Gewoon hoe die gaat

Mijn blog schiet er de laatste tijd steeds vaker bij in, evenals het lezen van blogs van anderen, ik heb er even geen ruimte voor in mijn hoofd.

Hier in huis alles verder nog steeds status quo.

Rem zijn nieuwe DAF XF is vrijdag terug op de zaak: prachtig gespoten, alles wat hij graag wilde netjes door de DAF keurig netjes. ingebouwd en tot en met het luchtspuitje compleet. Het is echt een plaatje.

Vorige maand is hem gevraagd of hij af en toe 8 uurtjes les wil geven aan chauffeurs op een zaterdag voor hun code 95, dat zijn lesdagen die voor chauffeurs verplicht zijn om te volgen. 40 lesuren per vijf jaar. Heb je die lessen niet gevolgd, dan krijg je je code 95 pas niet, en zonder dat pasje mag je niet rijden. Rem gaat techniek geven. Echt wat voor hem hoor, kan ‘ie wel. En och, hij werkt toch maar 60 en 70 uur werkt per week;-)

Kyl heeft ook weer een nieuwe baan. Niet mis met het hotel waar hij nu werkt hoor, maar hij kreeg op 30 oktober een app van J. (u weet wel, de F&B manager /cateraar op wiens huis hij wel eens past en die Kyl laatst uit de brand hielp door adhoc personeel en de bediening te regelen op een event boot op het IJ). J.had Kylian getipt bij een kennis van hem die een restaurantmanager zocht voor een nieuw café/bar/restaurant.

31 oktober had Kyl dus een gesprek met de chef kok en de manager van het hotel waar het restaurant bij gaat horen, en een uur later hoorde hij dat ze het -ondanks zijn 20 jaar- met hem wilden gaan proberen. De verbouwing wordt nu zo’n beetje afgerond. Per 1 december begint hij. Voorlopig zal ik hem dan ook maar bar weinig zien. De noodzaak voor hem om een kamer te vinden in Amsterdam wordt steeds groter nu.

Ik vind het zo ontzettend leuk voor hem. Wat een kans, en wat zal hij een hoop kunnen leren daar. Zijn huidige managers reageerden heel erg leuk en stonden helemaal achter zijn beslissing. ‘En als het niet lukt geef je maar een belletje’, zoiets zeiden ze. En dat hij ze altijd om advies mocht vragen.

Ik ben echt zo blij voor hem. Wat heeft hij te verliezen?

Op mijn werk loopt het minder lekker. Helaas kan ik daar niet verder over uitweiden, maar het houd me wel bezig. Het komt wel weer goed. Maar het vergt nogal wat energie van me, en eigenlijk kan ik dat soort problemen er helemaal niet bij hebben nu, mijn hoofd draait overuren.

-Zennnnn-

Merk zoiets ook gelijk aan mijn lijf. Slapen is ruk. Ik heb veel last van mijn schouder. Geen ontsteking want dan had diclofenac geholpen. Ik neem voor de zekerheid maar wat oxicodon (of tramadol) mee naar mijn werk vanmiddag voor als het me echt te gortig wordt.

Verder weinig te liegen.

Er komen weer een paar lastige dagen aan: op de dertiende kreeg Zus haar hersenbloeding en op de veertiende hebben we haar van de beademing laten halen. Drie jaar alweer lieve mensen. Drie jaar.

Ik merk ook aan mezelf dat ik door die afgelopen moeilijke jaren ben veranderd. Harder ben ik geworden, maar tegelijkertijd ook weer veel milder.

En ondanks dat ik heus wel buien heb waarin ik me gewoon de allerzieligste van de hele wereld voel en ik niet meer weet hoe ik /het nou verder moet ben ik ook sterker geworden. Niet snel uit het veld te slaan. Mijn emoties had ik al leren parkeren in mijn pubertijd.

Om je relaties goed te houden (verbinding) is het (in ieder geval in de ‘vrouwenwereld’) m.i. een beter idee om een potje te gaan zitten huilen. Maar ja…

Ach, ik blijf gewoon lekker mezelf, ik blijf lekker leren en genieten van dat gekke leven, verloochen mezelf zo min mogelijk en doe mijn best om het voor andere mensen ook een fijne wereld te maken. Meer kan een mens toch niet doen?

Wat u?