5 jaar

Het is morgen alweer vijf jaar geleden dat Fenna is overleden.

Vandaag vijf jaar geleden kreeg ze haar hersenbloeding in de Lidl.

Remco dacht er vanmorgen aan en stuurde mij een appje.

Ik vraag me af of ik de afgelopen vijf jaar wel bewust heb meegemaakt, zo snel lijken ze voorbij gevlogen.

Het gemis is nog even groot.

Ik mis mijn vader. Mis mijn moeder, mijn zusje. Mis òns.

Mis het om ergens deel van uit te maken. Om ergens bij te horen. Veilig. Geborgen. Gewenst. Geliefd en altijd welkom en ‘eigen’.

Geen gast.

Het met elkaar verdriet te kunnen delen, elkaars tranen drogen, elkaars hand vasthouden en erover kunnen praten, tot vervelends aan toe.

Herinneringen ophalen aan goede tijden. Samen foto’s kijken. Met port. Met sherry. Met wijn.

Samen aan een half woord genoeg hebben.

Ik mis het zo.

Dat alles.

Ja, dat gekke, soms totaal disfunctionele gezin dat wij vormden.

Een front.