Impasse

Hier maar weer even een update-je mijnerzijds, hoewel ik niet veel schokkends heb te melden: geen dooien, geen zieken geen ander leed gelukkig, en dat is in onze kringen natuurlijk al heel wat.
Thuis gaat alles gemoedelijk. We zien elkaar niet veel, maar als we bij elkaar zijn is het gewoon prima. Dat ziet er volgens mij best wel raar uit voor de buitenwereld, nou ja, dan maar raar. Wat misschien niet iedereen begrijpt is dat Rem voor mij soort van ‘familie’ is. Ik zal nooit -voor wie dan ook- de band tussen ons verbreken, daarvoor hebben we de afgelopen jaren teveel meegemaakt.
Verder gaat het gewoon wel oké. Ik zit voor mijn gevoel in een soort niemandsland. Ga niet vooruit, niet achteruit. En toch wil ik niets forceren. Geen huis (ver)kopen als ik nog niet zeker weet waar ik mij wil gaan vestigen. Ik ben ook gewoon bang om een verkeerde stap te zetten. Ik volg mijn gevoel maar gewoon. Mijn intuïtie. Zulke belangrijke beslissingen moet je niet gaan nemen als je emoties nog de overhand hebben. Geen paniekvoetbal! Het komt allemaal wel goed. -Zolang je er niet dood van gaat…-

Ik heb trouwens laatst een account op een datingsite aangemaakt. Dat is ook weer een hele ervaring hoor. Sommige mannen zijn gewoon heel netjes en aardig, maar er zitten er ook bij die je gewoon afzeiken als je niet (snel genoeg) reageert of gewoon netjes schrijft dat je geen interesse hebt in verder contact. Er zitten ook van die idioten tussen die denken dat je overal voor in bent. ‘Zoenen?’ Ja, reuze interessant en leerzaam dat hele datingsite gebeuren. -Ach, zolang ik er duidelijk in ben dat ik vooralsnog alleen op een gezellige date (op openbaar terrein) uit ben en mijn eigen deel betaal dan kan het toch geen kwaad? Of ben ik nu gewoon weer heel erg naïef?-

Ik zie er gewoon ook zo tegenop om mijn huis te verkopen. Ik ben zo gek op dit huis, op deze tuin. En als ik Bram dan nu zo lekker van het zonnetje zie zitten genieten op de tuintafel dan breekt mijn hart zowat als ik eraan denk dat ik ze voor de rest van hun leven ergens drie hoog achter op moet sluiten. Voor mezelf vind ik dat nog niet eens zo heel erg.
Verder heb ik geloof ik maar weinig te melden.

Ik ga nog maar even bij Bram zitten denk ik, beetje genieten van het herfstzonnetje, van de tuin.

Alles gaat voorbij.

Àlles.

Advertenties

Over ont-spullen, villa-sitten, een high wine en meer

En dan zitten we ineens alweer dik in oktober. Ik weet niet hoe het met u zit, maar ik heb het gevoel dat ik die hele zomer gewoon gemist heb. Komt misschien ook omdat we niet op vakantie zijn geweest, alleen even drie dagen naar Noordwijk eind mei. 
Ik ben nog steeds bezig om me te oriënteren op mijn toekomstige woonplaats. Almere Poort lijkt me nog steeds het meest voor de hand liggen. Vorige week was er de Tiny houses jamboree. Ik ben niet geweest. Maar het lijkt me trouwens best wel wat hoor: ‘Downsizen’, ‘Consuminderen’, ‘ont-spullen’. Helemaal hipperdepip tegenwoordig. Waarom moeten we ook eigenlijk zoveel bezitten? Typisch weer zo’n schijn-zekerheidje. Om eerlijk te zijn kijk ik naar de meeste (geërfde) spullen maar bar weinig om. Ze staan gewoon een beetje te staan op zolder. Het is misschien eerder een blok aan mijn been. Ik ben toch eigenlijk ook gek als ik een groter huis ga kopen alleen maar omdat ik al mijn spullen dan kwijt kan? En dat moet ik dan ook allemaal schoonhouden ook. Voor wie? Voor wat?Alsof Kyl en Neef op die spullen zitten te wachten. Ik ga eigenlijk veel liever klein wonen en lekker wat van de wereld zien.En natuurlijk doe ik echt niet alles weg. 

Met de mannen hier gaat het goed. Kyl is weer aan het villa-sitten in Vinkeveen en Rem werkt zich een slag in de rondte. Hij heeft inmiddels zijn nieuwe XF, in een nog luxere uitvoering dan hij had durven dromen. 
Afgelopen zondag weer een aantal tantes en nichten moederzijds gezien tijdens de high-wine. We waren bij Brasa in de Beemster, en het was helemaal top. Zo gezellig altijd, we hebben altijd zoveel lol met z’n allen. Blijft toch eigen hé. De week ervoor ben ik nog even bij mijn jongste tante vz geweest. Ook fijn haar weer even te zien. 
En nu zit ik op een bankje bij Wormerveer station. Mijn trein is uitgevallen. Mensen om me heen mopperen. 

Het Guisveld spreekt me toe met zijn doodse stilte vanuit het donker. 
En ik, ik mag gewoon weer een dag;-))