Tuintegeltjesplog

Vandaag gaan we de tuintegeltjes maar eens van dichtbij bekijken in Naarden.

IMG_6570
Rem weet de weg.

IMG_6572
Dat is mooi want dan kan ik mooi even tussendoor mijn nieuwe nagellak showen.
Lekker zomers kleurtje hè?

IMG_6573
Maar eerst moeten we nog even langs Amstelveen om wat op te halen voor mam.

IMG_6577
Kijk eens wat een tegeltjes.
We willen vooralsnog alleen Place ‘d Hortensia bestraten, zo’n 25 vierkante meter.

IMG_6587
Maar niet in crematorium-grijs hoor Rem.

IMG_6575
Liever maar iets vrolijks, iets zonnigs.
Iets waar we blij van worden.
En ook met een prijs waar we blij van worden.
Zoiets als dit.
Misschien nog even langs de Hornbach?

IMG_6599-0
Je komt van alles tegen in Naarden.

IMG_6600
Waar zouden ze die tegels hier in Zaandam verstoppen?

IMG_6603
Ziet er niet heel gezellig en zonnig uit om eerlijk te zijn. Zullen we maar weer?

IMG_6602
Het zal toch niet?

IMG_6601
Ja, echt dus hè. Gewoon ingesloten.
Levensgevaarlijk die Duitse Bouwmarkten.
‘Joehoe!? Meneeheer?’

IMG_6606
Onze Verlosser.

IMG_6614
We kunnen natuurlijk ook géén tegeltjes kopen.

IMG_6612
Kopen we gewoon deze.

IMG_6607
Storten we wel cement of zo.
Nee hè?! Naar het tuincentrum dan maar?

IMG_6624-0
O kijk, dáár staan de tegels.
Dag tegels van Hornbach.

IMG_6638
Ze denken hier groot. Dat zie je zo.

IMG_6640
Altijd gezellig. Jammer alleen dat het restaurant vandaag gesloten is.

IMG_6644
Quanta Costa schat?

IMG_6647
Hier ook al?

IMG_6648
Nou dan drinken we maar koffie in die ‘M’.

IMG_6649
Ze hebben er zelfs taart.

IMG_6650
Lekker rustig ook.

IMG_6651
Lekker bakkie schat?
Mooi, dan kunnen we er nog even tegenaan in de Karwei.

IMG_6654
Deze wil ik wel in de keuken.

IMG_6653
Reken jij eens.

IMG_6662
Dan tel ik even hier.

IMG_6665
Probeer jij eens.

IMG_6666
Nog iets verder denk ik.

IMG_6667
Zullen we anders thuis verder yoga-een?

IMG_6671
Rijden we via Westzaan.

IMG_6672
Kan ik dit bruggetje op de foto zetten.

IMG_6675
En het oude gemeentehuis.

IMG_6678
Voor ik bij mam een fles wijn leeg zuip.

IMG_6680
En thuis een onsmakelijk uitziend spaghettisausje brouw.

IMG_6681
Kijk wendy.
Wij eten altijd zoiets.

IMG_6683
En daarna buiken we altijd heel erg uit met poes Minoes op de bank.

Daag lieve mensen.
Leuk dat jullie er weer waren.

WE300: De eerste klant

IMG_6568

fictief

Het was vroeg.
Er hing een klamme dauw over het dorp. Mijn billen waren steenkoud. Hier en daar brandde nog een vuurtje in een van de vele korven die gaandeweg in de nacht waren ontstoken. Het bier en de oranjebitter hadden inmiddels plaats gemaakt voor koppen sterke koffie.
Ik trok mijn dekentje nog maar wat op.

In de verte kwamen een man en een meisje aan lopen.
Vreemdelingen, zag ik toen ze me naderden.
‘Kijk dan pap!’
Het meisje rukte haar handje los, en huppelde naar mijn kleed waar ze zich plompverloren op haar knietjes liet vallen.
‘Deze wil ik!’
De man glimlachte en knikte me een beetje verlegen toe.

‘Hoeveel wilt u er voor hebben?’
‘Tien meneer’, zei ik.
‘Voor tien euries mag u hem zo mee nemen’.
Tien euro was echt níets!
De klant zette zijn benen iets uit elkaar en rechtte zijn rug.
Hij wiebelde een beetje van zijn ene naar zijn andere voet.
De handen hield hij in de zakken van zijn broek terwijl zijn ogen de mijne zochten.
‘Vijf’ zei hij, toen hij ze gevangen had.
Ik had het amper kunnen verstaan.
Zijn dochtertje draalde een beetje naast hem.
‘Toe pap?’

Ik zweeg.
Vijf was te weinig.
Ik wist het.
Maar hij toch ook?
Ik dacht na.

‘Ik heb nog twee zakken hooi in de schuur en voer wat u er gratis bij mag’.
De man aarzelde.
-Voor minder deed ik hem echt niet weg.-
Het meisje trok aan zijn arm.
‘Alsjeblieft pap, alsjeblieft?’

Weer keek de man me recht in mijn ogen aan.
Er was iets.

‘Vijf’, herhaalde hij, zelfs nog zachter dan even daarvoor met een oprechtheid die me tot diep in mijn ziel raakte.

Even later gingen ze weer verder.
De vreemde man, het huppelende meisje
en de kooi van Hammie.

Ik heb ze nooit meer gezien.

—————––———————-

Dit verhaal heb ik geschreven voor de schrijfuitdaging van Plato.
Iedere maand is het weer een uitdaging om in precies 300 woorden een verhaal te schrijven waarin het woord dat Plato opgeeft niet mag voorkomen. Het verhaal moet wel over het woord gaan.
Deze maand was het woord: afdingen.

Kijk voor meer verhalen even bij
http://platoonline.wordpress.com

Foto 2003: van links naar rechts: Narda, Kylian (net 6), Neef (5) en (Beau)Nino.

Postzegels?

‘Het zijn engelenkaartjes’, verduidelijkte Zus toen ik het kleine doosje uit de verpakking had gehaald.
‘Heel simpel, je pakt er gewoon iedere ochtend eentje en daar staat dan een boodschap op voor die dag. Leuk hè?’

Ik trok er eentje.
Joy.

En de volgende dag weer een, maar daarna was het nieuwtje er natuurlijk bij mij van af en verdwenen ze ergens achter in een la.

Een paar jaar later had kleuter Kylian ze gevonden en was ik in de jaren daar weer na van tijd tot tijd een opbeurend kaartje op de meest onwaarschijnlijke plekken tegengekomen.

Ik heb ze niet meer.

Maar gister moest ik eraan denken.
En aan de quotes die zus bewaarde.
Ik zou er dààrvan eentje kunnen ‘trekken’.
‘Gewoon, intuïtief’.

Zo gezegd zo gedaan.
Ik haalde het kleed wat zus haar spullen bedekte even weg.
Opeens viel mijn oog op haar postzegel album.

Ik opende het.

Volgens mij heb ik vandaag geen quote meer nodig.

IMG_6563

Let’s Lente

Het is even rustig op mijn blog.
Druk, met werk.
Piekeren.
Mam.
Zorgen voor,
en zorgen òm.

Ik ben ontzettend licht ontvlambaar de laatste tijd.
De hele wereld heeft het fout, en doet op het moment enorm zijn best mij het leven zuur te maken.
Zo voelt het, maar zo is het natuurlijk niet.

Hoewel?
Een kind dat steeds door blijft drammen over alles en nog wat.
Een moeder die nog steeds meer rookt in ons huis dan me lief is en we afgesproken hebben.
Roosterperikelen op het werk.
Remco die ook niet helemaal top in zijn vel zit.
Die de bessensap vergeet, Brinta koopt in plaats van havermout en de hutspot vergeet.
It is all far to much!

Ja, er wordt dus wat af gemopperd de laatste weken in huize ‘Gelukkige vondst’

Het wordt gewoon tijd voor de lente denk ik.
Een nieuw begin.

Of liever:
Een eind aan al het gezeur en gedoe.

Start to Run met Renate Wennemars 1.7. Zucht.

IMG_6482
“Hai.
Als het goed is heb je de afgelopen vijf minuten stevig doorgewandeld en zijn je spieren lekker warm geworden.
Een goede warming up is belangrijk dus doe dit de komende week iedere keer voor je met de training begint,”

IMG_6478

IMG_6484
“Vandaag gaan we beginnen met een minuut dribbelen. We dribbelen niet harder dan een flink wandeltempo. Na het dribbelen heb je drie minuten wandelpauze. Wel stevig doorwandelen he?

IMG_6486

IMG_6491

IMG_6494
“Na de pauze gaan we dan nog een keer een minuut dribbelen en drie minuten wandelen. We eindigen dag met twee minuten dribbelen. “

IMG_6496

IMG_6499

IMG_6501
“Deze serie herhalen we vandaag twee keer.”

IMG_6502

IMG_6503
“Hou goed in de gaten dat je niet te snel van start gaat. Het gaat er niet om hoe hàrd je gaat, maar dat je je training kunt volbrèngen.”

IMG_6506

IMG_6504

IMG_6509

IMG_6508
“En we gaan begìnnen.
Drie twee één Start!”

IMG_6511

IMG_6519
“Heb je een lekker tempo te pakken?”

IMG_6523

IMG_6524
“We zijn er bijna. Nog tien seconden, drie twee één en stop.
Je mag nu drie minuten stevig doorwandelen.”

IMG_6523-0

IMG_6524-0

IMG_6525
“Rustig beginnen is reuze belangrijk. Het helpt je lichaam om je conditie op zijn eigen tempo op te bouwen.
-bla bla-“

IMG_6526

“Ojee het wandelen zit er weer op. We gaan een minuut hardlopen. En we beginnen Nú!”

IMG_6528
“Niet te hard hè?”

IMG_6530

IMG_6532
“Je bent op de hèlft!”

IMG_6535
“Goed gedaan je mag weer drie minuten wandelen terwijl ik een muziekje opzet.”

IMG_6536
“Heeje ben je blij dat je begonnen bent met hardlopen? Hardlopen is een van de snelste manieren om je conditie op te bouwen. Je zult zien dat je snel weer in vorm bent. Andere positieve effecten zijn dat je je fitter voelt, energieker, strakker in je vel gaat zitten. Misschien nog niet vandaag, maar echt, het kòmt!
Wees geduldig!”

IMG_6537
“Ben je klaar om twee minuten te gaan dribbelen?
Oké, daar gaan we, drie twee één.
Zet ‘m op!”

IMG_6537-0
“Ook jíj kunt dit!!”

IMG_6538
“En de eerste minuut zit erop. Hou vol!”

IMG_6525-0

Ooo, nog maar dertig seconden!

IMG_6546
“Drie twee één nul
You did it!”

Je eerste training zit er op.
Gefeliciteerd.
Hartstikke knap gedaan.
Wandel nog even rustig uit en dan zie ik je bij de volgende training.
Tot dan!

IMG_6542

Elfstedenkoorts?

IMG_6469
Taart by Kylian

Ik kan niet slapen.
Het is al 03:00 uur.
Blogje dan maar?

Morgen haal ik mam weer op.
-Vanmiddag bedoel ik.-
Gaan we lekker een paar uurtjes naar de Elfstedentocht kijken van ’85.
Lìve.
-Zouden ze soms echt mijn blog gelezen hebben?-

Ik weet het nog best goed,
die Elfstedentocht van ’85.
De kooi.
De start.
Het klunen.
Ik werkte nog in de bakkerij.
De banketbakker had zijn televisie meegenomen.
Eerst verwachtte ik er niet zoveel van.
Of liever, wist ik niet zo goed wàt ik er precies van moest verwachten.
Sterker nog: Ik hàd gewoon geen verwachtingen.
Niemand denk ik.
Behalve de banketbakker dan.
Martien, zo heette hij.
Ik geloof dat hij hem eigenlijk zelf ook had willen schaatsten.

Mijn ome Kees, de man van een zusje van mijn vader reed wel mee.
Drie keer heeft hij hem trouwens gereden.
Niet op één dag hoor, drie kruisjes heeft hij, als ik me niet vergis.
Ik zie mijn ome Kees niet zo vaak meer, maar nog steeds word ik blij als ik hem zie.
Grappenmaker.
Nu heeft hij Alzheimer.

Ik dwaal af.
We waren dus in de bakkerij, op die ochtend, op de kop af dertig jaar geleden.
Ik was zeventien.
En blond.

Terwijl ik de witte puntjes op de werkbank omtoverde in roombroodjes en Martien de chocola in brokken sloeg keken we toe hoe het langzaam licht werd in Friesland.

De winkelbel ging.
‘Volluk’
Vaste klant.
De meesten.
Zelfs de schooljongens die in hun pauze een pizzabroodje kwamen halen.
‘Wie ligt er op kop?’
‘Niesten er nog bij?’
Wij Zaankanters waren natuurlijk allemaal voor Jos Niesten uit Heemskerk, een achterneef van mijn moeder als ik het wel heb.

Om een uur of twaalf reed ik op mijn fiets naar huis om daar een broodje te eten.
De Zaan lag dicht.
De grote schotsen waren aan elkaar vast gevroren.
Het was stil op straat.

Naarmate de dag vorderde werd er meer en meer over de Tocht gesproken.
De Tocht begon meer en meer te leven.
Een eigen leven te leiden.
‘Kunnen jullie het wel een beetje volgen?’
Er werd een gebakje voor bij de tv gehaald.
Stokbrood voor bij de snert.
Ik meen dat er zelfs spontaan een Elfsteden aanbieding verzonnen werd.
Dat was het leuke van werken in een bakkerij.
De gezelligheid.
Knèuterigheid.
‘Drie volkoren en een knip wit?’
Meestal wist ik ongeveer wel wat ze wilden.
‘Ja, en doe maar wat van die Tompouces dan’.

Ik weet nog goed hoe de gekkigheid toe nam.
De rare acties.
‘Rollen wc papier mensen’.
De verbroedering.
Langzamerhand veranderde Friesland in één groot feest.
Kwamen er dorpjes op de kaart.
Brùggen op de kaart.

Eenmaal weer thuis stond de tv natuurlijk nog aan.
Één voor één kwamen we thuis en schoven we aan.
Bordje op schoot.
Aan de buis gekluisterd.
‘Kijk dan!’
Ja, ik weet het nog goed.
De laatste kruisjes.
Vreugde.
Verdriet.
Pijn.
Alles.
We leefden intens mee.

Man, man, man, wat was dat mooi.
Die Elfstedentocht in ’85.
Ik denk dat ik gewoon nog maar even wakker blijf.
-zo moeilijk is dat niet-.

Zoiets moet je gewoon niet willen missen toch?
————————;-D———————–

Gaan jullie ook kijken?
-de Elfstedentocht wordt vandaag van begin tot het eind herhaalt op NPO best. Start uitzending 05:00 uur-

Wat vinden de Vlamingen onder ons nou eigenlijk van onze Elfstedentocht?

Een gezellig zeikblogje

Ik ben een beetje zenuwachtig.
Mijn kind ligt nu namelijk op de operatie tafel.
Niets ernstigs hoor, hij krijgt een oorcorrectie. -Ik maakte heus geen grapje toen ik laatst schreef dat hij nog op zijn ene flapoor lag-.

Je zal wel denken:
“Dat begint weer lekker.
Zìt ze weer in een ziekenhuis.
Heeft ze niets beters te doen op haar vrije dagen of zo?
Vertel eens iets nieuws!
Iets leuks!”

Oké. Oké.
Laat ik dan eens beginnen met iets leuks vandaag (anders komt er straks geen kip meer lezen;-).

Komt ‘ie hoor:
Had ik al verteld dat we afgelopen zaterdag gezellig hebben geborreld bij neef J. in Assendelft? Mam, Ton -de man van de tante die afgelopen december overleden is-, en mijn nichtje en haar man waren er ook. En alle pubers natuurlijk, behalve Kyl want die moest natuurlijk werken in het restaurant. -Valentijnsdag, weet u wel. De dag waarop de halve goegemeente ineens een dringende behoefte voelt om met elkaar uit eten te gaan-.
Direct na het eten heb ik mam naar huis gebracht en ook Ton ging bijtijds weg, maar wij zijn pas rond een uur of half twaalf huiswaarts gekeerd.
Komend voorjaar maar weer eens gezellig een neven- en nichtendag organiseren met z’n allen.

Goed.
Meer leuks is er eigenlijk niet te melden, of wel?
Misschien moet ik ook maar zo’n positiviteitlijstje gaan maken.
Of dankbaarheidslijstje, net wat je wilt.
Daar zou dan opstaan dat het heerlijk weer was deze week.
-dank, dank!-
En dat ik een lekker stukje vlees had gebraden gister.
-dank, lekkere slager kiprol met kruidenkaas.
De trein reed trouwens ook op tijd.
-Dank?-
And so on.
-Iemand zet nu keihard muziek van THE Godfather aan. Raar volk hier in het Rode Kruis, Beverwijk.-

Met mijn oom in Beverwijk gaat het trouwens ook niet zo goed. Hij heeft slokdarmkanker en hij dreigt nu zijn spraak te verliezen.
Mam is gister langs geweest met Ton.

Over die trein nog even.
Dat was ook zowat. Woensdagochtend gewoon zitten suffen.
Hij blijft altijd minstens vijf minuten stil staan op CS Amsterdam.
Niet door hebben hè?
Niets, nada!
Zat ik ineens op het Muiderpoort.
En daar liep ik natuurlijk aan de verkeerde kant het station uit zodat ik verdwaalde.
Kwart over zeven.
En het miezerde.
Ik moet het ook niet eens zelf proberen.

Gister op het werk was het ook niet leuk.
Ik kreeg ik mijn rooster voor april.
Tot mijn schrik stonden er toch weer nachtdiensten op, ondanks dat de bedrijfsarts heeft geadviseerd dat ik de komende vier maanden geen nachtdiensten werk.
Verder stonden alleen maar dagdiensten, geen enkele avonddienst. (En dus ook geen onregelmatigheidstoeslag!)

Nu ben ik vanwege mijn gezondheid en de zorg voor mijn moeder tijdelijk -nl. voor een jaar- in juli van 32 naar 24 uur gegaan.
Ik vraag me ondertussen af wat ik daar zèlf eigenlijk mee gewonnen heb.

Goed, het is allemaal zo goed als opgelost.
Hoop ik.
Maar het doet wel heel veel met me. Ik maak me er kwaad om, voel me gefrustreerd, pieker, slaap slecht, hartkloppingen enz.
Dinsdag aanstaande een gesprek met de personeelsfunctionaris en leidinggevende.
-Nou ja, en die kiprol erna was dus best lekker.

Gisteravond laat belde Kylian.
Hij was van zijn werk op weg naar huis
gevallen met de scooter.
In de polder hè. Bijna het slootje in.
Knie open, enkel bezeerd en scooter beschadigd.
Gelukkig kon Rem de scooter wel naar huis rijden.
De gewonde ging met mij mee in de auto.

Gelukkig wel een goede timing hoor, de komende week kan hij toch geen kant op met zijn tulband;-)
Eindelijk weer eens Quality time met mijn zoon.
(Lees: een overdosis Gordon Ramsey -of hoe die gek mag heten- in de keuken, en Masterchef Australia).

Nou, ik ga eens kijken of de operatie geslaagd is.
En vanmiddag ga ik lekker gezellig jullie blogs lezen hoor, ik loop enorm achter.

Fijne dag allemaal!

PC/2-12: Beeld van een beeld: Keteltje

IMG_6455-0

Mag ik jullie voorstellen aan Keteltje, geesteskind van schrijver Cor Bruijn.
De oudere bloggers kennen hem vast nog wel van Sil de Strandjutter, misschien dan niet van het boek, maar dan toch zeker van de serie?

Mijn ouderlijk huis staat op nog geen 200 meter hemelsbreed van waar het zijne heeft gestaan.
Ik heb nog lang niet alle boeken van hem gelezen, maar de romans die zich afspeelden in mijn geboortedorp natuurlijk wèl.
Keteltje uiteraard. Maar ook in de Zaadsjouwers beschrijft Cor Bruijn het leven zoals dat er voor mijn opa uit moet hebben gezien in zijn kindertijd. Maar door alleen deze reden te geven doe ik het boek zeer te kort. Het beschrijft ook het harde leven van de arbeidersklasse die op een bijna onmenselijke wijze het hoofd boven water probeerde te houden, de teloorgang van de molens, en de opkomst van de fabrieken.
Mijn favoriete boek van hem is echter
‘Wijd was mijn land: mijn jeugd aan de Zaan’.

De tekst hieronder is geschreven door Redactie Oneindig Noord-Holland, 31-7-2011
Een idealistisch bevlogen onderwijzer die de Zaanstreek van zijn jeugd koesterde en verwerkte in tal van boeken. Zo staat Cor Bruijn, geboren op 17 mei 1883 te Wormerveer, te boek. Zelf verwoordde hij het als: ,,Ik ben geboren in de mooiste tijd van het jaar – midden mei – en op een van de mooiste plekjes op aarde: te Wormerveer.’’

Zestig romans
Bruijn schreef in totaal zestig romans voor volwassenen en kinderen, waarvan er twintig zich in de Zaanstreek afspelen, waaronder zeven kinderboeken. Bruijn, de oudste uit een gezin van tien kinderen, volgde de opleiding tot onderwijzer aan de Normaalschool te Zaandam en de Rijkskweekschool in Haarlem. Hij verhuisde in 1906 naar het Gooi was hij tot zijn dood bleef wonen. Hij overleed in 1978. Beroemde jeugdboeken van Bruijn zijn het drieluik Keteltje in de Lorzie (1922), Keteltje in het veerhuis (1922) en Keteltjes thuisvaart (1930). Zijn bekendste werk is zonder twijfel de roman Sil de strandjutter dat later werd bewerkt tot een televisieserie. De naam van Cor Bruijn leeft nog altijd voort in Wormerveer. Er is een straat naar hem vernoemd, het buurthuis aan het Marktplein kreeg de naam De Lorzie en op het plein voor het buurthuis staat een beeldje van Keteltje.

Beeld van een beeld is een maandelijkse challenge. Voor meer informatie en bijdragen van andere bloggers verwijs ik u graag naar
http://nachtbraker.wordpress.com

Lentekriebels in de tuin

IMG_6438
Wat een lekker zonnetje.
Even buiten kijken…

IMG_6439
Kip Lieke gaat er lekker bij liggen.

IMG_6440

Hoi Bram, zit je lekker man?

IMG_6445

Hebben we er weer een beetje zin an?

IMG_6446

Waar waren jullie nou met de begrafenis van Bink?

IMG_6447

Op stok zeker?
Te frisjes zeker?

IMG_6448

Zullen we nieuwe bestrating nemen?
Wat denken jullie ervan?

IMG_6449

Crème kleurig Travertin in wildverband lijkt me wel wat.

IMG_6451

Lekker zacht aan jullie pootjes ook hoor.

IMG_6452

Mooi da’s dan geregeld.

O, nog een kleinigheidje: Lullen jullie de baas nog even om?

IMG_6437

Oké dan.
Dag hoor, ‘k ga weer naar binnen.
Best frisjes nog.

Wat nog vooraf ging..

Vrijdagochtend.
Om negen uur gaat de telefoon al. Het is de poli neurochirurgie van het UMCG om een datum in te plannen met dr. G.
‘Is dat bij de neurochirurg die haar met spoed geopereerd heeft?’
Dat is het niet.
Ze gaat het nog even na of dat ook mogelijk is, en dan belt ze me in de loop van de dag even terug.

Om half elf belt dr. prof. G. mij zelf.
Ik praat wel zeker een dik kwartier met hem. Hij is de arts waar zus altijd onder controle was, maar niet degene die haar geopereerd heeft of supervisie had.
Hij heeft haar wel de meeste keren op de poli gezien. Daarom vindt hij zichzelf de meest aangewezen arts om met mij het gesprek in te gaan.
‘De arts-assistent die de operatie heeft uitgevoerd kan als u dat wenst dan ook aanwezig zijn’.

Het is een vriendelijk gesprek.
Hij hoort graag wat voor mij met name belangrijk is in het gesprek.
Ik vertel hem dat ik graag wil weten waarom het zo lang moest duren voor ze geopereerd zou worden. ‘We wisten toch al anderhalf jaar dat het risico om door te blijven lopen met het aneurysma inmiddels groter was dan het risico van de operatie?’
De discussie tussen verschillende neurochirurgen over -wel dan niet een clip of een stent- te plaatsen zorgde voor wat vertraging.
En haar hart was ook niet sterk.
Dat moest eerst goed onderzocht worden.
Hoe goed is míjn hart eigenlijk?
Ook speelde het feit dat ze haar afspraken niet altijd nakwam natuurlijk ook een rol.
-Dat geloof ik direct.
Ze kon zo moeilijk organiseren-.

Maar inmiddels had ze wel degelijk op de wachtlijst gestaan.
Ze had dan nog wel geen oproep thuis gekregen, maar hij dacht dat de operatie in de week na haar overlijden gepland stond.
Hoe cru!

We spreken af dat ik begin april langs kom, samen met Ex en Neef. Het lijkt hem inderdaad wel verstandig dat Neef mee komt, maar dan wel met zijn vader. Als ik nog meer vragen heb mag ik die mailen zodat hij tijd genoeg heeft om ze voor te bereiden.

Ik vraag hem wel gelijk over de eventuele erfelijke factor.
‘Bij uw zus is het bij toeval ontdekt.
Als ze zeven jaar geleden geen herseninfarct had gekregen, hadden we het waarschijnlijk nooit geweten’.

Een uitgangsscan kan natuurlijk altijd.
Maar dan?
Als je het weet?
-Net als zus-.
Als je dan weet dat er midden in je hoofd een tijdbommetje hebt?
Dat zomaar af kan gaan op je werk,’s nachts in je bed als je lekker ligt te slapen, of bijvoorbeeld in de supermarkt.
Wìl ik dat wel weten?

Vorige week overviel me ineens die gedachte.
Dat ook ìk zomaar neer kon vallen.
Zomaar opeens dood zou kunnen gaan.
Gewoon, dààr, voilà, in de Deka, voor de kassa.

Het zal allemaal vast wel een normale reactie zijn.
Die plotselinge hypochondrie.
Het gevoel van kwetsbaarheid, van broosheid.
Van angst, van paniek soms.

Ach.
Adem in, adem uit.

En gewoon dóór roeien.

IMG_6387