Blog gaat op slot, maar u blijft van harte welkom als ik u ken, of u zich kenbaar maakt

Allereerst maar even een vlag, taart, bloemen en een borrel mensen, want Kyl zijn diploma ligt eindelijk klaar!🇾🇪🎂💐🍺🍷

U heeft het vast al begrepen door de titel.
Een paar dagen na het verschijnen van dit blog haal ik mijn blog van ‘openbaar’ af. Dat ga ik doen omdat ik heb gemerkt dat meerdere mensen van de datingsite mij hier wisten te vinden. En sommige dingen wil je gewoon liever zelf vertellen, of misschien gewoon (nog) niet vertellen. En ook wil ik gewoon vrij kunnen schrijven over dat hele date gebeuren, zonder daarbij overigens de identiteit van anderen te openbaren of hen te schenden. En ik merk dat ik steeds meer en meer mijn woorden zit af te wegen. Ik voel me niet meer vrij. Niet meer spontaan. Vandaar dit besluit.
Ik hoop dat u – zodra u dit merkt bij mijn volgende blogje- toestemming zult willen vragen om mijn blog te lezen. Als u dat doet met een voor mij onbekende avatar kan het zijn dat ik niet direct toegang verleen omdat ik gewoon niet weet wie u bent. (Stuur me dan even een berichtje aub).
Een stuk of vier volgers heb ik al toegang verleend, misschien moeten zij dat weer even opnieuw doen omdat ik voor dit blog alles weer even op openbaar heb gezet.

De eerste werkweek na de griep zit is erop. Ik had eerst drie dagdiensten, en donderdag cursusdag Lean. Dat vreet wel energie hoor, zo’n dag. Zeker omdat ik me nogal dom voelde, ik was de enigste secretaresse tussen de bobo’s en de teamleiders. (Komt geheel en al vanuit mezelf, niemand deed denigrerend of zo).

Vrijdag weer een beetje orde geschept in huis. Heerlijk, dat getut thuis. Boodschapjes doen, bloempjes schikken…ik zou soms best gewoon wel altijd thuis willen zijn. Geen uren meer kwijt in het OV, beetje schrijven, lezen, beetje tuinieren, vrijwilligerswerk, me inzetten voor het een of andere nobel doel. Politiek of zo. Sportschooltje. Zou me heus niet vervelen. Maar ja, d’r mot brood op de plank komen hè? Gisteravond ook trouwens nog een extra avonddienst gewerkt omdat er een zieke was. Deed ik ook een beetje uit eigen belang hoor, want dan kan ik waarschijnlijk volgende week zondag van het rooster af.

Komende dagen twee dagdiensten en twee late diensten, maar daarna dan dus lekker drie dagen vrij. -Gaat ook eigenlijk nergens over dit blogje hé, dat bedoel ik nou!-

Met Pasen gaan Kylian en ik een paar dagen mee naar Drente. Mijn lieve schone stiefvader Geert wilde dat zijn as nabij zijn geboorteplaats wordt uitgestrooid. En mijn (nog steeds off.) schoonmoeder Lies wil graag dat wij erbij zijn. Ik heb zowaar een heus familie uitje dus!☀️
Wel fijn dat we er nog bij mogen horen.
Mis dat soms zo…ergens bij horen. -Misschien nog veel meer dan ik denk want terwijl ik dit schrijf springen de tranen gelijk uit mijn ogen-.

Tja.
Erbij horen.
Deel uitmaken van.
Dat is eigenlijk best een zegening te noemen waar veel mensen zich niet eens bewust van zijn.

Fijne zondag allemaal.
-Geniet van elkaar.-

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Over het gewone leven en het felbegeerde diploma van Kylian

Morgen ga ik eindelijk weer werken. Ik was vorige week zaterdag een beetje te overmoedig begonnen. De eerste uurtjes gingen nog wel maar na half twaalf ging het ineens snel bergafwaarts, dus na Ellen haar lunchpauze naar huis gegaan en maar weer heel snel mijn bed opgezocht.
Kon spijtig genoeg dus die avond niet naar Sandra haar vijftigste verjaardag. Voor de zekerheid dus ook maar even langs de huisarts geweest. Uitzieken. Bloeddruk was 140/90. Op de grens dus ook bloed laten prikken. Dat dat nuchter moest bedacht ik me de volgende dag pas na mijn banaan en koffie😒
Pas donderdag begon ik een beetje op te knappen en was die hoofdpijn eindelijk weg. Je doet ook niets hé? -Behalve dooie rattenkadavers ruimen dan.- was wel gezellig dat Karin ‘s middags even kwam kijken hoe het met me ging. Dinsdag en woensdag zou ze eigenlijk ook al komen maar ik had zo’n hoofdpijn toen dat we het steeds maar weer verzet hadden.

Bijna de hele vrijdag heb ik besteed om mezelf weer een beetje toonbaar, fris en fruitig te maken en gister ben ik even Zaandam in geweest, ik was bekaf! Wat hakt dat er toch in zo’n griep.

Vandaag hier binnen alles even opfrissen, en mezelf verder maar een beetje rustig houden want ik kan gelijk vier dagen aan de slag. Drie dagdiensten en donderdag heb ik weer een cursusdag. (Lean)
Ik heb er wel weer zin in hoor. Je wereldje wordt zo klein hé?!
Voordeel van zo’n griep is wel dat je hoofd een beetje uit kan rusten. Waarschijnlijk ben je door stress ook juist wel vatbaarder voor griep.

Met de mannen gaat het goed. Rem is nog zeer in z’n nopjes met vriendin 2. Vooralsnog klinkt ze als het absolute summum. (Ze vouwt geloof ik zelfs zijn boxershorts, ik bedoel maar;) Eind maart gaan we weer samen naar de echtscheidingsadviseur in Alkmaar. (Eerst mosterdsoepje / broodje zalm aan de overkant 😋, je moet ‘ t jezelf een beetje leuk maken nietwaar?)

Kylian gaat ook goed. Meneer ‘zit’ tegenwoordig ook in de bronsstaven. Het is een handelaartje pur sang hoor! Nog even trouwens en hij heeft zijn diploma👨🏻‍🎓O, u dacht dat hij dat al had? Dat dachten wij ook ja, maar hoewel hij gewoon geslaagd was had hij het diploma in september nog steeds niet in zijn bezit. Allemaal de schuld van die (#%^%) school. Er waren resultaten kwijt geraakt / resultaten waren niet doorgestuurd naar de de examencommissie, dan ontbrak er weer een handtekening. Enfin, tegen de tijd dat dat allemaal geregeld was bleek dat Kylian zijn Engels examen was verlopen. (Hij had daar destijds een 9 voor). Ik sprong zowat uit mijn velletje toen mij dat werd verteld. Maar goed, Kylian moest dus weer ingeschreven worden op school, (de kosten hiervoor zou school op zich nemen) en hij zou opnieuw zijn Engels examen moeten doen. Maar dat was ook nog een hele thriller.
Want doordat Kylian een ‘extraneus’ was kon hij volgens de informatiebalie van school geen schoolmail meer ontvangen. Tot twee keer toe is Kyl daar bij die balie geweest. Punt is dat de leraren / examencommissie / nou ja zeg gerust die hele verrekte school alle mail naar dat account blijft sturen, ondanks dat Kylian (en ik!) bij alle partijen al meermaals heeft aangegeven dat hij daar echt niet bij kan.

Anyway, Kyl kreeg begin december mondeling aan die balie te horen dat hij maandag 29 januari examen moest doen. Maar hij kreeg verder nooit een tijdstip door. Hij heeft een paar keer gemaild en gebeld, maar niemand kon hem vertellen hoe laat dat F#####G examen was. Sterker, er werd gewoon niet op gereageerd.

Dus Kylian stond die maandag (conform mijn instructies) om 8 uur op het stoepje van school. Kreeg hij daar toch te horen dat het examen was vervroegd naar de vrijdag ervoor!! Was allemaal naar die verrekte schoolmail gestuurd (Waar Hij Dus Niet In Kan!!😭)

Kylian is eigenlijk altijd wel heel geduldig en onverstoorbaar, hij wordt echt niet snel boos. Maar nu was hij het zo ontzettend zat dat hij zei niet eerder weg te gaan voor hij het examen had gedaan😡
Uiteindelijk heeft de directie met de landelijke examencommissie gebeld en heeft hij dat examen dus die dag toch nog mogen doen.

Inmiddels is het maart en weten we nog steeds niet of hij (weer) geslaagd is. Dus sinds donderdag zit ik er bovenop. Morgen moet kyl weer heen voor nòg een eoa ontbrekende handtekening, en dan is het wachten tot de uitslagen zijn ingevoerd, aldus de dame van de examencommissie.
Het zal u ook vast niet verbazen dat we evengoed de rekening kregen. Dat wil zeggen: de rekening was eerst naar de schoolmail van Kyl verstuurd, voor de aanmaning wisten ze ineens onze deurmat wel te vinden🤥. Ook dat  wordt nu verder uitgezocht.

Ik twijfel nog of ik (Kylian) een klacht ga indienen. Al met al kon Kyl dus ook niet naar het HBO in september.
Bovendien zal hij op ieder sollicitatiegesprek moeten uitleggen waarom hij er zo lang over heeft gedaan om zijn diploma te halen.
Ik vind een excuusbrief aan Kylian eigenlijk wel min of meer op zijn plaats.

Maar goed, laten we het positief bekijken: Toch best wel knap eigenlijk dat hij zelfs zònder zijn diploma gewoon een baan als restaurantmanager heeft👍😁

Fijne zondag!

 

 

In de rats / gruwelt u mee?

(Specialtje voor Rietepietz;)

De ratten liggen hier tegenwoordig dood voor de kast.
Nu zult u vast direct denken dat ik dit figuurlijk bedoel en dat de voorraden hier in huis vanwege mijn griep inmiddels zijn uitgeput.
Wat ook erg is natuurlijk, maar helaas bedoel ik het letterlijk. Ziet u?
Ik zat dan ook direct behoorlijk in de rats, dat zult u begrijpen. Het had een welkome verrassing geweest als het beest zo dood was als een pier. Maar het was en bleef gewoon een vieze enge bruine rat.

Enfin. Wat moest ik nou? Ik besloot de kapitein maar te bellen voor advies. Per slot van rekening had hij afgelopen weekend de keukenplinten onder de aanrechtkastjes verwijderd en er in de schuur laminaat opgeplakt voor hij het schip weer had verlaten. ‘Komend weekend zaag ik ze op maat en plaats ik ze terug’.
‘Ben je nou helemaal van de ratten besnuffeld?’ probeerde ik nog: ‘Zaterdag pas?’

Ik zat dus als een rat in de val. Er zat niets anders op dan het kadaver zelf te ruimen. Met twee plastic zakken in elkaar pakte ik het stijve lijkje op, keerde de tassen binnenste buiten en bond de lijkenzak dicht voor ik het kokhalzend in zijn voorlaatste rustplaats deponeerde.

Terug binnen vroeg ik mij af welke taferelen zich die nacht onder mijn slaapkamer vloer hadden afgespeeld. ‘Wat weet jij hiervan Spook?’
Onschuldig keek hij me aan. Maar was hij wel zo onschuldig? Hoe kwam meneer aan de krassen op zijn neus? Maar nee, het zal Spook vast niet zijn geweest. Een slapende kat vangt toch immers geen rat?

Wel lieve mensen, hier zou het verhaal als het mij goed gezind was geweest gewoon zijn gestopt. Maar u voelt hem vast al aankomen: vanmorgen was het weer raak, dit nog dikker exemplaar dan gister grijnsde mij met zijn doodsmakken aan vanonder de bar:

Ja, en wat doe je dan? Een foto maken en een SOS naar de kapitein sturen natuurlijk. Gelukkig bedacht ik me vrij snel dat er nog ergens een man in huis moest zijn: Kylian! Mijn redder -to be- in nood.

‘O nee hoor mam, daar begin ik echt niet aan. Jij wilde toch een kat?’ Alsof levende ratten beter waren dan dooie.
‘Ja maar jij bent een man, jij moet me redden. Dat hoort bij je opvoeding Kyl!’ De kapitein belde ook nog maar even om de best mogelijke tactieken door te nemen: ‘Schep ‘m anders eerst gewoon even op het blik’.
-Ja ja-

Behalve kekke Snapchat opnames (Kyl) van horror-rat 2 en een gillende moeder die in oma’s namaak Uggs op de bank stond te springen (ik) zat er vooralsnog niet veel schot in de zaak.
‘Toe nou Kyl, ik heb het gister gedaan. Ik ga nu naar het toilet en als ik terug kom is ie gewoon naar de ratsmodee oké?’

En o mensen, u zult zich mijn blijdschap wel kunnen voorstellen toen Kyl nadat hij mij met het monster op het blik twee rondjes om de tafel had nagezeten daarna geheel zonder mijn hulp in een plastic tas liet glijden terwijl ik hoog en droog toekeek vanaf de bank.

‘En nu dan?’ vroeg ik een kwartiertje later aan de kapitein. ‘Dit is toch gewoon gevaarlijk voor onze gezondheid.’
‘Ik kan echt niet komen Nar, ik moet om half twee vannacht alweer rijden’.
‘Zal ik de bestrijdingsdienst maar bellen dan?’
De kapitein stemde in. ‘Doe jij dat maar’.

Maar ook deze wending in het verhaal kende helaas geen goede afloop. ‘Vrijdagmiddag mevrouw, dan bent u de eerste. 95 euro’. (En ik ben al zo arm als een kerkrat;)

Dus nu rest ons niets anders dan onze hoop en vertrouwen maar te richten op onze held Bram

en mijn zelfgebouwde rattenwal. Een mens moet wat.
Een oude rat vindt licht een gat!

😜

Back On Track?

De griep heeft er al met al toch behoorlijk ingehakt bij me, ik ben in anderhalve week meer dan drie kilo kwijtgeraakt en hoewel ‘beter’ sta ik nog behoorlijk wiebelig op mijn benen. De trek in eten is ook nog niet echt terug. Maar goed, van thuis zitten knap je ook niet direct op dus morgen ga ik maar weer werken.

Vanavond komt Kyl weer thuis. Hij was vannacht al thuis geweest om alvast zijn meeste spullen terug te brengen nu hij nog in die Audi kon rijden. Vanmorgen brengt de schoonmaakster (jawel!) hem dan naar het station.
Het is ook wel een schooier hoor, want mijn nieuwe bos van Bloomon die ik gisteravond even snel-snel in de verpakking in een emmer had gezet was mooi vertrokken. Nou ja, het is M ook wel gegund, die man is zo ruimhartig.

Wat heerlijk dat het eindelijk maart is hé mensen? De afgelopen maanden zijn niet de makkelijkste voor me geweest. Ik weet gewoon even niet wat ik met mezelf en mijn leven aan moet. Wijn is in ieder geval geen oplossing en als een idioot gaan daten evenmin. Toch is dat laatste ook weer niet helemaal zinloos. Wist u namelijk dat de meeste mannen erg graag over hun werk praten? Best leerzaam. Bovendien kun je dat daten ook zo chique of goedkoop maken als je zelf wilt. Zolang je maar duidelijk bent en geen valse verwachtingen schept. Niet dat ik zoveel dates heb hoor.

Verder leert dat me wel dat ik dus niet zomaar voor iedere willekeurige aantrekkelijke man gevoelens krijg, uit vluchtgedrag.

Maandag begin ik weer langzaam met roeien en workout, als ik weer wat meer trek krijg zal de energie ook wel weer toenemen. Dinsdag maar even lekker onder de zonnebank. Ik ga komende week ook maar weer lekker iets buiten doen, wie weet ga ik wel gewoon lekker lopen met Evy, zachies-an. Lijkt me zalig om weer eens hard te lopen in de duinen. Als ik ergens van opknap is dat het toch immers wel?!

Fijn weekend allemaal!