Het Brein -en het leed dat hersenbeschadiging heet-

Vanavond was de eerste uitzending van een drieluik over het Brein door Eric Scherder. 

Vooral in de laatste minuten legt hij haarfijn uit wat een CVA kan betekenen voor het gedrag van de patiënt en diens directe omgeving. Zeer confronterend, maar zo ontzettend goed dat hier meer aandacht aan geschonken wordt.

Er is nog zoveel onbegrip naar de patiënt toe en de directe omgeving. 

Hopelijk brengen deze uitzendingen meer begrip teweeg voor de persoonsveranderingen die hersenbeschadiging teweeg kan brengen. 

Ik Joop dat u ook heeft gekeken. Mocht u geïnteresseerd zijn, dit is de link: http://dewerelddraaitdoor.vara.nl/nieuws/dwdd-university-presenteert-het-brein-door-erik-scherder

Advertenties

Oproep: Nationale ontlurkdag

Lieve lezers,

Vandaag is het Nationale Ontlurkdag. Deze dag is vijf jaar geleden alweer door Klief in het leven geroepen om de mensen die wel lezen, maar nooit reageren aan te moedigen om op deze dag een klein berichtje achter te laten zodat we weten dat zij er zijn. 
Per dag worden er gemiddeld bij mij tussen de 100 en 160 berichten gelezen, toch best een groot verschil met het aantal reacties wat ik krijg.

Voor degenen die echt géén idee hebben waarover ik het heb:
Een lurker is een persoon die op internetfora, chatrooms, blogs of FB alleen meeleest, maar zelf (bijna) niets bijdraagt. 

Een aantal jaren terug heb ik er al een blogje over geschreven op FB. Dat kunt u hier *klik* terug lezen. 

Ook heb ik een paar jaar terug al een soortgelijk oproepje gedaan waarop ik ook enkele lieve reacties per mail mocht ontvangen. Maar lezen deze mensen nog steeds mee? 
Ik zou het zeer op prijs stellen 
als iedereen die dat normaal nooit of bijna nooit doet, vandaag gewoon eens een berichtje voor mij achterlaat, hieronder of desnoods via mijn brievenbus waar u mijn mailadres kunt vinden als u niet wilt dat anderen weten dat u hier leest. Met een paar woorden ben ik al heel blij hoor. 
Daarna mag u wat mij betreft natuurlijk gewoon weer heerlijk de anonimiteit in, net als voorheen. 

N.B. Iedere reactie heeft voor mij altijd een toegevoegde waarde, ook al vervalt u hiermee in herhaling. 
Ook even belangrijk om te weten: De reacties van mensen die voor het eerst hier reageren, komen altijd eerst in mijn moderatebakje. Dit betekent niet dat uw reactie verdwenen is, maar dat ik ‘m eerst moet lezen en goedkeuren voor hij op mijn blog verschijnt. 
Leuk, ik verheug me enorm op uw reacties. 

Gamba’s en andere vis

Als ik met mam en de boodschappen thuis kom schijnt er eigenlijk best een lekker zonnetje. Met onze jassen aan gaan we lekker op het terras zitten.   ‘Is Yvon nog geweest vanmiddag?’ 

-Yvon heb ik tot zowel mam als mijn grote genoegen van Marktplaats afgeplukt. Of liever, ik plaatste een advertentie en zij schreef mij een lieve, uitgebreide email.  Nog dezelfde middag was de zaak beklonken.-

‘O ja hoor kind’. 

Mam geniet altijd zo heerlijk na als ze me op de hoogte stelt over welke activiteiten Yvon deze keer weer heeft ondernomen dat ik het iedere week weer even vraag:

‘Èn? Wat heeft ze allemaal gedaan?’

‘Nou…eerst heeft ze boven goed gestoft en gezogen. En de badkamer natuurlijk. Daarna heeft ze beneden héél goed gezogen (Yvon kan dat schijnbaar zonder met de stofzuiger tegen diverse meubels op te botsen), en het toilet natuurlijk hè!’

‘En toen gezellig nog even een bakkie gedronken?’

‘Nee-heej, tòen heeft ze nog met een aardappelschilmesje het onkruid uit de voortuin weggehaald!’ 

Mam is zichtbaar in haar nopjes. 

‘Ongelooflijk. En dat allemaal in die twee uurtjes?’ 

‘Ja, en nog koffie gedronken ook hoor!’ 

‘Daar heb ik een hele dag voor nodig mam’. 

‘Haha kind, ik minstens een week’.

Ik pak de worteltjes en de aardappeltjes uit de koelkast om ze lekker buiten te schillen. We eten er kabeljauwfilet bij. 

‘Vorig jaar deze tijd zaten we nog in Spanje mam’. 

‘Ja, weet je dat mooie kerkje nog?’ 

Ik weet het nog. We brandden alledrie een kaarsje voor pap. 

‘Ik zie ons nog zo lopen hoor’. 

Ik ook. 

Over de boulevard. 

In het zonnetje. 

Mam met haar arm door de mijne.  

Zus vaak iets verder vooruit, of soms een beetje achter, als ze een kledingzaakje zag, of een leuke kunstenaar die een sculptuur maakte op het strand. Maar ook, soms, hand in hand met mam. Een arm, dat liep niet. Zus was veel groter dan mam. 

‘Zal ik je nagels lakken?’

Het is goed. 

‘Doe maar roze-rood Narda’. 

In stilte lak ik de eerste nagels. 

Allebei denken we terug aan Spanje. ‘Wat vond ze die Gamba’s pil-pil’ lekker hè, bij Michael’. 

En dat waren ze! Ik zie nog zo haar blik voor me toen ik een klein korstje in de (haar!) olie had gedoopt. Eigenlijk wilde ik een bord inktvisringetjes bestellen, voor ons beiden. Gezellig delen.  Maar zij wilde persé de Gamba’s, voor haar alleen en ik kon ze betalen natuurlijk. Ach, wat had ik me soms boos gemaakt. 

Op een van de laatste dagen hadden de tranen zelfs onder mijn zonnebril door over mijn wangen gelopen. Ze had staan zoenen op de hoek met een een of andere gitarist. Dat, terwijl zij even bij mam zou blijven op het terras toen ik snel toch nog even de slippers ging kopen die ik eerder had gezien. Later die middag wilde ze naar het strand. Alleen. Ik kon het lekker uitzoeken met mam. 

‘Ze is ziek kind, ze weet niet beter, laat haar nou maar’, had mam gezegd. 

Mam had gelijk gehad. Ze was zieker geweest dan ik dacht. Nog zieker. Misschien had ik meer begrip moeten hebben, meer geduld, net als mam. 

‘Zal ik de vis in de oven doen?’Mam vindt dat maar niets. ‘Ik kookte hem altijd in water hoor, en dan met zo’n lekker sausje erbij van het kookvocht met maizena’. 

Half zeven komt Remco  de tuin in, net voor ik de aardappeltjes afgiet en het sausje bindt met iets wat best een beetje op maïzena lijkt. (+roomboter en een flinke scheut volle kookroom;-)

Onze culinair expert Kylian eet vandaag zowaar ook gezellig mee: ‘Getver… Dit is echt geen kabeljauw hoor mam, dit is gewoon koolvis’. 

Mam eet net als Kyl met lange tanden. -Volgende keer maar weer gewoon in de oven.- ‘Ik had hem toch vrij kort gekookt hoor, tien minuten of zo’, verontschuldig ik me nog. Kylian: ‘Da’s veel te lang mam, en je moet vis toch ook niet koken?’

Mijn moeder:’ Jawel hoor Kyl, dat is juist lekker, maar je moeder heeft hem véél te kort gekookt’. 

Rem heeft zijn bord al bijna leeg. Ik ook. Beetje taaier dan ik dacht, maar verder niks mis mee. 

‘Ik hoef niet meer hoor kind, geef het maar aan de beesten’. -Had ik u trouwens al verteld dat de kippen er net als ons ook steeds “gezellig” uit gaan zien?- 

‘Nee. Jij eet het op Kyl’. 

Wat jammer dat de vis nu ook al mislukt is. ‘Als het weer een keer lekker warm is gaan we weer lekker Gamba’s bakken hoor mam’. 

Gezellig, met een vuurtje. 

‘Ja, da’s goed hoor kind. Gezellig. 

Maar niet te lang hoor. 

Gamba’s moet je maar héél kort bakken’. 

‘Getver oma, Gamba’s?’  

   

     

 

Party time!

Wat een heerlijk weekend was het. 

Vrijdag trouwde mijn jeugdvriendinnetje Esther in de Schepenzaal van het prachtige oude stadhuis van Enkhuizen

Na de receptie in de Drommedaris volgde nog een heerlijke lunch elders. Wat een verwennerij allemaal, zo lekker gegeten. Half acht was ik pas thuis, wat vliegt de tijd dan hè, als je het naar je zin hebt. 

Zaterdagmiddag zijn we maar eens een paar uurtjes bij mam in de tuin aan de slag gegaan. Terwijl Rem zich bekommerde om het gras fleurde ik wat potten op met wat kunstplantjes. Echte plantjes wilde ze niet. Het wordt te zwaar voor haar om ze te verzorgen, en mij daarmee opzadelen wil ze al helemaal niet. Ze kan mooi de pot op; na IJsheiligen komen er ook nog wat échte plantjes.  Geraniums kunnen heus wel tegen een stootje. Die gekke geraniums bij de voordeur komen nu voor het derde jaar in het blad. Mijn vader had ze nog gekocht. 

Na een kop koffie snel naar huis, in bad, omkleden, en tutten, want ’s avonds was het grote bruiloftsfeest. Deze keer in een strandtent in Den Haag. 

En jongens, wat een gaaf feest was dat! Vanaf het eerste deuntje werd er gedanst, en dat tot in de kleine uurtjes, ik had helemaal dikke voeten gister.  En een splinter natuurlijk, want ik was natuurlijk weer zo eigenwijs geweest om mijn schoenen uit te doen. 

Zondagmiddag toen ik een beetje was opgedroogd mam gehaald en een lekkere -lees: vooral ook calorierijke- preischotel gemaakt. Ze at er maar weinig van. ‘De prei is vandaag niet gaar hoor kind’. -Mijn moeder is nog een beetje van de snotkokerij.-

Nadat ik haar weer thuis had gebracht kon ik gelijk door naar vervolgende feestje van Yvon die haar vijftigste verjaardag vierde. Gezellig weer eens bij gekletst met Alice en Jacqueline, maar geen voetjes van de vloer dit keer, want vandaag ging de wekker alweer om half zes.  Naast mijn bed wel tenminste:-(

Gelukkig een redelijk rustige dienst met net genoeg werk te doen om ons niet te hoeven vervelen. Ook wel eens fijn.  Meestal is het zo druk dat er niet eens even tijd is om even gewoon een beetje te kletsen. 

Gelukkig had de trein vanuit Amsterdam naar huis geen vertraging of zo vanwege de drukte met Koningsdag, dus ik was even voor vijf uur thuis. Lekker in de luwte in het zonnetje met wat tapas een rosé en twee katten op schoot en een half oog open gekeken hoe mooi Rem de pergola afschilderde. 

Nou, het klinkt niet erg smeuïg allemaal hè?Het lijkt wel een verhaaltje van werken bij de NOS van ‘Lucky TV’, vind je ook niet? Ik voel me gewoon hartstikke moe. 

Moe en saai. 

En dan gaat er maar weinig boven een beetje bankhangen onder mijn zachte dekentje, samen met Bram en dat heerlijke voldane gevoel wat je soms kunt hebben na zo’n heerlijk weekend… 

   

Over de dood, over het leven

Gister was de crematie van mijn ome Leo. Slokdarmkanker had hij. -Die hadden we nog niet gehad nee-  

De plechtigheid  vond plaats in Velsen. Ken je het? Velsen? 

Heus, het is er prachtig, maar je moet wel wat soepeltjes ter been zijn, want de zalen bevinden zich helemaal boven op de grote graf heuvel. Gelukkig kon mam mee naar boven rijden. Wat een organisatie toch altijd daar.

Zelf liep ik gearmd met mijn lieve tante leni tussen de graven links en rechts door naar boven. De schoonzuster van mijn in december overleden tante Agnes kwam aan de andere kant naast me lopen. 

‘Waar is Fenna nu?’ vroeg ze. 

-Geen idee, dacht ik. In de hemel? Hier, bij ons? In het Grote Niets?- ‘Ze staat bij mam op de logeerkamer’, antwoordde ik. ‘Binnenkort gaan mam en ik een klein gedeelte uitstrooien op het strand. We wachten op een mooie dag’. 

Het klonk alsof ik het over een ijsje kopen had. ‘Ze wil dat de rest uitgestrooid wordt samen met mijn vader en moeder en onze hond Nino op het Guisveld in Wormerveer’. 

Als ik mijn eigen woorden hoor, besef ik pas hoe bizar ze eigenlijk klinken. En ik geef alleen maar een eerlijk antwoord. 

Belande met nicht Marjan nogal pontificaal op de tweede rij, pal achter Ilona, mijn nu wees geworden nicht. Wilde mam natuurlijk niet alleen laten zitten, maar die zat al -lekker warm- tussen haar twee grote zussen ingeklemd. Dacht natuurlijk pas aan mijn onmogelijke hoestsessies toen ik al zat.

Een wat oudere pastoor heette ons hartelijk welkom en sprak de eerste woorden. Kaarsen werden ontstoken door de kleinkinderen op de woorden van mijn aangetrouwde neef René. 

Daarna sprak mijn nicht. Het was zo mooi. Al die woorden met mooie herinneringen raken mij zoveel dieper dan de woorden van een pastoor. Deze woorden zijn zoveel puurder. Ja, ze deed dat hartstikke goed. -Ze heeft natuurlijk de laatste jaren dan ook genoeg inspiratie voor haar kiezen gekregen. Ik bedoel, mijn familie is de hare, nietwaar, en ome Leo is de vijfde van mijn moeders kant binnen 22 maanden.-Ook het kleinste zoontje van mijn neef zei een paar mooie zinnen, zo lief. 

Daarna volgde een mooie slight-show. Doet het altijd goed zoiets, mocht je er ooit mee te maken krijgen…..Doen!  Mijn lieve ome Leo bleek vroeger trouwens een geweldig knappe man geweest te zijn. Schijnt toch in de genen te zitten hè, zoiets;-)

Na de slight-show bleef het stil. Lang stil. Uiteindelijk bleef het zelfs zo lang stil dat de mannelijke ‘Esther’ van de uitvaartverzorging naar de pastor liep. ‘Hij is in slaap gevallen’, fluisterde nicht Marjan, waarop ik een vreselijke gemene lachbui gelukkig wist te camoufleren in een bescheiden hoestbui.

Na de ceremonie mochten we weer down-hill. Beneden werden we verwelkomd  met een dienblad wijn en jus bij de entree van het condoleance gedeelte. 

Even verderop ontwaarde ik de rest van mijn familie. Op de Bobben na, allemaal met een wijntje natuurlijk. 

Wat later kwamen zelfs de bitterballen langs en zag ik mam zowaar aan een mini saucijzenbroodje peuzelen. 

Ik sloeg even over. 

‘Vrijdag moet ik mijn cocktailjurkje aan’. Zulke zinnen leiden uiteindelijk natuurlijk altijd tot de meest flauwe reacties, en voor je het weet sta je samen weer bijna in je broek te piesen van het lachen. 

Nicht Herna liet nog maar eens de echo foto zien van haar kleinkind in spé. 

Het besef is er bij ons allemaal; we schuiven stukje bij beetje een generatie op. 

Ach. 

Je weet hoe dat gaat met begrafenissen en crematies. Uiteindelijk worden die gewoon nog best gezellig, al durft niemand dat woord op dat moment in zijn mond te nemen. Wat niets af doet aan het respect voor, en het verdriet om de overledene. We hebben gewoon een warme, fijne familie. Gelukkig maar, anders zou het helemaal zo’n trieste bedoening worden toch?! En hielden ze immers zelf ook niet van een borreltje, van gezellig samen zijn?   Misschien word ik er ondertussen ook wel een beetje immuun voor. -Of stop ik het heel ver weg, uit zelfbehoud.-  

20 september volgt weer een neven en nichtendag.  Bij nicht Anja in Oud-karspel. Zo zien we elkaar toch nog eens. 

Tja. 

Vijf van mijn neven en nichten moederskant hebben inmiddels geen ouders meer. 

En ik zal -hoogstwaarschijnlijk dan- de volgende zijn.