Zoals het soms is

Woensdag
Ontstelt luister ik naar de verschillende verhalen. Ja. Natuurlijk had ik verhalen over kanker verwacht. Over angst. Over verdriet. Maar dat de individuele omstandigheden dáárnaast van veel deelnemers bovendien ook nog zo hemeltergend schreiend zouden zijn…
Hoeveel kan een mens dragen, of liever: hoeveel moet een mens soms zien te dragen?
Mijn hart schoot vol.
Maar mijn handen voelden leger als nooit tevoren.
Soms kun je niet meer doen dan luisteren en erkenning geven.
Het is zo bar weinig, kon je maar gewoon opstaan, met je vuist op tafel slaan en roepen: “En nú is het genoeg geweest, begrepen?”
Ik had het zeker gedaan.
Zo graag willen doen.
In plaats daarvan dreunde de bouwplaats buiten in mokerslagen bij ons binnen:
Bouw!
Vooruitgang!
Groei!

Gister hadden V en ik met veertien andere vrijwilligers de IPSO cursus. Allemaal hebben we zo onze eigen redenen om ons vrijwillig in te zetten. Mensen van diverse pluimage. Een huisarts, een coach, een tandarts, een kapster, ex- verpleegkundigen, secretaresses, nou ja allemaal mensen met een warm hart.
Het was een bijzonder interessante, leuke én zeer goed verzorgde eerste cursusdag.
Komende zaterdag de tweede (van drie). Ik word er zo blij van dat ik dit mag doen.

Na afloop kon ik direct door naar de Zaandijk. Ik had namelijk een NMLK event georganiseerd: stampot eten bij het proeflokaal en daarna naar de ‘Nacht van de Nacht’ op de Zaanse Schans.
In totaal waren we met zeven personen. RJ had ik al tijdens het zeilweekend ontmoet in juli, de rest kende ik nog niet. We lieten ons maar een beetje leiden door wat er op ons pad kwam, soms is het gewoon zo fijn om lekker een beetje op gevoel af te gaan.
Ons gevoel bracht ons niet altijd naar waar wij nu direct op zaten te wachten, maar het nachtelijk boottochtje door de kalverpolder met aansluitend de gypsy jazz en gratis koffie in de bunker waren leuk, evenals de rondleiding door een twaalfjarige jongen in de kleinste houtzaagmolen op de schans, het Klaverblad. Fantastisch hoe hij dat deed!
Het mooist vond ik het duo dat in de molen daarnaast een optreden verzorgde. Een mooie celliste met een jonge violist. Wat ze speelden ben ik vergeten maar het wist de diepere snaren in mij te beroeren. Soms kan muziek je zo vol doen voelen. Zeker als alle zintuigen daarin meespelen: de beslotenheid die door de kale onbewerkte houten wanden van de molen zo mooi werd verwoord, de opengeknipte handschoenen van de violist wiens donkere haren wild meekrulden boven de duffelse jas die de geur uit lang vervlogen Ketelbinkie-tijden bij ons binnen bracht, het zachte kaarslicht. De kou. Het met elkaar delen van datzelfde magische moment en weten dat je het voor altijd zult herinneren als een van die momenten met een extra dimensie waarin alles gewoon weer even klopte en goed was.

Advertenties

Gebruis

Wat is de wereld soms toch weer klein: kwam ik zomaar een oud klasgenootje tegen tijdens de NMLK-borrel zaterdag.
‘Jij bent Narda toch?’
Een tip: de mensen die je sinds je jeugd niet meer hebt gezien herken je eerder aan hun ogen en mond dan aan hun postuur.
Wij hadden slechts een jaar bij elkaar in de klas gezeten.
‘F? Ben jij het? Jee, wat leuk zeg, kun je je nog die zogenaamde pyjamaparty herinneren bij jou thuis?’
Er was trouwens geen pyjama aan te pas gekomen.
Wel rum.
Witte rum.
Veel witte rum.
-Gelijk mijn laatste witte rum ooit zeg maar-
F wist het pas weer toen ik begon over het glaasje draaien. Is mijn geheugen dan echt zoveel beter dan dat van anderen?
Vijftien zullen we zijn geweest. ‘Je was groot fan van Michael Jackson. Thriller, weet je nog?’ Ze wist het niet meer.

Ze haalde een wijntje voor ne en even later proosten we samen. Nee, kinderen had ze niet.
‘Jij wel?’
Onze ouders kwamen ter sprake.
Haar moeder die pas overleden was. Haar broer kwam ter sprake en daarna mijn zus.
‘Jee Narda wat erg, zo snel achter elkaar?’
F. had het wat carrière betreft uiteindelijk beduidend beter gedaan dan ik.

Na een poosje sloten we aan bij een ander groepje. Het was een personen aangenaam groepje, ik heb me die avond wederom zeer goed vermaakt met allemaal nieuwe mensen.
-Komende zaterdagavond is trouwens mijn eerste zelf georganiseerde evenement, best spannend hoor, maar dan wel leuk spannend. Een persoon heb ik al op het zeilweekend leren kennen, dus dat is toch wel fijn. Wordt trouwens een drukke zaterdag want overdag heb ik de eerste cursusdag van de 3-daagse IPSO training, i.v.m. de schrijfworkshop die ik samen met V. ga geven.
Straks, om half elf is trouwens de eerste bijeenkomst. Ik vind het zo mooi en bijzonder dat ik dit mag gaan doen, dat ik misschien iets kan betekenen, ook al is het maar zo weinig. Ik ben heel benieuwd.
Erover gaan schrijven kan ik natuurlijk niet echt.

Net zoals ik niet over mijn OR ervaringen tot dusver kan schrijven. ‘Heel bijzonder’ en ‘fascinerend’ is het zeker allemaal. Ik moet nog zoveel leren, er valt zo ontzettend veel te lezen.
Maandag en dinsdag ga ik trouwens op OR cursus. Zandvoort. Hotel naast het strand.
Ik heb er heel veel zin in!

Vanavond is de opening van het restaurant waar Kylian manager is. Een nieuwe chef, een nieuwe kaart, en een nieuwe naam. Alle reden voor een feestje dus! Joyce gaat met me mee. Gewoon een paar uurtjes, hapjes en ‘n drankje. Rond negen uur taaien we af, zo hebben we afgesproken. Morgen gewoon weer de trein van half zeven

Niet alleen dat we daarom bijtijds weggaan hoor, ik ben nl. ook een beetje moe en raar in mijn lijf de laatste tijd. Zo weeïg, snel buiten adem en zo. Dacht eerst dat het de nasleep was van die kou in mijn hoofd. Blijkt dus dat ik gewoon bloedarmoede heb. Denkt u nou niet gelijk dat ik gewoon teveel wil doen hoor, van de activiteiten die ik hier genoemd heb kríjg ik juist energie. Gister heb ik ijzertabletjes voorgeschreven gekregen en ik moet over twee weken weer even mijn bloed laten prikken.

Goede reden om mezelf met een sappige tournedos te verwennen, nietwaar? Speaking of which: afgelopen zondag hebben Kylian en ik eindelijk de dinerbon die we nog hadden van ons feest vorig jaar opgemaakt. Kylian was zowaar zondag vrij omdat hij op maandag en dinsdag de opening moest voorbereiden. Heerlijk gegeten en lekker bijgekletst. Hij wordt zo volwassen nu hé, echt een vent wordt het, leuk hoor. Wat ik ook leuk vond was dat hij dingen die hij moet doen op zijn  werk die hij nooit gedaan of geleerd heeft net als ik even opzoekt op YouTube. Visueel!

Valt me op dat ik de laatste tijd steeds vaker gewoon updates schrijf dan voorheen. Het lijkt misschien net alsof er niet zo heel veel gebeurd in mijn hoofd. Dat is niet zo, mijn hoofd tolt als nooit tevoren, maar dan wel met andere dingen. plaats  van zorg, ziek, dood en gemis. (Hoewel ik ze heus dagelijks nog mis). Er is weer meer plaats voor werk, loopbaan, OR, workshop, huis, dat soort dingen. Gewoon. Normále dingen die je laten voelen dat je leeft.
Bruist.
Ondanks ‘gebrek aan’

En weer een maand verder…

2F7FAC8E-C18A-444B-AF59-CBDEC4BD4A97-Zou het woord Prioriteit niet eigenlijk geschreven dienen te worden als prioritijd? Ik vroeg het me gewoon even af toen ik me afvroeg waarom ik eigenlijk zo weinigs schrijf de laatste tijd.-
Het komt in ieder geval niet omdat er niets gebeurd, integendeel.

Helaas niet alleen fijne dingen, maar ook trieste. Marga, de oma van neef is onlangs overleden. Ze was na de avond waarop neef zijn 21-ste verjaardag vierde door Joop (de broer van Ex) naar huis gebracht. Dinsdag vonden ze haar in de badkamer. Hersenbloeding. En zo zat Neef dus weer op de intensive care van het UMCG, deze keer niet zijn moeder maar zijn oma. Zijn oma waar hij een hele poos gewoond had toen zijn moeder een half jaar moest revalideren na een herseninfarct en zijn vader nog niet voor hem kon zorgen vanwege zijn langdurige opname in een afkickkliniek.
Zat ie weer.
In het crematorium.

Marga betekende voor hem een veilige haven. Rust, reinheid, regelmaat. Bij oma Marga mocht hij zijn kinderfeestje vieren.
Met taart.
Met vriendjes.
Je moeder verliezen en al je opa’s en oma’s binnen 3,5 jaar.
Hoe triest is dat.

Ik voelde me tekortschieten omdat ik niet naar de crematie ging. Ik had dan met ov 10 uur onderweg geweest. Kyl kon echt geen vrij krijgen vanwege het persdiner die dag, zul je net zien. (De Linda, het Parool, en missetHoreca kwamen langs, het restaurant heeft nl. een nieuwe chef en een nieuwe naam, vandaar). Vorige week Zaterdag (drie dagen na de uitvaart) zou ik toch al naar Groningen gaan. Neef begreep het gelukkig wel, maar toch, ik had ook voor Marga zelf en Joop, Ex en Sandra er willen zijn. Ze waren altijd ook zo betrokken en zichtbaar bij ons verdriet.

Maar goed, zaterdag was ik dus bij neef. Tot overmaat van ramp had hij de avond ervoor tijdens bokstraining ook nog zijn enkelbanden gescheurd. Ex was er ook, en met ons drietjes hebben we een paar uur op het balkon zitten praten. Ex heeft trouwens toch ook wat voor z’n kiezen gekregen hoor.
Zij zijn nu ook wees.
-Evenals Martijn en Fleur, de kinderen van mijn kroegbaas. Fijne vent was het. Vanaf mijn vijftiende, zestiende jaar kwamen we daar vaak. Sowieso op de zondagen na voetbal. Lekker sateetje eten, sport kijken, schaatsen volgen. En tijdens de EK van ‘88 hebben we daar geweldig mooie dingen meegemaakt.
Vlak voor ik incheckte op Schiphol kreeg ik een appje van Martijn. Ook bij de uitvaart van Gerard was ik dus niet aanwezig.-

‘Voor jou moet het helemaal erg zijn’ zei Ex lief. Is het natuurlijk ook, maar dat Kylian bijna geen familie heeft vind ik veel en veel erger. ‘Ik heb eerste kerstdag een dagdienst en op de tweede ga ik de nacht in. Kyl is dan dus alleen’, zei ik.
Deed me goed toen Ex zei dat Kyl meer dan welkom is bij hem en fam.
-Ziet u nou?-

Dezelfde avond ging ik met Martin naar Roué Verveer. Was heel erg leuk, hoewel het aan het einde behoorlijk gênant werd toen hij een boekje open deed over vrouwen van 50. Hilarisch, maar pijnlijk confronterend.
Hoe het in de toekomst met Martin en mij verder zal gaan? Ach, de tijd zal het leren. Voorlopig gaan we ieder ons weegs, de afstand is gewoon te groot. Bovendien zijn we allebei veel te druk met andere dingen, dus stel dát we al allebei toe waren aan een relatie dan nog zou de vraag zijn: hoe dan?
Maar wel willen we bevriend blijven. Samen naar Berlijn, samen af en toe eten. Waarom niet? Hoewel dat wat we samen hadden nog behoorlijk onschuldig was missen we elkaar (onze appjes) wel hoor. -Ach, we zijn niet dood en begraven toch-

Maar goed,er zijn voldoende andere dingen die mijn aandacht vragen. Werk, OR, de schrijfworkshop waar V en ik volgende week mee van start gaan, de loopbaancoaching in Alkmaar, het convenant waar weer gewoon fouten in stonden, en natuurlijk de bovenverdieping die echt gewoon af moest.

En dat laatste is echt meer dan gelukt. Kylian heeft nu echt een hele mooie kamer, en ook ik slaap inmiddels naar volle tevredenheid in mijn hokje. Voor het eerst in mijn leven zelfs een Ikeabed in elkaar gezet. Oké, half dan. Maar het was niet de eenvoudigste ook hoor. Kyl en ik kregen zowat een rolberoerte toen we erachter kwamen dat lattenbodem ook nog eens uit 235,543 schroefjes en latjes bestond. We hoefden ze alleen niet op maat te zagen zeg maar. Dat trokken we echt niet meer.
Rem heeft het klusje dus uiteindelijk afgemaakt, dat was wel heel erg lief van ‘m.

Kyl en ik zijn zaterdag trouwens ook nog even bij Rems moeder Lies in haar nieuwe appartement langs geweest. Het huis tegenover het Spant in Bussum is dus verkocht. Nu woont ze lekker dicht bij Ruud en Karla (in Blokker) ,de zus van Rem.

What else?
O ja, beneden ben ik ook een beetje aan het pimpen geweest. Het wordt nu echt meer en meer mijn eigen huisje. Heb tafeltjes gekocht en nieuwe verlichting. En alles zelf in elkaar geknutseld, leuk hoor! Ook de tuin ligt er weer meer dan redelijk bij. Heb vandaag drie uur lang gebuffeld. Hedera en rozen nog een beetje gesnoeid, onkruid weggehaald, geveegd. Morgen maak ik het af. Vijvertje moet nog en het gedeelte linksachter en voor de schuur.

Ik ga nu maar even in bad. Nageltjes doen en zo. Vanavond heb ik nl. een borrel in Amsterdam. Beetje nieuwe mensen leren kennen en zo, altijd leuk.
We moeten er zelf wat van maken nietwaar?

Fijn weekend!