Zondag

Nee, het vakantieverslagje houdt u nog heel even van mij tegoed, hier gewoon even een korte update.

De nachtdiensten zitten er weer voor een paar weekjes op gelukkig. Ik ben er deze keer redelijk uitgekomen. Meestal ben ik lichamelijk zeker nog drie a vier dagen van de leg, en even zolang
niet te genieten, maar nu dus ‘fris en fruitig’ op weg naar mijn dagdienst. -Voor zover men van ‘fris en fruitig’ op een vroege zondagmorgen kan spreken natuurlijk.-

Zag tijdens mijn nachten ook een leuke baan op het intranet voorbij komen. Ik maak me met mijn 48 jaar (oké, dinsdag 49;-) geen illusies meer, maar niet geschoten is altijd mis. Hoewel ik er in functie niet op vooruit zal gaan, en er netto zelfs op achteruit heb ik er toch op geschreven. Lijkt me een hele uitdaging, en bovendien ben ik dan van de nachtdiensten af.
Maar goed…laat ik er nog maar niet teveel zin in krijgen.

Gister met Rem de hele tuin gekortwiekt. Alle buxussen, Hedera en de beuk staan er weer piekfijn bij. Nog een paar weken en dan bloeien de rozen, dan zal ik weer eens een foto tuinupdate maken. ‘We’ willen graag ook zo’n mooi smeedijzeren ballustrade voor op de uitbouw. Eerst de buitenkraan maar, rustig aan…

Morgen wordt het snertweer dus dan gooi ik me maar eens op het huishouden en de was enzo. De drie dagen daarna werk ik, ja ook op mijn verjaardag. Wat moet ik nou in mijn eentje thuis dan? Eigenlijk zouden we met ons drietjes daarna uit eten, maar ( workaholicje) Kylian was mijn verjaardag even vergeten, en waarschijnlijk gaat het hem niet meer lukken om vrij te krijgen.
We zien wel…

Bijna op mijn werk nu, fijne dag allemaal, en ik hoop voor jullie dat hij nog even net zo mooi blijft schijnen als nu.
image

Go with the flow…

De vakantie zit erop. Moe ben ik, maar zeer voldaan, want wat hebben we veel gezien en wat was het gezellig in Alfernatejo bij Arend en Denise.

Zondag aan het eind van de middag kwamen we thuis, en gisteren en vandaag alweer gewerkt. Morgen en donderdag nachtdiensten, en dan zondag weer een dagdienst, kortom: ik heb het te druk voor een uitgebreid verslag, -ook in mijn hoofd- maar verder gaat alles goed hier hoor.

Het huis staat ook nog, en alle bewoners zijn nog geheel in tact, hoewel Bram pas gister weer een klein beetje normaal gedrag vertoonde.
Puntje was wel dat Kyl ‘wat dingetjes’ die hier in huis naar ‘elders’ heeft verplaatst met het gevolg dat we ons rot lopen te zoeken naar van alles en nog wat. Geloof dat meneer en zijn 487 vrienden het wel naar hun zin hebben gehad tijdens onze afwezigheid. Vooralsnog nog geen klachten van de buren ontvangen gelukkig.

Afgelopen zondag was het de geboortedag van mijn moeder.
Ik mis ze soms zo ontzettend dat het steekt in mijn hart. Soms, -meestal in de trein en metro om precies te zijn- zijn ze in mijn gedachten zo dichtbij. Ik adem dan maar diep en dan gaat het wel weer.
Fb berichten lezen en blogs lezen helpt ook.
Ik denk alleen dat ik de afgelopen periode op die wijze wel een beetje op de vlucht ben gegaan voor mijn emoties.
-Geloof dat Paul, Billie of Menck dat al eens zei-.
Hoe dan ook, misschien wordt het nu tijd om eens wat mijn gedachten en gevoelens wat vaker de kans te geven van zich te laten horen, in plaats van weg te vluchten in de gedachten en ervaringen van anderen.
Dat is de reden waarom ik (tijdelijk?) wat minder op fb en wordpress te vinden ben.

Tijdens de vakantie ook weer een belofte ingelost, dus nog even doorzetten en dan is het ‘klaar’.

Op het werk zijn er ook een aantal veranderingen aan de gang en op komst. Mensen gaan weg, of krijgen een andere functie.
Ik ben het gewoon zo ontzettend zat om afscheid te nemen van alle dingen, mensen en werkwijzen die mij vertrouwd zijn.

Mag dan gewoon ook niets blijven zoals het was???

Vkaansie (1)

Hier even een klein vakantiegroetje vanuit Zuid Spanje. Eergisteren zijn we aangekomen en we verblijven tot 22 mei in een appartementje ongeveer 40 km boven Malaga, ergens in de bergen bij oude jeugdvriend A. -En oude jeugdvriendin D. eigenlijk, want haar ken ik inmiddels ook al vanaf mijn twintigste. De link van hun oergezellige B&B plaats ik wel als we hier weer weg zijn.
Eergisteravond dus eerst gezellig even bijgeborreld, samen met de broer en schoonzus van D. die hier ook tot dinsdag logeren.
Kyl is niet mee, maar die vermaakt zich zonder twijfel prima thuis met zijn vrienden. Hij heeft er zelfs zijn week vakantie voor opgenomen. Sneu dat het weer nu zo slecht is daar.

Gister zijn we de hele dag op pad geweest met onze ‘sorry’ geup-up-up-en nog maar eens upgegrade Citroën C3:
image
We vertrokken rond negen uur naar Ronda , een leuk stadje met een prachtige ‘nieuwe’ brug waar nog een verhaal aan vast zit. Het weer was redelijk. 15 graden en halfbewolkt.

Daarna over de MA8103 een prachtig (lees:doodeng) weggetje over de bergen via twee pittoreske witte dorpjes naar de kust waar de Spaanse Helga hogere temperaturen in het vooruitzicht had gesteld. In Estepona, kreeg ik heel erg vieze half afgebakken inktvisringen zonder zout -ook niet op tafel- en zonder sausje. Bah! Ik ben geen moeilijke eter, maar dit heb ik linea recta terug gestuurd. De gamba’s Pil Pil die ik toen kreeg waren ook al zoutloos. Rem zijn eten ging wel, maar de ziel ontbrak. Wat een verschil met het eten op de dag van aankomst hier in het dorp. Mén, dat was lekker. Ik kreeg vissoep en gebakken kabeljauw en Rem bonensoep en een kalfsschnitzel (vermoeden we)+ twee pilsjes, een vino Rosita en nog eens twee koffie toe, en dat alles voor maar 18 euro. We hebben nu ook maar besloten om als het enigszins mogelijk is in de kleinere, niet toeristische dorpen te gaan eten.
Estepona op zich was wel aardig, maar ik hoef er echt geen week heen. Laat staan Rem.

Datzelfde geldt voor Marbella. De boulevard vonden we sfeerloos. Mijn ouders zijn hier ook ooit geweest, getuige een van de talloze ‘Spanje’ fotoboeken die ik geërfd heb. Ik vroeg me net af wat ze er ooit aan hadden gevonden tot in mijn hoofd een onmiskenbaar dwingend ‘stemmetje’ klonk: ‘ga híer in!’
In het oude centrum was het inderdaad wel erg gezellig en leuk. Op het oude plein at ik nog maar een salade om toch nog wat fatsoenlijks binnen te krijgen.

Langs de kustweg (fuengirola, Torremolinos) kwamen we rond 21:30 weer bij het appartement.

Het weer is nu stukken beter dus ik zit in de rotstuin. Vanmorgen houden we het rustig en vanmiddag gaan we mee naar het jaarlijks dorpsfeest.

Fijne Pinksterdagen allemaal!

.

Erger dingen…

Het was een prachtige uitvaart.
-En ik kan het weten-
De kleinkinderen hadden de kist mooi gemaakt met tekeningen.
Mijn tante sprak, mijn neef, een nicht en mijn ome Gerard. Die schudt zoiets altijd ter plekje uit zijn mouw. Ook iemand van het bedrijf sprak.
Ja, zo veel lovende woorden, zo veel mooie verhalen en zo veel mooie foto’s die ook weer allemaal hun eigen mooie verhaal vertelden. Er was zelfs een heel koor uitgerukt om mijn oom de laatste eer te bewijzen. Het kan allemaal. 

-Misschien ga ik wel een paar blogjes schrijven over (het regelen van) uitvaarten. Wie weet zijn mijn ervaringen zodoende dan nog van enig nut.-

Ik mocht met mijn nicht meerijden. Annemieke zag ik vroeger best vaak, ze was precies tien dagen ouder dan mijn zus, en ze trokken heel veel met elkaar op. (En mijn rol was natuurlijk die van ‘het vervelende zusje’).
Het was voor het eerst in mijn leven dat ik als volwassen vrouw een gesprek langer dan vijf minuten met haar heb gevoerd.
En dat was fijn.
We hebben zeker drie uur lang gepraat in de auto. Over Zus, onze moeders (mijn tante Lies was een oudere zus van mijn vader), onze jeugdherinneringen en over haar broertje natuurlijk, die maar een paar dagen in leeftijd scheelde met mij. Drie jaar geleden was hij zomaar overleden in zijn slaap. 46 jaar.
Het fijnst vond ik denk ik wel toen ze zei: ‘Nee, de Fenna zoals ik die kende zou nooit drugs gebruikt hebben’. Ze deelde mijn mening dat er ‘gewoon iets’ gebeurd moet zijn in haar hoofd.
Dat zal ook goed zijn voor Neef als ik hem dat vertel. Ik wil dat hij zijn moeder ziet als slachtoffer van een hersenbeschadiging, en niet als een egoïstische junk.
Hoe moeilijk dat ook is.

Was grappig trouwens om te ontdekken dat Annemieke en ik best wel een aantal raakvlakken hebben. Karaktertrekjes bedoel ik, om precies te zijn: licht autistische trekjes;-)
Kwam er vandaag trouwens ook achter dat mijn neef J. Asperger heeft. Nooit geweten. Mijn tante C. , zijn moeder vertelde het me zelf.
Was ook fijn om gewoon mijn familie weer te zien, al was de reden hiervoor natuurlijk te triest voor woorden.

Verder heb ik even niets te liegen. Foto update van de tuin volgt zondag wel. Het is zo fijn nu, zo heerlijk om op blote voeten naar buiten te kunnen. Hoewel: terwijl ik net de houtskool resten van ons vuurtje gisteravond stond op te vegen trapte ik in een kooltje met daarin een verroeste spijker. Duurde even voor ik doorhad dat er nog wat in mijn voet stak. En moest nog flink trekken om m eruit te halen. Alle tuintegels onder de bloedspetters natuurlijk. Moest ik wel meteen weghalen, mèn wat een gedoe weer. Valt trouwens nog helemaal niet mee om met een teil soda op 1 been naar de tuin te hinken.
Ben eerlijk gezegd wel heel hard toe aan een rosé, maar het is zo’n fuck*ing end lopen naar de fridge vanaf mijn zonnebedje.

Gister met Rem voor het eerst ge(bb)kud. (Geef ze een paar stukken vlees, een gasbbq en een knijptang van de Action;-)
Was lekker en gezellig.
Kyl moest bier verkopen op het festival in Haarlem. Daar schijnt hij talent voor te hebben.

En nu dus home alone.
Niemand om de bbq aan te steken.
Kyl in z’n hotel, en Rem nog onderweg.
En dus %**%^*£!>>£++ ook nog steeds Pas de Glas rosé.

Ach.
Er zijn erger dingen.

Leef!

De vanzelfsprekendheid is er nu wel een beetje af.
Van het leven bedoel ik.

Een broertje van mijn vader is overleden. Mijn oom heette niet alleen Fer, hij woonde er ook.
Lang heb ik als kind zijn naam geassocieerd met de afstand.
Net 68 was hij nog maar. En tot zijn ziekte hem belette (kanker, what else?) heeft hij na zijn pensioengerechtigde leeftijd nog drie dagen per week gewerkt. Gewoon, omdat hij van zijn werk hield.
Maar nog meer hield hij van zijn gezin.

Nee, veel contact had ik niet meer met mijn oom, maar op hoogtijdagen als onze bruiloft en dergelijke was hij er wel. Zo ook op de laatste verjaardag van mijn vader die we hier bij ons vierden. 29 augustus alweer drie jaar geleden.
‘Wat ben ik blij dat je dit doet’ zei hij toen hij lekker in het hoekje van zijn wijntje zat te nippen. Zijn eigen vrouw was nog maar amper borstkankervrij, en zelf was hij die dag nog kerngezond, evenals mijn moeder, tante Agnes, ome Joop en ome Leo. We proostten wat af met de Sangria. Zelfs tante Lies leefde toen nog, hoewel te ziek (ja) om te komen. En mijn zusje. Nu zijn ze allemaal dood. 

Tja.
De vanzelfsprekendheid is er nu wel een beetje af.
En eerlijk is het ook al niet.
-Verre van-
Je kunt gezond leven en mild en vredelievend zijn wat je wilt, het maakt de dood geen flikker uit.
Je geld en je bezittingen kunnen hem gestolen worden als hij eenmaal zijn zinnen op je heeft gezet, evenals je naïeve geloof en hoop op herstel.

Niemand ontkomt aan de dood.
Uiteindelijk.

‘Denk aan mij terug
hoe ik was toen ik alles nog kon
Denk aan mij terug
in de tuin, genietend van de zon’

Dat zal ik doen hoor ome Fer.
Dàt, en het leven verdomme lief hebben tot ik erbij neerval:

Leven is het enige juiste antwoord op de dood.