2016: Terugblik en blogstatistieken

Ik weet niet hoe het u verging, maar ik vond 2016 maar weer een heftig jaartje. Zowel prive als mondiaal. Over dat laatste wordt al genoeg geschreven en getreurd, dus ik blik hier alleen even terug op mijn eigen jaar.

Ontspanning:
De hoogtepunten waren voor mij het weekendje in Ermelo in januari, de vakantie in mei bij Arend en Denise in Alfarnatejo (zuid-Spanje) en natuurlijk ook het tripje naar Barcelona met mijn nichten Anja, Jeanette en Carolina. Maar ook hebben Rem en ik weer heerlijk gevaren met ons Beautje.

Materieel:
-Het mooi maken en betegelen van de tuin is ook zeker een hoogtepunt. Wat hebben we ervan genoten afgelopen zomer.
-Daarnaast hebben we Kyls scooter, Rem zijn motor en onze Nissan verkocht en een Megane gekocht mèt schuifdakje. Dat ding rijdt zo fijn en is zo stil dat ik al meerdere keren gewoon vergeten ben de motor uit te zetten.

Gezin / familie
Waar ik heel blij mee ben is dat het met Kyl erg goed gaat. Hij heeft meer zelfvertrouwen gekregen, zit lekker in zijn vel en er zijn veel mensen erg op hem zijn gesteld, zowel op zijn werk als privé.
Mijn lieve (onofficiële) stiefschoonvader Geert kon helaas niet langer meer bij mijn schoonmoeder Lies wonen vanwege zijn dementie/alzheimer. Ik neem mijn petje voor Lies af dat ze zo lang wel voor hem heeft kunnen zorgen. Neef heeft zijn diploma gehaald, daar ben ik ook blij om. 

Afscheid:
2016 was het jaar waarin we afscheid namen van lieve Opa Jaap (de opa van Neef) en Jaixy. Hoewel ik Jaixy nooit irl heb ontmoet heeft het me toch veel verdriet gedaan, evenals zoveel andere bloggers. Ik mis haar lieve woorden en haar 😘

Gezondheid:
Lichamelijk weinig te klagen. Natuurlijk is de zeurpijn in mijn heup en r.been altijd wel aanwezig  (te vergelijken met een irritant zoemend geluid op de achtergrond) maar het beperkt me niet al te zeer.
Wel nog steeds van die zere plekken in mijn weefsel in mijn rechterbeen. Als Rem daar ook maar zacht over wrijft doet het al pijn. Net alsof het gigantische blauwe plekken zijn.

Psychisch:
Het is misschien niet zo gek dat ik na alles wat er de sinds april 2013 is gebeurd, en het gebrek aan slaap een soort van kortsluiting in mijn hoofd heb gehad in juli waardoor ik langdurig ben uitgevallen. Overgangsklachten helpen daar ook niet echt bij natuurlijk.
Ik ben nog steeds niet helemaal uit deze crisis, en denk dat het nog wel een tijdje kan duren, maar ik ben wel op de goede weg, al zijn er helaas ook terugvallen. De gesprekken met de Praktijkondersteuner en de bedrijfsarts hebben mij daarbij veel geholpen. Het is sowieso alleen al fijn als iemand die inmiddels zo’n beetje alles van je weet tegen je zegt dat je echt niet helemaal compleet gestoord bent geworden en het verder heus allemaal zo slecht nog niet doet. Daarnaast gaven ze mij ook zienswijzen waar ik weer wat verder mee kon. Bij de Praktijkondersteuner voelde ik me sowieso altijd meer een Zomergast dan een patiënt. Het is alleen al zo zalig als iemand echt geïnteresseerd naar je luistert zonder dat hij of zij onbewust naar een linkje aan het zoeken is om het gesprek weer over zichzelf te laten gaan, iets wat helaas zo vaak gebeurd. Ik betrap mezelf er ook op hoor.

Werk:
In de eerste helft van het jaar ben ik een aantal keren bij de loopbaanfunctionaris geweest.
Naast dat ik het erg leuk vond (ook weer al die aandacht voor mijn persoontje) was het ook leerzaam. N.a.v. deze gesprekken heb ik mij ingeschreven voor het theorie gedeelte van de cursus Management -assistent /directie secretaresse. Niet omdat ik die functie in eerste instantie ambieerde, maar wel omdat het een veelzijdige opleiding is. Hoewel ik niet zo snel door de lesstof ga (gebrek concentratie /moe) vind ik het erg leuk. De lessen zijn een goed stuk gereedschap; ik kan er wat mee in de praktijk. Ik ben net een klein kind als ik mijn cijfers terug krijg, als ik een beetje mijn best doe kan ik ook heus wel leren. (Maar het is natuurlijk ook niet zo moeilijk allemaal)

Wat ik verder geleerd heb in 2016:
-Ik schijn meer gevoelig voor prikkels te zijn dan de gemiddelde mens (whoever that may be).
-Creatief bezig zijn, iets scheppen, is heel erg belangrijk voor mij.
-Ik ben helemaal geen extravert maar juist een introvert: ik haal geen energie uit het samen met andere mensen praten of leuke dingen doen, maar ik laad mijn batterij juist op door tijd alleen door te brengen.

Wat er terecht is gekomen van de plannen van vorig jaar:
++De schrijfcursus ‘Korte verhalen’ gegeven door schrijfster Nicolien Mizee bij de Schrijversvakschool was leerzaam en leuk.
+Ook van mijn cursus Excel heb ik veel lol gehad.
-Helaas nog geen meter hardgelopen.
+-in de zomer redelijk vaak gefietst. De laatste weken niet.
-+De asurnen van mijn ouders, zus en Beaunino zijn nog steeds niet uitgestrooid in het Guisveld. Ik was er kennelijk nog niet aan toe, ze staan nog steeds achter de raampjes in de kast, en dat bied me nog steeds heel veel troost. Wel hebben we een klein gedeelte van de as uitgestrooid in de Middellandse zee, en een wat groter gedeelte van mijn ouders bij paal 45 bij het gedeelte van mijn zus en Nino dat we daar al eerder gestrooid hadden (Hemelvaartsdag 2015)
– Aan het houtwerk van de voorgevel hebben we nog niets gedaan. Soit. 
-+Buitenkeuken hebben we niet gemaakt maar wel hebben we losse elementen gekocht bij Ikea zodat we het hele spul ook makkelijk naar de veranda kunnen verhuizen.
-+Rem zijn vijftigste verjaardag hebben we (nog) niet uitgebreid gevierd. Ik was er niet toe in staat, en daarbij vonden we het veel belangrijker dat Geert en Lies er bij konden zijn, dus we hadden lekker in de tuin gebarbecued met de familie en Karin en Steef.
++De hypotheekrente daalde zelfs nog verder, wat een mazzel voor ons

Rest mij alleen nog de blogstatistieken:
Het best gelezen zijn 1 november (517x) en het ei.

Zoals u ziet ben ik veel minder gelezen, maar dat had ik al verwacht. Voorheen waren mensen benieuwd hoe het met mijn vader en mijn moeder ging. Ook heb ik minder geschreven.
Toch ben ik erg tevreden met mijn blogstatistieken, omdat het aantal volgers nog steeds toeneemt, en dat vind ik veel waardevoller.
Inmiddels heeft mijn blog 218 volgers via wordpress en email, 9 volgers via Twitter en een aantal volgers via Bloglovin. Totaal zo’n 250 volgers dus, WOUW! Dat zoveel mensen in mij geïnteresseerd zijn doet me veel en vind ik hartverwarmend.
Ik wil jullie daar heel erg voor bedanken, en met name de lezers / bloggers die mij actief hebben gesteund met lieve, grappige en wijze woorden onder mijn bericht, per mail, app berichtje of IRL.

DANK JULLIE WEL💋💋💋

En nu moet ik snel opstaan, douchen opruimen en oliebollen kopen want Arend en Denise komen later gezellig een bakkie doen.

Fijne jaarswisseling allemaal, koester elkaar en blijf alsjeblieft gewoon lekker gezond en blij de dagen plukken in 2017😘

Advertenties

Kerstgedachten

Kerst en ik zijn blijkbaar niet zo’n goede match dit jaar. Kerst vier je ook niet, Kerst moet je voelen. Kerst laat zich niet kopen met de mooiste versiersels of het lekkerste eten. 

Kerst is een feestje voor hen die gelukkig en gezond in liefde met elkaar zijn en nog niemand hoeven te missen of weten dat zij elkaar binnenkort zullen moeten missen. Niet voor mensen die zich alleen en eenzaam voelen. Niet voor mijn neefje. Niet voor de familie van Jaix. Niet voor hen die om welke reden dan ook hoeven te vrezen voor hun leven, of niet eens weten hoe ze de huur moeten betalen, laat staan een kalkoen of dure cadeau’s. 

Misschien vieren we kerst wel op het hele verkeerde moment, namelijk op het moment dat we eenvoudigweg alles al hebben wat ons hartje begeert in plaats van het moment waarop we juist dat beetje liefde en warmte harder dan ooit in ons leven nodig hebben maar te verbitterd zijn geworden om kerst te voelen en om nog op een wonder te durven hopen.

Fijne kerst, koester elkaar. 

Pré-Kerst-babbeltje

De laatste weken heb ik het gevoel dat ik maar een beetje aan het aankloten ben.
Niks wil. Slapen niet. Neef niet. Mijn haar niet en de kerstlampjes in de kerstboom zien er ook geen heil meer in sinds vanmorgen.
Het meer uren werken op mijn eigen werkplek valt me zwaar, waardoor ik als ik weer thuis ben zo moe ben dat ik andere dingen laat versloffen. Zowel de leuke als de minder leuke.
‘Breaking Bad’ kijken lukt nog net zeg maar;)

Maar goed. Het kan altijd erger: een hele goede vriend van Kyl heeft afgelopen week met vier andere vrienden een auto-ongeval gehad op de A8 in Zaandam nabij de Coentunnel. Ze hadden met collega’s wat gedronken in de stad. De bestuurder kwam ze speciaal ophalen en had dus niets gedronken. Hij verloor de macht over zijn stuur. Roel zat achterin en werd samen met twee meisjes die Kyl ook kent door de achteruit geslingerd met 120 km per uur volgens Kyl.
Sanne heeft een schedelfractuur en is de enige die nu nog in het ziekenhuis ligt. Ze is sinds gisteravond weer bij bewustzijn.
Het is nog een Godswonder dat het zo ‘goed’ afgelopen is. Roel heeft een flinke snee in zijn hoofd en is her en der behoorlijk ontveld. Het andere meisje heeft haar been op meerdere plekken gebroken. De jongens die voorin zaten kwamen er nog het beste vanaf.
Wat een schrik moet dat geweest zijn voor die ouders.
-U hoort mij verder niet klagen.-

Rem is straks vroeg klaar. We gaan rond een uur naar Den Haag. Esther viert vanavond nl. haar vijftigste verjaardag. Rem heeft een hotel geboekt dus dat wordt hartstikke leuk. Gaan we eerst lekker ergens eten en zo.
Gek hoor: zo vieren we haar dertiende verjaardag:img_3453

en zo alweer haar vijftigste…

Morgen alleen een paar boodschapjes halen en dan lekker kerst vieren. Eerste kerstdag gaan we ‘natuurlijk’ op familiebezoek (nabij bij paal 45;) en tweede kerstdag moet ik werken. Kyl gaat dan voor een dag of tien villa- en-auto’s-zitten bij mensen waar hij wel vaker voor butler speelt tijdens feestjes en etentjes.
Echt superleuk voor hem dat ze zoveel vertrouwen in hem stellen. Hij leert er zoveel van, ziet zoveel. Af en toe mag er best een vriend blijven slapen, en Kyl mag overal gebruik van maken, als hij het maar netjes houdt.

Maar nu genoeg gebabbeld: ik moet nog in bad, mijn tasje nog pakken en mijn nagels lakken.
En natuurlijk doe ik dat laatste ook voor Tijn die zo’n mooie actie heeft bedacht voor ‘Kom in actie’ van 3 FM
Lakt u ook uw nagels voor Tijn deze kerst?

Kerstherinneringen 2002

Niet alleen moet ik deze dagen vaak aan kerst in mijn kindertijd denken, ook denk ik terug aan de kerstdagen waarop ik allang uit huis was. Mijn moeder deed altijd enorm haar best om het tot een succes te maken. Komende week zal ik vertellen over de enige keer dat mijn ouders en mijn zus (èn mijn ex) hier in ons huis 2006 op eerste kerstdag kwamen eten, maar laat ik eerst eens vertellen over de allereerste kerst toen ik Rem mee durfde te nemen om bij mijn ouders thuis kerst te vieren.

Dat kerst vieren was namelijk, om heel eerlijk te zijn best-wel-een-dingetje -zeg maar gerust een toestand- ieder jaar.
Hoe zal ik het uitleggen…
Kent u dat stukje van Jochem Meyer aan het eind van zijn eerste bekende show met die poppen?
Daar kunt u het wel een beetje mee vergelijken met het verschil dat die poppen van Jochem nog Zen in hoogst eigen persoon leken vergeleken met ons zessen.

Maar goed. Rem had natuurlijk nog geen flauw idee wat hem te wachten stond die allereerste kerst in mijn ouderlijk huis:

Nadat mijn zus -zoals gewoonlijk uren (zo niet dagen) later dan afgesproken- eindelijk met Neef en al haar tassen was gearriveerd en iedereen elkaar een knuffel (lees: halve kopstoot uit puur enthousiasme) had gegeven ging het ongeveer als volgt (en dan allemaal en alles door elkaar heen):

Mam -euforisch en bloednerveus-:’Jongens, wie wil er wat drinken?’
Zus: -Hyperventilerend, met verwilderde blik-: ‘Mag ik misschien eerst even zitten!’
Pap:’Laat dat kind nou even Adri, je ziet toch dat…’
Neef: Doet gorilla na en gromt naar Rem en mij bij wijze van groet.
Kylian -op zeurend toontje- : ‘Opa, mag ik nog een chocolaatje, mag ik nog een chocolaatje?’
Mam -jubelend-: ‘Rem een pilsje maar?’
Ik: ‘Nee Kyl, je hebt nu genoeg chocolaatjes op, we gaan straks eten’.
Mam -nog octaafje hoger nu-: ‘Rood wijntje Fenna, of amaretto…ik heb ook amaretto hoor, of wil je liever een wit wijntje, of een roseetje. Jij een roseetje Narda? Ja hé, lekker een roseetje toch?!’
Neef: -oink-oink-oink-: ‘Grrrr…ik ben een Dinosaurus…ssshhhwàààhh’
Zus: wapperend met haar armen, happend naar lucht, wilde blik en op boze toon tegen mam -Iiieep…pieeep-: ‘Mag ik misschien eerst even zitten ja?’
Pap:’ Toe maar Kiel, neem maar een chocolaatje hoor, Adri laat dat kind nou eerst even zitten’.
Ik:’ Nee, Kyl geen chocolaatje zei ik’.
Kylian: ‘Maar van opa mag het.’
Ik: ‘En van mij mag het niet’.
Mam: ‘Rem jij wel een pilsje hé?’
Pap: ‘Jij mag wel een chocolaatje hoor Kieliejan’.
Zus: -Zoekt iets in tas wat er blijkbaar niet inzit, strooit tas 1 leeg in midden van woonkamer.
Ik:’ Nee pap, Kyl mag geen chocolaatje meer, hij heeft er thuis ook al zat gehad. Leg hem maar terug Kyl’
Mam: -in verwoede poging pap af te leiden/ kerstsfeer erin te houden-:’ Klaas jij ook een pilsje? ja hé? Gezellig ‘
Kylian: ‘whééééhhh…ik-wil-een cho-co-laaaa-tjèhhhh’
Neef:-inmiddels springend naast me op de bank:
‘Grrrrrrr…..’
Pap: ‘Dat kind mag best nog een chocolaatje Nadda’.
Ik:’ Nee, dat mag hij niet van mij, hij heeft er al vijf op, en ìk ben zijn moeder’.
Zus: leegt met paniekblik in ogen tas 2.
Mam met smekende blik: ‘Toe, doe dat nou boven Fen, alsjeblieft’.
Pap: -in maat van vingers tikkend op tafel ‘En dit is mìjn huis, en als ik zeg dat hij een chocolaatje mag, dan màg hij dat’.
‘Ik heb ook een Portje hoor Fen’.
-Enz…etc…-
Tot Rem op gegeven moment opstond en zei: ‘Als jullie op deze manier kerst willen vieren met elkaar dan gaan jullie je gang maar, maar dan ga ìk wel alleen kerst vieren’.
Echt, zo erg was het soms hoor.
Dodelijk vermoeiend was zo’n kerst. Maar ook best gezellig, begrijp me niet verkeerd.

Tijdens de laatste kerst met mam hadden we het er nog even over. We speelden met z’n vieren een gemoedelijk potje yahtzee terwijl het eten in de oven stond.
Rem pakte een pilsje uit de koelkast of zo en Kyl was op het toilet toen ik zoiets zei als:
‘Ik mis ze wel hoor mam. Jij ook?’
We keken elkaar aan en pakten elkaars hand.
‘Ja, ik ook hoor kind. Vreselijk’.
Op dat moment zag ik dat ze hetzelfde dacht als mij. Een beetje weifelend sprak ik mijn gedachten uit. Toen verschenen er een paar kleine pretlichtjes in haar groene ogen, kneep ze met haar kleine hand in de mijne, en lachte zachtjes: ‘Ja, maar wel lekker rustig zo hè kind.’

De schreeuw

Vandaag zag ik op FB een link voorbij komen van een Youtube filmpje van Anna Nooshin waarin zij een reactie gaf op de negatieve reacties aan haar gericht op social media, nav een uitzending van Expeditie Robinson, een van mijn favoriete programma’s, en zij is echt niet de enige die daar verdrietig van wordt.
Ik word daar ook altijd zo triest van.
U ook?

Wat zijn dat toch voor mensen die, veilig verstopt achter een nickname zo hatelijk en onbeschoft reageren?
Wie zijn deze mensen en wat precies hopen zij ermee te bereiken.
Vaak zijn het alleen maar loze kreten, slechts bedoeld om te kwetsen, of meningen en standpunten die zonder enige argumentatie met een # het web op worden geslingerd.

Wíe zijn toch deze mensen?
Waarom doen ze dit?
Hun mening onderbouwen doen ze niet, een advies of tip om het beter te doen blijft achterwege, ik snap het gewoon niet. En ze zijn met zoveel.
Dat maakt me best bang.
Welke bijdrage denken ze te leveren?
Geeft het ze een goed gevoel misschien? Een gevoel van beter zijn dan de ander?
Een gevoel ergens bij te horen?
Zijn ze dan eenzaam?

Of is het, omdat de persoon op wie ze hun ongezouten en onbeschofte kritiek uiten voor hen slechts een ‘fictief’ persoon is? Denken ze daarom dat hun woorden hen niet zullen raken? Hebben ze dus gewoon helemaal geen inlevingsvermogen, of schenkt het ze misschien juist voldoening om iemand te kwetsen?
Is het hun onmacht om dàt wat ze werkelijk voelen en willen zeggen op een begrijpelijke en onderbouwde wijze te uiten?
Of geeft het juist een gevoel van macht om iemand pijn te doen?
Wat is nou eigenlijk de schreeuw áchter de schreeuw?

Het gebruik van social media geeft denk ik niet alleen een beeld hoe het gesteld is met iemands werkelijke normen en waarden, maar vertelt je ook hoe iemand in het leven staat: je pikt de ‘zuren’ er zo uit.

Eigenlijk kijk ik best wel uit naar de dag waarop voor iedereen de identiteit van de persoon achter iedere nick-name zichtbaar zal zijn, met terugwerkende kracht.
Maar tegelijkertijd vrees ik hem,

-voor velen-

U ook?