Verguisd, vergeeld en vergeten

Vorige week, in de auto, op weg naar het crematorium, in Wormerveer op de half opgebroken Provinciale weg ter hoogte van het Guisveld tussen Fortuna en Saenden wist ik dat er èrgens een keer een eind aan mijn zoektocht zal moeten komen.
Tegelijk met dat besef brak de zon door het wolkendek, wat voor mij zoveel betekende als een zegen voor deze gedachte uit het hiernamaals.
-Whatever that may be-.

En niet alleen wist ik dàt er een eind moest komen aan mijn poging de ultieme waarheid aan het licht te brengen, ook exact wanneer het zo ver zal zijn stond mij opeens helder voor ogen; op de dag dat ik mijn ouders, zus en onze Bordeauxdog (Beau)Nino in het Guisveld zal verstrooien wil ik voor eens en altijd een eind maken aan mijn zoektocht naar het antwoord op mijn Grote Vraag ‘Waarom?’
Of ik het antwoord gevonden zal hebben betwijfel ik, maar misschien dat deze deadline -o, hoe toepasselijk-, mij daarna wat rust in mijn hoofd zal gunnen.

Ja.
Zo zal ik het gaan doen.
Mits er tussentijds andere lumineuze ideeën van zich doen spreken uiteraard. Voor goede, betere ideeën is het immers nooit te laat.

Misschien ga ik mijn blog daarna nog herschrijven.
Misschien ga ik het ook zo, met alle spel-en stijlfouten wel gewoon uitgeven in eigen beheer.
Gewoon, voor Kylian.
Voor neef.
-op zolder later-
Voor mezelf.
En voor ieder die het verder lezen wil,
weten wil, wat ìk nou eigenlijk denk wat het antwoord is op de zinloosheid van het bestaan.
Want is dát niet exact wat ik zoek?
En waar iedereen van tijd tot tijd naar op zoek is?
Ik ben alleen bang dat ik uiteindelijk ook geen antwoord zal hebben.
Wie heeft immers het antwoord op de dood?
Laat staan op een vroegtijdige dood, zonder afscheid, pats-boem.
Of op de zinloosheid van het bestaan.
Een antwoord op: waarom de dingen gewoon gaan, zoals ze gaan.

Het zal uiteindelijk maar bar weinig mensen ook echt interesseren.
Heus.
Uiteindelijk zal ook ons verhaal gewoon verstoffen, ergens op een zolder:
Verguisd, vergeeld en vergeten. 

Advertenties

Me rug op!

Heb ik u nu al eens verteld dat onze kater Spook, ofwel Tigro Blanca Da Silva Nunes Carril, alias ‘Terror Jaap’ er iedere week een andere plek op na houdt?
Zo vervelend.
Deze week kon hij daarom onze rug op;-)
image

image

image

image

image

image

Snert

Het zal een raar blogje worden.
Veel te vertellen heb ik niet, nou ja…heb ik wèl, maar kán ik niet.
Over werkgerelateerde zaken wil ik gewoon niet bloggen, maar ze houden me wel bezig.
Dat u het gewoon even weet.

Vandaag heb ik even een bankdagje.
(Op dringend advies van Rem die mij geloof ik ietwat gespannen vindt lately;-)
Gewoon een beetje lezen, bloggen, erwtensoepje bouwen, chocoladeletters eten, rozijntjes strooien voor de kipjes, dat soort dingen.
Soms heeft een mens zoiets gewoon nodig.
Morgen en zondag moet ik weer werken.

  Ben trouwens ook nog redelijk uitgeblust van het uitje met oud vriendinnetje afgelopen woensdag.
We hadden om drie uur afgesproken op het CS op spoor 2 (best dapper) en het is dat het bonnetje zegt dat we even voor half elf afrekenden, anders had ik het niet meer geweten.
Sterker, we dachten de volgende dag zelfs dat we vergeten waren af te rekenen, en hadden al afgesproken dat ik dat nog even alsnog zou gaan doen toen vriendin het bonnetje alsnog in haar jaszak vond.
Ben geloof ik via station Bijlmer weer naar huis gegaan.
Maar het was het al met al meer dan waard.

Nu zit ik te twijfelen of ik in bad zal gaan, een vaag stukje op mijn blog zal schrijven over astrologie, mijn haar zal gaan verven, mijn nagels zal gaan lakken, de kerstboom op zal gaan zetten of de NLP voor Dummies zal gaan lezen.
-Gek word je ervan!
Kent u het?-

Ik zou natuurlijk ook weer eens iets aan sport kunnen doen.
Beetje Hardlopen.
Stukje fietsen.
Zou kunnen.
Zou kunnen.

Eerst nog maar even in mijn pannetje roeren, wat pilsjes koud leggen en de wijn vast maar wat laten ademen.

Een mens moet ergens beginnen.

:-(

Het was weer niet eerlijk hoor.
Weet u wat Rem en Kyl gisteravond hier thuis hebben gegeten?
Dit: image

Ik bedoel maar even.
En wat at ik?
Nassi van het ziekenhuis:-(
En alles was natuurlijk weer op toen ik gisteravond thuis kwam.

Vorige week aten ze tijdens mijn avonddienst dit:
image

En de week er voor deze:
image

In week 45 had ik dit ook al gemist:
image

Van deze heb ik trouwens ook alleen maar de foto’s mogen zien:
image

image

image

Eten ze bij u thuis ook altijd expres hele lekkere dingen, nét als u er niet bent?image
imageimage

Kanker op FB

Even over het verzoek op Facebook over het delen van een status over kanker. ‘Al is het maar voor een uur’:

Je hoeft niet zinloos toe te kijken. Misschien is het een beter idee om te kijken of je misschien iets kunt bedenken om het leven van deze mensen iets draaglijker te maken. Door even een bloemetje te brengen bij die zieke buurvrouw, of even een boodschap te doen voor je tante.
Wat dacht je van vrijwilligers werk?
Misschien als mantelzorger, vrijwilliger in een Hospice, of buddy?
Verder kun je natuurlijk ook gewoon wat geld doneren of als je daar niet genoeg van hebt een actie starten om geld in te zamelen voor de strijd tegen kanker. Iedereen heeft wel een talent. Ga kleedjes haken, viool spelen of armbanden rijgen, verzin wat, maar ga alsjeblieft niet steeds aan me vragen om een status over kanker op FB te delen.