Uniek: 5 sleutels!

‘Goedemiddag NS afdeling verloren voorwerpen u spreekt met Max. Waarmee kan ik u van dienst zijn?’
‘Goedemiddag Max. Je spreekt met Narda. Ik heb mijn sleutels laten liggen op de stoelzitting in de trein’.
‘Oeh, da’s heel vervelend mevrouw. Om hoeveel sleutels gaat het?’
‘Nou, het is best een bos hoor, er zit van alles aan. Er hangt ook zo’n zwart etuitje aan waar je wat kleingeld in kan doen weet je wel?’
‘En hoeveel sleutels zegt u?’
‘O dat weet ik niet precies…stuk of vier, vijf misschien? Er zit ook een oude koperen brandweerknoop van mijn vader aan. Die had mijn zusje altijd aan haar bos’.
‘Kunnen het ook zes sleutels zijn?’
‘Ja, zou ook best kunnen hoor Max. Een van de sleutels is een volkswagensleutel en eentje heeft een geel hulsje’.
‘Maar ook drie of zeven?’
‘Ja, kan best. Er hangen ook van die gelukskraaltjes aan. Die heb ik ooit met kerst gehad van mijn zusje’.
‘Acht?’
‘Hm…nee dat denk ik niet hoor. O ja, en in dat etuitje zit een bewaarengel- kaartje. Dat heeft mijn zusje ooit van mij gekregen toen ze in het ziekenhuis lag na haar herseninfarct.’
‘Ja ziet u, het aantal sleutels is best belangrijk om de bos terug te vinden. Wat zal ik invullen?’
‘Doe maar tussen de vier en acht dan Max’.
‘Goed. Moment ik kijk even….
Zouden het ook vijf sleutels geweest kunnen zijn?’
‘Ja Max, dat kan best’.
‘Dan heb ik goed nieuws voor u mevrouw.
Er is een bos met vijf sleutels gevonden!’

Advertenties

‘Kandidaten gezocht’

‘O ja Kyl, ik ga me kandidaat stellen voor de OR. Hoe vin’ je die?’
‘🤔Kandidaat voor de operatiekamers?
Wat willen ze aan je doen dan?’
‘😄Nee joh, de Ondernemingsraad bedoel ik’.

‘Wacht, ik lees de mail erover wel even aan voor…’

(Bladiebla….)
…Naast de reguliere vrijstelling voor OR-werkzaamheden heeft een lid ook nog recht op minimaal 5 scholingsdagen per jaar. De eerste scholing vindt plaats op woensdag 12 september a.s

‘😃Hé, dat komt mooi uit Kyl, dan zou ik eigenlijk de nachtdienst in gaan’

Daarnaast zullen er op 29 en 30 oktober ook twee scholingsdagen (inclusief overnachting) plaatsvinden. Informatie hierover volgt t.z.t.

‘😃Hé, volgens mij heb ik dan weer nachten.’

De uitslag van de verkiezingen wordt bekendgemaakt op maandag 10 september a.s. om 15.30 uur.

‘Nou ja zeg, dat komt ook weer mooi uit Kyl. ‘s Nachts kom ik dan terug van vakantie’.

Tot slot willen we u verzoeken om het volgende te mailen naar ondernemingsraad:
-een tekst van maximaal 50 woorden (liefst 40) voor het digitale stemprogramma naar aanleiding van de vraag ‘Ik ben kandidaat voor de OR omdat…

‘Ik dan geen nachtdiensten hoef te werken🤣?’
‘😅 Nee joh, gek, hier luister:

“Ik ben kandidaat voor de OR
omdat het een kans biedt om
werkvreugde en draagkracht onder het personeel te vergroten, waardoor uiteindelijk ook op de lange termijn de optimale en veilige zorg voor onze patiënten centraal kan blíjven staan.’

‘🤔🤓🙂Klinkt wel goed mam’
‘En ik moet ook een digitale pasfoto sturen met een witte achtergrond, kijk eens hoe ik dat heb gefixt😃:”

‘😅Komt dat dan op flyers?’
‘Ja’
‘Maar mam, als je deze foto uitvergroot zie je toch allemaal witte vegen? 😂🤣’
‘🤔😁😅😂🤣’
‘Kunnen ze in ieder geval wel zien hoe knap jij met de computer om kunt gaan🤣😆😂😆😂🤣’
‘Was anders nog best moeilijk hoor Kyl😄. Kijk eerst had ik deze:

‘😂😆😂🤣😆😂🤣’
‘😄😅’
‘Het lijkt wel of je bent 😆uit- hahaha- ge- whahaha- knipt🤣😆🤣😆🤣’
En deze:

‘😆😆 Krijgt u er ook zo’n punthoofd van? Ga lekker op mij stemmen dan!?😄😂😆🤣😆😂👍’
‘😆 Kyl -whahahahou nou -whawha-whie-hie-whieh-op😆😅😂😆🤣😆🤣😂’
😂😂🤣😅🤣😂🤣😅😂🤣😅🤣😅😂🤣😅😂😂😅😂😂😂😅🤣😂😂😂😅😅😂😅😂😂😅😂😂😂😅😂😂😅😂😂😂🤣😅😅😅😅😃😃😃😅😃😅😁😁😀😀😆

‘Kreeg trouwens wel een reactie van de secretaresse OR 😁’
‘O ja, wat schreef ze😀?’

“Ik zal de foto voor nu opslaan, maar een ‘echte’ pasfoto zou beter zijn”.

🤣😂😆😆😆😊😅🤣😅😆😆😊😅🤣😅🤣😅😂😂😆😆😆😆🤣🤣😂😂😅🤣😆🤣😂😅😅😆😆😆😆😆😆🤣🤣😂🤣😂

‘ 😁😁😁 Misschien kan ik toch maar beter even een pasfoto laten maken’.
‘😅Ik zou het doen mam, het is misschien de investering waard’
🤔Hoewel…😃
Het draagt 😁 misschien wel bij aan de werkvreugde😂😅🤣’
‘Maar ja, dan word ik wéér afgewezen op mijn foto😅😅’
‘😄Ach mam, in dat geval…😆dien😆😆je😆😆😆toch 😆😆😆😆gewoon😆😆😆😆😆een klacht in🤣😆😂🤣bij de WHAHAHA🤣😂😆🤣🤣😂😆🤔🤣🤣😂🤣🤣🤣🤣🤣🤣OR!!’
‘😆😆😆😆😆😆😆😂😂😂😂😂😂🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣’

Wordt vervolgd!

Happy oester-uurtje

Zo hop je van een klipper op de Waddenzee en een kleedje onder de bomen in Alkmaar weer naar de binnentuin van the Grand in Amsterdam. Het leven hoeft echt niet saai te zijn.

Wat word ik er toch altijd blij van om met dit weer een stukje door de stad te lopen, als er tenminste niet al te veel toeristen zijn maar gister viel dat tot mijn verbazing echt reuze mee.

Vanaf het Centraal Station liep ik via de Warmoesstraat en het Oude Kerkplein naar de Oudezijds Voorburgwal waar ik met een aantal nieuwe mensen om half zes in de prachtige binnentuin bij Bridges kon genieten van de meest ver-ruk-ke-lijke oesters, wat een verwennerij.
Het was niet erg druk dus de obers bleven steeds bij ons langs komen. Ik denk dat ik er wel tien gegeten heb, Zeeuwse, Franse, de ene nog lekkerder dan de andere.
De prosecco was trouwens ook niet te versmaden, maar dat mocht ook wel hé, voor 12 euro per glas. (Gelukkig had ik er maar twee gedronken).

Het gezelschap was wederom ook weer bijzonder aangenaam. A. heeft mij veel verteld over de geschiedenis van het hotel.
Later heeft ze mij zelfs onder begeleiding van een receptioniste mij de raadzaal en de trouwzaal even mogen laten zien.
Best bijzonder.

Ook de andere mensen die ik sprak waren erg aardig. Het was echt geen een serieuze bedoening hoor, integendeel.

Heb me alweer ingeschreven voor een volgend uitje, maar dat zal dan tevens voorlopig denk ik het laatste zijn voor mijn cursus NLP en vakantie.
Wat zou het trouwens fijn zijn als ik door die cursus van mijn snelwegvrees af kom, dat zou mij weer zoveel vrijheid geven. Als ik iets stom vind aan mezelf is dat het wel. Zo ergerlijk!

Vandaag hou ik het maar even rustig. Ben nog behoorlijk moe van de nachtdiensten en mijn oesteruitje. Moet éígenlijk hier in huis ook nog best het een en ander doen. Vrijdag staat de taxateur namelijk om acht uur op mijn stoepje en het is nog steeds één grote puinhoop boven.
Soit, het is toch veel te warm om te klussen nu?
Hij kijkt er maar gewoon doorheen hoor. Ik heb voor mezelf gewoon besloten dat het ‘Not Important’ is.

Maar over wél Important gesproken: Vanmorgen vond ik het kaartje van A. terug in mijn tas:

Fijn weekend!

‘Only work…’

Nog maar één nachtje werken en dit blok van 10 diensten met alleen de zondag vrij zit erop😃
De nodige huishoudelijke klusjes deed ergens tussen de bedrijven door zodat ik afgelopen zondag iets leuks kon gaan doen, ‘Only work and no play makes Jack immers a dull boy’, een van de weinige lessen die mij bijstaan van mijn Engelse lerares Ellen.

Dus toog ik afgelopen zondag met gevulde rugzak naar een festival in Alkmaar waar ik met een aantal nieuwe mensen had afgesproken. En weer werden mijn verwachtingen overtroffen.
Mensen die ervoor open staan om nieuwe mensen te leren kennen zijn natuurlijk van nature al best sociale wezens, anders doe je zoiets gewoon niet. De meeste mensen die ik heb leren kennen hebben gewoon ook echt wat te vertellen. Reuze interessant en bovendien zijn de meesten ook geïnteresseerd in wie ik ben, waar vind je dat tegenwoordig nog😜
Naast gezellig praten keken we ook naar de verschillende optredens onder de bomen. Heel kleinschalig was het allemaal, maar juist daardoor des te intiemer en gemoedelijker.
Rond half zeven vond ik het wel mooi geweest, dus schudde ik mijn kleedje uit, pakte mijn boeltje bij elkaar en kreeg bij het afscheid nog zowaar een handkus van een leuke (voor mij veel te jonge) man met wie ik samen naar een bandje had gekeken😊
Op maar weer naar het volgende uitje😁

Bij  Kyl loopt het ook lekker.
Gister is Justin bij hem begonnen, de zoon van Rem zijn nieuwe vriendin. Hij is net als Kyl 21 en was de bijbaan die hij had zat of zo. Best grappig eigenlijk. Zou leuk zijn als dat klikt hé, zoveel familie heeft Kyl verder niet. Ook leuk voor Rem natuurlijk: als hij ooit met z’n twee stiefzonen op pad gaat kan ‘ie lekker ‘Just Kyl’ roepen. Toen onze bordeaudog Nino nog leefde riep hij eens in het Twiske: ‘NINO KYL!!’ toen de kippenvleugeltjes gaar waren.  Het werd ineens verdomd stil om ons heen.

Ik was trouwens wel een beetje pissed-off op Kyl omdat hij op zijn vrije dagen zelfs nog te beroerd was geweest om de bomvolle vuilnisbak even te legen (en dat was natuurlijk slechts het druppeltje). Ik vind het echt niet leuk om ‘n zeurmoeder te moeten zijn, maar liever nog dát dan zijn privé huissloof, kom op zeg!!
Nadat ons contact bijna twee dagen lang tot nagenoeg tot nul appjes was gereduceerd maakte hij het goed op ‘z’n mans’:

Gisterochtend heb ik kennisgemaakt met V, de lerares Nederlands/ conrector met wie ik samen de workshop ‘schrijven voor je leven’ mag gaan geven. Even voor de duidelijkheid: V. heeft hiervoor de juiste papieren, dus ik help (vooralsnog) onder supervisie van V. Het klikte goed, we zaten met een aantal belangrijke gezichtspunten redelijk op een lijn, heel belangrijk natuurlijk. In Oktober willen we gaan starten. Klinkt misschien raar omdat het ernstig zieke mensen of hun naasten betreft maar ik heb er zin in. Mooi toch als je deze mensen misschien een klein beetje kunt helpen vanuit je eigen trieste ervaringen?

Verder weinig te melden. Komend weekend ben ik lekker vrij. Denk dat ik zaterdag lekker naar het strand ga of zo, ik zie het allemaal wel.

Nu eerst nog maar even een slaappilletje erin en kijken of het lukt om nog een paar uurtjes te slapen want de drie uur slaap die ik nu heb gemaakt zijn gewoon te weinig om de nacht een beetje prettig door te komen. -Als je überhaupt al van prettig kunt spreken over nachtdienst.-

Of nee: Éérst nog maar even een ijsje eten: ‘Only work and no play😜’ U weet wel…

Bloedmaan / ‘Quod bonum est’

Steeds meer merk ik dat ik door de afgelopen vijf jaren ben veranderd. Het doet gewoon wat met je als bepaalde ‘zekerheden’ zoals je ouderlijk huis, je ouders, je zus en je huwelijk binnen een paar jaar gewoon niet meer bestaan. Bovendien speelt de overgang daarin natuurlijk ook nog een niet te verwaarlozen rol.
Ik voelde mij vaak alsof ik in het midden was gegooid van een groot zwart meer en opnieuw moest leren zwemmen terwijl ik geen flauw idee had welke kant ik op moest. Je spartelt maar wat, gaat links als de beste stuurlui dat roepen, verdwijnt een paar keer met je kop onder water, komt proestend weer boven en dan eindelijk, eindelijk zie je land in zicht. Langzamerhand krijg je de slag te pakken en groeit het geloof dat je dat land kunt bereiken. Je leert zelfs een beetje te genieten van het zwemmen, en met elke slag voel je je kracht toenemen en je zelfvertrouwen groeien. Dichter en dichter zwem je niet alleen naar vaste grond onder je voeten, maar ook naar jezelf!
Je bent sterk.
Je bent oké.
Je kunt het!

‘Waar de ene deur sluit, opent een andere’. Ik vind dat een mooi gezegde, en het klopt ook.
Mijn leven is nu anders, maar niet slechter. Een paar jaar leven met de adem van de dood in je nek is dé manier om de bijzaken van de hoofdzaken te leren onderscheiden.
Mensen maken zich zo vaak druk om niets.
Ik heb ook meer lak aan dingen. Waarom zou ik niet gewoon ergens heen gaan als ik daar zin in heb? Wie mee wil, gaat mee, zo niet: Soit, ga ik toch lekker alleen.

Zo besloot ik gister na mijn dienst naar Zandvoort aan Zee te gaan om daar naar de bloedmaan te kijken.
Hoe fijn was het om met mijn rugzak om een beetje door de branding te slenteren, zonder plan, zonder doel een beetje mijn neus achterna. Net zoals kinderen dat doen, ach kinderen zijn zo wijs.
Ik schoot hier en daar wat foto’s. Aaide een paar Bordeauxdoggen, keek naar een jongetje dat speelde in het zand, naar het verlichte cruiseschip in de verte, de volle terrassen, naar de verliefde paartjes in zee, naar de schelpen, de ondergaande zon.  En alles, àlles waar ik naar keek was gewoon goed.
Het is heerlijk om te kunnen kijken zonder een verlangen dat het anders is, beter, meer of minder. Gewoon kijken naar wat er is zonder daar verdere gedachten over te hebben.

Met een wit wijntje keek ik even later hoe de zon de lucht rood kleurde en langzaam onderging.
Ik dacht aan mijn ouders en zusje die zoveel hadden gehouden van het strand en de zee en ik voelde me dankbaar dat ik hier mocht zijn, dit alles mocht zien en kon doen.
En op zo’n moment voel ik ze gewoon, veilig opgeborgen diep in mijn hart heel dicht bij mij. Alsof ze kijken door mijn ogen en voelen door mijn huid.

Later liep ik nogmaals naar de waterkant. Ik hoopte de bloedmaan aan de nu donker kleurende hemel te kunnen ontdekken, maar de bewolking verborg haar gezicht achter een sluier. Maar het was goed zoals het was.

‘Dat ik de maan niet kan zien, betekent natuurlijk niet dat hij er ook niet ìs!’ dacht ik.

En dàt vond ik best een mooie conclusie om de avond mee af te sluiten.

Foto’s: IPhone 7, geen filters of id.