In een vingerknip

Gisteravond was ik op het ‘samen 100 feestje’ van R. en P. En mensen, wat was dat leuk en gezellig.

R. was het eerste vriendje waarmee ik de liefde ontdekte. Mijn liefde voor hem begon op de vijftiende verjaardag van mijn (nog steeds;-) vriendin Sandra. 22 februari was het, een gewone doordeweekse koude dag. We zaten met een mannetje/vrouwtje of tien, twaalf op San haar kamer. Arend was er, Martin natuurlijk, Pascalle, Ilse…
Sandra woonde in een herenhuis langs de Zaan, en alles was daar mooi en groot, wit en hoog: de hal, de woonkamer, nou ja alles, zo ook haar zolderkamer. Het was 1983, zeg maar de periode dat ieder zichzelf respecterend meisje haar slaapkamer kobaltblauw dan wel suikerspin-rose schilderde en op een zelfgeschilderde fietst met witte stippen rond reed.
San had een grote blauw met witte kamer. Er paste met gemak een bed een slaapbank, een wit tafeltje, een grote tv en een stoel in, en nog kon je er met z’n tienen op de blauwe vloerbedekking dansen mocht het nodig zijn. In de hoek bij het raampje waardoor ik zo graag over de Zaan uitkeek stond een grote stereotoren. Het uitzicht  

Ik sliep heel vaak bij Sandra, was er kind aan huis. Thuis was de sfeer in die tijd gewoon heel naar tussen mij en mijn ouders. Sandra haar ouders waren heel erg lief en zeer sociaal. Ik voelde mij daar altijd heel welkom en veilig, dus het was vrij logisch dat ik daar vaak was.

Terwijl we die avond rookten, en bessen-up / bier uit flesjes dronken luisterden we naar UB40 en maakten we de eerste vage plannen om in de zomervakantie op Texel te gaan kamperen.
Het was pas later op die avond dat ik voor het eerst een serieus gesprek had met R. Ik was die zondag ervoor weggelopen van huis en hij had mij zien lopen op het fietspad naast de provinciale weg toen ik alweer op de terugweg was naar huis.

‘Wat deed je daar nou?’

Op 11 maart kregen we verkering. Smoorverliefd was ik, maar tegelijkertijd ontzettend onzeker over mijn uiterlijk wat ik zeer goed wist te verbloemen achter mijn stoerdoenerij. Maar R. wist dat wel. ‘Wacht maar’, zei hij op een middag toen we samen in zijn grenen bed een van zijn gedraaide bloemenbossen (shag) rookten. We hadden twee tussenuurtjes  of zo, en zijn ouders waren aan het werk. Radio Decibel stond aan. Ik keek naar de grote AZ vlag die hij met punaises op de met grenen schrootjes had gehangen.
‘Wacht nou maar, als jij later veertig bent heb jij nog steeds een mooi figuur’.
Ik kon het me onmogelijk voorstellen. ‘Wij, veertig! Zie je het voor je?’ Het leek  me oneindig ver weg.

Negen maanden en elf dagen duurde onze verkering, en zo verdrietig om die eerste verbroken grote liefde van toen ben ik daarna nooit meer geweest.
Het stomme was nog dat ik het zelf steeds uit maakte, puur uit onzekerheid weet ik nu, maar op gegeven moment was hij dat zat en bleef het dus uit.
Ja -Robert Long zong het destijds al- kalverliefde was het wel…

Achteraf bezien is het natuurlijk een prachtige tijd om op terug te kijken, en om herinneringen aan op te halen. Misschien moet ik er wat vaker over bloggen. Gister zei iemand me ook al dat hij mijn verhaaltjes over vroeger zo leuk vond om te lezen. Ach het deed me allemaal zo goed gister. Gewoon alleen al om even die vertrouwde gezichten weer te zien. Zelfs Arend was ervoor uit Spanje gekomen.  ‘Mensen van vroeger’. Mensen waar ik mee heb gevoetbald heb, en gekeet, gespijbeld, gezoend, gezopen, gepuberd, gedanst. Gewoon, mensen waar ik herinneringen mee deel aan vroeger. Mee kàn delen.
En niet dat ik daar dan steeds die behoefte aan heb hoor, maar gewoon…nou ja u begrijpt het vast wel.

Die gevoelens voor R. zijn natuurlijk inmiddels al lang verdwenen, ook al zal het ‘geven om’ wel altijd blijven bestaan. Het deed me zo goed toen hij op de condoleance ineens voor me stond. R. is inmiddels alweer heel lang gelukkig getrouwd met (mijn oude Start to Run maatje) M. en samen hebben ze twee leuke zoons die alweer ouder zijn dan wij destijds.
Bijna al onze kinderen zijn alweer ouder dan wij destijds.
Nu ik er zo over nadenk: allemaal.
-en in een vingerknipje gebeurd-

Ik ben heel erg blij en dankbaar dat Kyl ook zo’n fijne grote vriendenkring heeft.
Vanavond, nadat wij met ons drietjes wat hebben gegeten bij Atlantic schuiven er een stuk of tien vrienden van hem aan om nog even samen met hem en ons te proosten op een super mooie tijd in Australië. Kyl weet van niets, dus mondje dicht hè mensen, ssssst!

Gaaf toch!

Winterwonderland plogje 2

Voor deel 1: klik

Voor deel 2 : klik!

Dinsdag trokken we de stoute ski-schoenen maar aan. Het zou bijna een schande zijn geweest deze kans niet te benutten: Er lag fantastische sneeuw en er was nagenoeg geen mens op de pistes te bekennen. Voor Rem was het de eerste keer dat hij op ski’s stond, maar hij had van tevoren een instructievideo bekeken op youtube of zo, dus het ging best. (autodidactje;-) Voor mij was het vijfentwintig jaar geleden, maar zoiets verleer je dus inderdaad niet helemaal, net als fietsen. Tussendoor (oké, na iedere twee afdalingen) gingen we even in de Hütte boven ‘opwarmen’ met snert, Bockworst, Jagerthee, danwel afkoelen met bier. De rijen voor de kassa en de kabellift waren soms echt niet te doen helaas;-)Gelukkig maakte het uitzicht wel weer veel goed.Hoewel: van dit soort Hamelenbeentjes onder de barkrukken geschroefd krijg ik dan wel weer een unheimlich gevoel, u ook?
In onze oergemütliche bierstube was het ook steeds weer vechten voor een plekje helaas. Aan prikkels geen gebrek hoor mensen.

Woensdag:

Via een mooie route (Schulenberg, Braunlage, Torphaus reden we naar Schierke. Daar maakten we een fabelachtig mooie wandeling naar het station vanSchierke (video stoomtrein), waar  ik op spoor zevenenhalf een hele mooie  video maakte van het spooktreintje dat vele kilometers over het smalspoor door het Harzgebergte rijdt. Voor we verder gingen de allerlekkerste heisse choco mit Sahne+++amaretto éver gedronken in een  dromerig stationscafé waar de tijd zo te zien nooit verstreken heeft of zal verstrijken. 

Op? Mooi, dan kunnen we via Drei Annen
naar Thale waar zich een heuse Hexentanzplats bevind. Inmiddels zij we er namelijk achter dat -het verbaast ons niets- het Harzgebergte ook bekend is om de vele heksensagen en legenden. De souvenirwinkeltjes en restaurants puilen uit van de vele heksenpoppetjes en toverschnaps als Drakenpies en Hexenbloet. Helaas doet het gebied een beetje troosteloos en uitgestorven aan, mede doordat het in dit gebied flink aan het dooien is. Na de chiliconcarne vliegen we maar direct op ons bezemsteeltje door naar Quedlinburg.Daar zijn ook prachtige vakwerkhuizen te zien, maar zonder de sneeuw zoals in Goslar is het toch beduidend minder sprookjesachtig in Wernigerode en Quedlinburg deze dagen. Ook in Wernigerode, zo’n 40 km verderop houden we het na een rondje wandelen en een Irisch coffee met apfelstrudel dus ook wel voor gezien. In Goslar eten we rode kool met wildgoulash, een zalig streekproduct.

’s Avonds praten we in onze stamkroeg onder het genot van een helaas vooral na over Kyl die jammerlijk en voor ons zeer onverwachts gezakt is voor zijn financieel management:(


Donderdag

Met ons gehuurde sletchje gaan we de -zeer bekende, hum- Liebesbankroute lopen. Het is allemaal weer wonderbaarlijk schoon, prachtig mooi wit, en oorverdovend stil op wat dappere vogeltjes na. 

Nadat we eindelijk de (hele kolere) wandeling bergop weer op hadden gelopen en onze wel zeer verdiende hotdogs hadden genuttigd vonden we dat het wel tijd was voor Après ski (lees:pré slee).

Het liep weer storm bij de Gluhwein

en de Schnabs waren er wederom niet aan te slepen.

Nadat we ons moed genoeg hadden ingedronken besloten we ons eindelijk aan de afdaling te wagen. Vreselijk gelachen en gegild. Ik dan.

Nadat we voor de vijfentwintigste keer ‘You don’t breng me flowers’ tijdens het diner in ons privéhotel hadden aan moeten horen en we ook in onze favoriete stamstubbe naar de instrumentale lievelngs elpee van mijn vader in de jaren ’70 hadden geluisterd (zonder toverdrank onbegonnen werk) trok ik het niet meer. Bovendien waren we bang als we de groundog day betovering hier niet snel zouden verbreken wij voor altijd zouden worden opgenomen in de cast van de Harz, een betoverend mooi, maar tevens weinig spannend sprookje…

Let’s go Home sweet home💜

Ons eindoordeel over de Harz:

Harz:

Sneeuw +++++

Natuur+++++

Rust+++++

Romantiek+++++

Schoonheid stadjes +++++

Aanwezigheid mensen+

Indien er sneeuw ligt:
Skigebied voor beginners++++

Skigebied voor gevorderden+

Gezinnen met kleine kinderen +++++

Apres ski+
Wandelen+++++

Gezellige restaurants/bars +

Vriendelijkheid+++

Taartjes+++++

Pretzils+++++

Jagerthee+++++

Gluhwein mit amaretto+++++

(Prijzen) ski/slee verhuur+++++

bier+++++

Prijzen ++++

Kortom: Harz-stikke leuk (voor 45+ en -10- voor hooguit een week. 

Winterplogje 1

img_3672

Kunt u ons de weg naar Hamelen vertellen meneer?

Gelukkig, toch nog gevonden. Wel linke soep hier. Ik bedoel: Ziet u nog kindjes hier? Die Hamelse koffie drinken we wel in Goslar. Daag mooi stadje.

En hallo Goslar, ook al zo mooi. Gek eigenlijk, ik bedoel: heeft u misschien ooit over stadjes als Goslar gehoord? Heeft u überhaupt gehoord van mensen die ooit in Midden Duitsland op vakantie zijn geweest ? Wij namelijk niet! Ik bedoel maar…

En de taartjes zagen er ook al zo onwerkelijk uit, vind u ook niet? Wegwezen hier, op naar ons hotel, 15 km verderop.
We kunnen nog noet inchecken dus eerst maar eens die sneeuw van dichtbij inspecteren. 

Sneeuw lijkt prima, niets meer aan doen mensen! 

Ingecheckt? Mooi. Dan kunnen we nu op zoek naar die Gluhwein.

AH…found it!

Na het eten nog even een opstekertje scoren. -Of een afzakkertje, net hoe u wilt.-

Aan sneeuw geen gebrek.  

Maar waar zijn de mensen? Begint nu allemaal toch wel zorgwekkende vormen aan te nemen. (Wordt vervolgt, wij houden u op de hoogte).

Eerst maar een hoedje toe, of een slaapmutsje. U ziet maar;-)

Ferien!

Vanmorgen trokken we de voordeur om half negen voor een paar nachten achter ons dicht, wetende dat het huis en de katten in goede handen zijn bij Kyl (&friends;-)
Onderweg winterde het al flink. IMG_3638.JPG
Onze eerste bestemming was Bielenfeld, een lukraak gekozen bestemming waarvan het bestaan nogal twijfelachtig is, zo ontdekte ik,  maar pas nà het boeken natuurlijk. Enfin, we zijn er aangekomen , maar of u dàt gelooft?

Nadat we ingecheckt hadden in ons (fictieve?) hotel een uurtje door de sneeuw rond gekeken bij de ruïne gekeken, en in het restaurant een warme wafel met kersen en slagroom gegeten. Verder was er in het stadje maar weinig te beleven, alles was dicht en uitgestorven, (waardoor bij ons natuurkijk wederom de vraag rees of het stadje überhaupt wel bestond).
Later in de middag zijn we naar het (gratis!) dierentuintje geweest, een absolute aanrader. Er lag voldoende sneeuw zodat er heel veel kinderen aan het rodelen waren, (zaten allemaal in het complot natuurlijk) , het was echt een prachtig aangelegd parkje/ dierentuintje. En dat allemaal gewoon gratis en voor nop, nou ja oké: 2 euro parkeergeld dan, maar welke kniert zal daar over vallen? Tussentijds natuurlijk even opgewarmd met een klein glaasje wijn:
Vanavond een broodje hamburger gegeten in een bistro in het oude centrum en nu nog even in de bar van het hotel wat halfslachtige plannen maken voor morgen, via Hamelen gaan we richting (een plaatsje nabij )Goslar waar we tot vrijdag zullen blijven.
Heerlijk zo’n weekje. En wat hebben we een mazzel met het weer/ de sneeuw.
Misschien dat ik toch maar weer eens een dagje ga skiën? Kijken of ik het nog een klein beetje kan?
Het kriebelt in ieder geval wel!

Boel shit

O, ik ben Zo Boos.
Zo ontzettend BOOS.
Ik moet het gewoon even kwijt.

Wat bezielt iemand om mijn eigen man tegen mij op te zetten?
Iemand nog wel, van wie je een dergelijke leugen wel het allerlaatste zou mogen verwachten.
Ik zou flirten met haar man!

Ik kwam er gisteravond achter doordat ik aan Rem vroeg wat toch de reden zou kunnen zijn dat ze mijn uitnodiging tot een spelletje Wordfeud niet accepteerde. Ik weet dat ze dat hartstikke leuk vind, dus daar kon het niet aan liggen. Maar goed, dat Wordfeud doet verder niet ter zake, wat kan mij dat verder schelen.

Maar ik ben dus wel ontzettend boos om die beschuldiging.
En dat terwijl mijn man op zijn vrije dag, nee, op Ònze Vrije dag klusjes voor haar in huis deed.
Ongelooflijk.
Hoe laag is dat?
Ik ben echt flabbergasted.

Als het nou nog om een aantrekkelijke man zou gaan, dan kan ik mij er nog iets bij voorstellen, maar dat is helemaal niet zo. Het gaat hier gewoon om iemand die ik als mijn naaste familie beschouw. Ik ben gewoon zeer gesteld op die man.
Het is zo ontzettend lelijk en gemeen.

Ik ben er zo boos en verdrietig om.

-Ademt in, ademt uit-

Wat moet ik daar nou weer mee?

Drie jaar pap

Lieve pap,

Je bent vandaag alweer drie jaar dood, en nog steeds
is het zo onwerkelijk voor me.
Ben je echt werkelijk dood?

Ik zie je nog zo vaak gewoon voor mijn geestesoog -korte broek, mooie bruine benen, slippers met je slechte teennagel, zonnebril, pet, een pokkeprik op je arm – de tuinplanten water geven terwijl ik met mam toekijk vanaf het terras.

Hoe het met mij gaat?
Ach, we peddelen gewoon maar door, op zoek naar nieuw land.
Ik kan nou wel stoer doen of ik alles onder controle heb en nog precies dezelfde persoon ben die precies hetzelfde kan als vier jaar geleden, maar ik weet zelf ook wel dat dat niet zo is, ondanks dat ik zo hard mijn best doe. De rek lijkt er gewoon wel uit.
Het voelt soms zo oneerlijk. Ik ben al zoveel kwijt geraakt. Ik wil niet nog meer kwijt raken omdat ik mezelf in die jaren ook een beetje verloren ben.

Maar verder gaat het wel hoor. Er zijn ook goede en mooie dingen te melden.
Neef zijn verkering met Tam is weer aan gelukkig en met Kyl heeft een soort elite bijbaantje als butler. Voor hij eind januari voor een paar maanden naar Australië gaat willen we nog even bij Neef langs en bij Lidy. Hij heeft zich vanmiddag ingeschreven voor de instroom in het tweede jaar van de hogere hotelschool. Dus als alles goed gaat zal hij dus vanuit Australië bijna rechtstreeks op kamers gaan.
Kun je het je voorstellen?

Tja. Het leven raast maar voort pap, echt ongelooflijk zo snel de tijd gaat. Ik heb moeite om het tempo een klein beetje bij te houden.
Soms denk ik dat het heel goed gaat met me, en dan weer voel ik me intens somber en verdrietig. Het schijnt er allemaal bij te horen.
Verdraagzaamheid, veerkracht en het vermogen om snel te kunnen schakelen, dingen waar ik vroeger mijn hand niet voor omdraaide: het kost me tegenwoordig gewoon teveel energie. Ik loop er helemaal op leeg. En dat frustreert me.
Want ik heb deze kwaliteiten wel gewoon broodnodig om mijn kop boven water te houden, met name in mijn werk. Ik moet veel tegelijk kunnen onthouden en doen, en om kunnen gaan met alle prikkels die van voren, van achteren, van boven en van opzij komen en daarna, eenmaal weer thuis nog gewoon even koken en zo.
Dat gewoon kunnen doen is toch niet teveel gevraagd?
Moet ik dat dan ook nog kwijtraken? En dan? Wat als het gewoon niet meer gaat lukken?
Daar ben ik bang voor pap.
Heel erg bang.

Ja, het zal heus wel weer wat beter gaan, dat weet ik ook wel.
Ik moet het misschien ook niet moeilijker maken dan het is, niet zo diep nadenken, ik weet het ook allemaal wel, ik weet het wel.
Een beetje relativeren.
Mijn aandacht even op iets anders richten, een beetje lucht geven.
Van de week had ik me om die reden al een beetje verdiept in onze familie geschiedenis. Reuze interessant. Ik zou best graag wat meer over al die mensen te weten komen. Ze hadden allemaal hun eigen problemen en ellende, en kijk, -over relativeren gesproken -uiteindelijk blijft van al die ellende maar weinig meer over dan een paar namen en wat data in het bevolkingsregister.
Meer zal er ook van ons vier uiteindelijk niet meer terug te vinden zijn. We hoeven er nog maar een.

Raar eigenlijk pap.
En dat ze wel om Bowie treuren.
In plaats van om jou.
Dat ook.

XXX

Kiekjes kieken 2: Het bewogen leven van Aaltje Joling (1840-1925)

Het idee van deze leuke challenge 2017 ‘Moeders koektrommel‘ is afkomstig van mijn blogmaatje Thomas Pannenkoek, een Bruggenaar.

Toen ik gisteren het familie fotoalbum vaderzijde met wat meer aandacht bestudeerde viel mij het mij op dat de opa van mijn oma niet de biologische vader van haar vader was. Daar wilde ik meer van weten, nieuwsgierig als ik ben.

De oma van mijn oma, te weten Aaltje Joling, was namelijk zwanger geraakt van de herenboer waar zij als dienstmeid werkte. In december 1871 is de vader van mijn oma geboren, en in mei 1872 is Aaltje pas getrouwd met Hendrik Elting (geboren 1842, dus hij was twee jaar jonger dan Aaltje)

Wie de herenboer was, dat weet ik helaas niet, en ik zou ook niet weten hoe ik dat nog zou kunnen achterhalen. Wat ik wel weet is dat Aaltje en haar zoon Klaas Elting destijds in Eursing (Beilen) woonden. Toen mijn overgrootvader Klaas (opa Elting) trouwde met Lammerdina Oosting (opoe Elting) is hij met haar in Valthermond / Odoorn gaan wonen waar mijn oma (ook een Fenna) geboren is.
Maar speculeren en fantaseren mag natuurlijk wel: Misschien was het wel Jannes Snoeken, geboren 1838, herenboer in Odoorn aan de Valtherweg? Hij was in ieder geval van dezelfde leeftijd als Aaltje, maar kennelijk was het leeftijdsverschil niet zo belangrijk als klasse verschil in die tijd. Zeker niet voor Aaltje, want nadat ze in mei 1888 gescheiden was van Hendrik Elting huwde ze in 1891 op 51-jarige leeftijd met de weduwnaar Meindert Leeuwering, 37 jaar oud, nog een veel jonger ding als Hendrik dus. (Waar heb ik dit toch meer gehoord;-)

Volgens mij was scheiden in die tijd helemaal niet gebruikelijk, dus het geeft wel stof om over na te denken. Vanaf 1838 tot 1971 was overspel één van de vier gronden waarop een echtscheiding kon worden uitgesproken. Andere gronden waren verkwisting, veroordeling tot gevangenisstraf wegens een misdrijf en mishandeling. Wanneer één van deze redenen niet aanwezig was, kon er niet gescheiden worden.(Bron: Scientias.nl) Welke reden kon Aaltje hebben gehad om op 48-jarige leeftijd te gaan scheiden?

Was Hendrik zo slecht voor haar geweest?
Het huwelijk met Hendrik is kinderloos gebleven.
Was hij misschien onvruchtbaar geweest? Of was Aaltje door die herenboer meermaals verkracht en respecteerde Hendrik haar wens om seksueel met rust gelaten te worden? In die tijd had je je maar over te geven aan de grillen van je man, het lijkt mij zeer onaannemelijk. 

Hendrik is nooit hertrouwd en heeft ook bij andere vrouwen geen kinderen gekregen. Aaltje is vijfentachtig jaar geworden, het moet een sterke vrouw geweest zijn.img_3624

Over de klederdracht uit die tijd weet ik niet veel, misschien valt daar nog wat uit af te leiden. Ze ziet er in mijn ogen hier niet arm uit, zou het daarmee te maken kunnen hebben gehad?

(De opa van mijn vader) Klaas heeft zijn achternaam dus gekregen van zijn stiefvader, Hendrik Elting. Uit het feit dat Klaas zijn oudste zoon heeft vernoemd naar zijn stiefvader concludeer ik dat hij dus respect voor hem had.
Wat ik ook wel weer frappant vind is dat Klaas al net zoveel op zijn stiefvader Hendrik lijkt als Kyl op zijn stiefvader Remco.


Onder Hendrik, boven zijn stiefzoon Klaas.

Mijn eigen vader en moeder gingen regelmatig bij opa (klaas) en opoe (Lammerdina) Elting langs. Mijn vader (ook een Klaas)  is naar zijn opa vernoemd. Mijn zus kon zich ‘opoe Elting’ (overleden 1970) altijd nog goed herinneren. Het waren hele lieve mensen. Zij zijn beiden maar liefst 94 jaar geworden. Mijn oma, een van hun dochters, is 89 jaar geworden. -Kijk, dat trekt mijn levensverwachting toch weer wat in het positieve mensen!-

Ik kom trouwens steeds Beilen (Drenthe) tegen, terwijl ons altijd is verteld dat onze roots in Groningen liggen. Zullen we nog even verder kijken wie de voorouders van mijn betovergrootmoeder waren en waar zij vandaan kwamen? 

De ouders van Aaltje: Klaas Joling, Westerbork 1812 en Zwaantien hummelen, Beilen 1816

Aaltjes opa: Roelof Joling landarbeider, 11-4-1784, Westerbork . Aaltjes oma: Aaltje Roelofs Kinds 1783, Beilen 

Overgroot ouders van Aaltje Roelofs: Vader: Roelof Jacobs (verder onbekend) Moeder: Jantien Jansen ( verder onbekend) 

Moederzijds: moeder: Zwaantien Hummelen, 1816-1897

Opa: Arend Vreriks (Freeks) Hummelen, 1771-1857, Beilen  Oma: Wemmechien Roelofs Gerding 10-1-1808. (leeftijdsverschil van 37 jaar!) 

Overgrootvader: Arend Frerik Overgrootmoeder: Jans Jantjen

Ook Hendrik Elting zijn roots (terug tot Bartelt Elting, geboren 1570) liggen in Drente, veelal Zwiggelte. Er komt geen Groningen aan te pas. Waarom zouden Opa en opoe Elting Beilen verlaten hebben en zich 25 km verderop hebben gevestigd? Dat was ruim 5 uur lopen. Hij was groenteboer/ landbouwer. Zou zijn biologische vader daar dan toch nog een vinger in de pap hebben gehad? Hij was enig kind, Aaltje is in Beilen gestorven, dus ik vind het best opmerkelijk dat hij relatief ver bij zijn moeder vandaan is gaan wonen. 

Ik kwam trouwens nog een eigenaardigheidje tegen:
Ene Geert B. (precies dezelfde voor en achternaam als mijn schoon-stief-vader), 60 jaren oud, komt voor in de overlijdensakte van Hendrik Elting opgemaakt 21-5-1917. Hij was de aangever van het overlijden en kwam uit Wittelte, gemeente Diever. Ik weet dat Geert ook uit Drente komt, dus het is denk ik niet heel onwaarschijnlijk dat het een voorvader (familie) van Geert geweest is die het overlijden van Hendrik Elting heeft aangegeven toch?

Small world;-))

Oude kiekjes kieken 1

Het idee van deze leuke challenge 2017 Moeders koektrommel‘ is afkomstig van mijn blogmaatje Thomas Pannenkoek, een Bruggenaar.

Ik weet niet of ik het een heel jaar vol ga houden, maar af en toe een oud kiekje hier of daar moet vast en zeker lukken.
Gelukkig ben ik gezegend met een oom (de jongste broer van mijn vader) die al eens een mooi familie album heeft gemaakt. Uit dit album komen de eerste kiekjes: img_3614Mijn opa met de (linker) witte pet. 

Deze opa, de vader van mijn vader,  was een echte Gladoor, zo werden (en worden) de Wormerveerders sinds jaar en dag genoemd. Deze bijnaam is afkomstig van de oliemolens die in Wormerveer stonden. De mensen die hierin werkten konden elkaar door de herriemakende persen niet goed verstaan. Ze deden dan hun hand achter hun oren, waardoor zij elkaar wel konden verstaan. De handen van deze werkers waren door het werken met olie vettig, waardoor de oren glad werden. (Bron: Wikipedia)
Zowel Gerbrand (1775) als wel de opa van mijn opa Jan (1843), en zijn vader Arend (1878) waren olieslagers. Mijn opa groeide op aan het Sint Pieterspad (later Billitonkade genoemd).


Mijn oma (het meisje met de blonde krullen rechts bij haar moeder op schoot) is -als ik mij niet vergis- geboren in Odoorn en opgegroeid in Valthermond.
Haar opa was landbouwer (boer dus) en haar vader was groenteboer. In haar kindertijd zijn ze met boerenkar en hun hele hebben en houwen naar de Zaanstreek verhuisd, te weten Wormer.
Hoe mijn opa en oma elkaar ontmoet hebben, dat heb ik helaas niet onthouden. (Hopelijk reageert er een oom of tante nu;-) Wel weet ik dat mijn oma katholiek moest worden om met mijn opa te kunnen trouwen.
De oudere zus van mijn vader was toen al verwekt, als ik de verhalen moet geloven in het Wilhelminapark in Wormerveer. Nu is dat misschien een grappige anekdote, maar destijds was dat natuurlijk een schande van jewelste! 

Ach, zo leuk en lief toch, het oude Wilhelminapark, wie scharrelde daar vroeger nou niet?