Huis- tuin- en keukenperikelen

Het is alweer een tijdje geleden dat ik hier wat geschreven heb.
Ik denk dat de behoefte (noodzaak) om (van me af) te schrijven gewoon minder is.
Het zoeken naar antwoorden op vragen als ‘Waarom zij, en waarom ik niet?’ is minder belangrijk voor me geworden. De exacte antwoorden zal ik wel nooit vinden, alleen al omdat er zo oneindig veel facetten en invalshoeken zijn die bekeken en beoordeeld zouden moeten worden om tot een plausibele verklaring te kunnen komen waarom het gegaan is zoals het is gegaan. En dan nog hoeft een oorzaak /aanleg/ voorval etc. niet altijd een en hetzelfde gevolg te hebben. Soms moet je gewoon berusten in de feiten.
Ik kom er nog wel eens op terug.

Verder gaat alles hier goed hoor, Kyl is gister geslaagd voor zijn MBO Hotelmanagment, dus dat is een grote zorg minder. Gister gezellig tapas gegeten om het te vieren. Hij gaat na de zomer facilitair event management studeren. Na 2 jaar heeft hij dan in ieder geval zijn associate degree, en mocht hij het licht hebben gezien kan hij er alsnog twee jaar aan vast plakken om zijn bachelor facilitair management te halen. (Ik zie dat niet gebeuren).

Mijn nachtdiensten (O gruwel!) zijn weer voor even achter de rug.
Verder speelt er nog iets hier wat vooral veel tijd en aandacht slorpt van Rem, daarover vertel ik later wel meer. Hij had het afgelopen weekend trouwens echt flink te pakken, zondag zelfs koorts- dus de plinten in de keuken en de keukendeur zitten er nog steeds niet in, soit! (Klief zei het al;) Is trouwens wel een bikkel hoor die Rem van mij. Ik kan me niet heugen dat hij zich ooit heeft ziekgemeld. Maandag ging hij dus gewoon werken.

Aanstaande zaterdag vieren we eindelijk ons 20-50-50 feestje. We verwachten ongeveer 75 mensen. Zo jammer dat de weersvoorspellingen niet veel goeds beloven. Afgelopen zaterdag hebben we dus alvast maar een grote partytent opgezet in de tuin, en het frame van de kleine partytent. Zaterdag zullen we kijken wat we daarnaast nog met bouwzeilen en parasols kunnen doen, misschien klaart het eind van de middag toch nog een beetje op. Verder hebben we natuurlijk de veranda, de schuur, het afdak bij de schuur en de woonkamer wat overkapping betreft. De wind komt gelukkig wel uit een gunstige hoek. En met wat buitenverwarming komen we vast ook een end.
De sangria heb ik maar geschrapt. Wie heeft er nou zin in sangria in de regen?

Nu dus druk met de voorbereidingen. Net de schuur gestofzuigd, straks even de koelkast daar schoonmaken. We hebben nog een koelkast gehuurd zodat alle drank in de schuur kan. De hapjes komen dan in de koelkast in de keuken.
De meeste hapjes heb ik bij een cateraar besteld dus daar hoef ik gelukkig niet zo heel veel aan te doen. Behalve dan wraps maken. Mijn (favoriete achternichtje😁😄😘)Heidi wil gelukkig rondgaan met de hapjes.
Blijft toch moeilijk inschatten hoeveel je nodig hebt. Maar goed, ze zullen in ieder geval niet flauw vallen.
Heb vannacht trouwens wel akelig gedroomd dat zowel het verhuur bedrijf als de catering niet kwam opdagen. Kwam natuurlijk door die fantastische boeking van me op Terschelling laatst, weet u nog?
Het zal je gebeuren…
Morgenochtend worden de meeste boodschappen thuisbezorgd, dus dat is ook lekker.

Maar goed, genoeg geneuzeld nu, ik ga maar weer aan de slag.
-Mijn to-do list is namelijk evengoed om te janken…-

 

 

Over onze vakantie en over ons work-aholickje

De vakantie zit er op helaas.
Maar wat hebben we een hoop gedaan:
De eerste dagen waren we natuurlijk in Noordwijk waar ik mijn vijftigste verjaardag heb gevierd met mijn mannen. De week erna heeft Rem een waterleiding onder het huis gelegd naar de tuin en hebben we ons Beautje verkocht. Daar zijn we nog best druk mee geweest hoor, veel mail (ik), gebel (Rem) en natuurlijk de bezichtigingen. We hebben de boot uiteindelijk verkocht aan een zeer enthousiast stel uit Den Haag met een zoontje van een jaar of acht, helemaal top! De man wist nog niet veel over boten dus Rem heeft de hele middag met de man en zijn zoontje gevaren om hem alles uit te leggen. Wat zeer werd gewaardeerd: de volgende dag al kregen we drie hele leuke foto’s van hun eerste boottochtje. Ik hoop dat ze er net zoveel plezier aan gaan beleven als wij hebben gedaan.

Daarna was het tijd voor de nieuwe laminaatvloer. Op wat plinten in de keuken na ligt hij erin. En dat was ook het streven, overige klussen kunnen we makkelijk in de weekenden doen: de vloer in de hal, het rooster in de vloer, de deuren en kozijnen, buitenwasbak ophangen, muur schilderen, trap opknappen, ja er moet nog genoeg gebeuren hier hoor, rustig aan!
Tussendoor hadden we ook nog het feest van neef J. die ook vijftig werd en mijn tante Nel, een oudere zus van mijn moeder die tachtig werd. Zo fijn om familie te zien. ‘T is toch eigen hé?!

Vorige week zijn we ook nog even naar Terschelling geweest. Durf het hier bijna niet te bekennen maar ik had me vergist met de boeking dus we waren een dag te laat. Zo stom. Gelukkig kwamen we daar al om half elf achter toen we vroegen of we alvast 1 rugtas mochten laten staan in het hotel. De hotelier reageerde trouwens zeer schappelijk en vond het echt rot voor ons dat er op het hele eiland geen slaapplaats meer te vinden was. Op die ene dag dus 12 km gelopen (het is echt prachtig daar, ik wil zeker terug), op het strand in West geluncht, kwartiertje op het strand gelegen, daarvandaan de bus genomen naar West-Terschelling, daar rondgelopen en terrasjes bezocht. Om half 6 hadden we de langzame boot terug en hebben we uitgebreid gegeten in het à la carte restaurant. Hartstikke leuk was het, en ondanks mijn stomme vergissing hadden we een hele leuke dag!

Met Kyl gaat alles ook goed. In de eerste week thuis heeft hij open sollicitaties gestuurd naar twee restaurants waar hij graag wilde werken. In Beverwijk (waar hij al 4 jaar in de bediening hielp) was nl. niet zo veel werk op het moment. Bij beide restaurants mocht hij (na het eerste gesprek) al direct aan de slag, dus hij heeft voor het restaurant dat hem de meeste uren kan bieden gekozen. Het grappige is dat de eigenaren van dat restaurant ook andere restaurants bezitten in Amsterdam, dus hij heeft inmiddels alweer twee restaurants waar hij sinds vorige week werkt.
In het weekend 10/11 juni kon hij gelijk weer aan de gang als butler in Vinkeveen. Zaterdag moest hij eerst met onze auto naar Amstelveen om een vriend van zijn opdrachtgever op te halen. Onze auto bleef daar dan staan en Kyl mocht met zijn spiksplinternieuwe weet ik veel wat voor idioot dure auto verder rijden naar Vinkeveen om daar weer in superblitse weet ik veel wat voor gave auto van opdrachtgever over te stappen en de heren naar Eindhoven te chauffeuren. De volgende dag moest hij de bbq verzorgen voor een man of acht. Ook heel vervelend en zwaar: de Thaise hulp van de moeder van de opdrachtgever kwam mee om voor Kyl af te wassen.
O, je lacht je echt slap om sommige dingen. Nu had Kyl ook weer wat: hij zou even snel voor een gast diens auto parkeren, zul je net zien: werd hij aangehouden voor alcohol controle. Niets bij zich natuurlijk, en dat vlees lag daar op die bbq…gelukkig kon de politie er wel om lachen. Inmiddels kennen ze hem vast: vorig jaar werd de hele Baambrugse Suwe aan weerszijden afgezet. Iets met het alarmen of zo.
Vanavond mag hij er geloof ik weer een bbq verzorgen. En begin september mag hij weer een poosje huis-zitten, inclusief gebruik van de tweede auto. ‘Is dichter bij school dan ons huis hoor mam, en ik kan daar gratis parkeren’.

Klinkt allemaal hartstikke mooi en fijn (en na mijn periode van achterdocht en wantrouwen) is het dat ook gewoon. Niet iedereen hoeft gelijk ziek en verdorven te zijn als hij geld heeft. Maar goed: hij moet eerst zijn herexamen doen, en dan weer -in ieder geval- twee jaar naar school. Maar eerst nu dat diploma, pfff. Want alles klinkt nu leuk en aardig, en dat is het ook voor een maand of twee, maar als hij niet de rest van zijn werkzame leven in de bediening wil blijven werken zal hij toch ook zijn energie in zijn opleiding moeten steken. Dus zorgen zijn er ook zeker, het is hier heus niet allemaal pais ende vree.

 

2 jaar en 7 maanden

Fen,

Toen ik klein was en samen met mijn jou nog gewoon thuis woonde wilde ik altijd alles wat jij ook had, deed, droeg, etc.weet je nog?
‘Als jij nét zo oud bent als Fenna mag jij dat ook hoor kind’, zei mam dan.
Ik kon niet wachten en niets frustreerde mij meer dan steeds weer opnieuw ergens te klein voor gevonden te worden: was ik eindelijk groot genoeg voor de kleuterschool, verliet jij hem al weer, mocht ik eindelijk op vrijdagavond naar het Witte huisje -the Place to be- gingen jullie massaal naar de Grot, a No-Go-area voor mij natuurlijk.

Ja, mijn grootste wens was denk ik dat ik net zo groot was als jij, en mee mocht doen met jou en jouw vriendinnen. Wat jullie deden vond ik veel leuker en spannender dan de dingen die ik deed met mijn leeftijdsgenootjes. Cora, Tineke, Monique F, en ons nichtje Annemieke die maar tien dagen met jou scheelden weten dat vast nog wel.
Gék werd je er soms van.

Toen jij net zo oud was als ik nu vandaag ben was het een prachtige herfstdag in november 2014. Het was zelfs zulk mooi weer dat ik de tuindeuren die middag een paar uur open had gezet, ongekend voor die tijd van het jaar. Je appte me een foto van het schilderij waar je mee bezig was. En natuurlijk ook ‘hvj’ en ‘ksjs’. Hetzelfde had je naar je zoon gestuurd bleek later. Even voor zessen had je je kwasten neergelegd om nog even snel op de fiets wat boodschappen te doen bij de Lidl. Het was het laatste wat je deed. Bij de vleeswaren knapte het aneurysma in je hoofd en raakte je in een onomkeerbaar coma.

Toen die dag, toen je precies net zou oud was als ik vandaag de dag, wisten we niet dat er na de volgende dag geen volgende meer zou komen voor jou.
De tijd heeft ons ingehaald; na morgen zal ik voor het eerst ouder zijn dan jij bent geworden.
En ik wens vanuit de grond van mijn hart dat het niet zo was.

Hvj, voor altijd
je kleine zusje

 

 

Tuinupdate rozen

De rozen lijken ieder jaar wel uitbundiger te bloeien. Het is zo’n feestje om ernaar te kijken. Hieronder de witte Schneewitchen/ Iceberg, een prachtige doorbloeiende roos.

Ook de roze Bantry Bay vind ik een absolute toproos. Bloeit door tot in december! IMG_4892

Een van mijn twee Icebergs heb ik vorig jaar verplaatst van onder de pergola naar het bordertje met ‘de Maria zonder handjes’. Beduidend minder bloemen dan de andere, volgend jaar vast meer.

IMG_4827

Hieronder volgens mij ‘the Blairy’.

Ook twee van mijn drie Ramblers staan volop in bloei. Linksonder de Lykefund, net kleine spiegeleitjes vind ik het.

De rambler rechts over de schutting ruikt dan wel heerlijk maar verder is het geen geschikte roos voor onze tuin / mijn handen. Hij bloeit betrekkelijk kort, groeit als kool en heeft echt hele gemene doornen.

IMG_4888

Hierboven de rambler Appleblossom, mijn favoriete rambler. Hij heeft nog maar een paar knopjes open hier, maar als je goed kijkt zie je heel veel knopjes. Ik  zal nog een foto plaatsen als hij volop in bloei staat.

Zodra we nieuwe schuttingen hebben geplaatst (rechts) en de Hedera eruit is, wil ik ook een gele klimroos en bourbonrozen plaatsen.  Misschien duurt dat nog wel een paar jaar hoor.

Sinds vandaag hebben we wel eindelijk water in de tuin. Rem heeft bijna de hele dag onder het huis gelegen, wat een rotklus was dat voor hem. Ik heb op Mp al een mooi stortwasbakje gevonden dat we dinsdag mogen ophalen, kortom: we zijn lekker aan het rommelen in huis en tuin. Heerlijk hoor, vakantie;-D

 

Klaar voor de tweede helft?

Gister ben ik vijftig jaar geworden. Vijftig! Ik kan het zelf amper geloven. Omdat ik er een beetje tegenop zag hadden we voor maandag tm vandaag een hotel geboekt in Noordwijk aan Zee, en dus zouden we mijn verjaardag dag gewoon lekker met z’n tweetjes doorbrengen.

En zo begon de week maandag heerlijk. We hebben tot in de late uurtjes op het strand gezeten, zo fijn. Dinsdag was het weer helaas totaal omgeslagen. Het was zelfs te bar en boos voor de wandeling naar Katwijk die we op het programma hadden gezet. In plaats daarvan zijn we naar een oude bouwmaterialenloods in Scheveningen gereden. Altijd leuk, maar ook omdat we op zoek zijn naar een Frans balkonhek voor op de uitbouw boven. Helaas geen hek, maar wel een lekkere lunch op het strand naast een lekker warm vuurtje, ook fijn!

Gister was het echt heerlijk weer om met onze gehuurde elektrische fietsen de duinen te verkennen. Onderweg nog een wandeling gemaakt. Naast hooglanders ook nog een hertje en wilde paarden gespot. Zalig was het. Net als dat motortje op die fiets heuveltje op. Op de terugweg in de st. Jeroenskerk hebben we drie kaarsjes gebrand.
Daarna was het inmiddels tijd voor de haring en de paling. -En ja, die moeten natuurlijk behoorlijk kunnen zwemmen, zo is mij geleerd!-

Gisteravond kreeg ik toen we bijna bij de strandtent waren waar we zouden eten de verrassing van mijn leven. Stond Kyl daar toch ineens voor mijn neus.:

‘Hoi mam, je denkt toch niet dat ik jouw vijftigste verjaardag zou willen missen hé?!’
Zeventien dagen eerder dan gepland, ik was helemaal perplex, zo leuk!!

Met ons drieën daarna lekker gegeten op het terras waar we de eerste avond ook zaten.
Er hing daar een lekker ongedwongen sfeertje, het eten zelf maakt mij dan niet eens zoveel uit. En nu Kyl er was kon het me natuurlijk helemaal niet meer schelen wat er op mijn bord terecht zou komen.

Zo leuk om naar zijn verhalen te luisteren, hem gewoon, even aan te raken, een denkbeeldig pluisje van zijn shirt te plukken. Weer helemaal in 1 stuk terug, veilig thuis, het mooiste cadeau ever!

Ja, zo werd het toch een hele fijne dag. Natuurlijk met herinneringen en gemis, dat zal altijd deel van mijn verdere leven blijven uitmaken.
Soms zo schrijnend dat het gewoon lichamelijk pijn doet, maar soms ook zo mild dat mijn hart een sprongetje maakt bij een leuke herinnering.

Wat ik u nog niet heb verteld is dat we afgelopen zaterdag de as van mijn ouders en zus hebben verstrooid, ergens op een mooi plekje in het Guisveld. Ook de as van Nino hebben we daarbij uitgestrooid. Daar hadden we het nog met mijn moeder en zus over gehad toen mijn vader net overleden was.
Ze hebben het alledrie zelf zo gewild, ik hoop dat ze er mogen rusten in vrede.

Het is gewoon tijd voor het afsluiten van de eerste helft van mijn leven, zo voelt het een beetje voor me. Niet te vaak meer achterom kijken, maar vooruit, de toekomst in, en proberen er iets moois van te maken, alleen en samen met de andere mensen die mij dierbaar zijn.

Tijd voor verandering, vernieuwing, licht na de duisternis. Tijd voor de lach na de traan. De komende twee weken gaan we lekker in huis klussen, een nieuwe vloer, likje verf, dat soort dingen, en op de mooie dagen natuurlijk lekker er op uit of chillen (of heet dat uitbuiken als je 50 bent?) in de tuin.
En over vier weken, als die rotdag waarop ik net zo oud zal zijn als mijn zus was toen ze stierf een paar weken voorbij zal zijn, geven we ons feestje.

#Alles komt goed#