Gewoon hoe die gaat

Mijn blog schiet er de laatste tijd steeds vaker bij in, evenals het lezen van blogs van anderen, ik heb er even geen ruimte voor in mijn hoofd.

Hier in huis alles verder nog steeds status quo.

Rem zijn nieuwe DAF XF is vrijdag terug op de zaak: prachtig gespoten, alles wat hij graag wilde netjes door de DAF keurig netjes. ingebouwd en tot en met het luchtspuitje compleet. Het is echt een plaatje.

Vorige maand is hem gevraagd of hij af en toe 8 uurtjes les wil geven aan chauffeurs op een zaterdag voor hun code 95, dat zijn lesdagen die voor chauffeurs verplicht zijn om te volgen. 40 lesuren per vijf jaar. Heb je die lessen niet gevolgd, dan krijg je je code 95 pas niet, en zonder dat pasje mag je niet rijden. Rem gaat techniek geven. Echt wat voor hem hoor, kan ‘ie wel. En och, hij werkt toch maar 60 en 70 uur werkt per week;-)

Kyl heeft ook weer een nieuwe baan. Niet mis met het hotel waar hij nu werkt hoor, maar hij kreeg op 30 oktober een app van J. (u weet wel, de F&B manager /cateraar op wiens huis hij wel eens past en die Kyl laatst uit de brand hielp door adhoc personeel en de bediening te regelen op een event boot op het IJ). J.had Kylian getipt bij een kennis van hem die een restaurantmanager zocht voor een nieuw café/bar/restaurant.

31 oktober had Kyl dus een gesprek met de chef kok en de manager van het hotel waar het restaurant bij gaat horen, en een uur later hoorde hij dat ze het -ondanks zijn 20 jaar- met hem wilden gaan proberen. De verbouwing wordt nu zo’n beetje afgerond. Per 1 december begint hij. Voorlopig zal ik hem dan ook maar bar weinig zien. De noodzaak voor hem om een kamer te vinden in Amsterdam wordt steeds groter nu.

Ik vind het zo ontzettend leuk voor hem. Wat een kans, en wat zal hij een hoop kunnen leren daar. Zijn huidige managers reageerden heel erg leuk en stonden helemaal achter zijn beslissing. ‘En als het niet lukt geef je maar een belletje’, zoiets zeiden ze. En dat hij ze altijd om advies mocht vragen.

Ik ben echt zo blij voor hem. Wat heeft hij te verliezen?

Op mijn werk loopt het minder lekker. Helaas kan ik daar niet verder over uitweiden, maar het houd me wel bezig. Het komt wel weer goed. Maar het vergt nogal wat energie van me, en eigenlijk kan ik dat soort problemen er helemaal niet bij hebben nu, mijn hoofd draait overuren.

-Zennnnn-

Merk zoiets ook gelijk aan mijn lijf. Slapen is ruk. Ik heb veel last van mijn schouder. Geen ontsteking want dan had diclofenac geholpen. Ik neem voor de zekerheid maar wat oxicodon (of tramadol) mee naar mijn werk vanmiddag voor als het me echt te gortig wordt.

Verder weinig te liegen.

Er komen weer een paar lastige dagen aan: op de dertiende kreeg Zus haar hersenbloeding en op de veertiende hebben we haar van de beademing laten halen. Drie jaar alweer lieve mensen. Drie jaar.

Ik merk ook aan mezelf dat ik door die afgelopen moeilijke jaren ben veranderd. Harder ben ik geworden, maar tegelijkertijd ook weer veel milder.

En ondanks dat ik heus wel buien heb waarin ik me gewoon de allerzieligste van de hele wereld voel en ik niet meer weet hoe ik /het nou verder moet ben ik ook sterker geworden. Niet snel uit het veld te slaan. Mijn emoties had ik al leren parkeren in mijn pubertijd.

Om je relaties goed te houden (verbinding) is het (in ieder geval in de ‘vrouwenwereld’) m.i. een beter idee om een potje te gaan zitten huilen. Maar ja…

Ach, ik blijf gewoon lekker mezelf, ik blijf lekker leren en genieten van dat gekke leven, verloochen mezelf zo min mogelijk en doe mijn best om het voor andere mensen ook een fijne wereld te maken. Meer kan een mens toch niet doen?

Wat u?

Advertenties

1-11-1964

Op 1 november 1964 kwam mijn zusje ter wereld. Ze werd geboren op een zondag in het ziekenhuisje in Wormerveer. Pap kocht een gouden kruisje voor mijn moeder en een teddybeer voor mijn zus. Mijn zus was al vlak na haar geboorte zo ontzettend mooi dat men graag even omliep om te komen bewonderen. Ze was zelfs zo mooi dat haar foto een eeuwigheid in de etalage van de plaatselijke fotograaf heeft gestaan.

-Mooi is ze gebleven, tot aan haar dood.-

Haar derde verjaardag was voor mij de eerste waar ik ook bij aanwezig was. Natuurlijk herinner ik me daar niet veel meer van, ik was toen immers nog maar vijf maanden oud (en helaas lang niet zo knap ter wereld gekomen), maar haar latere verjaardagen herinner ik me natuurlijk wel.

Verjaardagen werden bij ons vroeger altijd op de dag zelf gevierd. Meestal moesten onze ooms dan werken, maar de meeste tantes, neefjes en nichtjes -die niette ver weg woonden- waren dan wel aanwezig. Slingers, taart, limonade en natuurlijk ballonnen, waarvan ieder neefje en nichtje er bij vertrek eentje mocht uitzoeken.

De eerste verjaardag die ik me echt nog levendig voor de geest kan halen is haar vijfde verjaardag. Nog net geen 2,5 was ik toen. Het was haar eerste partijtje en er kwamen wat kindjes uit haar kleuterklas. Ronny en Tonny, Monique Ammeraal, helaas weet ik niet meer wie de andere kindjes waren. Ik vond het wat hoor, die grote kinderen.

Vooral Ronny en Tonny, niet eens zo zeer omdat ze donker waren, maar meer omdat de ene steeds hele vieze groene snotdorrels uit zijn neus had hangen. -Van die hele groene erwtensoepdorrels die bij het inademen naar binnen floepen, zo goor.

We speelden ‘schoorsteenveger ging op reis’, waarbij we op een rijtje moesten staan terwijl mam met haar mooie heldere stem het liedje zong. Ik deed mee voor ‘spek en bonen’ en deed enorm mijn best om het allemaal te begrijpen.

-Kent u dat trouwens ‘voor spek en bonen’? Ik haatte het!!-

Van de verjaardag daarna herinner ik mij dat we ‘s morgens op het grote bed bij mijn ouders zaten. Fenna kreeg een prachtige barbiepop, Francis heette ze, en je kon door er zachtjes aan te trekken haar staart verlengen, of weer korter maken. Ook kreeg ze toen haar poëzie album waar ze altijd heel zuinig en netjes op was.

Ik bewaar hem voor haar.

Ook herinner ik mij haar eerste balletschoentjes en de tutu die ze kreeg. Zo ontzettend mooi…

En de keer natuurlijk dat we naar de film gingen in Krommenie met Cora, Mirjam, en nicht Annemieke.

Haar dertiende verjaardag herinner ik me vooral omdat het de laatste was op de flat. Behalve Mirjam, Annemieke en Cora waren ook Anja en Tineke van de partij. Anja was een rasechte cabaretière, we piesten bijna in onze broek van het lachen, mam incluis.

Ach ja, wat een gezelligheid was het toen toch allemaal.

De hele toekomst voor mijn zus zus zag er toen nog zo veelbelovend uit. Zo keurig, zo beleefd, netjes, mooi, geliefd.

Hoe heeft het in godsnaam toch mis kunnen gaan.

Waar, waarom, wanneer?

Het voelt zo eenzaam om de herinneringen niet meer met hun te kunnen delen. Voor iedereen is het vandaag gewoon maar een dag als alle anderen.

Niets, werkelijk niets is er gebleven van haar dromen voor de toekomst, de balletschoentjes zijn allang vergaan, evenals zovele andere cadeautjes die ze door de jaren heen heeft gekregen, de slingers, de taarten, álles is weg.

Alles, behalve de foto’s, herinneringen en de stille getuige naast me.

Happy birthday Ted!