Impasse

Hier maar weer even een update-je mijnerzijds, hoewel ik niet veel schokkends heb te melden: geen dooien, geen zieken geen ander leed gelukkig, en dat is in onze kringen natuurlijk al heel wat.
Thuis gaat alles gemoedelijk. We zien elkaar niet veel, maar als we bij elkaar zijn is het gewoon prima. Dat ziet er volgens mij best wel raar uit voor de buitenwereld, nou ja, dan maar raar. Wat misschien niet iedereen begrijpt is dat Rem voor mij soort van ‘familie’ is. Ik zal nooit -voor wie dan ook- de band tussen ons verbreken, daarvoor hebben we de afgelopen jaren teveel meegemaakt.
Verder gaat het gewoon wel oké. Ik zit voor mijn gevoel in een soort niemandsland. Ga niet vooruit, niet achteruit. En toch wil ik niets forceren. Geen huis (ver)kopen als ik nog niet zeker weet waar ik mij wil gaan vestigen. Ik ben ook gewoon bang om een verkeerde stap te zetten. Ik volg mijn gevoel maar gewoon. Mijn intuïtie. Zulke belangrijke beslissingen moet je niet gaan nemen als je emoties nog de overhand hebben. Geen paniekvoetbal! Het komt allemaal wel goed. -Zolang je er niet dood van gaat…-

Ik heb trouwens laatst een account op een datingsite aangemaakt. Dat is ook weer een hele ervaring hoor. Sommige mannen zijn gewoon heel netjes en aardig, maar er zitten er ook bij die je gewoon afzeiken als je niet (snel genoeg) reageert of gewoon netjes schrijft dat je geen interesse hebt in verder contact. Er zitten ook van die idioten tussen die denken dat je overal voor in bent. ‘Zoenen?’ Ja, reuze interessant en leerzaam dat hele datingsite gebeuren. -Ach, zolang ik er duidelijk in ben dat ik vooralsnog alleen op een gezellige date (op openbaar terrein) uit ben en mijn eigen deel betaal dan kan het toch geen kwaad? Of ben ik nu gewoon weer heel erg naïef?-

Ik zie er gewoon ook zo tegenop om mijn huis te verkopen. Ik ben zo gek op dit huis, op deze tuin. En als ik Bram dan nu zo lekker van het zonnetje zie zitten genieten op de tuintafel dan breekt mijn hart zowat als ik eraan denk dat ik ze voor de rest van hun leven ergens drie hoog achter op moet sluiten. Voor mezelf vind ik dat nog niet eens zo heel erg.
Verder heb ik geloof ik maar weinig te melden.

Ik ga nog maar even bij Bram zitten denk ik, beetje genieten van het herfstzonnetje, van de tuin.

Alles gaat voorbij.

Àlles.