Begin bij mezelf…

Gister weer bij de Poh geweest.
Eigenlijk had hij een doel / plan voor deze week maar ik heb alleen maar verteld over de afgelopen jaren.
Hij stelde vragen waaruit ik opmaakte dat hij heel goed naar me luisterde. Tenslotte vertelde hij me dat ik het echt allemaal helemaal nog niet zo gek doe.
(Yeah!!)

Zelf ben ik natuurlijk ook bezig om op een rijtje te krijgen wat er in mijn hoofd speelt. Als ik dat namelijk begrijp heb ik er grip op en kan ik er misschien iets aan gaan doen.

Vorige week kwam ik deze tekening tegen:
image

Voor mij bevestigde het wat ik in mijn hart al wist: als het glas vol is stroomt het bij de dagelijkse dingen over.
Best logisch toch!?

Nog een inzicht:
Ik heb ook het idee dat ik nog steeds over-alert ben. Ik heb me natuurlijk lang heel heel erg verantwoordelijk gevoeld voor mijn vader, zus en moeder.
Eigenlijk is het ook best wel bizar wat ik allemaal heb gedaan, naast de ‘normale’ mantelzorg activiteiten. Ik stond continue op scherp om het ‘gevaar’ op tijd te kunnen traceren, net zoals een moeder voor haar pasgeborene.
Alleen kan ik dat gevoel van alertheid een beetje moeilijk loslaten. Ik sta continue op scherp, klaar voor directe (re)actie.

Verder vind ik het eigenlijk ook niet meer zo gek dat ik moeite heb met geduld opbrengen voor zaken die het in mijn ogen niet waard zijn je druk over te maken.
Oeverloos gemopper en geklaag bedoel ik.
Dat trek ik gewoon niet.
Ik ben ook al een tijd niet bij buurvrouw K. geweest, en als ik de buuf van hiernaast in de supermarkt tegenkom dan duik ik als het nog ongezien kan een ander pad in.
Je bent ook niet zomaar van dit soort mensen af, trek daar maar minstens twintig minuten voor uit.

Nou ja, ik trek nog steeds gewoon heel veel niet op het moment…

Het is ook niet zo dat ik me aan alles en iedereen stoor hoor. Als ik gewoon een goed gesprek heb met iemand vind ik dat juist fijn.
Een gesprek dus waarin je dingen deelt, probeert elkaars visie te begrijpen en van elkaar te leren, in plaats van dat de ander steeds probeert het gesprek naar zich toe te trekken, niet geïnteresseerd is in jou en je je achteraf gebruikt voelt als praatpaal of stortplaats en je jezelf helemaal leeggezogen voelt.
En ik heb ook veel mensen in mijn omgeving waar ik wèl goed mee kan praten.
Conclusie: volgens mij ben ik dus nog wel degelijk sociaal.
(Yeah 2)
Misschien was ik vaak wel té sociaal met gevolg dat een ander zich gehoord, begrepen en gesteund voelde (vind ik heel belangrijk), ten koste van mezelf.
Ik kan dat nu gewoon blijkbaar niet meer.
Daar moet ik dus wat mee.

Voor wat betreft ‘prietpraat’: ik denk dat ik daar vanzelf wel weer wat meer voor open ga staan als de druk een beetje van de ketel is bij me.
Nu heb ik het liefst gewoon nog stilte en rust om me heen. Oudwijf.

Tv kijk ik soms, maar dan alleen programma’s als ‘We zijn er bijna’ en ‘Tussen kunst en Kitsch’.

Kent u dat eerste programma?
Daar knap ik zo van op. Dat gepoets en getrut, die accuboortjes en wasrekjes, de voorspelbare opmerkingen (lees:steken onder water). Heerlijk voorspelbaar allemaal…

‘De slimste mens’ is trouwens weer begonnen, daar kijken we ook graag naar.

Verder doe ik nog niet veel.
Gister heb ik gestreken. In de tuin;)
Niet gefiets en ook niet geroeid.
Dus vandaag moet ik echt gaan fietsen.

Rem staat nu met de LZV in Asten. Heel af en toe doet hij dat.
Misschien wil hij vanmiddag mee een rondje Stierop met me fietsen. Er staat namelijk een geel bord bij het begin van de dijk naar molen’de Woudaap’ waarop staat dat het wegdek heel slecht is.
En dat ontdek ik liever samen met hem dan alleen.
Gek hé, zo onzeker ik ineens ben, bàh!!

Het komt wel weer goed met me, heus, onkruid vergaat niet.

Vlindertjes…

Ik hou van vlinders. Ze zijn zo mooi, zo snel en ongrijpbaar, maar ook zo ontzettend kwetsbaar.

Om mijn vinger draag ik een zilveren ring met een vlinder van mijn moeder.
Vroeger was deze ring van mijn zus, zij heeft hem ook jaren gedragen maar uiteindelijk aan mijn moeder gegeven.
Ik denk dat mijn moeder hem ook al weer jaren had.
Het is leuk om foto’s tegen te komen waarop ze allebei deze ring dragen.
image
Wij hadden alledrie wel iets met vlinders.

Als ik in bed lig kijk ik vaak en graag naar de vlinder die mijn zus ooit geschilderd voor mijn ouders, een prachtige vlinder die vliegt naar het licht.
Maar ik zie ik er de laatste tijd ook een hart in.

Jullie ook?

image

Had ik weer…

Gister bij de bedrijfsarts geweest.
12 augustus moet ik terug komen. Haar advies is (ook) om vooral de dingen te doen waar ik energie van krijg, en dan met name die dingen waarin ik ook mijn energie kwijt kan.

Eergisteren had ik ook weer wat! Ik was van plan weer een klein rondje te gaan fietsen. Ik ging eerst naar de bieb om een boek op te halen dat ik thuis al op mijn gemak had uitgezocht, volgens de catalogus zou het niet uitgeleend zijn. Omdat ik het niet kon vinden en me een beetje licht in mijn hoofd voelde worden vroeg ik hulp aan de bibliothecaresse. Ook zij kon het niet vinden. ‘Zal ik het voor u uit Zaandam laten komen?’
Dat wilde ik wel.

Enfin, terwijl we samen bij haar balie stonden om het boek te bestellen zag ik steeds meer zwarte stippels voor mijn ogen.
‘Ik voel me niet helemaal oké, ik ga even naar de bank’.

Ik redde de bank maar net, plofte neer hing ik daar zo’n beetje met mijn hoofd op mijn arm op de leuning, met mijn ogen dicht.De bibliothecaresse kwam mijn pasje terug kwam brengen, dus ik hoopte dat ze even zou vragen hoe het ging, en of ik een glaasje water wilde of zo. Maar he-le-maal niets vroeg ze! En ik had niet de kracht om wat te vragen, dus ik hing daar scheef, half liggend op die bank met mijn zwarte stippels.

Na een minuut of tien ging het ietsje beter en ik durfde het aan om naar de waterautomaat te lopen. Snel weer terug naar ‘mijn’ bank waar ik een paar slokjes nam en het bekertje mijn polsen liet koelen. Moest weer half gaan liggen. Pas nog een kwartier later ging het ietsje beter en ging ik naar huis. Thuis direct mijn bed in gegaan, heerlijk in het donker.

Maar goed, ik vind het toch wel een beetje raar hoor. Ik zei notabene dat ik me niet goed voelde worden en ze deed helemaal niets voor me. Ik ga daar de volgende keer toch iets over zeggen.
Dat kan toch niet?

Moet er ook wel om lachen, zo achteraf dan.

Wordt vervolgd…;)

Over incongruentie, auto’s en een fietstochtje…

Wat is het toch moeilijk om nu een update te plaatsen zonder in gezeur en geklaag te vervallen.
En dan zijn mijn humor en fantasie ook nog eens op vakantie of zo. Maar goed, schrijven helpt me de zaken voor mezelf op een rijtje te zetten, dus vooruit maar met de geit. Bovendien staat schrijven met stip bovenaan op mijn lijstje waarop de dingen staan die Ik leuk vind en die mij energie géven. Dus laat ik maar gewoon lukraak ergens beginnen en kijken waar het toe leidt.

Afgelopen vrijdag was ik voor de eerste keer bij de Poh, zo noem ik de Ggz Praktijkondersteuner maar. De Poh is een man. En dat vind ik fijn. Bij vrouwen heb ik vaak dat ik het ene hóór, maar het andere zie/voel. Erg lastig om dan alleen uit te gaan van de gesproken boodschap en mijn gevoelens en de non-verbale boodschappen verder te negeren. Om die reden vind ik het over het algemeen fijner om met mannen om te gaan dan met vrouwen. En dan helemaal met mannen die zo evenwichtig en stabiel zijn als een huis. Om dezelfde reden vind ik bloggen ook zo fijn. Gewoon lekker ééndimensionaal, zonder incongrentie.
Maar goed, ik was vrijdag dus voor de eerste keer bij de Poh.

Ik kan er natuurlijk nog niet zo veel van zeggen eigenlijk zo na een uurtje. Vrijdag moet ik weer heen. Komende week rustig aan doen en alleen de dingen doen die ik leuk vind en waar ik energie van krijg.

Maar dat valt nog niet mee. En hoewel ik blij ben dat het weer mooi genoeg is om in de tuin te zitten geniet ik er niet echt van.
Ben zo onrustig. Loop maar een beetje heen en weer. Nergens zin in. Nergens puf voor. Kan niets verzinnen voor het eten. Ik doe gewoon bijna niets. En dan voel ik me weer zo lui en zo’n waardeloze vrouw. En dat bén ik op het moment natuurlijk ook gewoon. Laten we daar geen doekjes omheen winden.
-Niet dat ik ooit een perfecte huisvrouw ben geweest-.
Dinsdag moet ik naar de bedrijfsarts en ik zie daar als een berg tegenop. Ze is aardig hoor, daar niets van maar gewoon naar mijn werk, als ik daar aan denk knijpt mijn keel dicht. (en zo). Terwijl ik het heus naar mijn zin heb in het ziekenhuis. Wat het is begrijp ik zelf niet helemaal.

Maar goed, even positief blijven: ik heb wel een paar meter Hedera gesnoeid.
(Tuinieren stond op nr. 2), en gister heb ik gefietst (3).
Het was wel pas zes uur voordat ik eindelijk op mijn fiets stapte en het waren maar 5 km in de eerste (brugjes op) en tweede versnelling, maar ik heb het wèl gedaan.

Dat fietsen deed me wel goed. De krekeltjes, de vogeltjes, de wind door mijn haren, de zon op mijn lijf. Het raakte me ineens zó allemaal. Ik moest bijna huilen.

Ik vermoed dat veel mensen van mij denken dat ik maar een harde tante ben omdat ik verdriet niet zo snel laat zien aan de buitenwereld. Ik denk gewoon dat ik mezelf heb geleerd om mijn tranen weg te slikken, maar de emoties zijn wel degelijk aanwezig -over incongruentie gesproken!-
Als je iets niet ziet wil dat natuurlijk nog niet zeggen dat het er ook niet ìs.
Misschien moet ik de tranen maar gewoon proberen te laten komen als ze komen en niet steeds weg redeneren. Hoe zei mijn vader dat? ‘Dat komt of dat komt niet’.
Ik ben in ieder geval wel van plan om voortaan wat vaker en beter naar mijn intuïtie, gevoel en lijf te luisteren.

Met de mannen hier gaat alles zijn gangetje. Ze zijn de laatste weken erg bezig met auto’s kijken op internet; twee handen op een buik, ouwe jongens krentenbrood. We rijden nog steeds in onze oude Nissan, maar die is nu echt wel aan zijn endje. Rem gaat altijd op de fiets naar zijn werk, en veel verder dan het station en de supermarkt komt het ding met mij amper vanwege mijn snelwegvrees. Kyl rijdt er denk ik nog het verst mee als hij in Beverwijk moet werken. Maar goed, mijn mannen zijn het er stellig over eens dat ik niet nog veel langer in ‘die vuilnisbak’ over straat kan. (Ik gebruik de auto namelijk ook-heel functioneel!!- als opslag voor lege boodschappentassen/ kratten/ flessen/ oud papier en dergelijke, uiteraard tot grote ergernis van Remco.

Maar goed, ik krijg hier dus te pas en te onpas foto’s van auto’s onder mijn neus gedrukt.
‘Hmmm…’ zeg ik dan. En gooi er voor hun aardigheid wat termen achteraan als ‘Hoeveel km? Nap?’
‘Maar wat vind jíj dan leuk mam/ Nar?’
Ze leven volgens mij in de veronderstelling dat het kijken naar foto’s van (in mijn ogen steeds maar weer dezelfde auto’s) op internet enorm heilzaam voor mij is.

De stand is nu als volgt:
-De bijna spiksplinternieuwe *bling bling* crème kleurige minicooper cabrio met zwarte velgen en bruin lederen bekleding waarmee Kyl vrijdagavond in een vlaag van verstandsverbijstering onder mijn neus zwaaide : 1
(Wel ’n puntje: ligt ‘iets’ boven budget).
-Saaie donker-crematorium-grijze Citroën DS3 1.6 ‘Met echt àlles Mam’ / ‘ja, zélfs een trekhaak Nar’ : 2

Gelukkig tel ik in mijn eentje ook voor twee. Tenminste, dat zegt Rem altijd: dat hij twee handen vol aan me heeft.
(….En anders kan ik de heren natuurlijk altijd nog gaan dreigen met zo’n schattig klein wit ‘Up’-je;-)

Ach, wat kan mij het eigenlijk ook schelen waar ik in rijd. Áls het maar rijdt en een dak heeft.
Zolang ze maar niet gaan zeuren over die boodschappentassen en zo…
Ja, bij nader inzien is een ruime achterbak eigenlijk wel een pré.
En misschien is potdicht, en onopvallend donkergrijs in mijn geval ook eigenlijk wel het beste.
-Geblindeerd als het even kan-.

Nou, ik heb toch even wat geschreven, al is het dan van de hak op de tak, maar zo gaan mijn gedachten ook. Ben vanaf vier uur (en dus nu ook ruim vier uur lang) met dit stukje bezig geweest.

Blogs lezen laat ik nog een beetje voor wat het is, evenals FB, dat probeer ik ook te beperken. Het zijn zoveel prikkels. En aan de ene kant heb ik heel veel behoefte aan allerlei soorten prikkels maar het zijn ook energietrekkers.
-Voor mij dan-.

Mochten jullie het op hebben kunnen brengen dit relaas helemaal tot hier te lezen, dan wens ik jullie veel liefs en een hele mooie fijne zondag.

Een lek

Verbijsterd ben ik.
Het ging toch zo goed?

Ik was toch gelukkig?
En tevreden?
Ondanks mijn periodes van intens verdriet, intens gemis?
Oké,
Ik was wel eens wat ongeduldig.
Als iemand gewoon maar niet wilde snappen wat toch zo duidelijk voor de hand lag.

Oké,
Ik was wel wat snel geagiteerd
door bepaalde -nou ja om eerlijk te zijn in vergelijking met andere mensen best veel- omgevingsgeluiden.

Of werd bek en bekaf van mensen die steeds mijn aandacht vroegen, en ik ze deze aandacht ook steeds ook gaf, ten koste van mezelf.

Oké,
Ik voelde ook heus wel dat mijn bloeddruk te hoog werd als ik me stoorde aan bepaalde ‘domme’ opmerkingen. (95/145 met uitschieters boven de 100/150, maar in de ochtend, tijdens rust weer zeer acceptabel).

En dat bepaalde lichamelijke reacties op ergernissen niet helemaal meer binnen de juiste proporties waren, zoals het suizen van mijn bloed, het geklop van mijn slapen, het bonken van mijn hart, en mijn dichtgeknepen keel.

Oké….
Dat ik al een poosje geen aandacht kon opbrengen voor andere blogs had ik ook al even door, maar ik zag dit gewoon als iets positiefs.

En dat ik soms heel veel zin had om keihard te gaan gillen en weg te lopen was natuurlijk ook wel een teken aan de wand als ik heel eerlijk ben.

Maar nee, met mij ging het prima hoor mensen.

Ik vond het gewoon niet zo gek dat ik na alles ik had meegemaakt wat sneller geagiteerd raakte, logisch toch?
Ik vergoelijkte de mensen, de situaties en legde ‘de schuld’ bij mezelf:

‘Adem in en adem uit, het ligt niet aan hen, of de omgeving, het ligt aan jóú’.

Met het gevolg dat ik deze gevoelens van mezelf al een hele poos terzijde schuif, omdat ik deze gevoelens niet ‘correct’ vind:
‘Nutteloos en destructief’.

Alleen ze zíjn er dus wel.
En ze laten zich niet langer meer opsluiten.
Blijkbaar.

Nu dus even de roeispanen binnenboord en hozen.

Heb ik weer…

Soms zijn de lijntjes kort…

Gedachten

Soms speelt er al een tijdje een idee ver ergens op de achtergrond door je hoofd.
-Kent u dat?-

Zo ben ik natuurlijk heus ook bezig in mijn hoofd met de as van mijn ouders en zus die ik nog uit moet strooien. Rem begon er van de week over. ‘Zullen we binnenkort…?’
Voor mijn gevoel was het daar nog niet de juiste tijd voor. Ik vind het nog zo fijn dat ze op deze manier een beetje dichtbij me zijn.
En als ik dat dan zeg tegen Rem hoor ik ook de stem van mijn vader weer in mijn hoofd echoën:
‘Zoals jij denkt dat het moet Nadda, zó is het goed’.
Stervenden kunnen op die manier, door dat soort woorden, het verlies zoveel makkelijker te verwerken maken…

Maar goed, ik wilde het over hun trouwringen hebben. Het zijn twee hele gewone rechttoe rechtaan gouden trouwringen; een hele kleine, en een hele grote.
En ze liggen daar maar, samen met het gouden kinderkopje dat mijn moeder van mijn vader kreeg toen ik geboren werd, in een doosje te wachten tot ik zou weten wat ik er mee zou gaan doen:
‘It Will come to me sooner or later…’
Ofwel: dat soort beslissingen moet je nooit forceren, op een dag wordt het je gewoon duidelijk.

En vandaag is zo’n dag:
Ik weet opeens helemaal zeker dat ik van de twee ringen één ring moet laten maken.

En toen me daarna opeens ‘ingefluisterd werd’ dat die ring dan een cadeautje voor mijn vijftigste verjaardag zal zijn, begon ik spontaan te huilen…

Gaat weer over….

Alweer 1 juli, mijn nachtdiensten weer lekker achter de rug, en alweer gewoon een week niet geschreven.
Volgens mij is het gewoon een teken dat het gewoon goed met me gaat hoor mensen, niet meer zo bezig met ziekte, dood en het verleden, maar meer met mijn hoofd weer bij andere zaken.

Astrologie bijvoorbeeld!
Nu weet ik dat het de meeste van jullie geen bal interesseert, maar ik kan mezelf op het moment weer helemaal verliezen in boeken en (vooral de Engelstalige) websites over bijvoorbeeld Plutonische relaties, onderlinge zon-maan aspecten, bepaalde transits, nou ja, de hele reutemeteut. Soms begrijp je niet waarom je een bepaalde klik met iemand hebt, waardoor je iemand bijna woordeloos kunt aanvoelen, of, waarom je iemand heus wel aardig vind, maar verder totaal oninteressant vind, ondanks bijvoorbeeld hobby’s die je gemeen hebt. Totdat je een synastrie horoscoop maakt en bijvoorbeeld ontdekt dat de zonnen en manen aspecten met elkaar maken, of dat er een persoonlijke planeet op de ander zijn midpoint staat. Ik noem maar wat. Maar goed, doorgaans duren deze perioden niet al te lang, opeens heb ik er dan weer voor een poos weer genoeg van.
Mocht het u interesseren: tegenwoordig heb je ook hele leerzame youtube filmpjes waarop (bloedmooie) astrologen een en ander glashelder uitleggen.

Ik ben de laatste tijd ook best een beetje op mezelf gericht. Gewoon, lekker alleen met mijn gedachten. Het valt me ook steeds vaker op hoeveel mensen eigenlijk het liefst alleen maar over zichzelf praten. En dan nog minstens drie keer hetzelfde zeggen, maar dan in een andere woordvolgorde.
Valt dat u ook op?
O, Ik vind mezelf zo ongeduldig soms. Kromme tenen krijg ik ervan.
En kijk nou toch eens naar mij: al wat ik hier op dit blog nu doe is kletsen over mezelf, over wat ík interessant vind, en over wat ík me afvraag! Zo arrogant!!
Maar aan de andere kant: ik ben echt geen egoïst, ik zou nooit schromen iemand te helpen als dat nodig is. Neem zelfs mensen maandenlang in huis als de situatie daarom vraagt. Dus echt slecht ben ik niet volgens mij. Het is maar net wat je definitie van sociaal is. 
En hier, op dit blog voelt niemand zich verplicht om naar mijn gezwets te luisteren. Nou ja, dat hoop ik dan maar. Misschien moet ik gewoon leren mijn grenzen te trekken. Ik trek het ook een beetje aan ben ik bang…

Anyway….
Natuurlijk vind ik het alleen zijn nog steeds het fijnst als Rem in de buurt is hoor (Rem kan zoals sommigen wel weten ook zonder moeite urenlange monologen uit zijn mouw schudden) maar meestal is hij het liefst zelf ook lekker een beetje aan het rommelen. Inmiddels heeft hij het boottrailertje gekocht en ligt de boot voor de deur. De kap is alweer spik en span, morgen gaat hij aan de slag met de algengroei. Ga ik gezellig een groentesoepje bouwen. O, we zijn zo gezapig samen;-)

Verder nog nieuws?
Jazeker!
Ik ga in september met drie nichtjes (oké dan, grote wijze nichten) naar Barcelona, zo leuk dat ze me meevroegen.
Wat ben ik toch gezegend met allemaal leuke, lieve (en niet steeds over zichzelf in herhaling vallende) nichten, YeeHa!!

Nu eerst maar snel eens douchen, het huis soppen, boodschappen doen en naar de Bieb.

Fijn weekend!