2016: Terugblik en blogstatistieken

Ik weet niet hoe het u verging, maar ik vond 2016 maar weer een heftig jaartje. Zowel prive als mondiaal. Over dat laatste wordt al genoeg geschreven en getreurd, dus ik blik hier alleen even terug op mijn eigen jaar.

Ontspanning:
De hoogtepunten waren voor mij het weekendje in Ermelo in januari, de vakantie in mei bij Arend en Denise in Alfarnatejo (zuid-Spanje) en natuurlijk ook het tripje naar Barcelona met mijn nichten Anja, Jeanette en Carolina. Maar ook hebben Rem en ik weer heerlijk gevaren met ons Beautje.

Materieel:
-Het mooi maken en betegelen van de tuin is ook zeker een hoogtepunt. Wat hebben we ervan genoten afgelopen zomer.
-Daarnaast hebben we Kyls scooter, Rem zijn motor en onze Nissan verkocht en een Megane gekocht mèt schuifdakje. Dat ding rijdt zo fijn en is zo stil dat ik al meerdere keren gewoon vergeten ben de motor uit te zetten.

Gezin / familie
Waar ik heel blij mee ben is dat het met Kyl erg goed gaat. Hij heeft meer zelfvertrouwen gekregen, zit lekker in zijn vel en er zijn veel mensen erg op hem zijn gesteld, zowel op zijn werk als privé.
Mijn lieve (onofficiële) stiefschoonvader Geert kon helaas niet langer meer bij mijn schoonmoeder Lies wonen vanwege zijn dementie/alzheimer. Ik neem mijn petje voor Lies af dat ze zo lang wel voor hem heeft kunnen zorgen. Neef heeft zijn diploma gehaald, daar ben ik ook blij om. 

Afscheid:
2016 was het jaar waarin we afscheid namen van lieve Opa Jaap (de opa van Neef) en Jaixy. Hoewel ik Jaixy nooit irl heb ontmoet heeft het me toch veel verdriet gedaan, evenals zoveel andere bloggers. Ik mis haar lieve woorden en haar 😘

Gezondheid:
Lichamelijk weinig te klagen. Natuurlijk is de zeurpijn in mijn heup en r.been altijd wel aanwezig  (te vergelijken met een irritant zoemend geluid op de achtergrond) maar het beperkt me niet al te zeer.
Wel nog steeds van die zere plekken in mijn weefsel in mijn rechterbeen. Als Rem daar ook maar zacht over wrijft doet het al pijn. Net alsof het gigantische blauwe plekken zijn.

Psychisch:
Het is misschien niet zo gek dat ik na alles wat er de sinds april 2013 is gebeurd, en het gebrek aan slaap een soort van kortsluiting in mijn hoofd heb gehad in juli waardoor ik langdurig ben uitgevallen. Overgangsklachten helpen daar ook niet echt bij natuurlijk.
Ik ben nog steeds niet helemaal uit deze crisis, en denk dat het nog wel een tijdje kan duren, maar ik ben wel op de goede weg, al zijn er helaas ook terugvallen. De gesprekken met de Praktijkondersteuner en de bedrijfsarts hebben mij daarbij veel geholpen. Het is sowieso alleen al fijn als iemand die inmiddels zo’n beetje alles van je weet tegen je zegt dat je echt niet helemaal compleet gestoord bent geworden en het verder heus allemaal zo slecht nog niet doet. Daarnaast gaven ze mij ook zienswijzen waar ik weer wat verder mee kon. Bij de Praktijkondersteuner voelde ik me sowieso altijd meer een Zomergast dan een patiënt. Het is alleen al zo zalig als iemand echt geïnteresseerd naar je luistert zonder dat hij of zij onbewust naar een linkje aan het zoeken is om het gesprek weer over zichzelf te laten gaan, iets wat helaas zo vaak gebeurd. Ik betrap mezelf er ook op hoor.

Werk:
In de eerste helft van het jaar ben ik een aantal keren bij de loopbaanfunctionaris geweest.
Naast dat ik het erg leuk vond (ook weer al die aandacht voor mijn persoontje) was het ook leerzaam. N.a.v. deze gesprekken heb ik mij ingeschreven voor het theorie gedeelte van de cursus Management -assistent /directie secretaresse. Niet omdat ik die functie in eerste instantie ambieerde, maar wel omdat het een veelzijdige opleiding is. Hoewel ik niet zo snel door de lesstof ga (gebrek concentratie /moe) vind ik het erg leuk. De lessen zijn een goed stuk gereedschap; ik kan er wat mee in de praktijk. Ik ben net een klein kind als ik mijn cijfers terug krijg, als ik een beetje mijn best doe kan ik ook heus wel leren. (Maar het is natuurlijk ook niet zo moeilijk allemaal)

Wat ik verder geleerd heb in 2016:
-Ik schijn meer gevoelig voor prikkels te zijn dan de gemiddelde mens (whoever that may be).
-Creatief bezig zijn, iets scheppen, is heel erg belangrijk voor mij.
-Ik ben helemaal geen extravert maar juist een introvert: ik haal geen energie uit het samen met andere mensen praten of leuke dingen doen, maar ik laad mijn batterij juist op door tijd alleen door te brengen.

Wat er terecht is gekomen van de plannen van vorig jaar:
++De schrijfcursus ‘Korte verhalen’ gegeven door schrijfster Nicolien Mizee bij de Schrijversvakschool was leerzaam en leuk.
+Ook van mijn cursus Excel heb ik veel lol gehad.
-Helaas nog geen meter hardgelopen.
+-in de zomer redelijk vaak gefietst. De laatste weken niet.
-+De asurnen van mijn ouders, zus en Beaunino zijn nog steeds niet uitgestrooid in het Guisveld. Ik was er kennelijk nog niet aan toe, ze staan nog steeds achter de raampjes in de kast, en dat bied me nog steeds heel veel troost. Wel hebben we een klein gedeelte van de as uitgestrooid in de Middellandse zee, en een wat groter gedeelte van mijn ouders bij paal 45 bij het gedeelte van mijn zus en Nino dat we daar al eerder gestrooid hadden (Hemelvaartsdag 2015)
– Aan het houtwerk van de voorgevel hebben we nog niets gedaan. Soit. 
-+Buitenkeuken hebben we niet gemaakt maar wel hebben we losse elementen gekocht bij Ikea zodat we het hele spul ook makkelijk naar de veranda kunnen verhuizen.
-+Rem zijn vijftigste verjaardag hebben we (nog) niet uitgebreid gevierd. Ik was er niet toe in staat, en daarbij vonden we het veel belangrijker dat Geert en Lies er bij konden zijn, dus we hadden lekker in de tuin gebarbecued met de familie en Karin en Steef.
++De hypotheekrente daalde zelfs nog verder, wat een mazzel voor ons

Rest mij alleen nog de blogstatistieken:
Het best gelezen zijn 1 november (517x) en het ei.

Zoals u ziet ben ik veel minder gelezen, maar dat had ik al verwacht. Voorheen waren mensen benieuwd hoe het met mijn vader en mijn moeder ging. Ook heb ik minder geschreven.
Toch ben ik erg tevreden met mijn blogstatistieken, omdat het aantal volgers nog steeds toeneemt, en dat vind ik veel waardevoller.
Inmiddels heeft mijn blog 218 volgers via wordpress en email, 9 volgers via Twitter en een aantal volgers via Bloglovin. Totaal zo’n 250 volgers dus, WOUW! Dat zoveel mensen in mij geïnteresseerd zijn doet me veel en vind ik hartverwarmend.
Ik wil jullie daar heel erg voor bedanken, en met name de lezers / bloggers die mij actief hebben gesteund met lieve, grappige en wijze woorden onder mijn bericht, per mail, app berichtje of IRL.

DANK JULLIE WEL💋💋💋

En nu moet ik snel opstaan, douchen opruimen en oliebollen kopen want Arend en Denise komen later gezellig een bakkie doen.

Fijne jaarswisseling allemaal, koester elkaar en blijf alsjeblieft gewoon lekker gezond en blij de dagen plukken in 2017😘

Kerstgedachten

Kerst en ik zijn blijkbaar niet zo’n goede match dit jaar. Kerst vier je ook niet, Kerst moet je voelen. Kerst laat zich niet kopen met de mooiste versiersels of het lekkerste eten. 

Kerst is een feestje voor hen die gelukkig en gezond in liefde met elkaar zijn en nog niemand hoeven te missen of weten dat zij elkaar binnenkort zullen moeten missen. Niet voor mensen die zich alleen en eenzaam voelen. Niet voor mijn neefje. Niet voor de familie van Jaix. Niet voor hen die om welke reden dan ook hoeven te vrezen voor hun leven, of niet eens weten hoe ze de huur moeten betalen, laat staan een kalkoen of dure cadeau’s. 

Misschien vieren we kerst wel op het hele verkeerde moment, namelijk op het moment dat we eenvoudigweg alles al hebben wat ons hartje begeert in plaats van het moment waarop we juist dat beetje liefde en warmte harder dan ooit in ons leven nodig hebben maar te verbitterd zijn geworden om kerst te voelen en om nog op een wonder te durven hopen.

Fijne kerst, koester elkaar. 

Pré-Kerst-babbeltje

De laatste weken heb ik het gevoel dat ik maar een beetje aan het aankloten ben.
Niks wil. Slapen niet. Neef niet. Mijn haar niet en de kerstlampjes in de kerstboom zien er ook geen heil meer in sinds vanmorgen.
Het meer uren werken op mijn eigen werkplek valt me zwaar, waardoor ik als ik weer thuis ben zo moe ben dat ik andere dingen laat versloffen. Zowel de leuke als de minder leuke.
‘Breaking Bad’ kijken lukt nog net zeg maar;)

Maar goed. Het kan altijd erger: een hele goede vriend van Kyl heeft afgelopen week met vier andere vrienden een auto-ongeval gehad op de A8 in Zaandam nabij de Coentunnel. Ze hadden met collega’s wat gedronken in de stad. De bestuurder kwam ze speciaal ophalen en had dus niets gedronken. Hij verloor de macht over zijn stuur. Roel zat achterin en werd samen met twee meisjes die Kyl ook kent door de achteruit geslingerd met 120 km per uur volgens Kyl.
Sanne heeft een schedelfractuur en is de enige die nu nog in het ziekenhuis ligt. Ze is sinds gisteravond weer bij bewustzijn.
Het is nog een Godswonder dat het zo ‘goed’ afgelopen is. Roel heeft een flinke snee in zijn hoofd en is her en der behoorlijk ontveld. Het andere meisje heeft haar been op meerdere plekken gebroken. De jongens die voorin zaten kwamen er nog het beste vanaf.
Wat een schrik moet dat geweest zijn voor die ouders.
-U hoort mij verder niet klagen.-

Rem is straks vroeg klaar. We gaan rond een uur naar Den Haag. Esther viert vanavond nl. haar vijftigste verjaardag. Rem heeft een hotel geboekt dus dat wordt hartstikke leuk. Gaan we eerst lekker ergens eten en zo.
Gek hoor: zo vieren we haar dertiende verjaardag:img_3453

en zo alweer haar vijftigste…

Morgen alleen een paar boodschapjes halen en dan lekker kerst vieren. Eerste kerstdag gaan we ‘natuurlijk’ op familiebezoek (nabij bij paal 45;) en tweede kerstdag moet ik werken. Kyl gaat dan voor een dag of tien villa- en-auto’s-zitten bij mensen waar hij wel vaker voor butler speelt tijdens feestjes en etentjes.
Echt superleuk voor hem dat ze zoveel vertrouwen in hem stellen. Hij leert er zoveel van, ziet zoveel. Af en toe mag er best een vriend blijven slapen, en Kyl mag overal gebruik van maken, als hij het maar netjes houdt.

Maar nu genoeg gebabbeld: ik moet nog in bad, mijn tasje nog pakken en mijn nagels lakken.
En natuurlijk doe ik dat laatste ook voor Tijn die zo’n mooie actie heeft bedacht voor ‘Kom in actie’ van 3 FM
Lakt u ook uw nagels voor Tijn deze kerst?

Kerstherinneringen 2002

Niet alleen moet ik deze dagen vaak aan kerst in mijn kindertijd denken, ook denk ik terug aan de kerstdagen waarop ik allang uit huis was. Mijn moeder deed altijd enorm haar best om het tot een succes te maken. Komende week zal ik vertellen over de enige keer dat mijn ouders en mijn zus (èn mijn ex) hier in ons huis 2006 op eerste kerstdag kwamen eten, maar laat ik eerst eens vertellen over de allereerste kerst toen ik Rem mee durfde te nemen om bij mijn ouders thuis kerst te vieren.

Dat kerst vieren was namelijk, om heel eerlijk te zijn best-wel-een-dingetje -zeg maar gerust een toestand- ieder jaar.
Hoe zal ik het uitleggen…
Kent u dat stukje van Jochem Meyer aan het eind van zijn eerste bekende show met die poppen?
Daar kunt u het wel een beetje mee vergelijken met het verschil dat die poppen van Jochem nog Zen in hoogst eigen persoon leken vergeleken met ons zessen.

Maar goed. Rem had natuurlijk nog geen flauw idee wat hem te wachten stond die allereerste kerst in mijn ouderlijk huis:

Nadat mijn zus -zoals gewoonlijk uren (zo niet dagen) later dan afgesproken- eindelijk met Neef en al haar tassen was gearriveerd en iedereen elkaar een knuffel (lees: halve kopstoot uit puur enthousiasme) had gegeven ging het ongeveer als volgt (en dan allemaal en alles door elkaar heen):

Mam -euforisch en bloednerveus-:’Jongens, wie wil er wat drinken?’
Zus: -Hyperventilerend, met verwilderde blik-: ‘Mag ik misschien eerst even zitten!’
Pap:’Laat dat kind nou even Adri, je ziet toch dat…’
Neef: Doet gorilla na en gromt naar Rem en mij bij wijze van groet.
Kylian -op zeurend toontje- : ‘Opa, mag ik nog een chocolaatje, mag ik nog een chocolaatje?’
Mam -jubelend-: ‘Rem een pilsje maar?’
Ik: ‘Nee Kyl, je hebt nu genoeg chocolaatjes op, we gaan straks eten’.
Mam -nog octaafje hoger nu-: ‘Rood wijntje Fenna, of amaretto…ik heb ook amaretto hoor, of wil je liever een wit wijntje, of een roseetje. Jij een roseetje Narda? Ja hé, lekker een roseetje toch?!’
Neef: -oink-oink-oink-: ‘Grrrr…ik ben een Dinosaurus…ssshhhwàààhh’
Zus: wapperend met haar armen, happend naar lucht, wilde blik en op boze toon tegen mam -Iiieep…pieeep-: ‘Mag ik misschien eerst even zitten ja?’
Pap:’ Toe maar Kiel, neem maar een chocolaatje hoor, Adri laat dat kind nou eerst even zitten’.
Ik:’ Nee, Kyl geen chocolaatje zei ik’.
Kylian: ‘Maar van opa mag het.’
Ik: ‘En van mij mag het niet’.
Mam: ‘Rem jij wel een pilsje hé?’
Pap: ‘Jij mag wel een chocolaatje hoor Kieliejan’.
Zus: -Zoekt iets in tas wat er blijkbaar niet inzit, strooit tas 1 leeg in midden van woonkamer.
Ik:’ Nee pap, Kyl mag geen chocolaatje meer, hij heeft er thuis ook al zat gehad. Leg hem maar terug Kyl’
Mam: -in verwoede poging pap af te leiden/ kerstsfeer erin te houden-:’ Klaas jij ook een pilsje? ja hé? Gezellig ‘
Kylian: ‘whééééhhh…ik-wil-een cho-co-laaaa-tjèhhhh’
Neef:-inmiddels springend naast me op de bank:
‘Grrrrrrr…..’
Pap: ‘Dat kind mag best nog een chocolaatje Nadda’.
Ik:’ Nee, dat mag hij niet van mij, hij heeft er al vijf op, en ìk ben zijn moeder’.
Zus: leegt met paniekblik in ogen tas 2.
Mam met smekende blik: ‘Toe, doe dat nou boven Fen, alsjeblieft’.
Pap: -in maat van vingers tikkend op tafel ‘En dit is mìjn huis, en als ik zeg dat hij een chocolaatje mag, dan màg hij dat’.
‘Ik heb ook een Portje hoor Fen’.
-Enz…etc…-
Tot Rem op gegeven moment opstond en zei: ‘Als jullie op deze manier kerst willen vieren met elkaar dan gaan jullie je gang maar, maar dan ga ìk wel alleen kerst vieren’.
Echt, zo erg was het soms hoor.
Dodelijk vermoeiend was zo’n kerst. Maar ook best gezellig, begrijp me niet verkeerd.

Tijdens de laatste kerst met mam hadden we het er nog even over. We speelden met z’n vieren een gemoedelijk potje yahtzee terwijl het eten in de oven stond.
Rem pakte een pilsje uit de koelkast of zo en Kyl was op het toilet toen ik zoiets zei als:
‘Ik mis ze wel hoor mam. Jij ook?’
We keken elkaar aan en pakten elkaars hand.
‘Ja, ik ook hoor kind. Vreselijk’.
Op dat moment zag ik dat ze hetzelfde dacht als mij. Een beetje weifelend sprak ik mijn gedachten uit. Toen verschenen er een paar kleine pretlichtjes in haar groene ogen, kneep ze met haar kleine hand in de mijne, en lachte zachtjes: ‘Ja, maar wel lekker rustig zo hè kind.’

De schreeuw

Vandaag zag ik op FB een link voorbij komen van een Youtube filmpje van Anna Nooshin waarin zij een reactie gaf op de negatieve reacties aan haar gericht op social media, nav een uitzending van Expeditie Robinson, een van mijn favoriete programma’s, en zij is echt niet de enige die daar verdrietig van wordt.
Ik word daar ook altijd zo triest van.
U ook?

Wat zijn dat toch voor mensen die, veilig verstopt achter een nickname zo hatelijk en onbeschoft reageren?
Wie zijn deze mensen en wat precies hopen zij ermee te bereiken.
Vaak zijn het alleen maar loze kreten, slechts bedoeld om te kwetsen, of meningen en standpunten die zonder enige argumentatie met een # het web op worden geslingerd.

Wíe zijn toch deze mensen?
Waarom doen ze dit?
Hun mening onderbouwen doen ze niet, een advies of tip om het beter te doen blijft achterwege, ik snap het gewoon niet. En ze zijn met zoveel.
Dat maakt me best bang.
Welke bijdrage denken ze te leveren?
Geeft het ze een goed gevoel misschien? Een gevoel van beter zijn dan de ander?
Een gevoel ergens bij te horen?
Zijn ze dan eenzaam?

Of is het, omdat de persoon op wie ze hun ongezouten en onbeschofte kritiek uiten voor hen slechts een ‘fictief’ persoon is? Denken ze daarom dat hun woorden hen niet zullen raken? Hebben ze dus gewoon helemaal geen inlevingsvermogen, of schenkt het ze misschien juist voldoening om iemand te kwetsen?
Is het hun onmacht om dàt wat ze werkelijk voelen en willen zeggen op een begrijpelijke en onderbouwde wijze te uiten?
Of geeft het juist een gevoel van macht om iemand pijn te doen?
Wat is nou eigenlijk de schreeuw áchter de schreeuw?

Het gebruik van social media geeft denk ik niet alleen een beeld hoe het gesteld is met iemands werkelijke normen en waarden, maar vertelt je ook hoe iemand in het leven staat: je pikt de ‘zuren’ er zo uit.

Eigenlijk kijk ik best wel uit naar de dag waarop voor iedereen de identiteit van de persoon achter iedere nick-name zichtbaar zal zijn, met terugwerkende kracht.
Maar tegelijkertijd vrees ik hem,

-voor velen-

U ook?

Als je bij mij weggaat/ Muziektag

‘Als je bij me weggaat
mag ik dan met je mee?’

Deze twee regels kwamen meteen in mij op toen ik op het blog van Mirjam Kakelbont de vraag ‘Wat is het mooiste stukje songtekst en van wie?‘ van Roos las. De regels die ik noem komen uit een liedje van Paul de Leeuw.
Prachtige regels tekst vind ik het. Zo kwetsbaar, zo veelzeggend. Ik voel daar gelijk van alles bij stromen, van mijn kruin naar diep in mijn buik door mijn hart naar mijn tenen en weer terug.
Het kan niet anders of de schrijver van deze twee regels moet dit ook ooit zo gevoeld hebben. Ìk voel tenminste zijn liefde, zijn wanhoop, bescheidenheid, intense kwetsbaarheid.
Een heel verhaal in slechts in -wat zijn het?- elf woorden.

Helaas heb ik ook weleens het omgekeerde. Dan is een tekst zo berekenend  geschreven, niet bedoeld om de eigen emotie te uiten, geen enkele drang, maar slechts bedoeld om emotie  bij de luisteraar op te roepen en tot kopen te verleiden. Woorden zonder lading vind ik het: Je hoort ze wel, maar je voelt ze niet.

Afgelopen zaterdag waren Rem en ik naar een concert van de Dijk in Haarlem. Ouwe lullen naar ouwe lullen dus, in een zaal allemaal andere ouwe lullen. Gezellig;)
We hebben genoten, van de zang, van de dans, maar het meeste heb ik toch wel genoten van de saxofoon solo van Roland Brunt. De kwaliteit van mijn opname was helaas niet al te best, maar om u een idee te geven: bij 5 minuut 40 beginnen! 

Ik zou het eigenlijk best leuk vinden om ook eens van u te horen wat voor u het mooiste stukje songtekst of mooiste instrument (solo) is. Dat kan (als u daar tenminste zin in heeft) natuurlijk gewoon in een reactie hieronder, maar we kunnen er natuurlijk ook gewoon een gezellige muziektag van maken.
Laat u het mij weten als u het batonnetje hier overneemt?

 

Over Gatget-Kyl en ander slap geneuzel

Even snel een bla-bla up-date-je om te laten weten dat het hier goed gaat ondanks dat ik minder tijd aan het lezen van blogs besteed. Niet omdat ik het niet meer leuk en gezellig vind, maar omdat ik van mezelf gewoon eerst mijn huiswerk af moet hebben. Ook FB probeer ik een beetje te vermijden om dezelfde reden. En dat is best moeilijk voor me: doorzetten en helemaal afmaken.
Inmiddels heb ik twee tienen en een negen binnengesleept, dus dat motiveert dan wel weer.
Het is maar een MBO opleiding hoor, dus veel stellen die cijfers niet voor, maar toch, ik bloosde ervan☺️

Met de mannen hier gaat ook alles naar wens. Vanmiddag lekker gewandeld op het strand, en een beetje in de tuin gerommeld (Rem).
Kylian is vandaag zowaar ook een dagje vrij. Gister had hij weer ‘een cateringetje’.
Hij is nogal populair in de Vinkeveense contreien, ze vragen iedere keer naar hem.
-Thuis noemen we hem tegenwoordig ‘Gatget Kyl’-
Voor volgende week staat er geloof ik een groots kerstfeest op het programma bij een voetbalclub. (Het is ook net zijn moeder: regelen kan hij niet, maar als het om feestjes gaat…;-)
Van de week moeten we trouwens naar de open avond van de HBO opleiding die hij wil gaan volgen in september.

Morgen is het natuurlijk Sinterklaas. Mijn mannen geven er verder niets om, dus we vieren het niet. Ik haal wel wat lekkers voor de borrel of zo, Irish Coffee erbij, of een Amaretto, we maken er maar gewoon weer het beste van.
Maar rotdagen vind ik het wel, bàh!

Sinterklaas in de vroege jaren ’70

In eerder geplaatste verhalen over vroeger heb ik al een beetje laten doorschemeren dat wij vroeger gek waren op alles wat onze fantasie ook maar een heel klein beetje prikkelde. De Sinterklaastijd was dan ook ieder jaar weer een hoogtepunt in ons bestaan. En dat gold niet alleen voor mijn zus en mij, welnee, onze moeder deed in niets voor ons onder hoor.

Sint Maarten had zijn hielen nog maar amper gelicht of we snorden onze Sinterklaaselpee alweer op, en drukten wortels voor de hutspot achterover voor het paard. Ik vroeg me als kind trouwens af waarom er op 11 november Sinterklaasschuim werd uitgedeeld, en geen St. Maartenschuim, maar niemand die het antwoord ooit wist -of die zich daar natuurlijk überhaupt druk om maakte. Behalve ik dan.
Mocht u het antwoord kennen dan stel ik het zeer op prijs als u het mij alsnog laat weten.-

Zodra Zus een beetje kon lezen (en dat was rap) hield ze de Troskompas nauwlettend in de gaten om te zien wanneer de Sint op tv zou komen. Uiteraard zaten wij dan aan de buis gekluisterd met een speculaasje en een beker warme chocolademelk.
De week daarna meerde de Goedheiligman dan aan in de Zaan in Wormerveer. Stonden we weer gezellig samen te kleumen met al die kinderen die we al kende van school, de rij voor de luilakbollenkraam bij bakker Jongens, het zwembad, het paardje van de C&A en het tuinpad van de tandarts op een regenachtige maandagmorgen in Koog aan de Zaan tot hij eindelijk op het balkon van de Jonge Prins verscheen.

We hadden trouwens maar een Sinterklaaselpee thuis, en dat was eigenlijk ook wel zo makkelijk: hij begon op kant A met het tot op je botten doordringende geluid van de luchthoorn van de arriverende stoomboot, om zonder adempauze te vervolgen met Kapoentje, Bonnebonnebonne,  Zie de maan schijnt, Daar wordt aan de deur geklopt en O, kom er eens kijken. De B kant eindigde dan met de nummers Zegt moe, RommeldeBommel en Dag Sinterklaasje, maar die laatste zongen we nooit mee (want dan waren we al druk aan het spelen met onze cadeautjes).
De voorkant van de elpeehoes zie ik nog zo voor me: een nogal rood uitgevallen Sint met een nogal verdacht blauwe neus omringt door mysterieus grote dozen met bonte strikken en smetteloze witte-kragenkindjes waarvan Zus en ik ons altijd afvroegen of zij wel ècht bestonden.
Die kraagjes èn die kindjes.

Uiteraard geloofden wij wèl heilig in Sint Nicolaas.
Zus had het zelfs zo hoog met Sint en zijn zwarte pieten op dat ze zelfs bij hem solliciteerde voor de functie van Zwarte Piet. Ik herinner het mij nog heel goed, het was op het Sinterklaasfeest van mijn vader zijn werk. Zus mocht even bij de Sint op schoot toen ze haar cadeautje op mocht halen.img_3392

‘Wat wil jij later worden?’
Ze moest maar flink haar best blijven doen met gymnastiekles had Sint gezegd, dan zou het vast en zeker in orde komen.
Ik vond de gedachte dat zij mij zou gaan verlaten heel erg. Hoe moest dat nou met mij, als zij naar Spanje zou gaan?
Ik kon toch niet zonder haar?

Zij had die middag trouwens ministek gekregen, en ik was stinkend jaloers geweest.
Net zo jaloers als op haar Sneeuwwitje 3-D sprookjesboek dat ze in haar schoen had gevonden. Ik kon mijn ogen (en onhandige handjes) bijna niet van dat mooie glazen kistje afhouden. Gek, dat ik mij weer niet goed herinner welk sprookjesboek ik zelf gekregen had,img_3393

en dat ik ook niet meer weet wat er ooit in dit pakje  gezeten heeft. (Misschien komt het omdat ik de beelden van mijn zus met dat betreffende stuk speelgoed dan op mijn harde schijf heb opgeslagen en mijzelf niet met mijn cadeau ’s heb zíen spelen?)

Die sprookjesboeken waren trouwens een uitzondering. Meestal kregen we kleine dingetjes in onze schoen hoor. Een rekenpen die de tafels kon uitrekenen, reuze handig-, een vierkleurenpen, een Holly-hobbygum, dat soort dingen. Degelijk ouderwets flutspul wat verder nergens goed voor was, en zijn magie slechts ontleende aan de naam van de gulle gever.
Wij waren overal blij mee, want ieder cadeau was voor ons weer een bevestiging dat hij ons op pakjesavond vast en zeker niet zou vergeten.
En dat heeft de goede man ons dan ook nooit aangedaan gelukkig. Het leed zou niet te overzien zijn geweest. Hoewel het feit dat wij op een goede morgen alleen maar een rekenpen in onze schoen hadden gekregen en ons onderbuurjongetje een elektrische trein compleet met bomen, tunnels, noem maar op, ons tot in het diepst van onze tere kinderzieltjes bezeerd had. Onxe moeder probeerde natuurljk dan wel aan ons uit te leggen dat Sint gewoon niet overal langs kon komen op pakjesavond en dat sommige kinderen hun grote cadeau om die reden dus eerder in hun schoentje kregen. Tegen zoveel logica viel natuurlijk niets in te brengen.

Op pakjesavond zelf moest natuurlijk eerst de hele A-kant mee gejubeld worden. Voor deze keer zong mijn vader dan ook hard mee, terwijl mam nog even snel in de hal een bloesje moest strijken of de banketstaaf op moest warmen of zo. En ieder jaar opende tijdens het zingen de huiskamerdeur en werd er door een zwarte handschoen met pepernoten gestrooid. ‘Zwarte Piet? Was die dan hier?’ Als het Sinterklaas betrof kon mijn moeder liegen alsof het gedrukt stond. Pas als we aan de B-kant van de elpee waren en mam ons koor was komen versterken (misschien moesten we dan wel nog harder zingen?) werd er op het raam gebonsd. We gilden het dan uit en sprongen in onze Hamelen nachtjaponnetjes op en neer terwijl mam verheugd in haar handen klapte en pap eindelijk de verlossende woorden sprak: ‘Rustig allemaal, ik ga wel even op het balkon kijken’.

Daags na pakjesavond vierden wij steevast Sinterklaas nog eens dunnetjes over met de hele familie moederzijds in de bovenwoning van mijn oma. Ik denk dat we al snel met een mannetje of vijfentwintig waren, maar het hele spul paste er wonderwel toch iedere keer maar weer in. Het was er altijd een drukte van jewelste, want iedereen van groot naar klein was natuurlijk peu-nerveus voor het hele sinterklaas gebeuren. Mijn tantes deden voor wat betreft fantasie en inlevingsvermogen maar bar weinig onder voor mijn moeder, dus bij iedere bonk op de zoldervloer boven ons gilden onze tantes en moeders: ‘Het is zwarte Piet, Hij komt jullie halen!‘ en verslikten wij ons zowat in de grote kleurrijke suikerbeesten, een lekkernij die wij alleen bij onze oma kregen. Het gebonk boven onze hoofden duurde zeker wel een paar minuten. En wij maar gillen natuurlijk. Het hart klopt nog in mijn keel als ik eraan terug denk, mensenkinderen wat een toestand.
Heus, mijn tantes, en met name tante C. hadden geen slecht figuur geslagen in de film Sint, of in welke film dan ook.

Later, zodra de rust weer een heel klein beetje was wedergekeerd werd het dan natuurlijk wel weer reuze leuk: Er was bisschopswijn voor de tantes, en uiteraard waren ook de pilsjes, de citroentjes, jonkies en de palinkjes weer gezellig van de partij.

Ik meen dat de oude buurtjes Bos voor Sint en Piet speelden, maar helemaal zeker ben ik daar niet van.

Wat een prachtige herinneringen toch allemaal. Zulke herinneringen gun je toch ieder kind?