Zoals het soms is

Woensdag
Ontstelt luister ik naar de verschillende verhalen. Ja. Natuurlijk had ik verhalen over kanker verwacht. Over angst. Over verdriet. Maar dat de individuele omstandigheden dáárnaast van veel deelnemers bovendien ook nog zo hemeltergend schreiend zouden zijn…
Hoeveel kan een mens dragen, of liever: hoeveel moet een mens soms zien te dragen?
Mijn hart schoot vol.
Maar mijn handen voelden leger als nooit tevoren.
Soms kun je niet meer doen dan luisteren en erkenning geven.
Het is zo bar weinig, kon je maar gewoon opstaan, met je vuist op tafel slaan en roepen: “En nú is het genoeg geweest, begrepen?”
Ik had het zeker gedaan.
Zo graag willen doen.
In plaats daarvan dreunde de bouwplaats buiten in mokerslagen bij ons binnen:
Bouw!
Vooruitgang!
Groei!

Gister hadden V en ik met veertien andere vrijwilligers de IPSO cursus. Allemaal hebben we zo onze eigen redenen om ons vrijwillig in te zetten. Mensen van diverse pluimage. Een huisarts, een coach, een tandarts, een kapster, ex- verpleegkundigen, secretaresses, nou ja allemaal mensen met een warm hart.
Het was een bijzonder interessante, leuke én zeer goed verzorgde eerste cursusdag.
Komende zaterdag de tweede (van drie). Ik word er zo blij van dat ik dit mag doen.

Na afloop kon ik direct door naar de Zaandijk. Ik had namelijk een NMLK event georganiseerd: stampot eten bij het proeflokaal en daarna naar de ‘Nacht van de Nacht’ op de Zaanse Schans.
In totaal waren we met zeven personen. RJ had ik al tijdens het zeilweekend ontmoet in juli, de rest kende ik nog niet. We lieten ons maar een beetje leiden door wat er op ons pad kwam, soms is het gewoon zo fijn om lekker een beetje op gevoel af te gaan.
Ons gevoel bracht ons niet altijd naar waar wij nu direct op zaten te wachten, maar het nachtelijk boottochtje door de kalverpolder met aansluitend de gypsy jazz en gratis koffie in de bunker waren leuk, evenals de rondleiding door een twaalfjarige jongen in de kleinste houtzaagmolen op de schans, het Klaverblad. Fantastisch hoe hij dat deed!
Het mooist vond ik het duo dat in de molen daarnaast een optreden verzorgde. Een mooie celliste met een jonge violist. Wat ze speelden ben ik vergeten maar het wist de diepere snaren in mij te beroeren. Soms kan muziek je zo vol doen voelen. Zeker als alle zintuigen daarin meespelen: de beslotenheid die door de kale onbewerkte houten wanden van de molen zo mooi werd verwoord, de opengeknipte handschoenen van de violist wiens donkere haren wild meekrulden boven de duffelse jas die de geur uit lang vervlogen Ketelbinkie-tijden bij ons binnen bracht, het zachte kaarslicht. De kou. Het met elkaar delen van datzelfde magische moment en weten dat je het voor altijd zult herinneren als een van die momenten met een extra dimensie waarin alles gewoon weer even klopte en goed was.