Over ‘230 km verderop’ en nog wat keuzestress 2

Gisteren naar ‘230 km verderop’ geweest voor de uitvaart. Het was een mooie, rustige en ingetogen plechtigheid. Net als mijn vader had hij het meeste al zelf geregeld met vooral niet te veel poespas.
Ex gaf net als bij zus weer een mooie (interactieve) speech met een lach en een traan. Hij gaat trouwens met de dag meer op Youri Mulder lijken. Neef zat voor de vierde keer binnen een paar jaar op de eerste rij. Ik zou zo graag willen dat zijn leven makkelijker zou zijn geweest. Of dat ik hem kon helpen.
Sommige knuffels kunnen helaas nooit meer dik genoeg zijn ben ik bang, zeker niet die van de (App)tante van 230 km verderop.

Via Zeist terug naar huis gereden om een definitieve beslissing over de auto te nemen. -Wij gaan hier niet over 1 nacht ijs zoals u merkt-. De afgelopen weken verliepen de gesprekken hier in huis niet veel verder dan:

Kyl of Rem: ‘Kijk Rem / Kyl deze is ook interessant’.
Ik: ‘Wat voor kleur?’
K/R: ‘Nog maar *30.000/*60.000 (*vul maar in) op de teller. Nap’.
Ik: ‘Toch geen zwarte hé? Ik wil echt niet nog een keer een zwarte hoor….’
‘R/K: ‘Uit welk jaar?’
Ik: ‘….die kan ik altijd zo moeilijk terug vinden. Ze lijken allemaal op elkaar’.
R/K: ‘lederen bekleding, trekhaak….’
Ik: ‘Met een open dakje?’
R/K: ‘Automaat?’
Ik: ‘Er zit toch ook wel een nav in hé?!’
R/K: ‘Nee. 6 versnellingsbak. …PK..(er volgt op dit punt een totaal onbegrijpelijke en oninteressante discussie omtrent de capaciteit van de motor over en weer waarbij ik uiteraard To-Taal wordt genegeerd).
R/K: ‘Best interessant’.
Ik: ‘Maar wat voor kleur is ‘ie nouwww?’
R/K: -Met verstoorde blik in koor-: ‘Wi-hit!’

Om een lang verhaal kort te maken: Ik heb gelukkig ternauwernood kunnen voorkomen dat ik de komende jaren in een schreeuwerig DS3 grafkistje met bling-bling dashboard door het dorp zal stuiteren, danwel in het vervolg met een aanhanger mijn boodschappen zal moeten doen in een of andere Mitu of Motu. 

U zult vast kunnen begrijpen hoe zeer ik uiteindelijk in mijn nopjes ben met onze witte middenklasser uit 2012, mèt schuifdakje uiteraard, een heerlijk rustig en overzichtelijk dashboard –‘Dat heet gewoon saai mam’-, schattige zwarte velgjes, nav, stille motor en geïntegreerde Bose installatie. Mijn eerste keus, en gelukkig -uiteindelijk- ook de eerste keus van Rem.
Gezien we maar gemiddeld hooguit 4 à 5000 km per jaar rijden kunnen we hier vast weer jarenlang rijplezier van hebben.
Vanmiddag gaan mijn mannen hem ophalen. Verheug me er nog het meeste op dat ik voortaan niet meer met mijn sleutel in de verkeerde auto sta te porren.
-Kent u dat?- Sterker, ik hoef voortaan helemaal niet meer met sleutels te porren, yee-ha!

Fijne vrijdag allemaal.

Lumpiedumpie en w.v.t.t.k.

imageLaten we maar beginnen met het slechte nieuws: onze haan Lummel heeft het loodje gelegd. Rem vond hem in het nachthok, de vleugels gespreid, zijn bekje een beetje open. En uurtje eerder had hij nog kwiek rechtop zijn stokje gezeten, een mooiere dood kun je je nauwelijks wensen. De plechtigheid heeft gister plaatsgevonden in wel heel besloten kring: Remco en Bram.
Wat overigens allerminst een afspiegeling was van zijn populariteit, het was een toffe haan. Nee, het was vanwege de kou en de nog steeds vroeg invallende duisternis dat een en ander voor ik thuis kon zijn plaats moest vinden.
-Kyl sloeg even over.-

Natuurlijk rees dezelfde avond van zijn overlijden de vraag wat we nu met manke Lieke aanmoesten. Alleen is ook maar zo alleen, en een verder gezonde kip afmaken is ook weer zowat. Uiteindelijk besloot ik maar een contactadvertentie op FB te plaatsen, en wat denkt u?
Het is bijna te mooi om waar te zijn, maar er is iemand -een oud jeugdvriendje- die haar wel wil adopteren. Ze komt op een prachtige boerderij met vijf andere hennetjes en veel vrijheid.
5 februari brengen we haar ‘ s avonds heen. Ineens wist ik gewoon weer dat je zo’n nieuweling het best ’s avonds op de stok bij de anderen kon zetten. -Net of pap me dat influisterde. Onzin natuurlijk, die kennis kwam gewoon weer boven toen ik het nodig had.-
We hebben daar in de buurt van de boerderij namelijk een bruiloft van Rems neef. Hopelijk houdt Lieke het dus nog even vol in haar upje.
-Zo sneu ook met die kou.-

Verder rommelt het allemaal wel wat aan hier. Rem is weer op dieet. Dat is hij altijd in de eerste maanden van het jaar, maar vorig jaar strookte het zo weinig met het volle kookroom-dieet van mam dat hij het alweer snel opgaf en voor de gezelligheid maar met een koud pilsje aanschoof. Mam vond het maar saai en nergens voor nodig dat dieet van Rem.
-De vis en roerbakgroenten komen Kyl en mij nu al onze neus uit, maar we blijven – in zicht van Rem- natuurlijk solidair!

Vandaag ben ik lekker vrij. Gister had ik een eerste gesprekje met de loopbaanfunctionaris.mijn werk vind ik leuk, alleen zijn de nachtdiensten te zwaar voor me, vandaar. Dat traject gaat wel een maand of vier, vijf duren geloof ik. Ook al komt er geen passende nieuwe baan voor me uitrollen, ik denk dat het sowieso zeer welbestede tijd zal zijn.
-Is het u trouwens wel eens opgevallen dat ik dat woord sowieso te pas en te onpas gebruik?-

Nu eerst maar de verhalen van de andere cursisten lezen en daar wat van gaan vinden.
Killiewillie is pas vanavond laat weer thuis vanwege school+werk. Bikkeltje;-)
Zaterdag gaan we trouwens naar een open dag op een HBO (Vastgoed en makelaardij) in Rotjeknor: Maken we er natuurlijk meteen een leuk dagje van.
Mijn agenda zit weer behoorlijk vol deze dagen:
Morgen van 7:30 tot 16:00 werken, 16:30 met Joyce wat drinken / eten in de stad, 19:00 tot 22:00 cursus. 23:30 slapen, 05:30 weer op, 7:30 werken
Vrijdag heb ik de scan en ga ik uit eten met Alice, Yvonne en Jaqueline, oude vriendinnen die ik ken van mijn negentiende of zo.
Daar heb ik enorm veel zin in.

Hebben jullie ook zo’n drukke agenda deze week?

Agenda

Things to do…

Ook de twee nachtdiensten zitten er weer op. Tot zondagochtend 7:30 ben ik vrij.
Tijd om de komende dagen eens flink orde op zaken te stellen met een handig ‘to do’ lijstje.

Donderdag:

1. De gordijnen moeten gewassen en de ramen moeten nu ècht worden gelapt.
Voordat ik vrijdag de kerstboom überhaupt kan gaan neerzetten moet natuurlijk eerst het huis een grote beurt krijgen#familietik, en da’s dan gelijk maar punt 2.

3. Boodschappen doen. Karin komt morgenmiddag een wijntje drinken, dus niet vergeten wat lekkers mee te nemen.

4. Even een bloemetje brengen bij buuf Klaasje. Ik heb haar na de begrafenis van buurman niet meer gesproken.

5. Kyl wakker maken en samen de kerstspullen van de schuurzolder halen. Ik heb nog heel wat dozen met ballen van mijn ouders uit te zoeken geloof ik, en dan is de helft in september al naar de kringloop gegaan. 

6. Tandarts bellen i.o.v. Rem. Schijnt dat de rekeningen naar de zorgverzekeraar van vorig jaar zijn verstuurd. Bah, zo’n hekel aan dat soort administratieve beslommeringen. 

7. Afspraak maken bij de Heel voor de jaarlijkse controle Knobbel& Bobbel en de Neuroloog. Ook al zo’n vervelend klusje. 

8. Aardappels schillen voor de boerenkool vóór Karin komt, anders weet ik het wel weer. 

9. Tijd tussen de bedrijven door zien te vinden om blogs te lezen van mijn collega bloggers van de afgelopen dagen.

Vrijdag:
1.Kerstboom optuigen. Beetje te vroeg volgens de familietradities, maar sommige tradities zijn er nou eenmaal om doorbroken te worden.

2. Ruitjes plakken in de keuken#Ilovekitch;-)

3. Wassen/vouwen/muziekje.

4. Boven grote beurt.
(Lees: slaapkamers/ badkamer).

5. Bieb. Nog steeds niet in de mood voor het antwoord op de vraag of de doden nou wel dan niet hun hond uit laten / NLP.
Iemand een leessuggestie?

Zaterdag:

1.Tijd nemen om te verzanden in jeugd Sint sentiment. Misschien oude gedichtjes opsnorren/bloggen.

2.Misschien even langs Hospice de Schelp, om ze eindelijk te bedanken. Hoewel, 5 december is daar dan ook weer zo’n rare dag voor. We zien wel. Komt goed deze maand. 

Zoals altijd misschien toch maar even op de valreep wat ‘kleinigheidjes’ kopen.
Kind schijnt nogal aardig te kunnen pokeren.
Misschien een pokerset?
Gokverslaving in spé weegt vast op tegen familly qualitytime die ik daarmee zal creëeren. Ik wil het eigenlijk best wel eens leren. Misschien is bezoek aan casino met ons ook nog goede optie als cadeau.
Zo jammer trouwens dat mijn mannen niet willen leren klaverjassen/kraken.
Thuis speelden  we vroeger altijd heel veel kaart. Zus verloor altijd. Ik won meestal. San en ik konden vroeger ook goed samen klaverjassen. Gut, avond aan avond speelden we dan tegen Marcel G en H. B. of Co en MdG. Zo gezellig. (En zo vals).
Misschien kan ik Rem weer eens uitdagen voor een potje schaak.
Hoort toch bij december hé, spelletjes spelen.
En dan gezellig een flesje amaretto opentrekken. Dat was altijd een traditie van mam, zus en mij met Sinterklaas.
-En sommige tradities moet je gewoon wèl in ere houden, nietwaar?-
En u? Wat gaat u voor leuks doen de komende dagen?

Snert

Het zal een raar blogje worden.
Veel te vertellen heb ik niet, nou ja…heb ik wèl, maar kán ik niet.
Over werkgerelateerde zaken wil ik gewoon niet bloggen, maar ze houden me wel bezig.
Dat u het gewoon even weet.

Vandaag heb ik even een bankdagje.
(Op dringend advies van Rem die mij geloof ik ietwat gespannen vindt lately;-)
Gewoon een beetje lezen, bloggen, erwtensoepje bouwen, chocoladeletters eten, rozijntjes strooien voor de kipjes, dat soort dingen.
Soms heeft een mens zoiets gewoon nodig.
Morgen en zondag moet ik weer werken.

  Ben trouwens ook nog redelijk uitgeblust van het uitje met oud vriendinnetje afgelopen woensdag.
We hadden om drie uur afgesproken op het CS op spoor 2 (best dapper) en het is dat het bonnetje zegt dat we even voor half elf afrekenden, anders had ik het niet meer geweten.
Sterker, we dachten de volgende dag zelfs dat we vergeten waren af te rekenen, en hadden al afgesproken dat ik dat nog even alsnog zou gaan doen toen vriendin het bonnetje alsnog in haar jaszak vond.
Ben geloof ik via station Bijlmer weer naar huis gegaan.
Maar het was het al met al meer dan waard.

Nu zit ik te twijfelen of ik in bad zal gaan, een vaag stukje op mijn blog zal schrijven over astrologie, mijn haar zal gaan verven, mijn nagels zal gaan lakken, de kerstboom op zal gaan zetten of de NLP voor Dummies zal gaan lezen.
-Gek word je ervan!
Kent u het?-

Ik zou natuurlijk ook weer eens iets aan sport kunnen doen.
Beetje Hardlopen.
Stukje fietsen.
Zou kunnen.
Zou kunnen.

Eerst nog maar even in mijn pannetje roeren, wat pilsjes koud leggen en de wijn vast maar wat laten ademen.

Een mens moet ergens beginnen.

:-(

Het was weer niet eerlijk hoor.
Weet u wat Rem en Kyl gisteravond hier thuis hebben gegeten?
Dit: image

Ik bedoel maar even.
En wat at ik?
Nassi van het ziekenhuis:-(
En alles was natuurlijk weer op toen ik gisteravond thuis kwam.

Vorige week aten ze tijdens mijn avonddienst dit:
image

En de week er voor deze:
image

In week 45 had ik dit ook al gemist:
image

Van deze heb ik trouwens ook alleen maar de foto’s mogen zien:
image

image

image

Eten ze bij u thuis ook altijd expres hele lekkere dingen, nét als u er niet bent?image
imageimage

‘Rouwen voor Dummies’ en aanverwante zaken

Ik heb eigenlijk geen zin om weer te moeten schrijven dat het niet zo lekker gaat, maar als ik dat niet zou schrijven zou ik liegen dat ik barst.
Ik loop gewoon emotioneel gezien gewoon een beetje op mijn tenen. Nu niet denken dat ik de hele dag loop te janken of zo, dat doe ik helemaal niet.
-ja, ik weet het, een flinke huilbui zou opluchten, maar dat kan ik nou eenmaal niet op bevel-.

Financieel zit het ook een beetje tegen. We hadden helemaal vergeten Kyl zijn schooljaar te betalen, mede doordat Kyl vergat zijn mails (met de rekening) daarover te lezen en door te sturen. 1200 euro armer. Verder de betaling van mijn cursus januari à 475 euro. Een rekening van mijn eigen bijdrage ziektekosten 275 euro, plus de rekening van de bedankkaartjes. Daar komt dan nog eens bij dat ik sinds begin juli voor 4 uur per week teveel uitbetaald heb gekregen, dus dat krijgt ook nog een staartje.
Tel daar bij op de sushi en de kleding die ik moest kopen om me weer wat beter te voelen 😉

Maar goed, genoeg geklaagd.
Even iets positiefs:
Wat ging er wel goed deze week:
– Ik heb zojuist de bedankkaarten eindelijk op de bus gedaan.
– Ik heb een afspraak gemaakt met het crematorium. Vrijdag half twee mag ik de asbus van mam halen. Zal wel raar zijn, deze keer zonder mam. De as van pap en zus haalden we samen.
-Ik heb pepernoten gehaald bij de bakker.
-Ik heb mijn boeken op tijd ingeleverd bij de bieb. (Daar scoor ik weer punten mee bij Rem). Was op zoek naar ‘Rouwen voor Dummies’. Hadden ze niet.
‘Overlijden voor Dummies’ bestaat trouwens wel, dat u het even weet. -Maar u kunt ook gewoon bij mij terecht met al uw vragen hoor.-
Heb nu ‘geef flow aan je leven’ meegenomen. Stond veelbelovend in de lucht springend vrouwmens voor op de kaft, dus belooft veel goeds.
image
Als het niks is heb ik nog “laten de doden ook hun hond uit?”
-ik laat het u weten-
image
En als ik daar helemaal depri van ben geworden sla ik ‘Vrouw in de rouw’ open.
image
Volgens de recensie van Aaf Brandt Corstius vol humor geschreven. Nou, kijk aan!

Goed, ik moet dan wel een beetje voortmaken want het is inmiddels alweer bijna vijf uur, dus ik moet ook maar weer eens een gezonde maaltijd gaan bouwen. Ik geloof nooit dat Rem blij wordt als ik hem weer hotdogs laat halen of Alanya laat bellen. Hutspot it will be. Met twee ballen voor Rem. Daar wordt ‘ie blij van.
-Hij is zo geduldig met me.-

Dag lieve mensen.
Tot de volgende keer.

Zakje zout

Het was een druk weekje, en dan bedoel ik met name in mijn hoofd.
Zaterdag zijn Rem en ik naar Paal 45 geweest en daarna zijn we veel langer dan gepland blijven hangen bij Club Zand.
Wijntje hier, tapas daar, u kent het vast wel.
Er was een prachtige zonsondergang.
image
Heeft u dat trouwens ook wel eens, dat u, terwijl u iemand nog nooit gezien hebt gewoon dingen over / van iemand weet?
Vaak gebeurt dat als ik op de toppen van mijn emoties zit, zoals afgelopen zaterdag natuurlijk een beetje het geval was. Ik zag op tegen zus haar verjaardag de volgende dag, en tegen de maandag daarop, Allerzielen.
Nu doe ik net alsof ik het best vaak heb, maar dat is niet zo hoor, maar soms overvalt het me gewoon.
Ik durfde het te verifiëren waardoor we ineens in een heel ander gesprek kregen.
Best bijzonder.

Zondag gewerkt.
Ik voelde me nu al totaal uitgeput, en de week moest nog beginnen.

Maandag kwam ik pas kwart voor zes thuis. Ik had half en half met Lidy (de vriendin van mijn moeder) afgesproken naar de Allerzielen mis in de kerk te gaan, maar ik zag er zo tegenop dat ik besloot thuis de kaarsjes aan te steken. En toen ik dat zei tegen Lidy voelde ik me natuurlijk weer schuldig en stond ik ineens te huilen. ‘Ach meissie, daar moet je je je toch niet schuldig om voelen!’ Dat wist ik ook wel, mam zou nooit gewild hebben dat ik mezelf voorbij zou lopen.
’s Avonds thuis met Rem en Kyl kaarsen gebrand, ook het kaarsje van pap. Ze brandden allemaal zo mooi, zo stil, zo groot en helder, maar die van pap, die won het.
image

image

Dinsdag ook gewerkt.

Woensdag voor mijn late dienst heb ik mijn functioneringsgesprek gehad. Het was een prettig gesprek dat veel langer duurde als gepland. Het gevolg was wel dat ik al moe was toen ik om vier uur eindelijk aan mijn avonddienst begon.
Zoiets vreet gewoon energie bij mij.

Gister heb ik geborreld met mijn collega’s.
Het was erg gezellig.

En nu ben ik dus een beetje uitgeblust.
Kyl heeft ‘een paar’ (lees 13 ) vrienden uitgenodigd op de veranda.
image
Rem is lekker een biertje halen met Steef.
O mensen, het is zo fijn om even lekker alleen te zijn…
Ik ga denk ik lekker lezen in bed.
Als ik bitterballen wil mag ik appen;-D

Fijn weekend allemaal.

Dag lief huis

Juli ’76.
‘Hier is het meiden. Negentien’.
Mam belt aan bij de gele voordeur.
Zus en ik kijken naar het voortuintje en dan naar elkaar.
Takken van een verwilderde heg hangen ver over het verzakte straatje met hier en daar wat paardebloemen en distels tussen de grauwe stoeptegels
De gele deur opent zich voor we er iets over kunnen zeggen.

We worden verwacht om het huis te bekijken.
Pap kon niet mee.
‘Let goed op de ligging van de achtertuin schat, dat is het belangrijkste’.

8-10-’15
Ik steek voor de laatste keer de sleutel in het slot en stap naar binnen. Het oude groene zeil met het plavuizen motief dat jarenlang onder de vloerbedekking verborgen was geweest doet me vreemd vertrouwd aan. Alsof de tijd heeft stilgestaan.
Ik loop naar binnen en leg mijn tas op de vensterbank.

Binnen is het erg donker, vies en het ruikt muf.
De deuren, muren en verwarmingsbuizen zijn rood, geel, pimpelpaars en zwart geschilderd.
De vader van het gezin zit in een rolstoel aan de tafel achter.
De vrouw is dik en stinkt naar zweet.
‘We gaan gelijkvloers wonen aan de Vondelstraat’.

Mam kijkt naar de tuindeuren met ruitjes.
Er staat gewoon een radiator voor.
Ik vind het maar gek.
‘Kunnen ze nog open?’ vraagt mama.
Ze kunnen nog open.
En de tuin ligt op het zuidwesten.



Pap was zich later rotgeschrokken.
‘Hoe heb je dit nou kunnen accepteren?’

De open haard ziet er verdrietig uit zo. Rem heeft de balken van de open haard eraf gehaald om later weer in onze eigen schouw te plaatsen. Het zijn oude balken.

‘Die balken komen nog uit …’
Pap staat op een trap en ik lig met mijn boek op mijn buik op de bank toe te kijken hoe hij de open haard maakt. Mam is boodschappen doen. We hebben net soep gegeten en naar de ‘Dik voor Mekaar show’ geluisterd.

Hij heeft een gat in het plafond gemaakt. Er gaat eerst een vuurvaste stalen pijp in. Daaromheen isolatie materiaal, en dan maakt hij weer stalen platen de schoorsteenmantel. ‘Kijk, zó doe je dat Nadda’.

Ik open de achterdeur en loop over het paadje naar buiten, naar de schuur. Gelukkig mogen we de gaten in de muur van de schuur gewoon zo laten.

We zitten met ons vieren aan tafel. Pap heeft het licht in het nachthok in de schuur aangedaan en het klepje opengedaan. Vroeger was dat het kolenhok. Vanuit dat hok kunnen ze via het gat in de muur de ren in en uit. ‘Gaan ze nou naar binnen pap?’
Het kippenhok is eindelijk klaar en gisteren hebben we Wyandotte’s gehaald bij een fokker in Westzaan.

‘Ja hoor, kijk, daar gaan ze’.
Verheugd kijken we toe hoe vier witte pluimkontjes over het trappetje het nachthok in trippelen.

De schuur is leeg.
Het geluid van de bijl zingt zachtjes na in mijn hoofd.
Ik sluit de deur en loop naar het plekje waar mijn lieve poes Porky begraven is.
‘Dag Porrek’.
Ergens diep onder de kliko ligt haar zusje. ‘Dag Poerek’.

Weer binnen ga ik via de keuken naar boven. De lange spiegel is weg.

‘Ga nou eens opzij! Ik wil ook kijken’

Er valt niets meer te dralen, niets meer te zien. 

Boven neem ik afscheid.
Dag kamer van zus, van mij, van Kyl.
Dag kamer waar ik zoveel huilde.
Dag zolder, weet je nog van die peuk?
(Sorry voor de keren dat ik als puber stomdronken over je dak gekotst heb).
Dag kamer waar ik zoveel schreef.
En ik zoveel las.
Waar ik de liefde ooit bedreef.
Droomde, wenste, vervloekte.
En waar ik afscheid voor altijd nam van mijn vader.
‘Zorg maar goed voor de nieuwe mensen lief huis’.

Beneden haal ik de sleutels van mijn bos.
Daar is de man van Parteon al.
Snel loopt hij een rondje door het huis.
‘Keurig hoor, knap werk’.

Een handtekening.
Een hand.
Een sterkte.
Een dag.
En dan trek ik de deur voor de laatste keer achter mij dicht.

38 jaar.
Ik kijk nog even achterom.
En zie ons weer staan.
Mam, Fenna en ik.                                                                       Voor die gele deur. 

Alsof het GVD gisteren was.

Opruimperikelen

De afgelopen weken zijn in sneltreinvaart voorbij gevlogen met het uitzoeken van de spulletjes. En dat is nog niet eens het meeste werk hoor, wat dacht je van eerst ruimte maken hier?

Ons huis heeft inmiddels meer weg van een antiekwinkel / museum / kerk. Maar hoe kan ik het nou over mijn hart verkrijgen om het hier totaal uit de toon vallende schilderij van J.Gr., het door mijn vader persoonlijk gebeitste beeld van Maria, het houten ‘Onze lieve Heertje’ en Jezus aan het kruis weg te doen / op zolder in een verdomhoekje te stoppen?
En dan had ik dat beeld van Maria van 1 meter beton dat van Zus was al in de tuin staan hé?!
Nou ja, wat zegeningen kunnen geen kwaad;-)
Rem houdt gelukkig wijselijk zijn mond.

Toch geeft het ook wel troost hoor, al die spulletjes om me heen. Voor het mooie kastje van zwart ebbenhout (dat mijn opa en oma ooit in hun verlovingstijd in een antiekwinkel kochten, ja, net als het kerststalletje;-) heb ik ook al een plekje bedacht.
Wordt wel een beetje vol in de woonkamer, maar nu had ik zo gedacht dat we dan maar een mooie lichte laminaatvloer moesten nemen om een en ander te compenseren. En Rem is het daar wel mee eens.
‘Maar eerst de tuin bestraten, anders beschadigd het laminaat door grind’.

Gister ben ik de hele dag bezig geweest met de kasten en lades in onze slaapkamer. Veel medicijnen terug gebracht naar de apotheek. Ook daar ruimte gecreëerd zodat het buffetkastje en het hoge ladenkastje daar ook bij kunnen. ‘T ken nét.
Ik wil het niet wegdoen, net als het antieke salontafeltje, maar dat moet maar op zolder.
Als Kyl over een paar jaar het huis uitgaat krijgen we wel weer wat ruimte.

Het voordeel van de extra kast ruimte is dat ik nu ook de brieven / tekeningen / foto’s van mijn zus netjes op kan bergen. Daar ben ik nog steeds ook niet verder mee gekomen dan de eerste grove selectie.

Vorige week maandag ben ik even op het werk geweest om me hersteld te melden. Woensdag ben ik thuis zoet geweest met het rooster november maken. Tot en met 26 september mag ik (plb)uren opnemen. Dat is wel lekker hoor. Krijg het de eerste week oktober alleen wel erg druk want op zaterdag 3 oktober moet ik de hele dag een cursus inhalen, en behalve donderdag 8 oktober (oplevering huis) werk ik alle dagen.
Maar als alles hier en in het huis van mijn ouders weer op orde is geeft dat natuurlijk wel rust in mijn hoofd. Bovendien komt (mams) super- Yvonne tegen die tijd misschien wel bij mij helpen schoonmaken. Yeehaa;-D

Straks gaan we maar weer aan de slag. Ik ga mij vandaag maar eens op de kerstversiering storten, en Rem helpen met de zware dingen tillen natuurlijk.
Kind is dan wel vrij, maar hij heeft een pittige praktijkweek achter de rug, en morgen moet hij weer gewoon werken in het restaurant, dus die laten we maar even zoveel mogelijk op zijn bedje liggen;-)

Donderdagavond was er trouwens een voorlichting over zijn lange stage. Deze stage start in januari en eindigt 19 juni. In 21 weken moeten ze 20 weken (800 uur) stage lopen. Best krap. Het plan om Kyl op Curacao stage te laten lopen hebben we dan ook maar in samenspraak met hem laten vallen. Voorheen was het 20 weken stage in 26 weken tijd, maar van een vierjarige opleiding mbo4 is het sinds Kyl daar op school zit een driejarige opleiding geworden. Ook al zouden wij dus halverwege twee weken langskomen, hij heeft daar zelf bar weinig aan omdat hij zich geen vakantie kan permitteren, want als hij ziek wordt dan zit hij. En geen 800 uur is echt geen diploma. Bovendien is er de afgelopen twee jaar zoveel in ons leven gebeurd dat het misschien beter is als hij een beetje in de buurt blijft. (Oké, niet in het minst voor mij). En zelf hoeft Kyl ook niet zo heel nodig. Dusss…
@Petra, we komen vast nog een andere keer buurten hoor!

Nou, ik hou ermee op. Snel maar eens koffie zetten voor Snurky hier naast me. Die was gister ook weer van 5.00 tot 20.00 in de weer.

Fijn weekend allemaal!
image

image

image

Bram wijkt tegenwoordig niet van mijn zijde als ik thuis ben.
Zo lief.