PC/3-12 Beeld van geen beeld: Herman Gorter

-Ja, wat nou weer Nar, hoezo Beeld van geen beeld. Wat spreek je weer in raadsels?-

Kijk.
Het zit zo:
In januari heb ik het hier al even over het beeld van schrijver Hotze de Roos gehad.
En in maart schreef ik hier over het beeld van Keteltje, geesteskind van Cor Bruijn.
En dus leek het mij een logische stap om deze serie met beelden van schrijvers die opgegroeid zijn in de Zaanstreek te vervolgen met Herman Gorter.

Maar waar staat dat beeld eigenlijk van Herman Gorter?

Om een lang verhaal kort te maken, ik kwam er achter dat er helemaal geen beeld in mijn omgeving stáát van Herman Gorter.
Niet in zijn geboorteplaats Wormerveer waar hij tot zijn negende woonde in een koud huis aan de Zaan, noch elders in de Zaanstreek.
Wél staat er een beeld van hem in Bergen (Noord-Holland) en in het Friese plaatsje Balk.
Ik dacht altijd dat hij in het gedicht ‘Mei’ refereerde aan zijn en mijn geboortedorp, maar het schijnt dus over het plaatsje Balk te gaan, waar hij soms bij zijn grootouders logeerde.
Weer wat geleerd.

Door mijn zoektocht naar een beeld in de Zaanstreek van HG kwam ik trouwens toevallig op de site terecht van ‘Puur Zaans’, een gratis huis aan huis magazine voor de inwoners van de Zaanstreek.
Zij hadden namelijk ook een artikel over Herman Gorter geplaatst.
Op deze site las ik verder dat ze op zoek waren naar mensen in de Zaanstreek die het leuk zouden vinden om af en toe op vrijwillige basis wat voor ‘Puur Zaans’ te schrijven.
Om een lang verhaal kort te maken: waarschijnlijk verschijnt er in de uitgave van 1 juni een stukje van mij.
Hoe leuk is dat?!

Enfin.
Allemaal hartstikke leuk en aardig natuurlijk, maar ik zit nu dus wel nog steeds mooi zonder beeld voor mijn Beeld van een beeld Maart.

Ik denk dat ik het maar oplos door gewoon maar wat gedichten van hem te plaatsen.
Daar koop ik u vast wel mee om.
Het beeld verzint u er dan vàst vanzelf wel bij toch?

———————————————

Zie je ik hou van je,
ik vin je zo lief en zo licht –
je ogen zijn zo vol licht,
ik hou van je, ik hou van je.

En je neus en je mond en je haar
en je ogen en je hals waar
je kraagje zit en je oor
met je haar er voor.

Zie je ik wou zo graag zijn
jou, maar het kan niet zijn,
het licht is om je, je bent
nu toch wat je eenmaal bent.

O ja, ik hou van je,
ik hou zo vrees’lijk van je,
ik wou het helemaal zeggen –
Maar ik kan het toch niet zeggen.

Uit: Verzen, W. Versluys, Amsterdam 1890; 4e dr. 1916

—————————————————–

Mijn favoriete stuk uit ‘Mei’:

En haar verlangen werd zó groot, ze kon
Al deze aardse dingen niet meer aanzien
Van tranen en van liefde, en in waanzin
Voelde ze in hem ieder ding: ze snelde
Op een boom aan, hem denkend, en ze stelde
Zich voor die, armen open, en ze viel
Tegen die aan en kuste en een ziel
Voelde ze in hem; in een sloot die open
Langs bomen lag, stortte ze zich, het lopen
Verrukte haar, diep in zijn worst’lend nat.
Toen werd ze op de lucht verliefd en mat
Die met heel grote stappen en ze dronk
Hem in en at en streelde hem, gelonk
Gaf ze ‘m met haar ogen en ze liep
Heel hard door hem, dan voelde ze hem diep.

Meiboek II fragment (1889)

Beeld van een beeld is een maandelijkse challenge. Voor meer informatie en bijdragen van andere bloggers verwijs ik u graag naar
http://nachtbraker.wordpress.com

IMG_6933
Een van de vier Herman Gorter-flats aan de Herman Gorterstraat in Wormerveer.
Dit is de flat waar ik geboren ben, en waar ik hier al eerder over schreef.
Op drie hoog achter, helemaal boven aan de andere kant bij de wenteltrap.
Bron foto

Advertenties

In een sneltreinvaart

Morgenochtend zit ik in de trein.
Niet zomaar een trein.
Nee.
Morgen zit ik namelijk in de trein naar Groningen.
Wéér in de trein naar Groningen.

Acht jaar geleden zat ik daar voor het laatst.
Dat was op een maandag.
De dag na Moederdag.
Diè Moederdag.
Dìe Moederdag waarop mijn -toen negenjarige neefje- zijn moeder op haar bank in een coma vond toen zijn vader hem na het weekend bij hem weer naar huis bracht.

Ex had me die avond ervoor gebeld om het te vertellen.
Hij had direct 112 gebeld.
‘Is het geen overdosis?’
Nadat we uitgesproken waren had ik direct de Eerste Hulp in Winschoten gebeld.
‘Wie is er bij haar? Mag ik diegene alsjeblieft spreken?’
En uiteindelijk zei ik tegen degene die bij haar was: ‘Ik wil dat je precies verteld wat ze allemaal gebruikt. Precíes, hoor je me. Geen tijd voor leugens meer!’

Ik had vervolgens mijn ouders geïnformeerd.
‘Wil jij alsjeblieft heengaan kind? Dan passen wij wel op Kylian’.
Ze konden het helemaal niet aan.
Wat moesten zij daar nou?
Wat kónden zij daar nou?
Dat ik zou gaan was duidelijk.
‘Wat je ook beslist voor je zus wij staan achter je’.
Met die woorden werd er wel een hele zware verantwoordelijkheid in mijn schoenen geschoven, maar ik had het ook niet anders gewild.

Voor de trein was het die avond al te laat.
Over de snelweg rijden durfde ik toen ook al niet.
Rem had een belangrijke klus met zijn dieplader.
Zus lag inmiddels op de ICU.
‘Komt u morgenochtend maar. U kunt toch niets doen nu. We moeten afwachten’.
Ik ging dus de volgende morgen pas op weg.
Met die trein.
Die trein naar Groningen.
En daarvandaan weer naar Winschoten.

Ik weet nog dat ik haar zag.
De ruimte op de ICU.
En zus in het midden.
Op dat bed.
Haar haren waren geklit en vies.
Geen enkele reflex.
Niets, nada, nop.

Hoe lang had ze daar gezeten?
Op die vieze bank.
’s Morgens op die IC hoorde ik pas voor het eerst dat het om een herseninfarct ging, en niet om een overdosis speed, cocaïne, of paddo’s of iets dergelijks.
Nog dezelfde dag mocht ze naar de stroke unit.
Nog meer onderzoeken volgden.

Aan de hand van deze onderzoeken werd duidelijk dat ze een groot infarct had gehad in haar linker hemisfeer, in het gebied wat onder andere de spraak en ons organisatievermogen regelt.
‘We weten niet hoe uw zus hieruit gaat komen, maar we zien het somber in’.

Morgen ga ik met de trein.
Wéér met de trein.
Diezelfde trein naar Groningen.
Maar nu voor een nagesprek met de neurochirurg.
Een Nà-gesprek.
Voor als het over is.
-Weet je wel?-
Als in: ‘voorbij’,
Als in ‘over’
En ‘uit’.

Ik kan het nog steeds maar niet bevatten.

‘Walk by faith, not by sight’

IMG_6929
Ik vermoed dat dit Peter Pan is…

IMG_6930
Ik wilde voor Kylian heel graag een geboorte kaartje met Tinkerbell en/ of Peter Pan.
Misschien was ze hier aan het oefenen.

IMG_6931
Sinds ze klein was tekende ze paarden.
Hier was ze denk ik nog vrij jong. Jaar of veertien.

IMG_6928
De tekeningen van de laatste jaren zijn erg donker. Veelal met pen getekend.

Prefab romance

IMG_6926

Ga je mee
met mij?
Aan zee
kijken
hoe de golven
in onze ogen
stranden?

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Heb je toevallig ook de reclame voorbij zien komen op de FB?
“Romantisch slapen aan Zee”?

Houten huisjes.
Volledig ingericht.

Doe mij maar gewoon die duinpan.

©Beaunino

Made by Fenna: quotes en zo

Ik weet niet of de naam ‘Made by Fenna’ eigenlijk wel zo gepast is.
Deze quotes heeft ze niet zelf bedacht natuurlijk, en wie wil er nu pronken met andermans veren?
Misschien kan ik beter even een andere naam verzinnen. (Wordt vervolgt).

In ieder geval vond ze het wijsheden die de moeite waard waren om op te schrijven.
Zomaar, op een lege bladzijde in een agenda, in een mooi schriftje, of hé, waarom eigenlijk niet op de muur in het toilet?

Doe er je voordeel mee;-)
Fijne zaterdag allemaal.

IMG_6924

IMG_6922

IMG_6921

IMG_6923

IMG_6006