Bloedmaan / ‘Quod bonum est’

Steeds meer merk ik dat ik door de afgelopen vijf jaren ben veranderd. Het doet gewoon wat met je als bepaalde ‘zekerheden’ zoals je ouderlijk huis, je ouders, je zus en je huwelijk binnen een paar jaar gewoon niet meer bestaan. Bovendien speelt de overgang daarin natuurlijk ook nog een niet te verwaarlozen rol.
Ik voelde mij vaak alsof ik in het midden was gegooid van een groot zwart meer en opnieuw moest leren zwemmen terwijl ik geen flauw idee had welke kant ik op moest. Je spartelt maar wat, gaat links als de beste stuurlui dat roepen, verdwijnt een paar keer met je kop onder water, komt proestend weer boven en dan eindelijk, eindelijk zie je land in zicht. Langzamerhand krijg je de slag te pakken en groeit het geloof dat je dat land kunt bereiken. Je leert zelfs een beetje te genieten van het zwemmen, en met elke slag voel je je kracht toenemen en je zelfvertrouwen groeien. Dichter en dichter zwem je niet alleen naar vaste grond onder je voeten, maar ook naar jezelf!
Je bent sterk.
Je bent oké.
Je kunt het!

‘Waar de ene deur sluit, opent een andere’. Ik vind dat een mooi gezegde, en het klopt ook.
Mijn leven is nu anders, maar niet slechter. Een paar jaar leven met de adem van de dood in je nek is dé manier om de bijzaken van de hoofdzaken te leren onderscheiden.
Mensen maken zich zo vaak druk om niets.
Ik heb ook meer lak aan dingen. Waarom zou ik niet gewoon ergens heen gaan als ik daar zin in heb? Wie mee wil, gaat mee, zo niet: Soit, ga ik toch lekker alleen.

Zo besloot ik gister na mijn dienst naar Zandvoort aan Zee te gaan om daar naar de bloedmaan te kijken.
Hoe fijn was het om met mijn rugzak om een beetje door de branding te slenteren, zonder plan, zonder doel een beetje mijn neus achterna. Net zoals kinderen dat doen, ach kinderen zijn zo wijs.
Ik schoot hier en daar wat foto’s. Aaide een paar Bordeauxdoggen, keek naar een jongetje dat speelde in het zand, naar het verlichte cruiseschip in de verte, de volle terrassen, naar de verliefde paartjes in zee, naar de schelpen, de ondergaande zon.  En alles, àlles waar ik naar keek was gewoon goed.
Het is heerlijk om te kunnen kijken zonder een verlangen dat het anders is, beter, meer of minder. Gewoon kijken naar wat er is zonder daar verdere gedachten over te hebben.

Met een wit wijntje keek ik even later hoe de zon de lucht rood kleurde en langzaam onderging.
Ik dacht aan mijn ouders en zusje die zoveel hadden gehouden van het strand en de zee en ik voelde me dankbaar dat ik hier mocht zijn, dit alles mocht zien en kon doen.
En op zo’n moment voel ik ze gewoon, veilig opgeborgen diep in mijn hart heel dicht bij mij. Alsof ze kijken door mijn ogen en voelen door mijn huid.

Later liep ik nogmaals naar de waterkant. Ik hoopte de bloedmaan aan de nu donker kleurende hemel te kunnen ontdekken, maar de bewolking verborg haar gezicht achter een sluier. Maar het was goed zoals het was.

‘Dat ik de maan niet kan zien, betekent natuurlijk niet dat hij er ook niet ìs!’ dacht ik.

En dàt vond ik best een mooie conclusie om de avond mee af te sluiten.

Foto’s: IPhone 7, geen filters of id.

Advertenties

Over het zeilweekend en andere toffe en niet toffe zaken

Wat heb ik een KEIGAAF zeilweekend achter de rug.
Hoe bijzonder is het eigenlijk dat je je bij 35 mensen die je nooit eerder hebt ontmoet zo snel veilig en geaccepteerd kunt voelen.

Nadat we eerst met  zes man een borreltje in Harlingen hadden gedronken mochten we begin van de avond aan boord van de Grote Beer, een klipper met drie masten.
Ik werd ingedeeld in een zespersoons hut (twee mannen en vier vrouwen) en dat was prima te doen. Daarna lasagne gegeten en geborreld op het dek en later in de grote kajuit.

Zaterdag na het ontbijt vertrokken we naar Terschelling, eerst nog even op de motor maar daarna konden de zeilen dan toch echt worden gehesen. Wat was het leuk om dit samen te doen, uiteraard aangestuurd door onze -no stress- matroos Louise.
Het was trouwens nog best zwaar werk. Onderweg zeehondjes gespot, meegekeken met de kapitein, gekletst, geluncht, nou ja, genoten van eigenlijk alles!

Op Terschelling samen met Anja gekeken bij de groep die ging vliegeren. Hoewel ik alle mensen aardig vond en met bijna iedereen wel een gesprekje heb gevoerd heb je met sommige mensen gewoon meer klik dan met andere.
Met Anja en Ingrid had ik ontzettend veel klik. Ik heb zoveel mèt en om ze moeten lachen. De mannen waren ook allemaal erg aardig en gezellig. Ik vond de scherpe humor onderling zo heerlijk! Het kan je zo ontzettend goed doen om gewoon een weekend flink lol te hebben en even afstand te nemen van je dagelijkse beslommeringen.

Zaterdag na het avondeten hebben we nog een wandelingetje gemaakt met een aantal mensen. Bij terugkomst zat er al een  jolige groep in de kajuit aan de ‘43’. Tot in de vroege uurtjes hebben we gedanst met en door elkaar op m.n. jaren ‘80 en ‘90 muziek. En weer zo ontzettend gelachen dat de tranen bijna over mijn wangen liepen.

Zondag na het ontbijt vertrokken we weer richting Harlingen. Er stak een windje op dus de zeilen konden gelukkig weer worden gehesen.
Onderweg werd de boot stilgelegd. De schipper had nog een leuke verrassing voor ons in petto: RIBvaren! Mén, wat was het zalig om zo vrij over de golven te stuiteren. Ik ben maar liefst drie keer mee geweest. Het is dé ultieme manier om de zorgen uit je kop te laten waaien! Daarna moesten we toch echt richting Harlingen  Lekker kneuterig met Henk, Ingrid en Anja op een kussen liggen zonnen en een beetje liggen geiten met elkaar

Sommige mensen (best veel eigenlijk) zou ik best nog eens ontmoeten.

Wie weet ga ik volgend jaar gewoon wel weer mee, of -beter!) meld ik me aan voor de wintersport. Dat lijkt me ook super! Het was echt een weekend om nooit te vergeten😎⛵️👍🐋⭐️👙🌓🍷🏖☀️

Het weekend ervoor was trouwens ook heel erg leuk. Ik had namelijk twee stoelen (€5,- p.p.) gereserveerd voor Dolf Jansen in het Vondelpark. Zaten Willem en ik zomaar even tweede rang😁 Dolf was gewoon goed, evenals de cabaretier in het voorprogramma, flesje rosé mee, prima temperatuur, helemaal goed was het.

Ja, wat een temperaturen hé mensen, ik lig nu heerlijk onder mijn parasolletje. Later even de BBQ aan met Kylian, gezellig.
Komende dagen werk ik dinsdag tm vrijdag dagdiensten (7:30-16:00 en d1 diensten (10.00-18:.30) zaterdag een late dienst (15:00-23:30) zondag vrij, maandag en dinsdag weer twee avonden en daar achteraan nog twee nachten dus het wordt even buffelen voor me. Ze zijn deze week ook aan het werk aan het spoor dus ik heb nog een half uur extra reistijd ook.

Tussendoor moet ik dan maar even kijken of ik nog een keer ‘s avonds naar het strand kan. Heb nl. enorm veel zin om gewoon even een stukje door de branding te lopen. Mosseltjes eten of zo. Met ‘n koel wit wijntje.

Fijne dag🏖😎

Beetje peddelen, beetje dobberen…

Mén Mén als ik u nu vertel dat mijn leven in puin ligt, dan bedoel ik dat alleen letterlijk hoor!
Mijn hemel, waar heb ik ja op gezegd?

Weet u misschien nog? Een jaar of vijf terug?
Kylian stond onder groot protest zijn slaapkamer af aan ons. U voelt hem vast wel aankomen: Kylian en ik gaan van slaapkamers ruilen. Nou ja, niet helemaal, want om precies te zijn wordt Kylians kamer de kastenkamer, mijn kamer Kylians kamer en de kleinste kamer mijn slaapkamer. En da’s best een heel gedoe. Vooral als je dan ook nog achterstevoren werkt.
Waar de meeste mensen namelijk éérst gaan opruimen en kamers gaan leeghalen koopt Kylian gewoon eerst de halve Ikea leeg. Da’s puur voor de motivatie begrijpt u? Sinds drie weken deel ik mijn woonkamer dus met een opgerold vloerkleed, een kei-gaaf industrieel kledingrek, een glazen bureau met een kek zit/sta krukje, 45 deurmatjes ‘voor op de muur’ en verder alles waarvoor nu boven geen plek voor is. Niet dat ik veel tijd heb om mij hieraan te ergeren hoor, daar zorgt mijn slavendrijvertje wel voor. Moet wel zeggen dat mijn kastdeuren enorm opgeknapt zijn met een paar matzwarte spuitbussen en bling-bling knopjes.

Buiten dat loopt eigenlijk alles wel lekker. Op het werk mocht ik gister tijdens het VMO een praatje houden over mijn Lean Six Sigma Orange Belt projectje (effectieve communicatie) en dat werd tot mijn verbazing best wel enthousiast ontvangen. De werkdruk door het -landelijk!- gebrek aan gespecialiseerde verpleegkundigen ligt zo ontzettend hoog momenteel.
Ben er trouwens nog het meest trots op dat ik naast de 8 verspillingen die Lean kent er zelf nog een verspilling aan toe heb gevoegd: ‘Verspilling van werkplezier, motivatie en draagkracht’. Tegenwoordig worden er hele marketing strategieën en campagnes op los gelaten om personeel te werven. -Lijkt mij dat het misschien nog belangrijker is om je eigen personeel gezond, gelukkig en gemotiveerd te houden, zeker nu alle ziekenhuizen personeel proberen te werven d.m.v. gunstige secundaire arbeidsvoorwaarden. -Waarmee ik niet wil zeggen dat ze daar bij ons hun best niet voor doen-

Om nu wat tijd te creëeren voor de ZV heb ik met het Office programma OneNote een Whiteboard/organizer gemaakt. We werken daar nu al een jaar mee met de secretaresses onderling en de triagisten, maar nu dus ook teambreed met alle coördinatoren, verpleegkundigen, verloskundigen en kraamzorg.
Afgelopen maandag ben ik begonnen om deze collega’s een beknopte uitleg te geven. Erg leuk om te horen dat de meeste er enthousiast over zijn. ‘T is toch een beetje je kindje hé😁?

Verder heb ik privé ook windje mee. Vorige week borrel met een paar (ex) collega’s, zaterdag een uber-romantische bruiloft van mijn nichtje op het stand bij Wijk aan Zee. Leuk om weer familie van mijn vaderskant te zien.

Ook aan mannelijke interesse op het moment absoluut geen gebrek maar ik vind het eigenlijk wel heel fijn en relaxt om mijn eigen ding te doen. Ik heb veel zin in het zeilweekend. Inmiddels helaas een beetje minder zin in Turkije. Zat in zo’n groepsapp en kreeg zo’n 50 app- berichten per dag over hé-le-maal-niets! Oké, op drie app berichten na over de aankomst- en vertrektijden🧐, visum regelen😳, en de duur van transfer tussen vliegveld en hotel.
Heb me dus afgemeld voor de appgroep. En uitgelegd dat het mij vééél leuker lijkt om ze pas daar te leren kennen. Zit nog wel in app groep met twee vrouwen die ook in de zorg werken. Zij gaan ook een beetje hun eigen plan trekken. We gaan het meemaken allemaal.

Verder niets te liegen. O ja: heb weer wat meer contact met LLS. Wie weet spreek ik binnenkort wel weer eens met hem af. Hij is immers nog steeds lief, leuk en slim.
We gaan het zien. Ik peddel gewoon lekker een beetje rond.

Morgen na het werk ga ik gezellig eten in de stad met Kyl die deze week zowaar om half acht moet beginnen. (Ze starten nl. deze week met een a la cart ontbijtbuffet, dus daar heeft onze manager het natuurlijk weer druk mee;)