Pleisters op de wonden. Met een zilveren randje.

Zeiknat kom ik aan bij mam.
‘Dat wordt niets met fietsen straks hoor’, stel ik haar maar vast gerust. We zouden even naar de begraafplaats fietsen, zij op de mijne en ik op de hare. Gewoon even kijken of het op mijn lichte fiets in de eerste versnelling nog wel zou gaan.

‘Koffie?’
Terwijl ik de boodschappentas uitpak en haar medicijnen opruim zet mam een bakkie.
‘Heb je nog aan die pleisters gedacht?’
Dat heb ik zowaar.

Als we zitten kijkt mam me trots aan.
‘Nou, ik heb het haar gezegd hoor!’
Ik schiet in de lach om haar voldane blik.
‘Wat mam?’
Even later verteld ze hoe het ook haar uiteindelijk in het verkeerde keelgat was geschoten toen zus haar bed om vier uur nog niet wilde uitkomen om even boodschappen voor haar te doen. ‘Moet ik dan echt je zusje vragen om hier heen te komen?’
‘Ik ben moe ja!’, had zus woedend vanuit haar bed geschreeuwd.

‘Ik werd toen ZOOO boos Nar!’
Weer schiet ik in de lach.
Mijn moeder en boos.
‘Uiteindelijk heeft je zus niet alleen de boodschappen gedaan, maar ook nog in de tuin gewerkt en gekookt’.
‘Mooi zo mam’.
Samen gniffelen we een beetje.
En toch was het wel een fijne vakantie besluiten we unaniem.
Ondanks de vele spanningen.

‘O ja, en ze heeft een pakketje voor je achter gelaten’.
Ik pak het open.
Het zijn twee t- shirts van de Zeem(-an!).
Het is geen fijne stof.
1 zelfs in cyclaamroze.
Jek.
Er zitten ook twee lange veren in van 1,35 per stuk.
‘Wat moet ik daar nou mee, ik ben klukluk niet. Wil jij ze mam?’
‘Denk je dat ik daarmee in mijn haar ga lopen?’
‘Anders pakken we ze wel voor haar in met kerst of zo’.
Mam vindt dat een best plan.

‘Wil je die pleister nog even op mijn teentje plakken voor je gaat?’
Mam heeft al de hele vakantie last van een likdoorn op haar linkervoet.
-en dat ik daar natuurlijk iedere dag wel een keer of vijf per ongeluk op stond, cq tegenaan stootte maakte de zaak er natuurlijk niet veel beter op-
Natuurlijk heb ik de verkeerde pleisters gekocht.
Ze zijn behoorlijk op de groei zeg maar.
Na wat knip- en plakwerk zit hij om de likdoorn heen.
‘Je moest ook niet deze kopen, ik moet gewone likdoorn pleisters hebben’.
Weet ik veel.
Ik heb in mijn leven nog nooit een likdoorn gezien.
Laat staan likdoornpleisters.
‘Kyl komt morgen toch je gras maaien, zal ik vragen of hij andere haalt?’
Ik heb totaal geen zin om nog een keer naar de drogist te gaan.
‘Nou, na al dat getrap van jou afgelopen week kan dat ene dagje er ook nog wel bij’, lacht mam.

Op de terugweg schiet ik even binnen bij de In-tercity. Het licht gele t-shirt hebben ze gelukkig nog.
Het lichtblauwe niet.
Wel een mouwloos lichtblauw hemdje, afgezet met kraaltjes.
Veel mooier eigenlijk, met dat zilveren randje.

Thuis maak ik er een foto van voor zus, en stuur het in een sms.
‘Die twee shirts van de Zeem mag je dan zelf houden hoor!
Vond je de foto’s nog leuk?
x-jzusje’

Advertenties

12 gedachtes over “Pleisters op de wonden. Met een zilveren randje.

  1. Moeilijk om die relatie goed te houden. Maar toch goed dat jullie dat wel proberen. Ook goed dat je moeder eens flink uit die sloof schoot. Want goed houden is prima maar ze wordt terecht op haar puberaal aandoende gedrag gewezen.
    OT, mijn zoon woont bij mij. Hij is 26 en heeft de gewoonte tot 3 uur achter zijn pc te zitten en dan in de loop van de middag eens uit zijn ne….. bed te komen. Ergerlijk. Spreek ik hem er op aan dat antwoordt hij met dat zinnetje van je zus. Gek word ik er van. Want het gebeurt telkens weer opnieuw. Toch kunnen we het prima met elkaar vinden, maar steeds meer hoop ik dat die baan van hem er eens aankomt en dat ik dan gewoon eens in mijn eigen huis lekker in mijn eentje kan doen en laten wat ik wil zonder ergernissen.
    Als je ooit midden in de nacht door de Vioolstraat rijdt en je kijkt op die hoek naar zijn kamer en er brandt nog licht, dan weet je dat het nog niet is veranderd. 🙂
    Narda… dit was weer een heel verhaal. Ik besluit met bewondering voor jou dat je dit allemaal zo goed volhoudt. Jij moet ook wel snakken naar rust.

    Like

  2. Ja het lijkt me voor je moeder ook niet makkelijk altijd zo hoor. Toen ik ontslagen werd 2 jaar geleden had ik ook heel veel moeite om mijn ritme weer te vinden, hoewel later als 9 uur werd het nooit ’s morgens, maar toch vond ik het heel vervelend. Is er geen dagvoorziening voor je zus,d an zal ze zich misschien ook beter gaan voelen met een doel om te doen. Thuis is het toch altijd anders dan vreemde ogen. Hier bij ons op het dorp zijn verschillende dagvoorzieningen, in horeca en groenvoorziening om te werken. Als ik zie met hoeveel plezier er gewerkt wordt.

    Like

    • Ze helpt af en toe in een paardenasiel.
      Maatsch. werk heeft ze de deur uit gezet ( jaren geleden al), naar de logopediste gaat ze ook al lang niet meer.

      Het is inherent aan haar infarct dat juist het kunnen inschatten van tijd, organiseren, het kunnen uiten van haar emoties en de vermoeidheid het juist zo moeilijk maken verder te revalideren. Ze heeft een heel groot infarct gehad in haar linkerhemisfeer en alles vanaf niets opnieuw moeten leren. De eerste dagen dat ze nog niets kon (behalve kijken) werden we er op voorbereid dat het misschien wel altijd zo zou blijven, het is eigenlijk al een godswonder dat ze weer zelfstandig woont, al woont haar zoon nu bij zijn vader.

      Nu ik dit weer zo schrijf denk ik weer dat ik misschien wel te hard ben geweest. Maar geloof me, het is zo ontzettend moeilijk af en toe je geduld te bewaren.

      Like

  3. Dapper sms’je. En ook dat je moeder uit haar slof is geschoten. Juist je moeder! Zou je zusje dat doorhebben of is ze alleen maar met zichzelf bezig? Mss ziet ze te weinig mensen en heeft ze een tekort aan inbeeldingsvermogen… Niet twijfelen aan jezelf, Narda, je verdient een medaille voor je geduld!
    Liefs Kakel

    Like

  4. Ja, logisch dat je moeder even uit haar slof schiet. Ondanks het feit dat je zusje de nodige problemen heeft (gehad) is er een grens aan geduld. Ach gut, die shirts! Aandoenlijk! Ze bedoelde het misschien wel heel lief! (Maar ik kan me indenken dat je er nou ook weer niet op zat te wachten!)

    Like

  5. ik zéi het toch….ook moéders willen af en toe hun kind wel eens achter het behang plakken.
    Ik denk ook dat je ook tevéél rekening met haar kwalen kunt houden en ze éigenlijk een beetje “verwend”wordt en het normaal vindt dat iedereen alleen maar met háár rekening hoeft te houden en niet andersom.
    Voor haar “eigenwaarde”is goed dat ze zich toch een beetje aan de normen en waarden moet houden!
    Maar fijn dat zus nu toch een lief gebaar heeft gemaakt al is het cadeau dan niet helemaal zoals je graag zou willen, ook dat weten moeders…ik kan me nog de door sopte boterham ( van de gemorste thee) herinneren van een lief moederdag ontbijt 😉

    Like

  6. Lastig hoor, dat verhaal met je zus ……. het valt inderdaad vaak niet mee om met iemand om te gaan die een groot infarct gehad heeft. Het belangrijkste is denk ik dat je jezelf er niet in verliest, en volgens mij lukt het jou aardig om dat evenwicht te bewaren.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s