Over mijn afwijzing, een bijzonder mooi blog, NLP en de eerste tree

Bistro-setje en de truttige gansjes… ik kon ’t niet over mijn hart krijgen ze te dumpen.

Ergens las ik laatst: ‘Je hoeft niet de hele trap te zien om de eerste tree te nemen’. En ik besefte mij dat dat eigenlijk wel is wat ik wil, voor dat ik die eerste tree op stap. En meestal zie ik die trap ook wel, in de vorm van een plan A voor me, eventueel met een splitsing erin naar plan B.

Maar nu leer ik eigenlijk dat het gewoon gaan stáán op die eerste trede al gewoon een beetje een ander uitzicht geeft. Ik zie nu mogelijkheden die ik vanaf de grond nog niet zag. Er komen met dat kleine stapje dus zomaar ineens wat meer dingen binnen handbereik. Dat was best wel een eye-opener voor mij.

Nog iets:
Afgelopen week ben ik naar de voorlichtingsavond van NLP geweest, en ik ben er nu nog meer van overtuigd dat het mij zou kunnen helpen, dus ik heb mezelf -heel stoer- opgegeven voor de intensieve cursus in de eerste twee weken van mijn vakantie. De derde week kan ik bijkomen in Turkije. Ik ga op single reis, lijkt me zo leuk. Zit al weer in een Ieniemienie app-groepje met twee vrouwen die in dezelfde periode gaan. Jawel, mijn sociale leven viert hoogtij tegenwoordig!

Wat ik precies verwacht te halen uit de cursus NLP practitionar?
Ik hoop dat ik leer om wat assertiever te worden en handiger mijn grenzen kan stellen. Vaak laat ik dingen maar voortkabbelen tot het mij echt te gortig wordt en dan komt mijn mening voor een ander soms hard en bot over. Ik lijk dus assertief, maar ben dat helemaal niet zo.

Verder zal het gaan over familie opstellingen, ik ben daar erg benieuwd naar, en hoop dat stuk d.m.v. NLP af te kunnen sluiten.
Dat bot overkomen is echt iets wat ik overgenomen heb van mijn vader. Hij was soms zo ontzettend tactloos en bot. Hij besefte dat gewoon niet eens.

Daarnaast wil ik ook handvatten vinden om maat te houden. Ik vind van mezelf dat ik teveel wijn drink, (echt niet idioot veel hoor!) en daar wil ik wat mee. Daarin spelen mijn overtuigingen ook een rol. Mij is (bijna;) met de paplepel ingegeven dat wijn drinken bij gezelligheid hoort. Dat het goed voor je is. Een oplossing.
Ontspanning biedt. Een beloning is. Onbewust werkt zoiets door. Ik moet niet korte termijn denken (lekker, wijntje, gezellig+verdiend) ik moet meer lange termijn gaan leren denken.

Voor ik het vergeet:
Afgelopen week kreeg ik de reden van mijn afwijzing: Ik zat bij laatste 10 kandidaten (van de 94). Maar de andere kandidaten hadden een bredere werkervaring, dus niet alleen binnen de zorg maar ook in andere beroepsgroepen en met werkzaamheden die boven de gewone secretaresse taken uitstijgen. En dat is waar ze naar zochten.(Dit stond helaas niet in de vacaturetekst).
Denk aan maken en bewaken van budgeten, jaarverslagen, begeleiden van leerlingen, scholingsprogramma’s monitoren, presentaties houden, coachen, fondsen werven, juridische achtergrond. (Je gaat je dan toch een beetje afvragen wat de teamleider zélf allemaal aan kwaliteiten in huis heeft🤔)

Zo, u bent weer bijna helemaal op de hoogte van mijn wel en wee. Bijna ja, want ik ga u natuurlijk niet alles aan uw neus hangen.
Straks komt Rem even de wasmachine repareren (hij is weer stuk ja). Vanmiddag lekker een beetje oetelen: auto wassen, rozen snoeien, kast opruimen, beetje lezen in mijn nieuwe (NLP) bijbel…
Vanavond of morgen misschien iets afspreken met Willem. Als hij tenminste geen date heeft, want hij ligt behoorlijk goed in de markt.

Mocht u nog een hele fijne leestip willen:https://amsterdammonrovia.wordpress.com
Dit is een bijzonder mooi en leerzaam blog over het wonen en leven tussen andere culturen.
Gerlinda was mijn teamleider ten tijde van het overlijden van Fenna.
Ik vind het zeldzaam mooi om te lezen. Brengt me automatisch terug naar mijn eerste alinea: Daar zit ze dan, weer in een nieuw land waar ze helemaal opnieuw een leven moet zien op te bouwen, stap voor stap, tree voor tree.
Zij kan dat!

Fijn weekend!

Advertenties

Over verdriet dat slijt, andere vaders, vakantieplannen en een decadente zoon

Vandaag alweer de vierde vaderdag zonder bijbehorende kam / puzzelboek / geranium. Gek toch, hoe de menselijke geest zich uiteindelijk aanpast aan verlies. Je gelooft eerst niet dat het verdriet ooit zal slijten, maar toch is het waar: de tijd heelt.

Ik herinner mij het verdriet na het overlijden van mijn poes Porky nog zo goed. Nooit, nee nóóit zou ik hier nog overheen komen! Alleen al om te ervaren dat rouw uiteindelijk wél slijt zouden alle kinderen eigenlijk een huisdier moeten hebben. De rauwe, snijdende, stekende pijn die je hart verscheurt en figuurlijk  je borst in tweeën rijt maakt uiteindelijk zachtjes aan plaats voor voorzichtige, weemoedige glimlachjes bij even zo mooie herinneringen.
Ik zal morgen een kaarsje voor mijn vader branden, even luisteren naar Julio en zijn vijvertje netjes schoonmaken. -Misschien geef ik het zelfs even een nieuwe lik zwembadblauw.-

Zag trouwens mijn vader nog voor mijn geestesoog uiterst tevreden in zijn handen knijpen toen ik mijn vakantie boekte afgelopen week. ‘Gewoon doen hoor Nadda!’
Het voelde wel vreemd. En heel erg geld verkwistend. Wat natuurlijk onzin is! Ik ben al jaren niet meer langer dan een week op vakantie geweest. De laatste keer was geloof ik Turkije in 2012. In 2013 werd ik ziek, de jaren daarna stonden in het teken van het mantelzorgen en de dood en vorig jaar besloten we uit elkaar te gaan. Hoezo verspilling😁
Trouwens, ik ga ook maar net acht dagen hoor.

De overige vakantiedagen wil ik nl. gaan besteden aan een cursus NLP Practitioner Intensief. Donderdag ga ik naar de voorlichting avond. Daarna neem ik een besluit.

Thuis loopt het verder wel op rolletjes. De tuindeuren zijn vd week geschilderd, de rozen moeten worden gesnoeid en Kylian is weer terug na anderhalve week villa zitten in Vinkenveen. Hij had tegelijkertijd ook de zorg voor de terrasvegetatie van J. (u weet wel, de voormalig F&B manager aan wie hij zo’n beetje zijn huidige functie te danken heeft). Maar omdat Chef vertrokken is uit het restaurant en het tijdelijk dus rustig is had hij een week vakantie opgenomen. Was dus weer dikke pret daar aan de Vinkeveense plas met z’n vrienden en vriendinnen. En ze troffen het ook zo met het weer. Wat een geluk, het is ‘m zo gegund!

Weet trouwens nog steeds niet waarom ik ben afgewezen. Heb er nog maar een e-mailtje aan HR aan gewaagd. Ben benieuwd of ik nu een echt antwoord krijg. HR heeft mijn vraag wel doorgespeeld en als interne sollicitant hoor je ook geïnformeerd te worden over waarom je afgewezen wordt. Schijnt. Verder rommelt het nogal op het  werk.
Ben nog steeds tussen de bedrijven door met mijn ‘Efficiënt communiceren’ projectje. Afgelopen week heb ik handmatig een pracht van een enquête in elkaar geflanst in Word, ik was er zo verd… trots op. Jammer alleen dat de verpleging wegens werkdruk gewoon geen tijd heeft om ‘m ff in te vullen. (Iets met een cirkel🤔). Da’s nog wel ff een puntje.

Vorige week heb ik trouwens ook een leuk weekend gehad. Zondag was ik met Karin bij Bløf en de Dijk. Het was super gezellig, beter weer hadden we ons natuurlijk ook niet kunnen wensen. Dit weekend hou ik het even rustig. Vanavond heb ik gewerkt, en morgen even lekker in huis en de tuin aan de slag.

Ik wens alle vaders een fijne vaderdag💋

En hen die hen missen veel sterkte😘

Tuin in juni 2018

Wat is de tuin weer mooi. Het is gewoon zo fijn om ‘s morgens de deuren te openen, daar word ik zo ontzettend blij en gelukkig van.
Ik weet nog goed hoe we negen jaar geleden een tuinplan maakten. Weken achtereen verslond ik alle mogelijke boeken over tuinaanleg en tuinplanten. Samen maakten we een plan, samen voerden we het uit en kijk nu toch eens!
God, hou ik van deze tuin!

En soms zit ‘t weer tegen

Ben gister helaas afgewezen voor de leuke vacature. Ik word wat afgewezen de laatste tijd🤔
Andere kandidaten sluiten beter aan bij de vacature.
Ze zijn op zoek naar een secretaresse Kindergeneeskunde die actief deel wil nemen aan het ontwikkelen van een gezamenlijk secretariaat Gynaecologie en Kindergeneeskunde.
Ik dacht dat het echt iets voor mij was. De link met Gynaecologie en kindzorg heb ik al in mijn huidige functie, ik ben gastouder geweest, ik heb een cursus gevolgd ‘omgaan met kinderen met autisme’, dus daar kan het niet aan liggen volgens mij🤔

Office?: Excel, Word, OneNote, Outlook, Sharepoint, Powerpoint.
Epic? Check! Met alle programma’s die ik daar tegen zou komen kan ik uit de voeten.

Veranderen? Aanpassen?
My first name! Toen überhaupt nog bijna niemand in Nederland van een zelfsturend team had gehoord was ik mijn ideeën hierover al aan het bespreken met een zeer enthousiast hoofd Facilitaire diensten, die me overigens vertelde dat zoiets net in opkomst was aan de andere kant van de oceaan.
Project personeelspassen waarin ik van de grond af aan hé-le-maal zelf mocht bedenken hoe ik het deed, zolang ik maar binnen zes weken voor 2000 man een personeelspas had gemaakt.
OneNote, Orange Belt…volgens mij ben ik toch best wel actief geweest m.b.t. vernieuwen, verbeteren en implementeren van het een en ander.

Heb vanmorgen netjes gevraagd op welke punten de overige kandidaten beter zijn. Wie weet kan ik nog een leuke cursus volgen zodat ik de volgende keer wat beter beslagen ten ijs kan komen. Heb overigens nog geen antwoord.
Het maakt me zo onzeker. Ben ineens bang dat ik een hele verkeerde brief heb opgestuurd of zo. Het zal toch niet?😢

Maar goed:
De wonden heb ik inmiddels al een beetje gelikt (met heel veel opbeurende woorden van Willem, een groot vuur en drie flessen goede Chardonnay om precies te zijn). Tijd voor leuke dingen:
Kijk eens hierboven wat een mooi boeket ik gister kreeg van de afdeling!
Was vanwege mijn Orange Belt project. Zo blij werd ik daar van!😊
Dat geeft dan wel weer een beetje zelfvertrouwen.
Nog iets waar ik gister een glimlach van op mijn gezicht kreeg:

Had ‘m op fb gezet. Maar drie mensen vonden het grappig. Ofwel ze snappen het niet, ofwel ik heb gewoon een bedroevend slecht gevoel voor humor🤪

Zonnige groet😎

Op rolletjes

Je hebt van die dagen dat alles gewoon op rolletjes loopt. Dat je gewoon blij bent met alles om je heen, en dan met name jezelf!

En voor mij zijn dagen als deze best wel bijzonder want ik ben een zeer strenge criticus! Niet dat dat overigens veel helpt. Wat dat betreft ben ik een echte Tweelingen: de ene helft maakt er een puinhoop van en de andere helft kijkt hoofdschuddend toe.
Anyway, vandaag dus op rollen.

Het viel me afgelopen week al op dat ik een bepaalde rust heb gevonden voor wat betreft mijn ouders en Fenna. Dat niet alleen, maar juist omdat ik die rust nu heb gevonden denk ik dat ik uiteindelijk redelijk dicht bij de waarheid ben gekomen. Voor mijn gevoel klopt ‘mijn waarheid’ zo.
Het is een hele bijzondere rust. Rust, als in de bossen rond een uur of vijf ‘s morgens. Zoiets. Díe rust.
Van: dat alles goed is zoals het is, En dat alles door gaat.
Er altijd zal zijn.

Heb trouwens een heel mooi cadeautje gekocht voor mezelf. Had nog een VVV bon van de verpleegkundigen die ik gekregen had voor mijn jubileum, dus daar heb ik nu een hele mooie leren rugtas voor gekocht. Poepie-chique! Ben er enorm blij mee, en mijn rug ook. Daar ga ik gewoon jaren plezier van hebben.

Weet u waar ik trouwens ook zo blij mee ben?
Met deze jongen:

Hij is nu zo’n twaalf, dertien jaar mijn beste maatje in het huishouden. Nog nooit gesputterd, zuigt als een tierelier.
Heb echt geen aandelen of zo hoor, wou ‘m gewoon na al die trouwe jaren eens even in het zonnetje zetten. Wie weet is het z’n jubileum wel vandaag, daar wil je toch niet zomaar aan voorbij gaan?!

Kijk ‘m lief op me wachten, zo trouw❤️😍