Te leuk om niet even snel te delen

Ben weer druk met het uitzoeken vandaag. Kijk toch eens wat leuk:img_3336

Ik kon het natuurlijk niet nalaten er eentje te lezen:

Onvoorstelbaar toch hoe zoiets nog ging in ’72: ze wordt hier gewoon aangerand!

En mocht u nu denken dat ze aangifte zou doen of zo: niks daarvan:

img_3332

Hij red haar uit een brandend pand en ze leven nog lang en gelukkig.

Onvoorstelbaar dat zoiets überhaupt uitgegeven  mocht worden.  We hebben toch wel een hoop te danken aan de Dolle Mina’s van weleer.

Grappig om dan ook dit stukje in een van de bladen tegen te komen:

img_3333

 

Advertenties

Mijn eigen blog van likmevestje

En?
Hebben jullie mij al een beetje gemist?

Ik jullie wel hoor, maar ik moest gewoon echt even andere prioriteiten stellen. Zonder dat je er erg in hebt gaat er zoveel tijd zitten in het bloggen en het lezen van blogs. Net als FB, ook zo’n tijdvretertje.

Tijdvretertje is eigenlijk helemaal geen woord, net zoals *moerentergen geen bestaand woord is.
**Ukkulle-tukkele trouwens ook niet. Niet volgens de Dikke van Dale althans.
En weet u wat nou zo leuk is aan een eigen blog? Ik kan er alles op knallen wat ik maar wil.
-Tot in het nette dan, en zonder daar anderen een naar gevoel over te geven. Daar ligt mijn grens-

En weet u wat er ook zo leuk is?
Er hoeft totaal geen logica in te zitten. Geen verband. Geen thema. Geen motto. Geen doel.
Heb ik vandaag zin om (speciaal voor Kakel) een foto van onze oude Jeep Cherokee te plaatsen:

img_3323
Voilà!

Ik kan zelfs een (voor de meeste lezers) totaal oninteressant blog schrijven over bepaalde aspecten in een synastrie horoscoop, reuze interessant. Kan ik het uren over hebben, en de volgers die hier al langer lezen weten dat ik dat heel af en toe ook wel eens doe. Meestal slaan ze dat blogje gewoon wel even over, iedereen weer blij.

En soms gaan mijn blogs gewoon ook helemaal nergens over, is het maar bla-bla-bla.
Dan schrijf ik bijvoorbeeld dat ik straks lekker even ga fietsen in het zonnetje en gelijk een lekker flesje wijn ga halen voor vanavond en een lekker kaasje. Of dat ik me blij en gezegend voel dat we hier allemaal gezond en gelukkig zijn, ondanks het schrijnende gemis.
En dat ik echt eens moet leren om af te maken waar ik aan begonnen ben. En voor nu betekent dat even dat ik dit blogje van niets compleet met spel- en stijlfouten maar beter snel kan plaatsen en voort moet maken.
Het lezen bij jullie haal ik wel weer in, dat vinden jullie niet erg weet ik.

Heb ik al eens vertelT hoe lief ik jullie vind?

*uitdagend / ondeugend gedrag (niet flirten bedoeld)
**slaapje van Kylian💜

Wat er niet in zit kan er ook niet uit

Heeft u dat ook wel eens?
Dat u zomaar ineens inzicht krijgt op een stukje van uzelf?
Dat iets, wat u al maanden zo geen jaren voor raadsels heeft geplaatst u ineens volstrekt duidelijk is geworden?

Vaak heb ik dat dan ook nog eens op een heel vreemd moment. Ik bedoel, zo’n gedachte is toch niet de meest voor de hand liggende bij het wakker worden.

Waarschijnlijk heb ik er dan toch gewoon onbewust op zitten broeden. Anders kan ik het ook niet verklaren. Maar goed, u vraagt zich misschien inmiddels vast een beetje af welke verhelderende gedachte vanmorgen nou eigenlijk door mijn hoofd schoot, of niet?

Het gaat om het volgende:
Soms vind ik het moeilijk om gewoon lekker ontspannen met (een groep) mensen om te gaan. Niet omdat ik ze niet aardig vind, dat is het niet.
Nou ja, soms ook wel misschien, want nu ik er eens goed over nadenk heb ik mijn blogjes over ‘In Principe mensen‘ en incongruent gedrag  natuurlijk niet voor niets geschreven.

Feit is dat ik mezelf gewoon niet altijd even op mijn gemak voel bij mensen, vooral niet in een groep mensen, ook al zijn ze aardig.  Tegen de tijd dat ik bijvoorbeeld ergens over na heb gedacht en er nog even op in wil haken is men alweer bij het volgende onderwerp, men hoort me gewoon niet (?), of ik maak een grap of zo die kennelijk niet zo leuk is als dat ik hem zelf vind.
Een doodse stilte vind ik ook al zo ongemakkelijk. Ik weet niet hoe dat u vergaat maar ik word daar gewoon peu-nerveus van. (Voor dat probleem heb ik trouwens de perfecte echtgenoot gevonden;-)

Eigenlijk deed/doe ik altijd wel mijn best om in een groep te passen, de ene keer gaat dat wat makkelijker: bij familie of met een sloot rosé bijvoorbeeld, maar een andere keer gaat dat soms behoorlijk ten koste van mezelf, en kost dat mij enorm veel energie. -Over incongruentie gesproken!-

En vanmorgen werd mij ineens duidelijk dat er in het laatste geval meestal sprake van is dat ik èn die mensen en daarbij de gespreksonderwerpen gewoon totaal niet boeiend vind.
Vaak gaat het om gewone normale huis-tuin-en keukendingetjes hoor, en ik vind het heel erg van mezelf dat ik daar weinig mee heb, maar ik heb het gewoon niet in me: dàt wat andere vrouwen zo goed kunnen: babbelen over kinderen, recepten, weet ik veel wat allemaal met mensen die ik gewoon echt totaal niet interessant vind, ook al zou ik dat ook zo graag kunnen.  Vaak betreft het hier mensen die zichzelf enorm graag horen praten en zelf nauwelijks geïnteresseert zijn in jouw gedachten. -Tenzij er sprake is van leed , pech of andere ellende natuurlijk, dan zijn ze een en al oor-.

Daarop voortbordurend besloot ik dat ik daar gewoon minder energie in moet gaan stoppen: gewoon mijn eigen (introverte) gangetje gaan waarbij ik mij het prettigst voel, en daarbij andere mensen die wèl met elkaar energie (en weet ik veel wat) uit die contacten putten daarom waarderen, respecteren en verder een beetje met rust laten. Waarom zou ik eigenlijk zo graag willen dat (ook ) deze mensen mij leuk, aardig en gezellig vinden?

Deze beslissing maakt me denk ik geen slechter mens. Ik zal nooit iemand bewust pijn doen of kwetsen, en als ik iemand ook maar ergens mee kan helpen dan zal ik dat altijd doen, want ook dàt is gewoon een van de karakterschappen die mij gewoon maken wie ik ben.

En u? Hoe vergaat dat u allemaal? 

Efficiëntie

img_3314Kylian moet natuurlijk wat geld sparen voor Australië dus hij werkt wanneer hij maar kan in het restaurant in Beverwijk of de catering (doorgaans Vinkenveen) en wij juichen al die werklust uiteraard natuurlijk alleen maar toe. Puntje is alleen dat vanaf Beverwijk en Vinkenveen ons huis natuurlijk niet meer met het openbaar vervoer bereikbaar is ‘na sluit’, en een auto heeft hij niet.

Dus nu had meneer het volgende systeem bedacht:
Ik ga met de auto naar het station, en laat Kyl weten waar de auto staat geparkeerd.
Kyl gaat met mijn fiets en laat mij weten waar hij deze neer heeft gezet.
Dan pakt hij de auto en gaat naar zijn werk.
Ik rij na mijn werk dan op de fiets naar huis.

Ik moet ‘m nageven: het werkt als een tierelier!

Goed nieuws en slecht nieuws

Laten we beginnen bij het slechte nieuws: We moeten 1956 Engelse ponden terug betalen. O, ik vind het zo oneerlijk, zo onrechtvaardig.
De bio-dad van Kyl had namelijk twee jaar geleden aantoonbaar weten te maken dat hij niet voldoende inkomsten had, en dus geen alimentatie hoefde te betalen.
Ik hoef u vast niet uit te leggen hoe het voelt als je weet dat hij wel vlieglessen nam, zonnige vakantie kiekjes poste op FB die Kyl mij dan weer aan mij liet zien, en vlak na die uitspraak natuurlijk binnen no time weer een vaste baan had als anesthesie assistent, dit keer in een privékliniek volgens Kyl.  Was ik toen toch maar naar een goede advocaat gegaan denk ik nu, maar hoe had ik in godesnaam moeten gaan bewijzen dat hij beunde? Bovendien had ik echt wel wat anders aan mijn hoofd In die periode. En dan mij nog durven bellen om mij sterkte te wensen en tips te geven, een uur voor de euthanasie van mijn vader. (Dat wist hij van Kyl).
*Adem in*adem uit*
Rem is meer een vader voor Kyl dan zijn biovader ooit is geweest en ooit zal kunnen zijn.
Ik denk en hoop dat Kyl en zijn -in Perth woonachtige- halfzus Jess meer voor elkaar kunnen en zullen betekenen dan hun vader ooit voor hun gedaan heeft. Naast Neef en mij heeft Kyl natuurlijk ook niet veel familie, behalve de stiefkant van Rem dan, en mijn tantes, ooms en neven en nichten natuurlijk, maar wat kent hij hun nou?
Daarom is het dus voor mij ook zo belangrijk dat Kylian naar Australië gaat, ik hoop zo dat ze samen een band opbouwen.
Misschien niet zo netjes om hier op mijn blog mijn gal te spuwen, maar het lucht wel lekker op.

Maar nu het goede familienieuws:
Neef heeft vanmiddag zijn diploma uitreiking gehad. (Beveiliging).
Yeah!!!🎉👍🎈💐🤓👏 Ik ben echt supertrots op hem, hij heeft ook zulke moeilijke jaren achter de rug.
Toen ik hem net aan de telefoon had vertelde hij ook nog eens dat hij graag met kerst hier wil komen logeren met T, zijn vriendin. (Het is kennelijk weer aan;)
En daar ben ik zo gelukkig en blij om. Op de lange termijn is dat eigenlijk veel belangrijker dan dat stomme geld.

(Maar toch…grrr).