Het is in ieder geval niet saai

De dagen vullen zich hier overdag over het algemeen met werken en lezen (heb me natuurlijk vol overgave gestort op de boeken over echtscheiding, u kent mij inmiddels;) en de avonden vullen zich doorgaans met het kijken naar de herhalingen van Penoza om geen andere reden dat het altijd prettig is om te kijken naar iemand die nog veel dieper in de shit
zit dan jezelf, fictief dan hoor! Als ik sommige verdrietige verhalen hoor van mensen in mijn omgeving dan tel ik gewoon mijn zegeningen: ik leef, ben niet ziek, mijn kind is gezond en redelijk gelukkig, ik heb een baan en het is na de scheiding heus mogelijk om iets kleins voor mezelf te kopen. Liefst wil ik vlak bij een station, lekker praktisch. In Wormerveer, Saendelft, Zaandam of -wie weet- Almere waar je toch 'meer vierkante meters krijgt voor hetzelfde geld (mam!)' Maar wat moet ik eigenlijk in Almere? Almere haven lijkt me dan wel kneuterig maar ik heb een godsgruwelijke hekel aan wind en volgens mij waait het altijd in Almere, of niet soms? Bovendien is woon-werkverkeer dan ook best een gedoetje.

Met Kyl gaat het geloof ik wel goed. Ik moet af en toe zo om hem lachen. Het house-sitten in Hilversum is nu voorbij, maar hij heeft alweer een autootje onder zijn kont hoor: de moeder van Kyls vriend M. is met haar vriend op vakantie en de heren mogen op het huis passen. (een villa in the middle of nowhere, het zal ook nooit 3 hoog achter zijn;) En aangezien M. nog geen rijbewijs heeft, mag Kyl chauffeuren. Hij leert wel lekker goed rijden zo, nu weer een kleine fiat 500 automaat, crème kleurig.
(Echt wat voor MIJ!)

Wat ik trouwens ook erg leuk vond was dat hij zijn nichtje Hannah uit Engeland met haar vriend heeft rondgeleid door Amsterdam. De laatste keer dat ze elkaar zagen was Kyl een baby van 7 maanden. Komt natuurlijk doordat Kyl via Jess zijn halfzus contact met Hannah kreeg op FB toen hij in Perth was.
Het klikte zo leuk dat ze in september weer komen. En omdat Kyl dan weer in Vinkeveen house-moet sitten komen ze daar logeren. En natuurlijk zijn dat ook weer niet gewoon arme sloebers zoals u en ik, welnee, die vriend van Hannah is natuurlijk weer gewoon een zoon van een rijke sheik, -surprise, surprise,- dus meneer viel weer eens met zijn neus in de roomboter want zij betaalden natuurlijk de lunch. Hoe krijgt hij het voor elkaar hé? Terwijl ik me dus gewoon in het dagelijks zweet sta te werken zit meneer doodleuk op zijn gemak in Oud Zuid kreeft te peuzelen in de Seafoodbar.
Vanmiddag is hij weer gevraagd om ergens in een ziekenhuis de koffie/ drank en hapjes verzorgen tijdens een vergadering.
Ik deel het nu wel aan u hier, maar ik hoop dat u snapt dat ik dit nog zo graag had willen delen met mijn moeder. Wat zouden we er samen een lol om hebben gehad. (Mis haar niet alleen daarom natuurlijk, wou niets liever dan dat ze er was om me even een knuffel te geven en moed in te praten).

Maar even terug naar Hannah. Of nee, eerst naar Jess -Kyls halfzus-
Een poosje terug vroeg ze mij wat ik ervan vond als zij toch weer contact zou zoeken met haar vader (narcist). Ik had haar verteld dat ze dan rekening moest houden met het risico dat hij haar weer zou kunnen kwetsen, en het evt. eerst goed met haar psycholoog moest bespreken. Haar anorexia zestien jaar terug was ook niet zomaar uit de lucht komen vallen natuurlijk) Maar goed, een weekje later lag ik met Kyl voetje/neusje op de bank: 'Jess heeft een app naar papa gestuurd met de vraag of hij weer contact wilde en wat denk je dat papa antwoordde mam?'
-laat me raden- 'Nou?'
"Ik heb inmiddels mijn eigen leven opgebouwd, misschien moet je hetzelfde doen met het jouwe".
'En eronder een foto van zijn nieuwe vriendin. 30 is ze. Dat kan toch niet. Hij is bijna zestig. Kijk!'

Gelukkig is Kyl er niet zo vatbaar voor. Hij haalt nog slechts zijn schouders op als hij voor de zoveelste keer wordt gevraagd om met S. mee op vakantie te gaan naar Egypte. 'Prima hoor, ik hoor het wel als je tickets hebt geboekt pap'. Meestal volgen er dan een tijdje later foto's op FB van hem met iemand anders in Egypte.
Maar goed, Hannah is dus ook woest op haar oom. Het is ook net een soap daar, want die nieuwe vriendin is dus de Poolse schoonmaakster van Jean, 'oma van Engeland', de moeder van S. Jean is inmiddels behoorlijk aan het dementeren. Nu gaat Kyl binnenkort ook een keer bij Hannah in Leeds logeren en dan gaan ze samen een dagje naar Jean in Selby.
En dat is toch wel weer erg fijn voor hem hoor. Hij heeft zo weinig familie.

Met mijn (to be: ex) schone stiefvader gaat het trouwens ook helemaal niet goed. En met M. een oomzegger van Rem ook niet. Mijn schoonmoeder heeft dus ook wel verdrietiger en veel ergere dingen aan haar hoofd dan onze scheiding. En mijn schoonzus ook natuurlijk. Om Neef -de zoon van mijn zus- maak ik me ook zorgen. Hoewel hij nu onder behandeling is.

Nou, genoeg akelige dingen weer voor het moment. Laten we vooral ook de mooie dingen blijven zien.

P.s: Voor de mensen die zich af vragen waarom ik lelijke dingen schrijf over de vader van Kyl en Jess op mijn blog: Voor hem maak ik graag een uitzondering. Ten eerste omdat hij in Engeland woont en mijn blog hem dus niet veel kwaad kan doen en ten tweede omdat ik geen enkele compassie voor hem voel.
Ik ben niet meer manipuleerbaar en te kwetsen door hem, maar Jess helaas nog wel.
En Kyl zal het heus ook niet echt allemaal in zijn koude kleding gaan zitten.

Fijne zondag allemaal.
Ik heb een avonddienst dus geniet ook een klein beetje voor mij in de zonnestraaltjes vanmiddag.

Schipbreuk


Zo denk je eindelijk na een paar jaar in rustig vaarwater te zitten en zo vind je jezelf terug op een zinkend schip midden op zee in een zware storm terwijl de inktzwarte, kille nacht je tot in de botten verkleumt en je al de zogenaamde zekerheden in je leven als water door je vingers voelt glijden. Geen ster, geen maan, geen land in zicht, wat kun je anders doen dan je krachten te sparen en je over te geven aan de deining van de hoge golven tot de zon weer op zal komen?
-De zon komt altijd op-

Rem en ik hebben een paar weken geleden besloten te gaan scheiden. Nu hoor ik u bijna denken:
'Maar jullie hadden het toch zo fijn en gezellig samen?
Zijn al die Heppie-de-Peppie blogjes dan uit je grote duim gezogen Narda??'

Nee. Zeker niet. Alles wat u gelezen heeft is waar: We hebben het gezellig. We houden van elkaar. En ja, ik ben trots op Rem over de wijze hoe hij zijn eigen carrièrepaadje volgt. Hij is mijn beste maatje.
'Maar wat dàn Narda?'

Ik zal het proberen uit te leggen:
Ik denk dat we door alle ellende van de afgelopen jaren meer partners /collega's zijn geweest dan geliefden. Alles stond hier bijna in het teken van zorgen voor, beslissingen nemen over, regelen, verdriet.
Het is gewoon niet te bevatten wat we samen hebben moeten doen, en wat voor werk we samen hebben verzet.

En opeens, als de storm dan eindelijk is gaan liggen besef je dat je geen geliefden meer bent, ondanks het houden van.
Ja, ik weet ook wel dat dat bij 9 van de 10 relaties zo is, en dat op zich hoeft nog niet direct tot een scheiding te leiden alleen zijn er tijdens ons huwelijk dingen voorgevallen die gewoon níet binnen een goed huwelijk thuis horen. (En nee: ik heb geen ander en Rem heeft geen ander, en daar wil ik het op mijn blog verder bij laten)

Over de nare dingen die binnen ons huwelijk gebeurd zijn tussen ons heb niet geschreven nee. En nee, ik ben ook niet van plan om dat te gaan doen want een van de normen en waarden van dit blog is dat ik nooit iemand moedwillig zal schaden met mijn woorden.
Niet een ander, maar ook niet mezelf. Ik heb er nooit een geheim van gemaakt dat ik slechts 80% vertelde, en de overige 20% voor ons zelf hield.

Misschien hadden we al eerder uit elkaar geweest als er geen wereldwijde crisis was geweest, en/of als we een huwelijk hadden zonder alle narigheid van de afgelopen jaren, ik weet het niet. Misschien komt het ook wel doordat ik echt geloofde in het bestaan van de Enige 'Ware Liefde'.
Als je denkt dat je die echt gevonden hebt, hoe moeilijk is het dan om jezelf toe te geven dat je je vergist hebt? Hoe groot is dan de teleurstelling?

Inmiddels geloof ik niet meer in de ware liefde. Ik geloof er wel in dat de juiste mens op de juiste plaats en op het juiste tijdstip in je leven komt:
'Als de leerling klaar is verschijnt de meester'.

Dàt. Daar geloof ik in.
En in de zon😎

Het spijt me heel erg als sommige mensen het naar vinden om dit nieuws op mijn blog te moeten lezen. Ik bereik hiermee wel alle mensen die in mij geïnteresseerd zijn in 1 keer.

Hoewel we dus zeker gaan scheiden gaan we eerst heel goed bekijken hoe we er samen (financieel) zo goed mogelijk uit kunnen komen.
Voorlopig wonen we dus nog even samen in ons huis, eten we samen en kijken we samen tv.

Kyl heeft besloten komend jaar te gaan werken ipv naar Inholland te gaan. Ik krijg hem niet meer van dat plan af. Laten we het komend jaar dan maar gebruiken om samen een nieuwe start te maken.
Ik moet er wel voor zorgen dat hij het kind blijft en ik de moeder: het wordt míjn nieuwe huis, en ík moet dat in mijn eentje kunnen betalen zonder hulp van hem. Dat prent ik hem steeds maar in. Hij voelt zich veel te verantwoordelijk voor ons.

Tja. De zoveelste storm.
Gewoon doorroeien maar. Iets beters weet ik ook niet.
U?