De definitieve ingeleverde versie van het verhaal van de schrijfcursus…

Opdracht: schrijf het laatste hoofdstuk van een boek. 
Leona schopte haar slippers uit, ging op haar buik op het kleine zonnedek liggen, en keek hoe de zonnestralen in de golfjes weerspiegelden tot ze er tenslotte duizelig van werd en haar ogen sloot. Op dit water had ze zo vaak gevaren met haar ouders en zus vroeger. Ze hadden hier gevist, Brasem, Baars, Karpers. Zelfs paling had ze hier gevangen. En geschaatst hadden ze hier ook natuurlijk. “Altijd een lange shawl om doen als je gaat schaatsten. En nóóit alleen!” Pap had hier ergens nog dat meisje van school uit dat wak getrokken.
Leona legde na een tijdje een kussentje op de punt van de boot, ging erop zitten, liet haar voeten door het water liet glijden en stak een sigaret uit het oude pakje van haar moeder op. “Zoiets kan je maar beter in stijl doen”, zei haar moeder altijd. En vandaag was het een ‘zoiets’ dag. Ze had de sherry moeten meenemen. Een hengel. En wat speed. Dat zou zus leuk gevonden hebben. “Tof wel!”
”Je kan natuurlijk ook wachten tot er voldoende ijs op de sloten ligt kind”, had haar moeder gezegd op de dag dat ze samen de urn van zus hadden opgehaald in het crematorium. Mam had zus klemvast tussen haar benen gezet, precies zoals ze tien maanden daarvoor ook pap tussen haar benen had gehad. Leona had toen maar net op tijd de voor de hand gelegen grap in kunnen slikken. Later, naarmate de misère toe was genomen, waren de grappen grover geworden: ”Ja, goed idee mam, zet ik jullie achter elkaar op het sleetje en dan trek ik jullie voort met een touw om mijn middel”. Ze hadden er samen om gelachen, maar de serieuze toon was Leona niet ontgaan toen haar moeder even later had geopperd hen gewoon in de Watering te strooien. “Dan brengt de stroom ons vanzelf wel naar het Guisveld hoor kind”. Haar moeder had ze negen maanden daarna maar gewoon met urn en al de gordel omgedaan. Op de grond zetten was ook weer zoiets.

Na twee uurtjes varen legde Herman de boot tegen het eilandje aan vast. Terwijl hij een biertje opentrok en een rosé inschonk zette Leona haar vaders malle vishoedje met de fazantenveer op. Over haar bikini droeg ze alleen de gipsy rok van haar moeder. Haar lange donkere haren hingen los over haar gebruinde rug, en samen met haar zwart gelakte nagels en de sieraden van haar zus gaf het haar een aparte uitstraling. ‘Kunnen we niet nog even gewoon wat liggen?’ Herman keek naar de lucht en knikte. Het onweer zou nog wel even op zich laten wachten.
Met haar hoofd in Hermans schoot en haar glas rosé balancerend op haar blote buik probeerde Leona tevergeefs een betekenis te ontdekken in de strepen die de vliegtuigen in de blauwe hemel achterlieten. Keer op keer zwol het geluid aan om daarna weer weg te ebben tot een volgend vliegtuig het naderend moment van rust op onaangename wijze weer verbrak. ‘Zou het ooit weer stil worden?’ Als antwoord streelde Herman haar hoofd, over en over, precies zoals hij haar zelf had zien doen tijdens die doodstrijd van zijn schoonmoeder. Nee, dan maar euthanasie.

‘Het is al vier uur Lé.’ Hij voelde dat ze schrok. ‘Wil je dat ik het doe?’ De lucht begon nu echt te betrekken. Ze schudde haar hoofd en gooide haar vijfde peuk overboord. Haar eerste fles rosé was al bijna leeg. ‘Eerst je vader?’ Leona kon dit, wist hij. Leona kon met hetzelfde elan lijken opmaken, doodskisten sluiten, en as in oude sieradendoosjes lepelen waarmee ze alles wat nou eenmaal gebeuren moest gewoonlijk deed, zonder daarbij ook maar een traan te laten. ‘Ja, eerst pap maar. Die is per slot van rekening ook het eerst de pijp uitgegaan’.

Leona liet zich in haar bikini in kleermakerszit op de natte veengrond zakken om met het oude zakmes van haar vader de urnen te openen zoals ze hem dat vroeger met de verfblikken had zien doen. ”En nu héél goed roeren. Mínstens tien minuten”.
Het water sijpelde tussen haar tenen naar boven terwijl ze met de as hun namen schreef in het gras. Mam had gelukkig maar vier lettertjes nodig waarvan één ‘i’, veel van haar moeder was er op het laatst niet meer overgebleven.

Pas toen ze weer op de boot stapte ontdekte ze de witte waas op haar lijf. Boven hen begon het te rommelen. ‘We moeten nu echt gaan’. Leone keek een moment zwijgend naar de witte letters in het gras voor ze knikte en met haar handen het stof van haar benen veegde.
Herman liet de boot drie rondjes om zijn as draaien voor hij de gashendel in een vloeiende beweging naar voren duwde en de boot in plané bracht. Tientallen meeuwen scheerden krijsend langs de vrouw op het dek die haar vuisten naar de hemel balde tot deze uiteindelijk brak en de grote regendruppels de waas van as samen met haar tranen wegspoelde.

Ze was klaar.

Advertenties

Me Gustas tu

Het is alweer een tijdje geleden dat ik iets op mijn blog geschreven heb, soms gaan die dingen gewoon zo.
Niet alleen bij mij, kennelijk ook bij anderen. Bij mij heeft dat niet echt een reden. Maar om Mirjam begin ik me een beetje zorgen te maken. Heeft iemand nog iets van haar gelezen of gehoord?

De dagen gaan hier gewoon zijn gangetje. De tuin is eindelijk betegeld. Wat een klus was dat voor die mannen. Afgelopen maandag zijn ze weer met z’n tweeën van acht uur tot 19:00 bezig geweest. Gelukkig hadden we een vaste prijs afgesproken. De foto’s volgen nog wel als het er buiten weer wat vrolijker uitziet. Wat een guur weer toch hè mensen?!

Verder rommelen we gewoon lekker door hier. Ik droom de laatste tijd trouwens wel veel. Met name over mijn zus, maar ook over mijn moeder. En zo echt lijkt het soms. Gisternacht vroeg ik aan mijn zus of ik haar kon aanraken en een knuffel kon geven en dat kon gewoon. Terwijl ik in mijn droom wist dat ze in mijn droom was, zo bizar.

Nog zoiets bijzonders: toen we in Zwolle waren had ik mijn neef ( de zoon van zus) op het hart gedrukt dat als hij iets wilde weten of iets van haar wilde hebben wat bij ons op zolder ligt hij het echt tegen me moest zeggen. Een paar daagjes later vertelde hij dat hij al een een paar dagen zocht naar een liedje waar mijn zus vaak naar luisterde. ‘Spaans, met een radio erdoor’, en nog wat van die vage aanwijzingen.
Mèn, we zijn hier de hele avond onder de pannen geweest, hij vraagt nooit zoiets dus dit was zo belangrijk voor hem.
En voor mij dus als tante.
Uiteindelijk begon er bij een vriendin van mijn zus een lampje te branden, en de volgende morgen schreef ze me het antwoord. 
Neef was er zo blij mee!

Grappig- of toevallig- maar een paar dagen later Appte neef me dat Manu Chou in Zwolle op zou treden op Koningsdag.
Helaas moest ik werken…

En drie maal raden waar ik in de trein naar luisterde😎

Zondag in beelden…

Vandaag was het fris, maar over het algemeen droog, dus we konden lekker buiten spelen.

De tuin is nog steeds niet klaar. Donderdagmiddag komen de stratenmakers weer om het verder af te maken. Tenminste, we hopen (allemaal) dat het dan echt af is. Wat een klus zeg.

We hebben vandaag het hout van de de schuur schoongemaakt, en Rem heeft een dakje van pitriet op de golfplaten gelegd. Veel beter zo.

Vanmiddag nog een uurtje met buurman Pascal een pilsje gedronken op ‘de goede afloop’ en een aardigheidje gegeven om de overlast van de afgelopen weken een beetje te compenseren.
Binnenkort, als her warmer is doen we dat nog wel wat uitgebreider met een bbq.

Was een heerlijk dagje.
Volgens mij waren wij ook de enige gekken die buiten zaten. Het was ook maar net 10 graden.
Of zat u ook lekker buiten?

Morgen weer aan het werk, een vroege dienst. Ook wel weer gezellig hoor!
Hier wat foto’s voor wie het leuk vindt.

image

image

image

image

image

image

Qualitytime…

Wat is het toch lekker om zomaar een weekje vrij te zijn.
Beetje lezen, beetje rommelen, beetje nietsen in het zonnetje, zalig.

Natuurlijk heb ik wel wat gedaan hoor. Dinsdagavond was er een herdenkingsdienst door Hospice de Schelp georganiseerd voor al de mensen die in hetzelfde halfjaar als mam zijn overleden. Erg mooi was het, en ook leuk om oude bekenden te zien, vrijwilligers, verpleegkundigen en natuurlijk andere familieleden.
Alle namen werden genoemd. En voor iedere overledene was er een witte roos.

Woensdag gezellig bakkie gedaan bij Yvon. We begonnen buiten in het zonnetje, maar eindigden toch binnen vanwege de regen.
Dinsdag avond met Kyl samen gekookt.
Gnoccies. Kent u die?
Nee? Laten zo!

Gister met Kyl naar Zwolle geweest. Neef vertrok vanaf Groningen. We troffen elkaar om kwart voor twaalf voor de AH to Go.
Lekker geshopt (kookwinkels met name, ik ben nu eindelijk in het bezit van een Spirelli;-) en lekker geluncht bij Vito, een Italiaans restaurant aan de Grote Markt. Was erg goed om mijn neef weer te zien. Een knapperd is het hoor!
En het gaat gelukkig ook redelijk goed met hem.
Thuis nog een uurtje met mijn mannen in het (koude) zonnetje buiten gezeten en snackbarvoer gegeten, bah!

Nu ben ik onderweg naar Amsterdam. Borreltje met Joyce en nog wat ex collega’s. Zin in, maar ik maak het niet laat want ik moet Rem helpen de tuin leeg halen en meubels verplaatsen.
Morgen om 7 uur staan de stratenmakers alweer op de stoep.
Ik ga maar groentensoep voor ze maken, het wordt fris en regenachtig.
Hoop zo dat het morgenavond af is.
Ben de troep in huis een beetje zat.

Fijn weekend allemaal!