Over ENTJ, astrologie,diefstal, schrijfcursus en ander onbelangrijk gezwets

Dinsdag had ik mijn eerste loopbaangesprek. De uitgebreide MBTI test die ik eerder al had gemaakt werd nu uitvoerig besproken en ik werd nogmaals getest. Voor wie het wat zegt: ik heb een ENTJ voorkeur (maar dan niet zo heel erg uitgesproken E).
Best interessant allemaal. MBTI is gebaseerd op de persoonlijkheidstherapien van Carl Jung. Er bestaan 16 verschillende samenstellingen van zgn. voorkeuren.

Op zich is het een makkelijke manier om de juiste man op de juiste plek in te zetten, maar het haalt het volgens mij absoluut niet bij een goed geduide geboortehoroscoop. Zeker een synastrie- , en/of een midpointhoroscoop en transits zijn daarbij ook zeer de moeite waard, waarmee ik niet wil suggereren dat ik al deze kennis in pacht heb, maar met een goede site als astrocom kom je tegenwoordig al een heel eind. Zeker als je kijkt naar de posities van de Zon en de Maan, en daarna Venus, mars en Mercurius en Jupiter kom je al een heel eind. Nog mooier is het als je de exacte geboortetijd van degene weet met wie je jouw horoscoop wilt vergelijken. Op Astrocom worden alle mogelijke combinaties voor je geduid, dus je hoeft niets zelf te interpreteren, alleen moet je je wel bedenken dat een goede astroloog al deze feitjes weer als een puzzelstuk in elkaar weet te passen. Als je alleen kijkt naar de aspecten of plaatsingen van planeten op zich, zie je dus maar steeds bepaalde facetten zonder het totaalplaatje te ontdekken. Voor wie mijn horoscoop eens wil vergelijken met die van hem of haar:
Mijn gegevens: 31-5-1967 om 13:46 te Wormerveer.
Ik ben dus een Tweelingen, met een maagd ascendent en de maan in vissen. (Mars staat in mijn eerste huis in weegschaal. Dat is dus de reden waarom ik strijd tegen onrecht, of goed kan opkomen voor mezelf).
Genoeg hierover, ik weet dat het jullie geen barst interesseert, maar ik vind het zo verdomd intrigerend allemaal.

Iets anders nu.
Kyl zijn portemonnee is gestolen op zijn werk. Zo stom: Stopt hij zijn tas in de kluis en laat hij zijn portemonnee in zijn jaszak zitten. Ov weg, bankpas weg, rijbewijs weg.
Het zit hem niet mee, want de reparatie aan zijn scooter kost veel meer dan hij had durven hopen. En nu denken de mannen hier thuis aan een autootje voor Kyl.
Kunnen ze uren over bomen samen. (En als ik dan ook wat zeg hóren ze het niet eens;-)

Gister na het werk had ik weer cursus. Het was weer hartstikke leuk. Het is echt een hele gezellige groep (ondanks het hoge bollebosen gehalte;-)
Onder /op mijn verhaaltje stonden niet veel aanmerkingen, slechts 1 keer een ‘huh?’, slechts 1 regel was weggestreept en onder het verhaal had ze -naast een krul-: ‘Pure poëzie!’ geschreven. Maar ze zei er wèl bij dat het zo ook wel voldoende was zo. Meer in dezelfde stijl zou gaan vervelen. Dit verhaal was eigenlijk deel 1 van 2 delen. Ik heb nog anderhalve week om eraan te klussen. Het verhaal wat ze laatst zo mooi vond hoort kan daar dan nog achteraan en is het werkelijke eind. Misschien ga ik als de cursus voorbij is wel proberen er een heel boek van te maken. En -als ik dan een begin heb- wil ik in september nog de cursus ‘Roman schrijven’ gaan volgen, maar die is zeer intensief, dus waar ik dan de tijd vandaan moet halen, geen idee. We zien wel. 
We hebben gister als groep Nicolien gevraagd of ze zin heeft om met ons op de datum van de reserveles af te spreken.
(Dacht ik bij het voorstel aan gezellig wijnen en bieren aan een lange tafel in de kroeg, mijn Bb-sjes denken hierbij aan een pittoresk restaurant en het bespreken van ‘het werk’ -de boeken dus- van Nicolien, en de wijze waarop dit zo tot stand is gekomen: -Zo-kan-het-dus-ook-Nar!-

Kyl is nu naar het gemeentehuis en gaat op de terugweg boodschappen doen. Volgens mij hadden we niets nodig, maar Kyl blieft vanavond niet graag bloemkool, aardappels en tartaar, dus nu gaat hij lekker koken. En dat maakt mij zo
blij:-D (Zelf had ik nl. ook weinig trek in die saaie hap).Vandaag zie ik hem trouwens voor het eerst weer deze week geloof ik. En na vandaag zie ik hem denk ik zondag pas weer, want dan gaan we gezellig samen carpoolen naar ons werk hebben we zojuist besloten. 

Rem heb ik ook amper gezien, maar ik geloof dat hij wel in zijn hum is met zijn nieuwe trekker.
Lijkt me ook wel wat hoor, vrachtwagenchauffeur. Lekker tussen de mannen, muziekje op, beetje naar buiten tureluren…
Rem is van origine trouwens botenbouwer. Maar het bloed kruipt hé: zoals zoveel chauffeurs doet hij gewoon wat hij het liefste doet, en daar wordt een mens uiteindelijk toch gewoon het gelukkigst van…

Advertenties

Gijpen

Soms heb je van die dagen waarin alles wel tegen lijkt te zitten. Van die dagen waarop je eigenlijk gewoon ’s morgens al weet dat je niet meer zou moeten doen dan de lade met de enkele sokken eens uitzoeken, en daarna snel met een dekentje, thee en een boek op de bank gaan liggen, maar waarop je uiteindelijk toch gewoon je dag maar weer vult met alles wat er nou eenmaal gedaan moet worden op zo’n dag.
Vrijdag was zo’n dag voor mij.

De afgelopen weken loop ik al met een brok in mijn keel. Van verdriet had ik ‘m al natuurlijk, die is de laatste jaren al standaard aanwezig -het valt me bijna niet eens meer op- maar nu dus ook van frustratie. Waarom kan ik nou niet net als de meeste mensen mij er gewoon bij neerleggen als iets in mijn ogen onredelijk is?
Waarom ben ik altijd weer degene die -uiteindelijk- opkomt voor dàt waar ik in geloof?
Niet omdat ìk juist zo principieel wil zijn maar juist omdat sommige mensen zo principieel zijn om bij het maken van keuzes de ratio te laten spreken waar een beslissing vanuit het hart meer op zijn plaats zou zijn geweest.
Ik voel me daardoor gekwetst, al zal dat echt niet de bedoeling zijn geweest.
Ach, wat schieten we er allemaal mee op? Zou de wereld er nou echt een haar beter van worden? Het zou mezelf uiteindelijk veel meer verdriet gaan doen als ik door mijn rancune hier iemand door zou benadelen ben ik bang.

Nou u ziet het:
Mijn hoofd is weer hartstikke ‘vol’.
Maar gelukkig ook leuke dingen gedaan: Rem had zomaar kaartjes voor deze knapperd gekocht:

image

Het was hartstikke leuk, mooi, en alles van dat. We waren nog nooit in het gebouw binnen geweest, dat alleen was al zeer de moeite waard. Rem is meestal wel van de klassieke muziek op de zondagochtend, hij heeft sowieso een brede muzieksmaak in tegenstelling tot mij. Bij mij moet het vooral rustig zijn. Ballads en de laatste tijd soms Julio Iglesias. Haha, dat zouden mijn ouders zo leuk vinden. Op de een of andere manier weet ik er troost uit te putten.

Gister was Rem druk met zijn 35763 wieldoppen poetsen van ‘zijn’ oude vrachtwagen. (nou ja, 2,5 jaar) Hij heeft vandaag een spiksplinternieuwe XF ‘gekregen’. Ik was de hele middag zoet met deel 1 van mijn 2-delig verhaal van 4 blz met een ‘object’ en dialoog. Moet dus wel een symbolische waarde aanzitten. Vlag, erfenis, schat, dat soort dingen.
Nou, probeer die objecten van mij dan maar eens op 2 kantjes te proppen;-)

Vanmorgen even bij Dais op de koffie geweest. Ze had laatst al haar vader verloren en vorige week had ze een fietser op haar motorkap, erg geschrokken natuurlijk. Heerlijke bananensoezen gegeten. Knapt een mens van op soms.

Verder weinig te melden, morgen mijn eerste echte gesprek met de loopbaanfunctionaris. Ik ben benieuwd aan het eind van het traject te horen waar mijn ‘talenten’ nou eigenlijk liggen.

Ondertussen gewoon maar lekker doorroeien met de riemen die ik heb, al schiet dat natuurlijk voor geen meter op zo;-))

Roeien met Matt

Inmiddels al twee drukke werkdagen achter de rug. Twee te gaan, want ik heb zaterdag vrij genomen. Niet alleen druk in de zin van ‘veel te doen’, maar ook in de zin van complete families die de hele dag in de wachtkamer wachten tot hun dochter/moeder/zus/nicht/achternicht/tante eindelijk bevallen is. En denkt u alstublieft niet dat een en ander gepaard gaat met respect voor de werkende mens. Gastvrijheid voorop!

Gisteravond had ik weer schrijfcursus. Na het werk wilde ik deze keer eens niet naar de Bijenkorf dus zocht ik wat anders. Maar waar ik ook binnenkwam, niets zinde me. Als ik houten stoelen zie ben ik sowieso weg, en hetzelfde geldt eigenlijk voor muziek die iets te hard staat. Uiteindelijk belandde ik bij een kroeg tegenover de Westerkerk waar ze naast bitterballen en ossenworst niet veel te knagen hadden helaas.

We waren maar met ons zeventjes gister. Ik geloof dat mijn cursusgenoten wel een beetje onder de indruk waren van de wijze waarop ik ‘drama’ had verwoord in de laatste pagina van ‘een’ boek. -O nee roman-. (U bent natuurlijk inmiddels al gehard door alles wat u met mij meebeleefd hebt;-)
Anyway: Nicolien vond het mooi en had er, naast wat kleine opmerkingen, met grote letters ‘je bent een Kei’ onder geschreven. Waarop ik nu natuurlijk enorm trots ben. 😃

En nu twijfel ik weer of ik het moet plaatsen hier of niet. Ik moet mijn laatste bladzijde van natuurlijk in het echt nog meemaken over vijftien maanden. Dan raakt mijn blog -U!- chronologisch natuurlijk de draad kwijt.

Vanmorgen lekker geroeid. Ik had er Zus haar Uitvaart CD bij opgezet. Dit nummer van Matt kennen jullie vast:

“There is a place I’m going no one knows me..”

Toch?

Of misschien zeggen deze regels u meer?

“Everybody got their reason, everybody got their way…
We can tell eachother secrets and remember how to love…”

En zo is het maar net.
En nu weer aan het werk, hop-hop

Pompidompidom pidom.
Pom pom pom pom…

bijbabbel

Hoewel men mij anders wil doen geloven ademt de poli Esperanz voor mij slechts wanhoop.image

De frisgroene bekleding en de ‘Geef je leven kleur’ folders die quasi nonchalant naast de paarse violen op de tafeltjes liggen verspreid, weten de triestheid niet te verbergen. Kanker laat zich niet lang verloochenen: 
Weer is ‘ons’ tafeltje bezet. Op paps stoel hangt de leren jas over de leuning van de man die door de wachtruimte ijsbeert: van de folders naar de koffiemachine en weer terug, terwijl zijn vrouw op mams stoel haar opvliegers onder controle probeert te houden door met een oude Story voor haar gezicht te wapperen.
Ik ben even later weer de gelukkige die ongeschonden door mag naar de volgende ronde: ‘Tot volgend jaar’.

Ook bij de neuroloog krijg ik vandaag goed nieuws: de CT scan van mijn hoofd was piekfijn in orde: geen aneurysma, of ander toekomstig leed in spé te zien, tot dusver.
Het deed me achteraf toch meer dan ik vooraf had verwacht.

Vandaag ga ik verder niet zoveel meer doen. Beetje wassen, lezen, roeien. Kyl slaapt nog. Hij kwam vanmorgen pas op zeven uur uit zijn werk. Gister was hij rond 15:00 begonnen. Schijnt allemaal vrij normaal te zijn als je stage loopt in de horeca. En nu heeft hij alweer een avonddienst.

Zelf vorige week ook weer twee nachten gewerkt. Zaterdagmiddag hebben Rem en ik tegels uitgezocht voor de tuin.
Dat gaat er dus eindelijk dit jaar echt van komen. Vorig jaar hadden we het vanwege mam natuurlijk uitgesteld.

Gister was het Valentijnsdag.  Ik heb er weinig mee, maar vond het stiekem natuurlijk wel leuk dat Rem een cadeautje had gekocht. Verder ben ik druk bezig geweest met mijn huiswerk voor de schrijfcursus. Mijn opdrachten van vorige week had ik niet zo goed gemaakt, al vonden ze het geloof ik wel ‘vlot lezen’, een compliment wat eigenlijk een non-compliment is in ‘de wereld van de literatuur’. (Hum).
Met een alwetende verteller werd geen auctoriale verteller bedoeld, -oeps- en ook mijn tweede opdracht liet wel wat te wensen over, maar goed mensen, ik léér.

De opdracht van deze week is drama, iets waar ik natuurlijk mijn hand niet voor omdraai;-)
We moesten nu de laatste bladzijde van een roman schrijven, in plaats van een eerste bladzijde. Nou-ik-ben-benieuwd!

Komende week werk ik vijf diensten dus de kans is groot dat ik dan weer een paar blogjes achter zal lopen, waarvoor op voorhand vast mijn welgemeende excuses.

 

Over gapers, een broodoorlog en een trouwjurk

Ik ben nog maar een uurtje wakker, maar Men-O-Men wat heb ik me alweer verbaasd en verwonderd over de berichten die ik zojuist her en der op de blogs en op FB las:

Het door een politieman op FB geschreven bericht bijvoorbeeld, waarin hij verteld over een 35 jarige vrouw die vlakbij de school van haar kinderen wordt neergestoken en vervolgens overlijdt. Dat op zich is al verschrikkelijk. Maar wat lees ik nog meer in datzelfde stukje?
Dat er mensen zijn, gapers noemt de schrijver ze-, die daar dan met hun neus bovenop gaan hangen. Een enkeling presteert het zelfs om een foto te maken van het slachtoffer. Why?

Bij mijn blogvriendinnetje Mirjam Kakelbont las ik vervolgens over de broodoorlog in de supermarkt. Even ultrakorte versie: Een man pakt het laatste Pain du Boulogne. Een vrouw die later arriveert wil dit brood ook terwijl er meer brood ligt. De man biedt aan het brood te delen, maar de vrouw zegt tegen de man dat ze het hele brood wil. Als u wilt weten hoe dit afliep moet u dat maar even bij Mirjam lezen; ze had er natuurlijk weer een heerlijk sappig verhaal van gemaakt.

Maar het is toch eigenlijk bij de konijnen af allemaal?
Hebben sommige mensen nou werkelijk geen greintje fatsoen in hun lijf?

Oké. Iets leuks dan. Had u al vernomen dat de Zee.man trouwjurken voor slechts 29,95 verkoopt? Schijnt een ware hype te zijn. Hartstikke leuke actie, met name voor de mensen die het financieel een stuk minder hebben.
Maar waar ik me dan weer over verbaas is dat er kennelijk mensen bestaan die dáár dan weer een slaatje uit willen slaan en deze trouwjurken op Marktplaats aanbieden. Natuurlijk staat het een ieder vrij om te bieden wat hij wil, maar toch…
Ik hou gewoon niet zo van die praktijken.

U wel?