openstaan zodat ze haar kunnen horen.
‘Het zal je gebeuren hé, zit je hier, notabene in een Hospice te stikken, horen ze je niet’. Ik zie het dadelijk voor me en schiet onbedaarlijk in de lach.
Mam lacht mee.
‘Zitten ze lekker aan de koffie binnen, en ik maar drukken op mijn belletje’.
De vrijwilligster die net een lekker kop thee en zes (!) koekjes voor me neer zet lacht voorzichtig met ons mee.
‘Bent u daar wel eens bang voor, om te stikken?’
Mijn moeder: ‘Ik? Welnee.
Ik stik nooit hoor’.

Als ik mijn thee op heb ga ik weer.
‘Dan bel ik je morgen om twee uur en dan spreken we af of jij mee gaat, of dat ik hier kom oké?’
Eigenlijk zou het nu best wel fijn zijn als er weer wat mensen op bezoek zou komen, ook voor mij, misschien moet ik daar wat mee. Maar ze heeft ook al heel wat bezoek gehad hoor!

Straks gaan we even naar haar huis. Het logeerbed moet terug want Ex en zijn vriendin komen een weekend in mam’s huis logeren.
En nou had ik met mam al het plan bedisseld om de as van zus in de linnenkast in de voorslaapkamer te zetten. Ook zo raar anders: wil ze even een schone theedoek pakken staat die urn daar.
Maar goed, ze willen niet in mams slaapkamer. En dat snap ik ook wel.
Ons urnplan moest herzien worden, dus bedachten we plan B: dat we zus dan maar in mijn vaders kast moesten zetten, ‘tussen zijn sokken’.
Hmm…We wisten het niet. 
Nu maar met mam en Rem besloten dat ik haar straks maar meeneem naar huis. Daar valt natuurlijk ook niet veel te beleven, en ze zou sowieso al bij mij komen te staan als mams huis leeg moet. Tijdelijk hé, tot we de as gaan uitstrooien in het Guisveld. Rem en ik hebben natuurlijk al een gedeelte in een duinpan bij paal 45 uitgestrooid op Hemelvaartdag.
En vrijdag 31 juli, dan is het blauwe volle maan of zo, zullen de vrienden van zus het kleine urntje bij het botenhuis in Groningen uitstrooien. -Zie de foto van mijn header, die is daar door haar gemaakt-

Zal wel een happening worden. Beetje hekserij-achtig allemaal. Zus was altijd al idolaat van Tita tovenaar, dus ze zal het wel oké gevonden hebben. 
Je weet maar nooit waar het goed voor is, net als al die kerkmissen die iemand voor haar geregeld en betaald heeft, maar waar we nooit acte de présence geven.
-Reminder: 30 -8 en Allerzielen moet ik echt naar de kerk!!!

Tja.
Dat is vrijdagavond dus. Dat blauwe maan gebeuren. 
Ik moet het ex trouwens nog vertellen.
Neef heeft ‘niet zoveel met as’ dus ik geloof niet echt dat hij erheen zou willen.
Ex ook niet denk ik, besides, die is dan hier in de Zaanstreek.
Ik zal wel een kaarsje en wat van haar wierook branden. En een kruisje slaan om eea een beetje een christelijk tintje te geven.
-Weet u dat we er helemaal nooit aan gedacht hebben om zus te laten bedienen toen ze in coma lag?
Glad vergeten.
Volgens mij had ze dat best wel gewild.
-Nou ja, dat kruisje dan maar van mij.
Ik vergeef je alle zonden hoor zus, heus.-

Tssja. Ben eigenlijk best benieuwd hoe ze dat gaan doen.
-Of bevreesd-.
Laatst vroeg Eric -Hoofd-As-van-Zus- op fb of iemand misschien aan mensenbotten kon komen.
Hij wilde er drumstokken van maken geloof ik.

Ik bedoel maar;-)image

Advertenties

Narda’s gratis vakantietip 1: de Zaanse Schans

image

Vandaag neem ik u mee in ons Beautje naar de Zaanse Schans en de Gortershoek. 

We gaan vanuit het sluisje in Krommenie linksaf, over de Nauernasche Vaart. Voorbij de molen de Woudaap gaan we deze keer niet linksaf richting eiland de Woude / Alkmaardermeer, maar rechtdoor de rivier de Zaan op richting West-Knollendam. We varen langs de oudste Industriemuur van Europa in Wormer, waar ik een volgende keer meer over zal vertellen, naar Zaandijk.
Om precies te zijn: éérst langs de Gortershoek, dan keren we bij de brug en varen langs de Zaanse Schans, een openluchtmuseum terug richting Wormerveer. 

image
De Gortershoek is een beschermd dorpsgezicht.

image
Alle huizen worden gewoon bewoond dat begrijpt u vast, maar wist u dat men ook gewoon op de Zaanse Schans woont?
image
Het kost wat, maar dan heeft u wel wat natuurlijk. ( foto: Funda)

image

In veel tuinen staan theehuizen aan het water 

image

Maar de tuinen op zich zijn zonder dat zeker ook het bekijken waard.

image
Het oude Raadhuis ligt ook  aan de Lagedijk

image
De meeste huizen waren vroeger koopmanshuizen. 

image

image

Als we gekeerd hebben varen we terug richting Wormerveer, en zien we de
Zaanse Schans aan onze rechterzijde.
image
Voor de Zaanse schans hoeft u geen entree te betalen, maar om de verschillende molens en musea die op de Schans staan te bezoeken betaalt u soms wel entree.
Het allereerste winkeltje van Albert Heijn kunt u gratis bezoeken, net als vele andere winkeltjes. 

Als ik er ben koop ik meestal zoethout, kandij, Zaanse mosterd bij de molen en natuurlijk ga ik altijd kaas proeven in de (gratis) kaasmakerij. -lekker ‘skranze’-. Niet vergeten hoor mensen die kaas, heerlijk! U kunt daar ook gelijk een vers softijsje scoren voor de kids. Wel ook een kaasje kopen dan natuurlijk! 

Ook de klompenmakerij kun u gratis bezoeken, hartstikke leuk voor de basisschoolkinderen.
Een bezoek aan de Zaanse schans hoeft dus niet veel te kosten. Mocht u nog niet genoeg hebben van de oude groene huisjes dan raad ik u aan even over te steken naar Haaldersbroek, een oud beschermd buurtschap dat nog niet ontdekt is door de vele Japanners die de Zaanse Schans jaarlijks bezoeken.

image

image

image
De molens op zich zijn van buitenaf alleen al de moeite waard. Net als de geluiden als er een beetje wind staat. Heerlijk dat gebonk en gekraak. Kent u het?

image
Vermolen de Kat
image
Ziet u het krijt liggen?

image
Vroeger hadden heel veel mensen in de Zaanstreek zo’n klein molentje in de tuin, gewoon voor de leuk. Was heel normaal in mijn kindertijd. Lekker kitsch.
image
Houtzaagmolen.
image

image

image
Voor meer info over de molens gaat u zelf maar even heen hoor, het kan ook te gek.

Ik kan u anders ook de gratis App van de Zaanse Schans van harte aanbevelen. Er is zoveel informatie op te vinden. 

image
Hoisie (toilet, zoals u wilt)

image
Work in progress…

image
Nog even een overzichtje, ach wat mooi.
Als u nou helemaal voor een dubbeltje op de eerste rang wilt zitten kunt u het beste een bezoek aan de Zaanse Schans brengen als er toevallig ook een oude ambachtenmarkt plaats vindt. Dan staat de oude Wormerveerse Stoomspuit er meestal ook, tenminste, ik hoop dat dat nog steeds zo is. Mijn vader was daar een van de stokers van, dus ik was als kind dan natuurlijk ook van de partij. Hier *klik* heb ik al eens over geschreven.

De Zaanse kinderboekenmarkt wordt ieder jaar hier ook gehouden. In juni geloof ik. 

image
Het is ondertussen allang al weer tijd voor een borrel op de Woude, dus we moeten voortmaken;-)
Daaag hoor molentjes, tot de volgende keer, of zoals een echte Zaanse hoort te zeggen: ‘Doeg hoor’.

Ik hoop dat u het vaartochtje leuk vond. Is natuurlijk ook wel uniek hé, ik bedoel, dit is wel verwennerij van de bovenste plank natuurlijk, de Schans en Gortershoek VANAF het water gezien.
Bespaar ik u toch mooi even de kosten van de rondvaartboot;-D

Nog een laatste tip: Parkeren doet u natuurlijk gratis aan de overkant van de brug ergens op de openbare weg in oud Zaandijk, dus aan de zijde Gortershoek. (Ssstt…)

Heeft u trouwens nog leuke low-budget tips bij u in de buurt?

Bronnen: Wikepedia, Beauninoblog, de Zaanse Schans, Zaanse kinderboekenmarkt

Beetje aanrommelen

En weer zijn de dagen vanzelf overgegaan in weer nieuwe nachten, nieuwe ochtenden, en nieuwe dagen. Morgen is mam drie weken in de Schelp.

Vorige week het nare bericht gekregen dat nu ook de andere broer van mam kanker heeft. Longkanker, met uitzaaiingen naar de onderrug, waarschijnlijk krijgt hij eenmalig een palliatieve bestraling om de pijn wat draaglijker te maken. Hij was al zo mager ook, op de verjaardag van mijn moeder in mei.

De oudere meneer van in de negentig is inmiddels ook overleden. Mam deelt het Hospice nu met twee vrouwen, waarvan de één waarschijnlijk totaal bedlegerig is. Toch geeft het wat meer reuring voor mam, al is het maar door de aanloop van het bezoek voor beide dames. De kinderen van één van de dames heb ik toevallig al leren kennen via FB.
Rare wereld is het toch.

Eigenlijk werken er best nog heel wat ‘bekenden’ van mij in de Schelp. Alice natuurlijk, maar ook een hele goede vriendin van mijn nicht, de moeder van een klasgenootje van Kylians basisschool, de moeder van een meisje waar Kyl een jaar mee op de havo zat, een mavo-jaargenootje van mezelf, en misschien nog wel meer hoor.

Mam gaat iedere dag wel een ietsje pietsje achteruit, dat is ook te verwachten natuurlijk, maar toch vind ik dat best moeilijk om te accepteren.
Soms hoest ze zo erg.
Het lopen, en in- en uitstappen in de auto gaat steeds moeilijker.
Een heel klein beetje in de war soms.
Gelukkig heeft ze nog wel haar humor.
Gister hebben we nadat we haar ‘thuis’ brachten best een gezellige avond gehad daar, onder het straalkacheltje. 
Oude herinneringen opgehaald.
Maar ook veel gepraat over zus, en over wat zus overkomen is.
Meestal gaan we rond negen uur, half tien dan weer naar huis.
Beetje Tour de Jour kijken, of oude afleveringen van ‘Ik vertrek’.
(Lijkt me trouwens best leuk om de tune van ‘Ik vertrek’ op mijn crematie te laten horen. Beetje humor heeft nog nooit een mens kwaad gedaan;-)

Zou ook best weleens echt willen vertrekken hoor. Wie weet, doen we dat ook nog wel eens. Als het aan mij ligt wèl. Rem is veel realistischer, en laten we wel zijn: het meeste zou natuurlijk op zijn schouders terecht komen, lichamelijk stel ik natuurlijk niet heel veel voor, door de polyartrose.
Maar goed, dromen mag altijd toch? Zeker als er iemand is die mij met beide benen weer op de grond zet.
-Het is vluchtgedrag natuurlijk, ik weet het.-
Soms wil ik gewoon heel hard wegrennen van alles, of net als vroeger met mijn hoofd onder de dekens duiken en dan hopen dat, zodra ik mijn ogen weer opendoe alles een boze droom blijkt te zijn: Pap is gewoon het kippenhok aan het verschonen, Zus geeft de katten hun vlooiendruppels en mam komt met de boodschappen de poort binnen.
-Wat wordt ze toch dik-.

Helaas pindakaas.

Kyl gaat ook niet echt lekker op dit moment.
Hij werkt heel veel. Gisteren is hij met al zijn collega’s naar Amsterdam geweest, en had hij Veel te Veel gedronken.
Ècht teveel bedoel ik.
Nu is hij over het algemeen wel een redelijk rustige puber, maar op dit moment heb ik grote twijfels of het wel wijs is om hem volgende week nog naar Lloret te laten gaan.
Zeker ook met het oog op de gezondheid van mijn moeder. Zorgen om hem kan ik er niet bij hebben nu, ik moet hem blindelings kunnen vertrouwen, en op hem kunnen varen als hij onverhoopt naar huis zal moeten komen.
Mensen, wat is wijsheid?

Of er nog leuke dingen zijn?
Ach, heus.
Spook heeft ‘de plek van de week’ van vorige week gelukkig achter zich gelaten. Dat was de afzuigkap. De plek van deze week is de poort.
Puntje is alleen dat meneer een beetje hoogtevrees heeft.
image

Rem heeft zijn racefiets weer uit het vet gehaald en is nu lekker weer een beetje aan het fietsen. Eigenlijk zou ik dat ook best kunnen doen, gewoon even een rondje Krommeniedijk straks, goed plan.

Vanmiddag misschien even op de motor weg richting West-Friesland, want daar blijft de zon wel schijnen volgens de weerberichten.
Zaterdag zijn we even met de motor naar Zantvoort en Haarlem geweest.
image

image

image

image

image
Alleen maar twee lekkere Franse worstjes gekocht op de markt, en twee palinkjes voor bij mam.

image
Best handig hoor, een motor. Nooit gedoe met parkeren of zo. Op dit oude ding hebben we samen heel Frankrijk doorgekart in 2011. Toen waren de kuipdelen nog wit, er zitten nu andere kuipdelen op nadat hij in een nacht zomaar ‘omgevallen’ was.
Misschien is hij oud, maar hij doet het altijd, en we hebben er al hele mooie en gezellige tochtjes op gemaakt samen.

image
Zoekplaatje

Gisterochtend, tijdens de buien, heb ik de keukenlades lekker uitgemest en is Rem weer verder gegaan met de schuur. We moeten wel, anders hebben we geen plek voor de spullen van mijn ouders straks.
-zo gaan die dingen, een goed plan is maar àlles deze dagen.-

Ach, zo rommelen we maar wat aan.

Mantelzorgen anno 2015

Vandaag las ik dit blog op de site ‘Mantelzorgelijk’, een site die ik al een tijdje volg.

In reactie op dit blog heb ik vervolgende geschreven:

Graag wil ik even reageren.

Even over mijzelf in het kort: Mijn naam is Narda. Ik werk 28 uur 24/7. Mijn moeder heeft longkanker en zij kan zich zelf niet langer redden.
Ik ben haar enige dochter. Mijn zus (50) is jl november overleden en mijn vader elf maanden daarvoor. M.a.w. ik sta er als mantelzorger een beetje alleen voor, samen met mijn man. 
Mijn man werkt gemiddeld 50 uur per week. Hij is vrachtwagenchauffeur. 

Mijn moeder heeft naast mijn zus en vader in de afgelopen twee jaren ook haar eigen zusje (68), een broer, een schoonzus en een zwager verloren.
De overige familieleden zijn te oud, zijn zelf ziek, wonen niet in de buurt of hebben andere problemen waardoor ze mij onmogelijk zouden kunnen helpen met de zorg voor mijn moeder.

De buren zegt u?
Mijn moeder is al jaren gebrouiieerd met haar directe buren. Met de overbuurvrouw heeft ze wel een goede band. Deze buurvrouw zorgt er voor dat de kliko’s op tijd voorgezet worden, erg fijn. Maar om haar nu te benaderen met de vraag of ze even wil gaan Mantelzorgen voor mijn moeder naast haar werk om?
Ja, naast haar werk om. Immers, als overbuurvrouw heeft zij geen recht op zorgverlof.
Bovendien lijkt mij zij niet iemand die haar salaris een paar maanden kan missen.

Ik heb dat, als dochter wel. Recht op zorgverlof.
Als ik zou willen zou ik natuurlijk best langdurig zorgverlof op kunnen nemen. Immers, mijn moeder kan nog wel een paar maanden leven. Bij langdurig zorgverlof krijg ik alleen geen salaris.

Als mijn moeder dus nog drie maanden leeft, en ik zal als ‘sociaal voelende dochter’ voor haar zorgen, dan kost mij dit dus drie maanden salaris. 
Naast het feit dat ik dan in twee jaar tijd mijn ouders en enige zusje heb verloren, zit ik dan misschien ook nog met financiële problemen opgezadeld.

Volgens mij zou zoiets best wel eens een aanleiding kunnen zijn voor een langdurige depressie / burnout.

Al met al. 


Of overdrijf ik ? 
Wat denkt u?

Nu zult u misschien zeggen: ‘Ja hoor eens Narda, iedere situatie is weer anders. Sommige zieken hebben wel tien kinderen zonder baan, of buren die de loterij gewonnen hebben.’
Is dat zo?
Ìs dat zo?

‘Bovendien zijn er ook nog vrijwillige mantelzorgers Narda!’
Hartstikke mooi natuurlijk.
‘Komt die gezellige roddelaarster uit de buurt je vanavond gezellig instoppen mam’.
Want nee, deze lieve vaak goedbedoelende vrijwillige mantelzorgers of buurthulpen hebben geen geheimhoudingsplicht. Zou u het leuk vinden? Als je al zo kwetsbaar bent, je zo kwetsbaar voelt, je laatste stukje waardigheid opzij te moeten zetten?

Ik heb het geluk dat ik mijn moeder heb weten over te halen om een vrijblijvend bezoek te brengen aan Hospice de Schelp in Krommenie.
Ik heb het geluk dat mijn moeder haar angsten en twijfels hierover uiteindelijk opzij heeft weten te zetten en zich toch heeft ingeschreven.
Overigens hebben de vrijwilligsters daar wel zwijgplicht.

Er zijn mensen (op FB) die vinden dat ik mij er makkelijk van af maak. Zij vinden dat ik verzaak, en dat ik zelf 24/7 voor mijn moeder zou moeten zorgen. Even voor de goede orde: ik ben nog steeds gemiddeld 3 uur per dag bij mijn moeder en doe nog steeds haar was. Eten doet ze bijna niet meer, maar wat ze eet komt bij mij uit de keuken vandaan. 

Nogmaals, mijn moeder kan nog een paar maanden leven. Ik hoop het. Als het einde echt in zicht is neem ik haar mee naar haar eigen huis, als zij dat wil.
Dan zal ik kortdurend zorgverlof kunnen gaan opnemen zodat ik toch nog 70 % van mijn salaris krijg.

Er wordt zoveel gediscussieerd over de Mantelzorg, maar ik hoor maar zo weinig wat de patiënten zelf willen. Zij zijn natuurlijk veel te ziek om hun energie nog in discussies als deze te steken, en ik vind dat wij hun wensen, hun stem moeten verdedigen.
Tot de allerlaatste zucht.

http://www.rijksoverheid.nl/onderwerpen/zorgverlof?utm_campaign=sea-t-verlof_en_vakantie-a-zorgverlof&utm_term=zorgverlof&gclid=CJDgkNj748YCFWLKtAod85AMSQ

Vriendelijke groet, Narda

Over een straalkacheltje, drie zolders en wat scheepsjongens

Wat vliegen de dagen voorbij.
Donderdag met oud klasgenootje en haar broer in de tuin bij de Schelp wat gedronken en gekletst. Mam was er ook gezellig bij.

Vrijdagavond, toen we met Rem en de jongens zaten te eten op het terras kwam de verpleegkundige melden dat er zojuist twee bewoners waren overleden: de vader van oud klasgenootje en een man die nog maar dezelfde dag was gearriveerd.
Ook niet normaal eigenlijk hoeveel Neef en Kyl op hun leeftijd in twee paar jaar tijd met de dood worden geconfronteerd. Met de andere opa en oma, de ouders van Ex gaat het ook al niet zo lekker allemaal.

’s Avonds hebben we nog even met oud klasgenootje gepraat onder het straalkacheltje wat Rem voor mam op de veranda gehangen heeft.
Ze krijgt nog sterallures als we niet oppassen;-)
image

Zaterdag natuurlijk gevaren, daar hebben jullie het fotoverslag van kunnen lezen.

Afgelopen zondag is Neef weer opgehaald door Ex. Misschien komt hij deze vakantie nog een keer, of wie weet gaat Kyl naar hem, maar dat laatste betwijfel ik, want hij kan op het moment veel werken in het restaurant. Ex was wel een beetje geschrokken van mam. Neef trouwens eerder die week ook. Niet zo gek na haar bijna een half jaar niet gezien te hebben natuurlijk.
Mam heeft hier daarna gegeten en tussendoor heb ik een beetje ons aller was gedaan.

Vandaag gewerkt, en daarna wat nieuwe shirtjes gekocht in Zaandam. De trein ging toch voorlopig niet verder, dus waarom niet van de nood een deugd gemaakt? Was wel nodig ook hoor, bijna alles is me te klein geworden.
Oké, ik word gewoon een beetje dik. Komt van al die rosé natuurlijk. En gamba’s pil pil (enzo….)

Rem had het eten al lekker klaar toen ik thuis kwam, gezellig. Daarna ben ik weer 2 uurtjes naar mam geweest.

Nog twee dagen werken, woensdag en donderdag, en dan heb ik twee weken vakantie. We kunnen natuurlijk niet weg, dus we (Rem hè!) gaan maar de buitenboel schilderen en verder met hier in huis en op de zolder van de schuur ruimte creëeren zodat ik kan beginnen met het uitzoeken van de dozen achter de zolderluiken in mijn ouderlijk huis.
Klinkt misschien raar, maar nu kan ik dat nog op mijn gemak doen, en nu kan ik nog vragen stellen aan mam over de dingen die ik misschien zal vinden. Dat zijn naast de dingen van mam en mezelf natuurlijk ook veel dingen van toen mijn vader en zus klein waren die ik misschien nog nooit gezien heb.
En zo.

Als ik straks alles tegelijk krijg word ik gek denk ik. Bovendien zijn onze vakantiedagen natuurlijk ook maar beperkt.
Gelukkig is mam het er mee eens, de meubels en spulletjes blijven verder vooralsnog gewoon staan hoor. Als ze naar huis zou willen gaan, zal alles voor het oog nog precies hetzelfde zijn.
-Ik moet wat hé?!-

Nou, weer gewoon maar een update, meer om zelf later de dingen goed te kunnen herinneren, dan om jullie te vermaken, sorry!
Heb ook in mijn hoofd weinig ruimte voor de blogs van anderen op het moment.
Het zijn ook van die rare dagen allemaal.
Het sloopt je.
Soms weet ik niet of ik moet huilen om mijn vader, mijn zus of mijn moeder.
En dus huil ik gewoon maar niet, en roei ik maar gewoon stevig door.
Dat lijkt me voorlopig het beste.

Weet je trouwens wat Ex nog meebracht?
Een klein boekje wat ik ooit heb gegeven aan mijn zus.
Ik zal er binnenkort een blog aan wijden.
Wel heftig hoor, om dat terug te lezen.
Èn de ‘Scheepsjongens van Bontekoe’, die bracht hij ook mee.
Het heeft al die jaren bij haar in de kast gestaan.
image

image

Weet u waar we ook zo gek op waren? Dik Trom! Maar toen waren we wat jonger hoor.
Zus las dan voor in bed en we piesten dan bijna in onze broek van het lachen.
O, ze kon vroeger zo aanstekelijk lachen, echt met de tranen over haar wangen en haar handen over haar buik.

Wat is er toch gebeurd?