The return of the Birthday granny’

Gistermiddag met Kyl even naar Zaandam geweest voor een nieuw paspoort voor hem.
Omdat hij alleen erkent is door mij moet ik daar bij aanwezig zijn in hoogst eigen persoon in levende lijve met een geldig paspoort, dat ik laatst toch echt nog in mijn handen had gehad…
Na een uurtje zoeken vond het Rem het niet in, maar achter de la.

Binnen 40 minuten stonden we gelukkig al weer voor het Gemeentehuis.
Daarna meteen even gekeken voor nieuwe werk-cq wandelschoenen en een nieuwe tas, want de tas die ik nu heb weegt 10 kilo of zo. Zonder inhoud.
Mijn hoge pumps moeten – met pijn in mijn hart- ook nog even in de kast blijven voorlopig.
En nu vragen jullie je natuurlijk bloed nieuwsgierig af: Wat doet dat mens dan toch voor 24/7 werk op die kei-gave krokodillenlook leren zwarte hoge pumps van d’r?
Even voor de duidelijkheid : ‘dat soort werk’ dus niet!

Dankzij Kyls ‘ Nee mam, DAT kun je Niet menen, kom mee…’ (Sleur),
‘Mam, (sisss) snel, weg hier, ik laat je Echt Niet op die oma schoenen lopen’…
‘Mam zwarte Adidassen Kunnen Echt Niet Meer’ …etc. loop ik er nu weer helemaal esthetisch verantwoord bij op grijze hoge -zo- licht- als- de- wind!- Timberlands.

Daarna snel nog even een vedergewicht tas gekocht van Kipling.
Voel me nu echt toegetreden tot de orde van sportieve zestigers.
Hoef alleen mijn ANWB pasje nog maar even in mijn tas te stoppen om het plaatje compleet te maken…

Het ietsie-pietsie schuldgevoel dat de hoek om kwam kijken heb ik vrij snel de kop in kunnen drukken. Doktersdevies luidt immers ‘bewegen!’
Daarnaast heb ik die schoenen en tas gewoon nodig, en heeft het al met al maar anderhalf uur geduurd, een hele
goede test -uiteraard met de nodige tapas en drankjes halverwege!
Maar, eerlijk is eerlijk: Het had het ook niet heel veel langer moeten duren.

De tas en de schoenen waren gelijk mijn cadeautjes voor mijn verjaardag vandaag.( Yep, 46 lentes jong).
Zou je denken: ‘Nou lekker gezellig, moest je kerel niet ff mee dan?’
Nee. Rem bleef lekker thuis.

Ten eerste draagt dit behoorlijk bij aan de winkel-feestvreugde, geloof me, en ten tweede heeft een of andere onverlaat laatst zijn motor omgegooid.
En na twee weken door te zagen over wel /dan niet repareren, wel / dan niet nieuwe motor, zo wel? / welke? hele dagen kan ‘ie er mee vol lullen, doodmoe word je ervan, had mijn lief uiteindelijk de weloverwogen beslissing genomen de scheur in de kuip etc. te repareren.
Kijk, zuinigheid met vlijt! Daar hou ik van!
En dan ga je niet lopen zaniken over mee-winkelen.
Toch?
Daarbij: de keukenvloer lag ook bezaaid met vaatwasser onderdelen…
Dat bedoel ik!

Wat bezield mensen toch af en toe hè?!
Zomaar een motor omgooien.
Het is dan wel gelukkig een oudje, maar toch.
We hebben er twee jaar geleden heel Frankrijk mee doorgereden.
Ik kan trouwens op een regenachtige dag het reisverslag wel eens uit typen hier.
(Ook zoiets waar je als normaal werkend mens nooit meer aan toe komt. Nou ja, ik tenminste niet).

De laatste dagen zette mijn herstel gelukkig wel een beetje door.
Gister rond zessen mijn oude vertrouwde hardlooprondje over de dijk op de fiets afgelegd.
Geen last meer van mijn zitbotje, wel wat van mijn linkerschouder/arm, die stomme handworteltjes, en een vliegje in mijn oog.

Weet je wat het is: Zolang je op de bank verhaaltjes uit je zere duim ligt te zuigen, word je er niet zo heel erg mee geconfronteerd.
Bedoel nu niet alleen de lichamelijke pijn maar gewoon, de oma’s die me onderweg inhalen met de fiets, en de joggende opa’s. Dan zitten mijn waterlanders hoog hoor.

Gister toch maar mooi ‘zaggiezan’ 5 km gefietst, en daar had ik twee weken terug echt niet van durven dromen.
Daarna een lekker biefstukje gebakken en na het eten sinds tijden weer eens lekker flauw op niets af gedaan met mijn al mijn mannen…
Bearding poging 1 plaats ik later wel..

Ja, oké, misschien wordt het tijd dat ik langzamerhand maar weer zo’n beetje aan het werk ga:
Volgende week mag ik beginnen met 2 keer 3 uur: I’m back!

Advertenties

Tijdelijk even tijdloos

Voor 5 april jl. werkte ik 32 uur per week, 24-7
Tel daar 9 uur reistijd per week bij op, en je begrijpt misschien dat ik weinig zin (en puf) had om mijn vrije uurtjes te besteden aan klusjes die toch een keer gedaan moesten worden: keukenkastjes soppen, vastgekoekte vogelpoepjes van de ramen krabben, de geveltuin fatsoeneren, of – doe ‘es gek: strijken.

Sinds 5 april ben ik ziek thuis en heb ik tijd.
Veel tijd.
Dat is raar.
Als je het jaren gedaan hebt met drie weken zomervakantie en een enkele week tussendoor.
Waarin ik dan altijd die kastjes, poepjes en strijk direct op dag 1 de mond snoerde.

Maar de poepjes moeten wachten. De geveltuin ook.
De keukenkastjes zijn tot verboden gebied verklaard, en de strijk heb ik zonder pardon de mond gesnoerd onder een zware sporttas en een slaapzak.

Dus:
Ineens is er tijd om maar eens al mijn schrijfseltjes samen te voegen op 1
plekje.
Tijd om de folders door te nemen, in plaats van weg te gooien.
Of bijvoorbeeld een ‘Nee-Nee’ sticker te bestellen voor op de brievenbus.

Tijd om eens een receptje van een ander te proberen.
En om die overschrijving naar de apotheek om de hoek eindelijk eens te regelen.
Tijd voor een kopje koffie bij een zieke tante.
Tijd om niets anders te hoeven doen dan kijken naar mijn man die de wanden schildert.
En die stomme vitrages even te wassen met een scheutje bleek, en te laten drogen door de zon en de wind.

Tijd om gewoon even stil te staan, te luisteren en even goed om me heen te kijken.
Tijd
om het ogenblik
gewoon even
te vangen.

Spek en bonen

Vandaag was het Rem zijn eerste vakantie dag.
En wat een prachtige dag was dat?
We hadden in februari besloten deze week vrij te nemen om de woonkamer op te knappen.
Even ‘ n snel update- je:
In maart hebben we al een stukje muur tussen de keuken en de woonkamer open gebroken, een teakhouten tafelblad op de kop getikt, dit bij de Gamma op maat laten zagen, er drie krukken bij gematched, et voila: Een bar!

Nu moet ik er bij zeggen dat we uiteraard vooraf bij de Gamma gevraagd hadden of het mogelijk was om hout te laten zagen wat niet daar gekocht was, en of we de vrachtwagen voor de deur of evt. achter bij het magazijn konden parkeren.
Geen enkel probleem. ‘Zet ‘um maar gewoon voor de deur’.
Het resterende hout hebben ze direct even in gelijke plankdelen gezaagd voor de keuken van de zomer.
Al met al kosste dat ons -incluisief tien euro fooi voor de zaagboy- dertien euro.
Dat zeg ik: Gamma!

Vanmorgen ging Rem dus lekker schilderen.
Ik baalde dat ik natuurlijk niet kon helpen, dus heb ik me maar met mijn hele ziel en zaligheid op de catering gestort.
Ook Synthia (onze nieuwe koffiedame) draaide overuren.

Maar ik heb natuurlijk ook weer ‘gesport’:
Vanmorgen in het zonnetje op de fiets medicijnen gehaald bij de apotheek in mijn oude woonplaats.
Vanmiddag een wat minder soepel ommetje gemaakt naar de Deka. Je vergeet altijd dat je ook weer terug moet he!?
Ik dacht vroeger trouwens altijd dat die bankjes van de Gemeente er altijd een beetje voor de kneut stonden.

Daarna nog even Chilli Con Carne gemaakt -lees: uitjes gebakken, gehakt geruld en daar spek,
bonen, chilisaus, paprika, tomaatje en ananas bijgemieterd-,
Bink gedoucht, OostIndische kers die ik vorige week zonder afzender op de mat vond (zo lief, wie o wie??) gezaaid, wat kiekjes geschoten en -last but certainly not least!- een klein zwart- wit katje uit de sloot geplukt dat er door Spook was in gejaagd. Zie actiefoto Spook hieronder.

Hij was helemaal in paniek, het arme beestje. Hij kon never nooit niet zelf de kant opkomen, want we zitten ongeveer 70 cm boven de waterlijn op een steiger van cement.
Ik gooide deed Rem zijn I pad neer netjes met zijn gatje naar het ritsje wijzend in zijn hoesje en legde hem voorzichtig en met beleid op de verandabar terwijl ik Rem en mijn buurman riep, maar niemand hoorde me.
Gelukkig kwam hij toen naar de kant zwemmen, anders had ik er in gemoeten, en daar wil ik niet eens aan denken ,Bah-Getverdikkies-Jek!

Eind goed, al goed op deze warme zonnige dag waarop ik voor mijn gevoel weer heel even mee mocht doen.
Hopelijk morgen weer.

Sweet sixteen

‘Is daar is mijn lieve ki-hind dan?’ Terwijl ik de vaatwasser leeg ruim komt Kyl de keuken om zijn lege bordje en beker te verruilen voor chips en ice thee.
‘Is daar mijn lieve mamaatje dan?” antwoord hij op het zelfde irritante zangerige zeur toontje dat we ons soms aanmeten als we slechts met ons tweetjes zijn.
‘Heeft ‘ie goed geleeheerd, mijn studiebohol?’ wordt beantwoord met: ‘Jaha, en wat heeft mijn kleine mamaatje dan gedahaan?’
Afijn, daar kon ik natuurlijk niet veel interessanters op antwoorden dan ‘Gewahandeld in het Pahark, en gefiehiets naar ‘de berg’.
Kyl schiet in de lach: ‘Wat kna-hap’!
Ik krijg een knuffel. Mijn kin kan inmiddels al niet meer op zijn schouder rusten.
‘Gaat mijn kind nog even le-heren?’ Dat gaat ‘ie. ‘Jaha, voor de laatste Ke-heer!’
Verdomd.
Morgen zijn laatste examen op het VMBO.
‘Je jo-hong volwassenehe gaat weer naar bo-hoven’.
Ik kijk hem na bij iedere stap.
Hij is er zo ontzettend klaar voor.
Ik slik wat weg en knipper wat.
En ik duidelijk nog zo ontzettend niet…

20130526-180508.jpg

Narda Goes Rocky Style!

Misschien handig om e.e.a. wat ik per dag gedaan heb aan beweging te noteren.
Is natuurlijk dan ook direct een stok achter de deur met al die volgers *hum* die mijn weg naar herstel vast *schraapt even haar keel* reuze interessant vinden en natuurlijk nauwlettend in de gaten houden. *Kuch*

In geval je denkt: ‘Gut, kan ze nou alleen maar bezig zijn met haar lijf?’ dan kan ik je gerust stellen:
Tussen de regels door lees ik ‘de Hartsvriendin’ van Heleen van Royen, wapper ik een beetje met een vochtig doekje in het luchtledige, lees dan weer eens een blogje, vouw és een paar handdoeken, dwaal wat rond op het www, schil drie aardappels, maan Kyl tot leren of check mijn FB.
Oké, ik moet toegeven dat mijn leven er inderdaad wel eens bruisender heeft uitgezien.

Maar:

De vooruitzichten zijn veelbelovend op sociaal gebied:
Morgen komt mijn vriendinnetje Karin langs.
Kylian heeft maandag nog 1 examen, en Remco is volgende week gezellig thuis aan het klussen vrij.
Kortom: De inspiratiebronnen zullen waarschijnlijk weer rijkelijk worden gevuld met lolliger zaken.

Maar goed, laat ik over gaan naar mijn prestaties *kuch-hum* tot dusver:
Dinsdag 21 mei:
Multivitamines 50+, glucosamine / Chondroitine en omega 3-6 capsules gekocht teneinde energie niveau wat op te krikken dan wel zeurende gewrichtjes te motiveren tot enige actie.
Snelle happen, chips, drop, chocola, en koek verbannen naar de achterste regionen van de vooraadkast.
Gemberbolletjes, verse ananas en Golden Delicious lachen me irritant zelfingenomen bemoedigend tegemoet zodra ik de koelkast open.
Bij de fysio heb ik 30 keer mijn armen zijwaarts gestrekt oefeningen voor mijn schouders gedaan.
Mag nog niet naar de sportschool van Niels, mijn fysio-anex-sporttherapeut.
‘Geduld -bla-die-bla-belastbaarheid bla-bla-eerst bij mij…’

Woensdag 22 mei:
Op de fiets boodschappen gedaan.
Beetje gezellig rond gestrompeld in de nieuwe Deka want daar was ik nog niet geweest.
Kyl moet trouwens mijn fietstassen er maar weer even er op zetten, maar dit terzijde.
Fietsen op zich ging best goed in de lichtste versnelling, alleen deed mijn linkerzit-botje een beetje zeer op de terugweg.
En daar waar mijn polsen overgaan in mijn handen.
En mijn rechterknie kraakte nogal een beetje, mijn fiets trouwens ook.
Geschatte afstand 600 meter.
Ach, alle begin…
Ach, krakende wagens…
Ach,…moet ik nog doorgaan?

Donderdag 23 mei:
Voor mijn allereerste wandeltocht had ik bedacht dat ik eerst een klein stukje door het park zou gaan, dan naar de apotheek op de Zuiderhoofdstraat, -daar kon oma ik dan mooi even uitrusten en nieuwe nachtcreme-kopen-met-kortingskaart, die zowaar nog lag op de plek waar ik dacht dat ‘ie lag.

Nu heb ik alleen maar de keuze uit schoenen met hakken, (a non-issue at the moment), mijn lange witte laarzen (beleef het ultieme Klein Duimpje gevoel) of mijn *bibber*Birkenstockjes.
Het alternatief: mijn Asics loopschoenen.
Kon ik natuurlijk niet met goed fatsoen mijn trenchcoat boven dragen.
Tenminste, niet als ik het risico wilde lopen halverwege mijn parcours van de straat te worden geplukt door de modepolitie.
Je kan niet voorzichtig genoeg zijn deze dagen.
Dus compleet over de top lekker sportief mijn trainingsjackje aangedaan, loodschort erover, Rocky-tune in de oren, en daar ging ik hoor!

Het zonnetje scheen.
Meestentijds wel aan de andere kant van de wolkjes, maar vooralsnog vond ik het een veelbelovend begin.
Nou had ik graag geschreven: ‘Ik zette er flink de pas in’, maar dat had lulkoek geweest natuurlijk.
Had ik er immers flink de pas in kunnen zetten dan had ik wel op mijn werk gezeten, niewaar?
Maar, in vergelijking met anderhalve week terug, kwam ik best aardig vooruit.
Was leuk trouwens, om weer eens even door het park te lopen.

Net toen ik het bijna het park uit liep (ongeveer 300 meter weegs), kreeg ik pijn in mijn rechterkuit. Geen kramp hoor, maar een spier op ’20 over’ zag er heen heil meer in.
Ik besloot mijn nachtcrème maar even te laten voor waar die was.
Mijn onderrug speelde ook een beetje op.
Bovendien was me op het hart gedrukt niets te forceren.
Au = stop!

Eenmaal op de Zuiderhoofd op weg naar huis kwam ik mezelf onverwachts tegen in een winkelruit.
Even stond ik oog in oog met mezelf.
Een vage afspiegeling van wie ik kortgeleden was geweest keek me geschrokken aan.

Dit ben ik. Hier moet ik het even mee doen.

Vervolgens pakte ik mezelf daar op,
en nam me met me mee…

20130523-141904.jpg