Over mijn jubileum, Niemandskinderen, Lies, een hele leuke date met lls en de voortgang vd renovatiewerken.

De eerste maand zit er gelukkig alweer op. Wat mij betreft mogen ze die hele januarimaand skippen hoor. Natuurlijk waren er ook leuke dingen zoals mijn 25 jarig werkjubileum vorige week. Ik vierde het samen met drie collega’s van de afdeling. Om half vier kwam de taxi voorrijden om ons (mijn peettante, een nichtje, Kylian en mij) naar Amsterdam te brengen. Wat een luxe hé! Tijdens de receptie werden we ook ontzettend verwend met cadeautjes, knuffels en mooie warme woorden tijdens de speeches. (Alleen dat ik ‘eigenwijs’ ben, daar ben ik het natuurlijk helemaal niet mee eens: Ík?) Helaas had de receptie nogal een abrupt einde doordat er iemand was flauwgevallen op de harde tegels. Gelukkig liep dat verder allemaal met een sisser af.

Ook was het heel erg leuk om Lls weer te zien afgelopen vrijdag. In tegenstelling tot de keer ervoor was het nu heel erg gezellig en ontspannen. Ik vind hem gewoon zo leuk, ik voel me net een verliefde puber als ik bij hem ben. -En zo gedraag ik me helaas ook.- Hij bracht me heel lief weer thuis.

-Heb me trouwens voorgenomen om dit jaar niet mee aan Tournée Minérale dit jaar. De uitdaging zit hem voor mij meer in het maat houden. De wijn helemaal laten staan is geen enkel probleem voor me!-

Over grenzen bewaken gesproken: Nav mijn vorige blogs heb ik afgelopen week een boek gelezen van Carolien Roodvoets: ‘Niemandskinderen’. Het gaat over de gevolgen van een onveilige jeugd. Ik vond het erg verhelderend en soms ook enorm confronterend en pijnlijk.

-Tijdens mijn zwangerschap had ik me ook al een poosje verdiept in overleving strategieën en familie opstellingen, ik was dat bewuste boek toevallig in de bieb tegen gekomen toen ik alles wat los en vast zat las over opvoeding (ik was nogal onzeker hoe ik dat in mijn eentje aan moest pakken)-

In ieder geval heeft het boek ‘Niemandskinderen’ voor mij weer wat meer licht op de zaak geworpen. Of dat nu goed nieuws is dat is een tweede. Ik neig er nu toch meer toe om te geloven dat de oorzaak van Zus haar omslag in karakter grotendeels is veroorzaakt door het wegcijferen, het verloochenen van haar Zelf: haar identiteit en authenticiteit.

Er zijn verder bepaalde dingen die ik misschien een beetje verdrongen heb die aan mij beginnen te knagen. Ik ben dus nu van plan om over een poosje gewoon, even een beetje bij te praten met M1 en M2, haar exen. Gewoon eens even kijken of sommige beelden kloppen met wat ze aan hen heeft verteld. -Als ze dat al gedaan heeft.-Ik kan het niet laten rusten.

Afgelopen zaterdag was trouwens ook erg leuk. In juli hadden Rem en ik al kaartjes gekocht voor Eric van Souers in ‘t Spant. Alvast een cadeautje voor mijn schoonmoeder Lies haar verjaardag. En dat was dus afgelopen zaterdag. Vooraf met z’n drietjes een hapje gegeten, erg gezellig. Het deed me goed te horen dat Lies mij nog steeds tot de familie schaart en dat ik nog steeds welkom zal zijn.

Eric was leuk / mooi. Zat alleen natuurlijk weer achter een giraf met olifantenoren, verneukeratief voor mijn nek. Rem had nog heel galant gevraagd of ik wilde wisselen, stom-stom-stom van me.

 

Vandaag ben ik dus lekker een dagje vrij, Kylian doet als hij uit zijn werk kimt de boodschappen (hij heeft nl. ons Up!je mee, voor wat, hoort wat). Dus nu wasjes draaien, nageltjes doen, roeien, beginners work-out, nog iets verstellen en dan gezellig in bad (met mijn cellulitis roller).

 

Fijne dag nog!

 

 

 

 

Advertenties

Beetje lucht erin

Zo.

Laten we het eens over een andere boeg gooien. Alleen maar ellende, daar schieten we ook niets mee op. Nou ja, natuurlijk is het wel heel belangrijk voor me, maar je moet jezelf er natuurlijk niet in gaan verliezen.

Dus weer even afstand nemen.

Ik geloof dat als je af en toe een zetje krijgt (zeg maar Zet door het lezen van het manuscript) de verwerking vanzelf in je onderbewuste verder gaat, ook al houd je je er niet bewust mee bezig. Je zou gek worden als je er de hele tijd mee bezig zou zijn.

Vandaag een lekker dagje gehad.

Rem moest voor de eerste keer les geven en dat is hartstikke goed gegaan. Hij ging rechtstreeks door naar B. Het is geloof ik dik aan tussen die twee. Ik vind het eigenlijk wel heel erg fijn dat ik veel alleen thuis ben. Geen stress.

Hoewel ik het echt jammer vind dat ik lls niet meer zie, gaat het verder best goed met me. Wat ik vanmorgen vertelde is natuurlijk al heel erg oud nieuws voor mijzelf, ik heb dat allemaal allang verwerkt en zo. Dus geen medelijden met mij of zo hoor, ik ben nog steeds dezelfde nuchtere en doorgaans opgewekte vrouw.

Januari en februari zijn altijd van die maanden dat ik ineens gezond wil doen en zo. Kent u dat?

Ik heb twee weken terug dus mijn roeimachine maar weer voor de dag gehaald. Iedere dag roei ik een kwartiertje en daarna doe ik nog een beginners work-out, train ik mijn buikspieren en heb ik mezelf op een eiwitrijk/koolhydraatarm dieet gezet. Nog vijf dagen to go voor ons werkjubileum donderdag.

Met de drooglegging gaat het trouwens ook goed. Vorige week wel twee wijntjes gedronken in het restaurant bij Kyl maar dat heerlijke eten vroeg er ook gewoon om!

Verder mis ik het eigenlijk niet eens. Slapen gaat ietsje beter nu maar niet veel.

Wel, ik hoop dat ik na mijn vorige twee blogjes nu weer een beetje lucht aan mijn blog heb kunnen geven. Verwijderen wil ik ze niet.

Het maakt gewoon allemaal deel uit van mijn verleden, en dat heeft me gevormd tot wie ik nu ben.

En volgens mijzelf ben ik best oké;-)

Vergevingsgezind of gewoon geen grenzen kunnen stellen?

‘Hoe kan het dat jij zo vergevingsgezind bent?’Dat vroeg Lls ook nog vorige week.En daar denk ik dus ook de hele week al over na.

In mijn vorig blogje schreef ik al dat ik vroeger niet echt met de paplepel heb binnengekregen hoe je op een rustige manier met elkaar meningsverschillen uit praat. Mijn vaders woord was gewoon wet. Ook al had hij honderd keer ongelijk: als hij zei dat wit zwart was dan was dat zo. ‘Punt uit!’

Ik heb ook nooit het voorbeeld gehad van een moeder die haar grenzen duidelijk stelde door enige consequenties te verbinden aan de rare acties van mijn vader. Later vertelde ze mij eens dat ze dat wel degelijk deed, later, als wij er niet meer bij waren. Soms kreeg ik inderdaad wel eens een ‘sorry, ik had me niet zo moeten laten gaan, maar jij….’

Vanuit mijn vader volgden er natuurlijk wel degelijk consequenties als ik over zijn grenzen was gegaan. Ik zat nogal in zijn allergie, dus dat was snel. Zonder eten naar bed was nog wel de mildste consequentie…

Ik denk niet eens dat het (verbale) geweld mij het meest heeft gefrustreerd. Eerder de onmogelijkheid voor mijn visie en mening op te mogen komen.Het is heel moeilijk om als puber wit wit te blijven vinden als er een overtuigd en de andere twee zachtjes en gedwee beamen dat het zwart is. Probeer dan maar eens bij je geloof te blijven.

 

(Heftig!!) citaat uit manuscript Ex:

“Ik kwam thuis uit mijn werk en trof hartverscheurende taferelen aan. Fenna onder een deken op de bank. Fenna compleet onderuit gezakt in een stoel. Fenna die, liggend op bed, zichzelf  met verkrampte vuisten geluidloos schreeuwend tegen het hoofd stompte. Een wanhopige poging om diepgevoelde boosheid en onmetelijk verdriet het hoofd te bieden. Pure ellende straalde van haar af. Leek in haar mooie gezicht gekerfd. Een pijnlijke, voor mij niet te bevatten, echo in het hier en nu van alles overschrijdende ervaringen uit haar verleden.”

Op een middag, toen ik veertien of vijftien was had ik wel mijn grens bepaald. Best triest. En toch hield ik van hem.

Later, als ik in mijn latere relaties ruzie had kreeg ik nog steeds de schuld van mijn vader. Maakte niet uit wat er gebeurd was, het was altijd mijn schuld volgens hem. En mijn moeder zei dan vervolgens:

‘Ach kind, boos zijn mag best even maar je moet niet boos blijven. Je moet vergeven. Iedereen maakt fouten, jij ook’.

Mijn grenzen werden vroeger thuis dus niet zo gerespecteerd. Ik heb vroeger thuis nooit echt geleerd om mijn grenzen op een vriendelijke manier aan te geven.

En ook nu heb ik daar nog steeds veel moeite mee. Daardoor laat ik mensen te vaak over mijn grenzen gaan. En ja, dan brul ik misschien wel, maar ondertussen verbind ik daar geen enkele consequentie aan. Niet echt effectief dus!!

Ook zie ik soms niet duidelijk de grenzen van anderen. Mijn grenzen (wat ik accepteer) liggen nl. veel hoger dan bij veel andere mensen. Ik ben zoveel gewend, maar anderen misschien niet en dat vergeet ik wel eens. Dan denk ik : ‘Ben je hier nou echt verdrietig / boos om?’ Dat is ook niet oké.

-En nee, ik heb echt geen stoornis uit het autisme spectrum. Maar ben wel opgevoed door iemand die waarschijnlijk wel een vorm van autisme had.-

Maar goed, genoeg hierover voor vandaag. Tijd voor de actie modus.

Morgen hoef ik lekker niets en kom ik even bij jullie lezen. -Mijn hoofd heeft er steeds gewoon geen ruimte voor, sorry!-

Fijn weekend allemaal lieve mensen😘

 

 

De storm in mij

We zaten op de Dam in Zaandam Lls en ik. Bij de Mailcompany om precies te zijn. In de serre, rechts in het hoekje als u het echt wilt weten. We waren nl. alweer een poosje on Apping terms en ik wilde wel eens weten hoe het ervoor stond.

Nadat ik achtereenvolgens onder het genot van een glas water en een zwarte koffie de vele beren op zijn weg een kopje kleiner had proberen te maken viel uiteindelijk het verdict terwijl ik de laatste slokken van mijn muntthee nuttigde. De beren hadden gewonnen.

Later, dezelfde middag thuis, kreeg ik een app van Ex (van Zus, de vader van Neef).

‘Ik kom even niet verder met het manuscript. Zou je het willen lezen?’

Ex is al jaren bezig aan een boek. Zus wist daar ook van. Kort door de bocht gaat het manuscript over het hoe, het waarom en uiteindelijk over het overwinnen van zijn verslavingen. Het was de eerste keer dat ik het onder ogen kreeg.

‘Ik kan ook een fictieve naam voor Fenna verzinnen als je dat liever hebt?’

Ik begon direct te lezen.

Zeer treffend en realistisch vertelt hij zonder enige schroom over hoe hij Zus leerde kennen. Het is alsof ik erbij ben als hij beschrijft hoe ze samen steeds weer cocaïne gebruiken terwijl Neef in zijn bedje ernaast ligt te slapen. Hij schrijft over Lowlands, waar Zus uiteindelijk na twee nachten speed en cocaïnegebruik zonder slaap uiteindelijk in elkaar stort, en door een ambulance naar de EHBO wordt gebracht.

En nog veel meer. Het waren geen incidenten.Ik wist het toen al. Voelde het tot diep in mijn botten.Ze heeft me nooit voor de gek kunnen houden ondanks alle keren dat ik door haar, en door mijn ouders en Ex voor leugenaar werd uitgemaakt.

Ondanks het verdriet tijdens het lezen voelde ik mij ook eindelijk erkent. Eindelijk had ik de volledige bekentenis zwart op wit. Erkent, maar ook boos. Boos en ook verdrietig. Onmachtig en heel klein. En bovenal schuldig.

Had ik het kunnen voorkomen?

Had ik maar toen…die ene dag…dat ene moment…die ene keer. Veel viel alsnog op zijn plaats.

Ik was natuurlijk haar vijand.

Iedereen die een verslaafde van zijn drugs wil afhouden wordt gezien als de vijand.

Ik denk dat Rem en ik de enige waren die haar probeerden te stoppen. Ik heb haar die keer toen ze net ontslagen was uit Heliomare bij haar schouders gepakt en door elkaar geschud:

“Je kan niet terug naar Winschoten, je moet hier blijven anders kan ik je niet meer helpen! Je moet, je móét Fen voor je kind”.

Radeloos was ik. Je kijkt ernaar en je kunt niets doen.

Mijn Zus.Mijn perfecte wijze zus.Knappe zus.Grappige zus.Sterke zus.Het perfecte kind.De perfecte dochter.De wijze.De verstandige.De redder.De vredestichter.

En ik maar roepen:‘Dit pik je toch gewoon niet Fen?’

‘Mam, kom nou eens voor jezelf op!’

‘Dit is toch niet normaal wat hier gebeurd!?’

Zij susten.Ik vocht.Verbaal.Voor mijn rechten als kind, en later als puber.Gewone rechten om bijvoorbeeld langer dan twee minuten warm te mogen douchen.Of een broodje kaas te mogen smeren als ik na een training honger had.Dat soort dingen.Maar ook voor mijn moeder en mijn Zus kwam ik op.En soms zelfs letterlijk voor mijn vrijheid. Mijn vader was vaak zo onrechtvaardig. De ruzies hadden niets tot weinig te maken met wat ik (of Fenna of mijn moeder) had gedaan. Het was meestal gewoon afreageren. Ik heb geloof ik al eens verteld dat ik vermoed dat er autisme in het spel was. Daar raak ik steeds meer van overtuigd. De huisarts (dr. Spruitje) geloofde daar ook wel in toen ik dat met hem besprak.

Het maakt het makkelijker voor me om het te begrijpen.Te vergeven.

Op mijn vijftiende besloot ik dat ik het niet meer kon pikken zonder eronderdoor te gaan en op een middag toen ik wist dat mijn vader uit zijn werk nog een ‘appeltje’ met mij te schillen had besloot ik dat ik me nooit meer  door wie dan ook te laten slaan.

‘Fenna werd ingehaald door demonen uit het verleden’, schrijft Ex even verder.Dat wil ik heus wel geloven.Na de geboorte van Neef belandde Zus nl. in een post-natale depressie.

Het opkomen en vechten voor mezelf is misschien uiteindelijk wel mijn redding geweest. Ik bleef trouw aan mijzelf. Congruent met mijn gevoel.Trouw aan mijn eigen normen en waarden. Normen en waarden die ik uit boeken haalde zoals: ‘Niet morgen maar nu’.Of overnam van andere volwassenen en vrienden en vriendinnen.

En toch hield ik ondanks alle ruzies tegelijkertijd zielsveel van mijn ouders .

Zij zijn nu dood.

Alledrie.

Kanker.

Eetstoornis.

Alcohol.

Drugs.

Ik vraag me wel eens af hoe dat gegaan moet zijn. Dat weerzien tussen hen. Als er al zoiets als het hiernamaals bestaat. Hoe zouden ze nu over mij denken?Zouden ze het accepteren dat ik dit over ze schrijf?

Het doet niet meer ter zake.

Tja, de hemel. Ik weet het niet.

Zal ik ze ooit nog zien? Zus geloofde in reïncarnatie.

-Ik mag toch hopen dat ik dit niet allemaal nog een keer hoef ‘uit te werken’. –

Ik geloof in het leven.

In mijn eigen kracht.

Mijn eigen beoordelingsvermogen.

En in de liefde.

Bovenal in de liefde!

Ik heb al zoveel meegemaakt ondertussen in mijn leven.

Boos blijven heeft geen zin.

Vergeven wel.

Door vergeven kun je verder leven. Kun je de pijn los laten.

Niemand is foutloos.

Er waren naast de trieste ook mooie dingen.

Ik sta nog.

Leef nog.

Volgens kenners heb ik ze nog allemaal nog heel goed op een rij.

Ik ben nou eenmaal helaas niet opgegroeid in een gezin waar men gezamenlijk aan de tafel de twistpunten netjes leerde beargumenteren. Dat is een groot gebrek in mijn opvoeding geweest en hoe hard ik er ook mijn best voor doe, dat helemaal verbergen lukt me gewoon moeilijk als ik echt boos ben. Meestal heeft het dan met onrecht te maken.

Ik ben in wezen zo zacht, zo mild.

Zo’n sukkel ben ik.

Wat ik allemaal niet gepikt, geslikt en vergeven heb in mijn leven.

Tja.

Gewoon doorroeien maar weer.

Recht door het hart van de zoveelste storm.

Trotseren die golven.

Recht houden die boot.

En dan Ooit, ooit, -zolang ik niet verzuip- kom ik heus wel terecht in rustig kabbelend vaarwater.

Blauw, helder, vriendelijk.

Met een gezellig, vrolijk en warm zonnetje erboven. En misschien een lieve man die op mij wacht aan de waterkant.

Gewoon dus een kwestie dus van nog effe tandjes op elkaar en door roeien Nar!

-Van-je één -twee-drie-vier!-—je komt er wel!-

Vier jaar pap …

10 januari 2014

Vier jaar alweer pap.

Ik vond je zo dapper.

Het afscheid dat je beneden van je kleinzoons nam moet een van de moeilijkste dingen in je leven zijn geweest.

De dood kent geen weg terug.

De dood is een enkele reis.

Van de dagen voorafgaand aan jouw dood zal mij de liefde tussen jou en mam het meest blijven bijstaan.

Een hand door haar haar.

Een vinger over haar wang.

Jullie afscheid boven op bed.

Alles getuigde van zoveel liefde tussen jullie.

Je was geen makkelijke man pap, maar ondanks dat hield mam zoveel van je, zo onvoorwaardelijk veel.

Uiteindelijk draait het toch ook allemaal om de liefde hé pap?!

Ja, ik mis je.

Jullie.

Maar ik ben wel blij dat jullie samen zijn.

En met Fenna en alle anderen.

Felle pijn en verdriet maakt meer en meer plaats voor berusting.

Hoe het verder gaat?

Met mij gaat het wel goed hoor pap.

Ben nu op de goede weg om mijn leven weer op de rails te zetten.

De wijn blijft tot de 25-ste onder de kurk, mijn sportkleding heb ik inmiddels uit de donkerste regionen van mijn kast opgediept en de afspraak bij de scheidingsadviseur is gemaakt.

Met Kyl gaat het ook goed. Vrijdag gaan Karin en ik proef dineren in ‘zijn’ restaurant. De echte opening is begin februari. Hij mag trouwens ook weer drie weken op het huis en de auto van M. passen in Vinkeveen, dus hij is in zijn hummetje.

Verder weinig nieuws.

De liefde staat t.n.o. in de vriezer geloof ik.

Ik brandt nu trouwens dat kaarsje met jouw naam erop van je wat mam en ik toen in de kerk kregen op Allerzielen.

Ik kan dat toch ook niet eeuwig blijven bewaren? Het papieren kruisje vatte net wel flink vlam, daar had je vast wat van gevonden;-)

Heb het weer keurig geblust hoor.

Tja pap, je kaarsje.

Julio Iglesias.

Gedachten.

Een brief.

Dichter bij dan dit kan ik je niet meer krijgen helaas.

Dag lieve pap.

Een hele dikke kus en knuffel voor jullie van mij.