Welkom: Betreden op eigen risico!

Welkom bij Beaunino.

Voordat ik me voorstel wil ik erop wijzen dat alles wat op dit blog staat geschreven en beschreven berust op mijn beleving en mijn interpretatie.
Het is niet mijn bedoeling anderen te kleineren, te kwetsen of anderszins ‘schade’ toe te brengen.
Mocht er twijfel ontstaan over de interpretatie van de tekst dan is de interpretatie van de schrijver van dit blog altijd de juiste.
Schroom niet om mij hierover te benaderen.

Mijn naam Is Narda, en ik vind het leuk om te schrijven over alles wat mij dan ook maar inspireert. Meestal zijn dit de gewone ‘alledaagse dingen’.

Dit blog ben ik in in mei 2013 begonnen toen ik langdurig ziek was. Nadat ik vanwege een ontsteking in mijn nek ( tussen mijn atlas en mijn draaier) opgenomen was geweest in het ziekenhuis kreeg ik zoveel pijn in mijn pezen, spieren en gewrichten dat ik bijna niet meer kon lopen. Waarschijnlijk was een bacterie de boosdoener. Of misschien toch vanwege de poli-artrose die toen werd geconstateerd. Ik heb er gelukkig alleen wat rest verschijnselen aan overgehouden. Maar meer dan 10 kilometer wandelen is echt niet te doen en ook wandel ik gewoon veel langzamer dan vroeger. Hardlopen is helaas niet erg verstandig. Maar wie weet trek ik nog wel eens de stoute (hardloop)schoenen aan!

Sinds ik met dit blog ben begonnen is er privé enorm veel gebeurd:

  • In juni 2013 werd bekend dat mijn vader darmkanker had.
    In januari 2014 is hij d.m.v. actieve euthanasie thuis in zijn eigen bed overleden.
  • Drie weken daarna, in februari 2014 werd mijn moeder opgenomen en geopereerd omdat zij door een val in de badkamer zes ribben en haar sleutelbeen had gebroken. Op de foto’s die toen van haar ribben genomen zijn, werd een longtumor zichtbaar.
    In maart had mijn moeder besloten zich niet te laten behandelen.
    Dit, omdat haar algehele lichamelijke conditie niet zo best was. Ze woog maar 42 kilo en had dus ook niet veel weerstand.
    Remco, zoon Kylian en ik deden ons best om met haar de dag te plukken en er het beste van te maken.
  • Ik had 1 oudere zus. Zij woonde ‘220 km. verderop’.
    In 2007 had ze al een groot / zwaar herseninfarct gehad. Ze had daar onder andere afasie aan overgehouden. Ook haar karakter was door het herseninfarct behoorlijk veranderd.
    Ze kon na haar maandenlange revalidatie infarct gelukkig wel weer op zichzelf wonen. Neef, haar zoon die een half jaartje jonger is dan Kylian, woont sinds 2011 bij zijn vader.
    Mijn zus stond op de wachtlijst om aan een aneurysma in haar hoofd te worden geopereerd, maar helaas scheurde het aneurysma. Gewoon, op een donderdagavond in de Lidl bij de vleeswaren. Tengevolge hiervan en nog een grote bloeding de volgende ochtend raakte zij in een onomkeerbaar coma. Op mijn aandringen had ze gelukkig een wilsbeschikking. Ze had geen partner. ’s Middags is ze van de beademing gehaald en vlak daarna, 15 november 2014 om 14:55 is zij overleden, ze was toen net twee weken vijftig jaar.
  • Van mijn moeder hebben we op 31 augustus 2015 helaas afscheid moeten nemen. De laatste jaren zagen we elkaar nagenoeg iedere dag. De afgelopen jaren heb ik niet alleen als intens verdrietig ervaren, juist vanwege de diepe dalen was het prachtig om de toppen te ervaren. Alles beleefde ik vele malen intenser. Ik denk dat ik van mijn moeder heb leren rouwen.
  • Tijdens deze periode waren Remco en ik meer maatjes dan geliefden. We stelden elkaar meermaals gerust dat ons huwelijk vast weer beter zou worden als we weer meer tijd voor elkaar zouden krijgen. Twee jaar na het overlijden van mijn moeder was ons huwelijk er nog steeds niet beter op geworden. We hadden ook best de keuze kunnen maken om bij elkaar kunnen blijven, maar het leven is zo kostbaar, je weet nooit wanneer het stopt. Daarom besloten wij eind juli 2017 te gaan scheiden. Je bent het toch  gewoon verplicht aan jezelf om te proberen het allerbeste van je leven te maken? Zekerheden zegt u? De enige zekerheid die het leven je biedt is de dood! En geloof me, in anderhalf jaar tijd had ik tien familieleden verloren en heb er niet een in hun laatste maanden horen praten over het bezit wat zij vergaard hadden!

Dit is mijn eerste blog. Vroeger heb ik wel een website ‘Beaunino, de leukste Bordeauxdog van Nederland’ gemaakt over de belevenissen van onze hond Nino.
Daarna ben ik een aantal jaren actief geweest op Picasa. Ook weer onder de naam Beaunino. Hier kun je fotoverhalen vinden van onze beestenboel in de albums
-‘Nino verteld’- erg leuk om te maken, en erg leuk om terug te lezen.
Verder vind je er foto’s (over de aanleg) van onze tuin, onze kipjes, de katten, nou ja, het hele ‘huisje boompje beestje gedoe’ in verschillende albums.

Voor de mensen die niet geïnteresseerd zijn in mijn persoonlijk blog maar wèl graag mijn fictieve verhalen lezen heb ik een tweede blog gemaakt waarop ik mijn verzonnen schrijfsels verzamel:Beaunino fictief!  

De naam voor dit blog is een eerbetoon voor Nino.
Hij is op drie weken na elf jaar geworden, meestal worden Bordeauxdogs maar een jaar of zes, zeven, soms acht.

Ik en Nino Ik en Nino

Naast lezen, schrijven, fotograferen en tuinieren houd ik van hardlopen, in theorie dan;-)

Leuk dat u er bent!
Ondanks alle ellende is het hier geen treurnis hoor, integendeel.
Ik stel het zeer op prijs als je even een berichtje achter laat.
Dit kan hieronder, maar natuurlijk ook privé.

Groetjes, Narda
image

Advertenties

14 gedachtes over “Welkom: Betreden op eigen risico!

  1. Mooi die positieve houding terwijl er zoveel verdrietigs gebeurt. En behalve de liefde voor dieren delen we blijkbaar ook een passie voor schrijven en fotograferen en… hardlopen (ik ook met mijn hond). Alleen bij dat tuinieren ben je me kwijt… 🙂

    Like

  2. Dag Narda,

    Vaak is het goed om meer te weten over wie zich de moeite neemt om reacties te schrijven op wat hij leest. Zo zag ik een paar minuten geleden een groot aantal commentaren op mijn WE-verhaal waarvoor Plato (niet de voorchristelijke, maar een ook wijze tijdgenoot) een gastblog heeft geopend. Het jouwe was het eerste, je maalt dus ook als eerste.
    Wanneer de drukte van het op mijn beurt reageren op andere inzenders voorbij is, zal mijn nieuwsgierigheid mij zéker leiden naar het blog van de Mooie Nino.. Tot dan, gegroet!

    Dick Bär

    Like

  3. Voor mij staat Narda synoniem aan een krachtige vrouw die ondanks al het verdriet en verlies haar humor op wonderbaarlijke wijze heeft weten te behouden. Narda, voor mij onbekende vrouw, ook stoere meisjes hebben een hart en daar ben je een lichtend voorbeeld van. Dus dat… Wilde ik je zeggen X

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s