Later

Met de boodschappen kom ik aan bij mam.
‘Blijf maar zitten hoor!’
Veel op te ruimen valt er niet.

Vandaag gaan we samen even naar de markt om te kijken voor nieuwe fietstassen voor mijn moeder.
Ze is er helemaal een beetje nerveus van.
Ook al is het maar een kippenstukje van 200 meter wandelen, voor haar is het natuurlijk een hele trippel.
Met haar arm door de mijne gaan we op pad.
Ze is zo teer, zo breekbaar.
Zo klein en zo kwetsbaar.

Ik merk al snel dat haar conditie achteruit is gegaan sinds onze dagelijkse flaneersessies op de Spaanse boulevard in april.
‘Gaat het wel mam?’

We besluiten eerst de belangrijkste zaken maar bij elkaar te scharrelen bij de drogist. Daarna wil ze direct door naar het laatste pad.
De fietstassen man is vast op vakantie. We zien hem tenminste nergens.
Maar zoeken doen we ook niet echt.
‘Zullen we anders eerst even wat drinken bij Linksaf Narda?’

Tevreden neemt mam plaats in het zonnetje.
Als we achter ons drankje zitten rijdt er een hoogblonde vrouw in een kleine scootmobiel voorbij.
‘Kijk mam, zo eentje bedoel ik nou!’
Zelfs mam moet toegeven dat het best een leukertje is.
Knalrood, hoogglans en met een kek mandje voorop.
‘Ik weet het niet hoor, ik ben nog zo jong’.
‘Maar je krijgt er zoveel vrijheid mee terug mam, een stukje onafhankelijkheid’.
Dat fietsen dat wordt niets meer van de herfst.
Zelf weet ze dat ook heus wel.
‘Laat me eerst nog maar even wennen aan het idee’.

Als we weer thuis zijn gaan we nog even lekker in de tuin zitten.
De schuur is vreemd leeg.
Zondag heeft Rem een hoop uitgezocht met hier en daar een aanwijzing van mam die in haar tuinstoel nauwlettend in de gaten hield wat er op de hoop ging.
‘Hij gooide bijna mijn puzzelplankje weg!’
En gister kwam dan het Grof-vuil.

‘De oude fiets van je vader was trouwens zo weg’. Mijn vader bewaarde veel.
Zo niet alles.
Netjes, opgeborgen achter de houten luiken op zolder, of tegen de dakspanten in de schuur.
Ledikantjes, oude tafelbladen.
Hij wist het allemaal zo te vinden. Oude tassen, schoenen, leerboeken.
‘Zonde! Dat is nog helemaal heel hoor!’
Oorlogskind.

Mam is erg blij met de ‘zee van ruimte’ in de schuur.
‘Nu kan ik tenminste mijn kont fiets weer keren’.
Rem heeft zelfs het parasol voetje gevonden.

Over pap zijn kleding hebben we al een tijdje terug besloten deze vooralsnog te laten hangen.
Zijn sokken lagen zo keurig in het mandje.
De zakdoeken zo netjes gestreken op de plank.
We konden het niet.
Wilden het niet.
Waarom zouden we ook?
‘Dat komt wel mam, laat maar. Dat doe ik wel. Later’.

‘Nog een roseetje Narda? Toe, dan is hij leeg’. Ze heeft het miniflesje al leeggegoten in mijn glas.
‘Nog heel even dan hoor mam’.

Ik snoei nog een roos en
verplaats -stoïcijns- nog een pot, terwijl de mengeling van onmeetbare liefde en oneindig verdriet zich weer aan alle kanten overspoelt als ik door het zoveelste vernuftig gespannen ijzerdraadje knip.

Dan laat ik haar weer alleen.

Advertenties

Hollands blog

Kijk.
Moddervet ben ik natuurlijk niet.
Bovendien ben ik al aardig op weg naar de vijftig, dus ‘Duh!’ Wat wil ik?
Lief is ook niet dat je zegt echt moddervet.
Maar samen zijn we toch al gauw zo’n 20 kilo aangekomen sinds we gestopt zijn met roken.
En het sporten schiet er ook al zo bij in:
Terrasjes weer!
-Moet je net bij ons zijn.
Bbq’weer!
-Count us in!
En gefrituurde inktvisringetjes passen natuurlijk veel beter bij de zomer dan die spinazie met die droge kipfilet.
Zeg nou zelf?
Of Gamba’s ‘Pil Pil’.
-met stokbrood en een dikke laag aouli
om maar wat te noemen.

Dit alles ook nog onder het mom van:
‘Gezellig, pluk de dag’
En/of:
‘Oma moet aankomen!’
-Meestal is beiden wel van toepassing.

Een en ander wordt natuurlijk -gezellig!-weg geslobberd met een fruitig roseetje dan wel fris pilsje.

Ondertussen komt de weegschaal van mam nog steeds niet verder dan de 42 kilo grens.
“En een half hoor Narda!!!”
-En een half.

Nee, roken doen we niet meer.
In september zijn we twee jaar gestopt.
Soms mis ik het.
Ai-ai-ai!
Meestal missen we het dan net toevallig samen.
Nemen we gewoon een toostje.
Een pittig worstje
Een hartig kaasje.
Chips.
Nootjes.
Vanille-ijs met aardbeien en slagroom.
-En zo-

De weersvoorspellingen blijven voorlopig mooi.
Tja.

Waar je de mosterd haalt…

Donderdag.
Met vriendinnetje Karin op de fiets naar de Zaanse Schans.
Karin heb ik leren kennen tijdens de zwangerschapsgym. Lag toevallig naast me in strakke tijger legging. Klikte direct. Het leukste aan Karin is dat ze heel makkelijk is. Steef ook. Steef is haar man. Kinderen zijn trouwens ook stront makkelijk. Kan ook niet anders.
Geen omkijken naar. Vorig jaar nog vloog Sabine in haar eentje (net 16) naar een vriendinnetje in Frankrijk. Met een overstap in Düsseldorf. Geen enkel probleem. Als ik Karin voorstel om morgen samen voor een weekje naar Tuka-Taka land te vliegen zal ze misschien hooguit vragen of het misschien ook overmorgen kan. Ik bedoel maar.
Overal voor te porren.
Nooit wat te zeuren.

Maar goed, ik dwaal af….
Moest eerst half uur bijkomen met cola+ijs op luxe loungeset van Kaar in Wormerveer Zuid voor ik verder kon.
Via Wormer over het dijkje naar de Schans gefietst. Van molen zonder wieken waar vriendinnetje van Jouri woont wat foto’s geschoten. Vielen helemaal niet op tussen Japanners.

20140725-122808.jpg
Fietsen vervolgens bij kaasboerderij tegen hek geparkeerd. Proeverij was vandaag beetje minnetjes. Ons Engels trouwens ook.
Besloten koop nieuwe mosterd derhalve maar uit te stellen tot na de rosé.

Schattige rode lakklompjes gepast. Impuls aankoop kunnen bedwingen. Waren immers op zoek naar boeren blonde vlechten voor Karin. Hadden ze weer niet. Meisje van de bediening op het terras trouwens wel. Impuls wederom weerstaan. Ook nadat ze de rekening bracht.

20140725-122923.jpg

Daarna gezellig in klompboot geklommen met Kaar. Leek me leukere foto voor FB dan die geamputeerde molen. Vertrouwd uitziende Italiaanse toeriste bood aan leuke foto te maken.
-Hadden misschien toch beter jappannertje kunnen nemen-

20140725-123014.jpg
Bij kaasboerderij wederom de bordjes kaas gecontroleerd. Uiteindelijk keuze gevallen op
Peppadew en de mosterd dille dip. Laatste potje gelijk maar half opgevroten bij ons kaasplankje op terras van d’ Vijf Broers aan de overkant van de Schans. Stond straf windje….

20140725-123232.jpg

Binnendoor terug gefietst over de dijk. Slingert natuurlijk al van zichzelf. Kwam niet door ons.
Moesten wel even uitrusten bij de Bataaf.
Zelf maar weer foto genomen…

20140725-123409.jpg

Rem stond thuis gelukkig al te koken.
Hij was natuurlijk heel erg blij met de nieuwe mosterd.
;-D

Gedachten over de wereld vandaag de dag

We doen zo ons best om alles om ons heen te organiseren.
Ons leven
Onze vrije tijd.
Onze normen en waarden.

Alles netjes
Zoals het hoort.
Het huis
de tuin
de caravan
of de boot.

We hebben dokters.
Een tandarts.
Een ziektenkostenverzekering.
En de veronicagids op de dinsdag op de mat.

Als het donker wordt
doen we het licht aan.
Als het koud is
de verwarming.
Als we iets omhoog gooien
komt het weer neer.
En het recht,
ja
het Recht zal altijd zegevieren.

Zo hebben we het afgesproken.
En daarom, alleen daarom werkt het.
We hebben onze wereld samen gecreëerd.
Onze wereld vol zekerheden.
Vol schijn zekerheden.
Want dat zijn het natuurlijk.
Al wilden we het liefst nog heel lang onze ogen blijven sluiten.

En nu het onze ‘eigen’ doden zijn weten we het ineens niet meer.
Ineens staat onze wereld op zijn kop.
Chaos!
Ineens zien we onze zekerheden voor onze ogen verdwijnen in het drijfzand.
Onze normen
Onze waarden.
Onze afspraken.
We raken in de war.
Roepen maar wat om de schijn van controle op te houden.
Voor elkaar.
Voor onszelf.
Roepen om actie
om redelijkheid
om eerlijkheid
om recht.
-Dachten we dan werkelijk?
Werkelijk
dat onze wereld in het echt ook bestond?-

Snappen we het dan niet?
Het is nog steeds dezelfde wereld als vorige week waarin we leven.
Die wereld was altijd al verdomde echt.
Maar nu zijn WIJ geraakt.
En wel tot in het diepst in de ziel van onze samenleving.

Ik ben bang
voor voorbarige conclusies
en ondoordachte daden
Bang voor censuur.
Bang voor paniek
en voor hetzes.

Wordt wakker!
Niet zij,
maar
wij waren het!
Wij,
die in een door ons zelf gecreëerde droomwereld leefden.

Ja.
Heus.
Werkelijk.
Moet ik je knijpen?

Deze nachtmerrie bestaat echt.

Snappen jullie het nog?

Het was niet mijn beste week.
Wat mijn hum betreft dan.
Soms kun je dat wel eens hebben.
Gewoon:
Dat je niets kunt hebben.
Dat je boos bent, omdat je boos bent.
Boos op zus.
En dus:
Boos op mezelf.
‘Ze kan er niets aan doen.
Zo was ze nooit’.

Dat je het gevoel heb dat ‘iedereen’ maar wat van je wil.
Dat je ‘alles’ maar altijd moet regelen.

Ondertussen regelt Rem zeker de helft.
In stilte.
Op de achtergrond.
-Hij mag dan van een pilsje houden, ik zou hem voor geen goud willen ruilen.
No. way!-

Zo heeft hij vandaag
-de stang van de draaier van mams zonnescherm zo verbouwd dat ze hem nu zelf weer kan bedienen.
Lasje hier, dingetje daar.
Waar heb ik dat toch meer gezien;-)

-Kyls boeken voor het tweede jaar besteld.

-Rustig en vriendelijk weer in orde gemaakt dat de Wehkamp de bestelde wasmachine voor zus Nu morgen Wel 200 km verderop zal bezorgen.
(Boy was I mad aan de telefoon toen die vrouw zei dat ik dan maar gewoon een ander merk moest bestellen, want deze was nu uitverkocht. Hij reed notabene net de straat uit. We wisten zeker dat wij SAMEN het goede bezorg adres hadden ingevuld)

Nou ja, je kent ze vast wel dat soort dagen.
Ze horen erbij.
Gelukkig waren er ook leuke dingen:
Kyl is in 1 keer geslaagd voor zijn theorie (auto). Zo fijn voor hem.
Hij heeft vandaag lekker gevaren met Roel en een vriendin. Heerlijk dat ze daar zo van kunnen genieten. Funtube mee, en lekker zwemmen in de Ham. Leuk.

Zelf heb ik vandaag het vogelbadje bij mijn moeder weer in ere hersteld. Ben er wel een stief uurtje mee bezig geweest maar het gaf me een heel goed gevoel. Blijft raar om de klusjes te doen die mijn vader altijd deed. Mijn moeder heeft daar helemaal geen benul van hoe hij dat soort dingen deed.
Vaak wordt het het me gaandeweg op een of andere manier wel duidelijk. Ik heb dezelfde logica als hem denk ik. Daarna nog even samen met mam en een rosé in stilte genoten van het gekabbel van het water.
Brood voor de vogeltjes had ze natuurlijk niet.

Ach,
Van die dagen.
Gewoon.
Dat je er niets meer van snapt.
Van ziekte.
Van dood.
Van oorlog.
Van wat er allemaal in de wereld gebeurt.

Thuis Binkje maar gedoucht.
Beetje getuttelt bij de beestjes.
Wat moet je anders?
Huilen?
Maaltijd salade gemaakt.
Morgen komt Rem uit de nacht.
Gaan we samen lekker varen.
De boodschapjes zijn al gedaan.

Weet je?
Misschien is het wel helemaal geen woede.
Misschien is het wel gewoon verdriet.
Die twee haal ik weleens door elkaar.

Net zoals zoveel andere mensen nu. Op dit moment.
Op deze aarde.

20140718-224620.jpg

20140718-224650.jpg

20140718-224741.jpg