In een vingerknip

Gisteravond was ik op het ‘samen 100 feestje’ van R. en P. En mensen, wat was dat leuk en gezellig.

R. was het eerste vriendje waarmee ik de liefde ontdekte. Mijn liefde voor hem begon op de vijftiende verjaardag van mijn (nog steeds;-) vriendin Sandra. 22 februari was het, een gewone doordeweekse koude dag. We zaten met een mannetje/vrouwtje of tien, twaalf op San haar kamer. Arend was er, Martin natuurlijk, Pascalle, Ilse…
Sandra woonde in een herenhuis langs de Zaan, en alles was daar mooi en groot, wit en hoog: de hal, de woonkamer, nou ja alles, zo ook haar zolderkamer. Het was 1983, zeg maar de periode dat ieder zichzelf respecterend meisje haar slaapkamer kobaltblauw dan wel suikerspin-rose schilderde en op een zelfgeschilderde fietst met witte stippen rond reed.
San had een grote blauw met witte kamer. Er paste met gemak een bed een slaapbank, een wit tafeltje, een grote tv en een stoel in, en nog kon je er met z’n tienen op de blauwe vloerbedekking dansen mocht het nodig zijn. In de hoek bij het raampje waardoor ik zo graag over de Zaan uitkeek stond een grote stereotoren. Het uitzicht  

Ik sliep heel vaak bij Sandra, was er kind aan huis. Thuis was de sfeer in die tijd gewoon heel naar tussen mij en mijn ouders. Sandra haar ouders waren heel erg lief en zeer sociaal. Ik voelde mij daar altijd heel welkom en veilig, dus het was vrij logisch dat ik daar vaak was.

Terwijl we die avond rookten, en bessen-up / bier uit flesjes dronken luisterden we naar UB40 en maakten we de eerste vage plannen om in de zomervakantie op Texel te gaan kamperen.
Het was pas later op die avond dat ik voor het eerst een serieus gesprek had met R. Ik was die zondag ervoor weggelopen van huis en hij had mij zien lopen op het fietspad naast de provinciale weg toen ik alweer op de terugweg was naar huis.

‘Wat deed je daar nou?’

Op 11 maart kregen we verkering. Smoorverliefd was ik, maar tegelijkertijd ontzettend onzeker over mijn uiterlijk wat ik zeer goed wist te verbloemen achter mijn stoerdoenerij. Maar R. wist dat wel. ‘Wacht maar’, zei hij op een middag toen we samen in zijn grenen bed een van zijn gedraaide bloemenbossen (shag) rookten. We hadden twee tussenuurtjes  of zo, en zijn ouders waren aan het werk. Radio Decibel stond aan. Ik keek naar de grote AZ vlag die hij met punaises op de met grenen schrootjes had gehangen.
‘Wacht nou maar, als jij later veertig bent heb jij nog steeds een mooi figuur’.
Ik kon het me onmogelijk voorstellen. ‘Wij, veertig! Zie je het voor je?’ Het leek  me oneindig ver weg.

Negen maanden en elf dagen duurde onze verkering, en zo verdrietig om die eerste verbroken grote liefde van toen ben ik daarna nooit meer geweest.
Het stomme was nog dat ik het zelf steeds uit maakte, puur uit onzekerheid weet ik nu, maar op gegeven moment was hij dat zat en bleef het dus uit.
Ja -Robert Long zong het destijds al- kalverliefde was het wel…

Achteraf bezien is het natuurlijk een prachtige tijd om op terug te kijken, en om herinneringen aan op te halen. Misschien moet ik er wat vaker over bloggen. Gister zei iemand me ook al dat hij mijn verhaaltjes over vroeger zo leuk vond om te lezen. Ach het deed me allemaal zo goed gister. Gewoon alleen al om even die vertrouwde gezichten weer te zien. Zelfs Arend was ervoor uit Spanje gekomen.  ‘Mensen van vroeger’. Mensen waar ik mee heb gevoetbald heb, en gekeet, gespijbeld, gezoend, gezopen, gepuberd, gedanst. Gewoon, mensen waar ik herinneringen mee deel aan vroeger. Mee kàn delen.
En niet dat ik daar dan steeds die behoefte aan heb hoor, maar gewoon…nou ja u begrijpt het vast wel.

Die gevoelens voor R. zijn natuurlijk inmiddels al lang verdwenen, ook al zal het ‘geven om’ wel altijd blijven bestaan. Het deed me zo goed toen hij op de condoleance ineens voor me stond. R. is inmiddels alweer heel lang gelukkig getrouwd met (mijn oude Start to Run maatje) M. en samen hebben ze twee leuke zoons die alweer ouder zijn dan wij destijds.
Bijna al onze kinderen zijn alweer ouder dan wij destijds.
Nu ik er zo over nadenk: allemaal.
-en in een vingerknipje gebeurd-

Ik ben heel erg blij en dankbaar dat Kyl ook zo’n fijne grote vriendenkring heeft.
Vanavond, nadat wij met ons drietjes wat hebben gegeten bij Atlantic schuiven er een stuk of tien vrienden van hem aan om nog even samen met hem en ons te proosten op een super mooie tijd in Australië. Kyl weet van niets, dus mondje dicht hè mensen, ssssst!

Gaaf toch!

Advertenties

Winterwonderland plogje 2

Voor deel 1: klik

Voor deel 2 : klik!

Dinsdag trokken we de stoute ski-schoenen maar aan. Het zou bijna een schande zijn geweest deze kans niet te benutten: Er lag fantastische sneeuw en er was nagenoeg geen mens op de pistes te bekennen. Voor Rem was het de eerste keer dat hij op ski’s stond, maar hij had van tevoren een instructievideo bekeken op youtube of zo, dus het ging best. (autodidactje;-) Voor mij was het vijfentwintig jaar geleden, maar zoiets verleer je dus inderdaad niet helemaal, net als fietsen. Tussendoor (oké, na iedere twee afdalingen) gingen we even in de Hütte boven ‘opwarmen’ met snert, Bockworst, Jagerthee, danwel afkoelen met bier. De rijen voor de kassa en de kabellift waren soms echt niet te doen helaas;-)Gelukkig maakte het uitzicht wel weer veel goed.Hoewel: van dit soort Hamelenbeentjes onder de barkrukken geschroefd krijg ik dan wel weer een unheimlich gevoel, u ook?
In onze oergemütliche bierstube was het ook steeds weer vechten voor een plekje helaas. Aan prikkels geen gebrek hoor mensen.

Woensdag:

Via een mooie route (Schulenberg, Braunlage, Torphaus reden we naar Schierke. Daar maakten we een fabelachtig mooie wandeling naar het station vanSchierke (video stoomtrein), waar  ik op spoor zevenenhalf een hele mooie  video maakte van het spooktreintje dat vele kilometers over het smalspoor door het Harzgebergte rijdt. Voor we verder gingen de allerlekkerste heisse choco mit Sahne+++amaretto éver gedronken in een  dromerig stationscafé waar de tijd zo te zien nooit verstreken heeft of zal verstrijken. 

Op? Mooi, dan kunnen we via Drei Annen
naar Thale waar zich een heuse Hexentanzplats bevind. Inmiddels zij we er namelijk achter dat -het verbaast ons niets- het Harzgebergte ook bekend is om de vele heksensagen en legenden. De souvenirwinkeltjes en restaurants puilen uit van de vele heksenpoppetjes en toverschnaps als Drakenpies en Hexenbloet. Helaas doet het gebied een beetje troosteloos en uitgestorven aan, mede doordat het in dit gebied flink aan het dooien is. Na de chiliconcarne vliegen we maar direct op ons bezemsteeltje door naar Quedlinburg.Daar zijn ook prachtige vakwerkhuizen te zien, maar zonder de sneeuw zoals in Goslar is het toch beduidend minder sprookjesachtig in Wernigerode en Quedlinburg deze dagen. Ook in Wernigerode, zo’n 40 km verderop houden we het na een rondje wandelen en een Irisch coffee met apfelstrudel dus ook wel voor gezien. In Goslar eten we rode kool met wildgoulash, een zalig streekproduct.

’s Avonds praten we in onze stamkroeg onder het genot van een helaas vooral na over Kyl die jammerlijk en voor ons zeer onverwachts gezakt is voor zijn financieel management:(


Donderdag

Met ons gehuurde sletchje gaan we de -zeer bekende, hum- Liebesbankroute lopen. Het is allemaal weer wonderbaarlijk schoon, prachtig mooi wit, en oorverdovend stil op wat dappere vogeltjes na. 

Nadat we eindelijk de (hele kolere) wandeling bergop weer op hadden gelopen en onze wel zeer verdiende hotdogs hadden genuttigd vonden we dat het wel tijd was voor Après ski (lees:pré slee).

Het liep weer storm bij de Gluhwein

en de Schnabs waren er wederom niet aan te slepen.

Nadat we ons moed genoeg hadden ingedronken besloten we ons eindelijk aan de afdaling te wagen. Vreselijk gelachen en gegild. Ik dan.

Nadat we voor de vijfentwintigste keer ‘You don’t breng me flowers’ tijdens het diner in ons privéhotel hadden aan moeten horen en we ook in onze favoriete stamstubbe naar de instrumentale lievelngs elpee van mijn vader in de jaren ’70 hadden geluisterd (zonder toverdrank onbegonnen werk) trok ik het niet meer. Bovendien waren we bang als we de groundog day betovering hier niet snel zouden verbreken wij voor altijd zouden worden opgenomen in de cast van de Harz, een betoverend mooi, maar tevens weinig spannend sprookje…

Let’s go Home sweet home💜

Ons eindoordeel over de Harz:

Harz:

Sneeuw +++++

Natuur+++++

Rust+++++

Romantiek+++++

Schoonheid stadjes +++++

Aanwezigheid mensen+

Indien er sneeuw ligt:
Skigebied voor beginners++++

Skigebied voor gevorderden+

Gezinnen met kleine kinderen +++++

Apres ski+
Wandelen+++++

Gezellige restaurants/bars +

Vriendelijkheid+++

Taartjes+++++

Pretzils+++++

Jagerthee+++++

Gluhwein mit amaretto+++++

(Prijzen) ski/slee verhuur+++++

bier+++++

Prijzen ++++

Kortom: Harz-stikke leuk (voor 45+ en -10- voor hooguit een week. 

Winterplogje 1

img_3672

Kunt u ons de weg naar Hamelen vertellen meneer?

Gelukkig, toch nog gevonden. Wel linke soep hier. Ik bedoel: Ziet u nog kindjes hier? Die Hamelse koffie drinken we wel in Goslar. Daag mooi stadje.

En hallo Goslar, ook al zo mooi. Gek eigenlijk, ik bedoel: heeft u misschien ooit over stadjes als Goslar gehoord? Heeft u überhaupt gehoord van mensen die ooit in Midden Duitsland op vakantie zijn geweest ? Wij namelijk niet! Ik bedoel maar…

En de taartjes zagen er ook al zo onwerkelijk uit, vind u ook niet? Wegwezen hier, op naar ons hotel, 15 km verderop.
We kunnen nog noet inchecken dus eerst maar eens die sneeuw van dichtbij inspecteren. 

Sneeuw lijkt prima, niets meer aan doen mensen! 

Ingecheckt? Mooi. Dan kunnen we nu op zoek naar die Gluhwein.

AH…found it!

Na het eten nog even een opstekertje scoren. -Of een afzakkertje, net hoe u wilt.-

Aan sneeuw geen gebrek.  

Maar waar zijn de mensen? Begint nu allemaal toch wel zorgwekkende vormen aan te nemen. (Wordt vervolgt, wij houden u op de hoogte).

Eerst maar een hoedje toe, of een slaapmutsje. U ziet maar;-)

Ferien!

Vanmorgen trokken we de voordeur om half negen voor een paar nachten achter ons dicht, wetende dat het huis en de katten in goede handen zijn bij Kyl (&friends;-)
Onderweg winterde het al flink. IMG_3638.JPG
Onze eerste bestemming was Bielenfeld, een lukraak gekozen bestemming waarvan het bestaan nogal twijfelachtig is, zo ontdekte ik,  maar pas nà het boeken natuurlijk. Enfin, we zijn er aangekomen , maar of u dàt gelooft?

Nadat we ingecheckt hadden in ons (fictieve?) hotel een uurtje door de sneeuw rond gekeken bij de ruïne gekeken, en in het restaurant een warme wafel met kersen en slagroom gegeten. Verder was er in het stadje maar weinig te beleven, alles was dicht en uitgestorven, (waardoor bij ons natuurkijk wederom de vraag rees of het stadje überhaupt wel bestond).
Later in de middag zijn we naar het (gratis!) dierentuintje geweest, een absolute aanrader. Er lag voldoende sneeuw zodat er heel veel kinderen aan het rodelen waren, (zaten allemaal in het complot natuurlijk) , het was echt een prachtig aangelegd parkje/ dierentuintje. En dat allemaal gewoon gratis en voor nop, nou ja oké: 2 euro parkeergeld dan, maar welke kniert zal daar over vallen? Tussentijds natuurlijk even opgewarmd met een klein glaasje wijn:
Vanavond een broodje hamburger gegeten in een bistro in het oude centrum en nu nog even in de bar van het hotel wat halfslachtige plannen maken voor morgen, via Hamelen gaan we richting (een plaatsje nabij )Goslar waar we tot vrijdag zullen blijven.
Heerlijk zo’n weekje. En wat hebben we een mazzel met het weer/ de sneeuw.
Misschien dat ik toch maar weer eens een dagje ga skiën? Kijken of ik het nog een klein beetje kan?
Het kriebelt in ieder geval wel!

Boel shit

O, ik ben Zo Boos.
Zo ontzettend BOOS.
Ik moet het gewoon even kwijt.

Wat bezielt iemand om mijn eigen man tegen mij op te zetten?
Iemand nog wel, van wie je een dergelijke leugen wel het allerlaatste zou mogen verwachten.
Ik zou flirten met haar man!

Ik kwam er gisteravond achter doordat ik aan Rem vroeg wat toch de reden zou kunnen zijn dat ze mijn uitnodiging tot een spelletje Wordfeud niet accepteerde. Ik weet dat ze dat hartstikke leuk vind, dus daar kon het niet aan liggen. Maar goed, dat Wordfeud doet verder niet ter zake, wat kan mij dat verder schelen.

Maar ik ben dus wel ontzettend boos om die beschuldiging.
En dat terwijl mijn man op zijn vrije dag, nee, op Ònze Vrije dag klusjes voor haar in huis deed.
Ongelooflijk.
Hoe laag is dat?
Ik ben echt flabbergasted.

Als het nou nog om een aantrekkelijke man zou gaan, dan kan ik mij er nog iets bij voorstellen, maar dat is helemaal niet zo. Het gaat hier gewoon om iemand die ik als mijn naaste familie beschouw. Ik ben gewoon zeer gesteld op die man.
Het is zo ontzettend lelijk en gemeen.

Ik ben er zo boos en verdrietig om.

-Ademt in, ademt uit-

Wat moet ik daar nou weer mee?