Frankrijk ’94…’Eggwelltofff;-D’

Tijd voor de Thomas Pannenkoek- challenge: Vakantie foto met verhaal.

Het was geloof ik 1994 toen ik met Zus samen op vakantie ging. Zij was 29 en ik net 27. Zowel haar relatie als de mijne was in de winter daarvoor beëindigd.

Omdat we allebei niet veel te besteden hadden besloten we gewoon maar de goedkoopste reis die we konden vinden te boeken; een busreis naar Zuid-Frankrijk in juni, inclusief tent en toebehoren, èn entertainment.

De melige toon van de vakantie werd gelijk al op station Wormerveer gezet toen bleek dat mijn koffer te zwaar voor me was om te tillen. De enige optie was dat Zus mijn koffer droeg met haar grote rugzak in haar andere hand om maar een beetje in evenwicht te houden. Heel lullig, maar het was zo’n ontzettend grappig gezicht dat ik steeds bijna in mijn broek pieste van het lachen als ik haar zo zag lopen.
En zo zagen onze hosts ons dus ook arriveren.

Bij aankomst bleek dat wij samen met twee jongens van zeventien de enige gasten waren in het tentengedeelte van de camping. Wel waren er een stuk of twintig hosts -jongens tussen de twintig en vijfentwintig- druk bezig met het opzetten van de tenten. Er waren verschillende reisorganisaties actief op de camping, de meeste kwamen uit Engeland.
Wij waren tussen al dat manvolk het enige vrouwvolk.
Dat vonden wij uiteraard ‘wel tof’.

image
Onze (privé;)hosts heetten Walter (links) en Patrick (rechts naast Zus), en vooral met Walter konden we het prima vinden. Hij had een paar dagen voor wij aankwamen een herderspup gevonden die niet van zijn zijde week. Helaas zat het beestje wel onder de teken en vlooien, dus Zus (dierenarstassistente) was gelijk de eerste middag zoet met het verwijderen van de teken.

Onze hosts waren net als alle andere hosts druk met het opzetten van alle tenten die voor de zaterdag aanbrak allemaal moesten staan, dus moesten we onszelf overdag vermaken op het verder nagenoeg verlaten strand. ’s Avonds lieten wij ons entertainen door de hosts, of schoven we doodleuk bij onze buurjochies aan met een grijns op ons gezicht: ‘Wat eten we?’
We waren best wel ‘gemeen’, en ze waren nog wel zo superlief. Ze verblikten noch verbloosden als Zus of ik weer in hun hangmatje lagen, en het kwam gewoon ook echt niet in hun hoofd op om te weigeren als we ze vroegen de volgende dag pannenkoeken voor ons te bakken of zo.
We waren dól op onze buurjongens.
‘Egggwelll!!!’

Er was naast Walter en Patrick nog een Nederlandse host. Zijn naam ben ik – waarschijnlijk opzettelijk- vergeten. Het was net een strontvlieg, niet weg te slaan.
Op een middag kwam hij met een 6-pack halve liters bij ons aan en stopte het zonder ook maar wat te vragen in ons koelkastje. We zouden die avond met de hele groep in Perpignan gaan stappen. ‘Voor als we terugkomen’, verklaarde hij met een hele enge knipoog.
Hij had zijn hielen nog niet gelicht of Zus vroeg: ”Egggwelllltoffff….Biertje Nar?’

Ja. ‘Toffff wellll’ en ‘Egggwelllltoffff’ waren zo’n beetje de meest gesproken woorden in die vakantie. Ik heb nooit meer zo veel gelachen als toen in die melige vakantie. Ik kon dan ook om / met niemand zo vreselijk lachen als met mijn zus. We konden ruzie maken, o jee ja!, maar wat hebben we samen ook vreselijk veel lol gehad.
‘Ab- Fab’ lol noem ik het maar.
Ik weet nog wel dat ze me een keer belde en vertelde dat er zo’n leuke nieuwe serie op de buis was. Toen ze vertelde waar het over ging kregen we al vreselijk de slappe lach.

Zus kreeg later nog iets met een van die Engelse jongens. (Rechts op de foto). Hij was een kop kleiner dan haar, en ik kreeg ‘iets’ met Walter. Smoorverliefd was ik op die jongen, maar hij had al een serieuze relatie met een meisje in Engeland. Bij hun tent hadden ze een grote hangmat met een tweepersoons matras erin, waar ik vaak met hem lag om wat te kletsen terwijl we naar de sterren keken en we naar Barbra Streisand luisterden, zijn favoriete cd. Ondanks dat er tussen ons niet heel veel meer gebeurde dan dat ik in zijn armen lag en ik af en toe een zoen op mijn mond kreeg vond ik het über- romantisch!

Man wat had ik een verdriet toen ik weer thuis was in Nederland.
Het nam zelfs zulke extreme vormen aan dat Zus een brief naar ‘Wally’ had geschreven. Ik kwam de brief tegen toen ik na haar overlijden haar papieren uitzocht:
‘Gaat niet goed met Narda hoor. Ze wil alleen nog maar naar Barbra Streisand luisterden. Eggniettoffff’

Of ze hem ooit heeft opgestuurd?
Vermoedelijk wel.
Ik kwam namelijk bij het uitzoeken van de foto’s een foto tegen van een slapende Wally op zus haar bank in Winschoten. 

Misschien heeft ze me er ooit wel over verteld en ben ik het gewoon vergeten. Het is immers al heel lang geleden.

Kon ik het haar nog maar vragen…

Advertenties

Vkaansie (1)

Hier even een klein vakantiegroetje vanuit Zuid Spanje. Eergisteren zijn we aangekomen en we verblijven tot 22 mei in een appartementje ongeveer 40 km boven Malaga, ergens in de bergen bij oude jeugdvriend A. -En oude jeugdvriendin D. eigenlijk, want haar ken ik inmiddels ook al vanaf mijn twintigste. De link van hun oergezellige B&B plaats ik wel als we hier weer weg zijn.
Eergisteravond dus eerst gezellig even bijgeborreld, samen met de broer en schoonzus van D. die hier ook tot dinsdag logeren.
Kyl is niet mee, maar die vermaakt zich zonder twijfel prima thuis met zijn vrienden. Hij heeft er zelfs zijn week vakantie voor opgenomen. Sneu dat het weer nu zo slecht is daar.

Gister zijn we de hele dag op pad geweest met onze ‘sorry’ geup-up-up-en nog maar eens upgegrade Citroën C3:
image
We vertrokken rond negen uur naar Ronda , een leuk stadje met een prachtige ‘nieuwe’ brug waar nog een verhaal aan vast zit. Het weer was redelijk. 15 graden en halfbewolkt.

Daarna over de MA8103 een prachtig (lees:doodeng) weggetje over de bergen via twee pittoreske witte dorpjes naar de kust waar de Spaanse Helga hogere temperaturen in het vooruitzicht had gesteld. In Estepona, kreeg ik heel erg vieze half afgebakken inktvisringen zonder zout -ook niet op tafel- en zonder sausje. Bah! Ik ben geen moeilijke eter, maar dit heb ik linea recta terug gestuurd. De gamba’s Pil Pil die ik toen kreeg waren ook al zoutloos. Rem zijn eten ging wel, maar de ziel ontbrak. Wat een verschil met het eten op de dag van aankomst hier in het dorp. Mén, dat was lekker. Ik kreeg vissoep en gebakken kabeljauw en Rem bonensoep en een kalfsschnitzel (vermoeden we)+ twee pilsjes, een vino Rosita en nog eens twee koffie toe, en dat alles voor maar 18 euro. We hebben nu ook maar besloten om als het enigszins mogelijk is in de kleinere, niet toeristische dorpen te gaan eten.
Estepona op zich was wel aardig, maar ik hoef er echt geen week heen. Laat staan Rem.

Datzelfde geldt voor Marbella. De boulevard vonden we sfeerloos. Mijn ouders zijn hier ook ooit geweest, getuige een van de talloze ‘Spanje’ fotoboeken die ik geërfd heb. Ik vroeg me net af wat ze er ooit aan hadden gevonden tot in mijn hoofd een onmiskenbaar dwingend ‘stemmetje’ klonk: ‘ga híer in!’
In het oude centrum was het inderdaad wel erg gezellig en leuk. Op het oude plein at ik nog maar een salade om toch nog wat fatsoenlijks binnen te krijgen.

Langs de kustweg (fuengirola, Torremolinos) kwamen we rond 21:30 weer bij het appartement.

Het weer is nu stukken beter dus ik zit in de rotstuin. Vanmorgen houden we het rustig en vanmiddag gaan we mee naar het jaarlijks dorpsfeest.

Fijne Pinksterdagen allemaal!

.

Gemismismis

Ik mis ze.

Vorige week heb ik het laatste beetje wit wasmiddel van zus opgebruikt.
Mams make-up remover pads zijn ook al bijna op. ‘Nee, niet die op waterbasis, hou die zelf maar, ik moet die pads op óólie basis hebben’. De laatste papieren tissues gebruik ik maar niet, die wil ik bewaren voor als ik ze ècht nodig heb.
En de rozenglycerine is ook al bijna op.
Ze had gelijk: het helpt prima tegen droge benen.

Steeds vaker ontdek ik mijn moeder in de spiegel. Gek, dat zag ik vroeger niet zo.
Steeds vaker tik ik op paps barometer.
En steeds harder, maar het helpt bar weinig.
Zus haar make-up tasje ruikt nog steeds naar haar.
Ik mis ze, ik mis ze, ik mis ze.

Van de week, toen ik in de auto naar een van paps cd’s luisterde dacht ik er in een flits over na om mijn haar weer kort te laten knippen, om direct daarachter aan te denken: Nee. Dat kan helemaal niet. Ik kan niets meer veranderen, alles moet blijven zoals het was. Zoals zij het kenden.
Míj kenden.
Zoals zij mij achterlieten.

Gek hè?
Dat kan natuurlijk helemaal niet, maar juist als dingen veranderen, of als ik gewoon iets leuks mee maak wil ik het zo graag met ze delen.
Vooral met mijn moeder.

Mijn moeder en zus zouden zo gelachen hebben om mijn verhaaltje over ‘de Zaak’.  Zelf zouden ze ook nog wel een paar ideeën hebben gehad voor het Uitvaartcentrum. Vroeger lagen we blauw van het lachen om de absurde boeken van Tom Sharpe. 

Ik kon om niemand zo verschrikkelijk lachen als om mijn zus vroeger. We zijn eens op vakantie geweest toen ik 27 was, en zij 29. We stonden op een jongerencamping in Zuid Frankrijk. Het was juni, en samen met een stel jongens van 18 waren we de enige gasten tussen van de twee mannelijke hosts / cq entertainment-team.
Ik zal er binnenkort eens een (Pannenkoeken) blog aan wijden.

Herinneringen ophalen.
Ervaringen delen.

Iemand die onvoorwaardelijk van je houdt.
Die je kènt, als haar eigen broekzak.

Dát gemis voel ik nu.

Fragment uit mijn jeugd: ’83 strand Bakkum

‘Ben je nou klaar Kruif?’
San staat beneden in de keuken.
Snel prop ik mijn oude badlaken in mijn zelfgemaakte roltas met ijshoorntje applicatie en stamp gehaast de trap af in mijn veel te grote le Coq Sportief broekje.
‘Mag ik een fles cola mee mam?’
Hij zit al in mijn tas voor ze antwoord kan geven. Mam schudt haar hoofd. ‘En niet zo laat thuis hoor, zes uur gaan we eten’.

We gaan naar Bakkum. San op haar witte fiets met versnellingen, en ik op mijn zelfgeschilderde rode opoefiets met witte stippen.
-Zonder stippen en flatjes aan je voeten ben je nergens deze zomer-. We hebben afgesproken met de jongens bij de brug bij WFC. Twee andere vriendinnen van ons zijn er ook.
De jongens vertrekken al zodra we aankomen.
Het is te heet om lang stil te blijven staan.
‘Jongens, even rookpauze straks bij het viaduct?’
-Het viaduct bij Uitgeest.-

Op Bakkum gaan we linksaf. Ergens daar, net voorbij waar de houten vlonders stoppen, tegen de duinen aan is ons plekje, het plekje van Wormerveer.

Het is rustig op het strand.
Het is eind mei.
De meeste mensen werken, of moeten naar school.
Wij niet, wij hebben examen gedaan.
Zijn klaar, 16 als we zijn.
Bevinden ons in een vaag gebied ergens tussen verleden en toekomst, waar de wereld nog aan onze voeten ligt, veelbelovend, zinderend van beloftes, en met oneindig veel mogelijkheden en kansen.

De V. zet gelijk de ghettoblaster aan. UB’40 natuurlijk.
De voetbaltassen van de jongens liggen her en der in het zand.
Terwijl zij al aan het voetballen zijn leggen wij onze handdoeken netjes naast elkaar, lezen de Flairs die San mee bracht, en smeren elkaars ruggen in met Nivea.

‘Hé meiden’.
We heffen quasi verveeld onze hoofden naar de G. op.
‘Tegenwoordig is topless is de mode hoor’.
De jongens rusten even uit en openen een voor een behendig een flesje Heineken met de achterkant van een groene aansteker terwijl het Klein Orkest zingt over Koos Werkeloos, omdat sommigen de Top 40 wilden horen.
‘Ja, jullie hoeven je toch nergens voor te schamen?’ roept R.
-Ik ben smoorverliefd op R.-

‘Zwemmen?’
De jongens zijn alweer weg.
De bal gaat natuurlijk mee.
‘Komen jullie ook zo?’

We gaan lummelen.
Winnen kunnen we natuurlijk nooit, maar lachen is het wél.
We stoeien.
Bikinitopjes sneuvelen.
We laten het maar zo, mode bewust als we zijn.
Ook als we even later op onze buiken weer op onze handdoeken liggen.
Het is warm, en het blijft warm.
Onze lauwe cola verruilt zich voor bier.
We krijgen honger.
‘Patatjes eten?’
San en ik halen onze schouders op.
‘Best’.
-Wie wil er nou naar huis?-

Het wordt later en later.
Ik had allang thuis moeten zijn, maar het kan me niet schelen.
Even was het druk geweest op het strand, maar nu zijn de meeste mensen weer naar huis vertrokken.
Wij niet.
Terwijl de zon lager en lager zakt voetballen wij langs de vloedlijn.
En stoeien wat in de duinen.
‘Wie is er bruiner geworden?
De G, of Narda?’
‘Zwarter bedoel je?’

Ik zie hoe P. in een verlaten strandstoel wat voor zich uit mijmert in de branding terwijl de zon langzaam de zee in lijkt te zakken, verbazingwekkend groot, rood en vurig.
We hebben onze topjes en onze shirtjes met ballen weer aangetrokken.
Onze badlakens hebben zich inmiddels allang verbroederd met die van de jongens.
Hazes zingt, ergens ver weg, over een vlieger, een brief.

R. Heeft zijn arm om me heen geslagen.
De G. de zijne om San.
De V. met zijn gevoel voor dramatiek roept dat we dit, deze dag, en dit moment nooit meer mogen vergeten.
‘Nooit, nooit nooit’ voor hij naast Pascalle gaat liggen.

We waren 16, 17.
En innig verliefd op het leven.

Ik heb het tot nu toe onthouden.

En ik hoop zij ook.

Narda’s gratis vakantietip 1: de Zaanse Schans

image

Vandaag neem ik u mee in ons Beautje naar de Zaanse Schans en de Gortershoek. 

We gaan vanuit het sluisje in Krommenie linksaf, over de Nauernasche Vaart. Voorbij de molen de Woudaap gaan we deze keer niet linksaf richting eiland de Woude / Alkmaardermeer, maar rechtdoor de rivier de Zaan op richting West-Knollendam. We varen langs de oudste Industriemuur van Europa in Wormer, waar ik een volgende keer meer over zal vertellen, naar Zaandijk.
Om precies te zijn: éérst langs de Gortershoek, dan keren we bij de brug en varen langs de Zaanse Schans, een openluchtmuseum terug richting Wormerveer. 

image
De Gortershoek is een beschermd dorpsgezicht.

image
Alle huizen worden gewoon bewoond dat begrijpt u vast, maar wist u dat men ook gewoon op de Zaanse Schans woont?
image
Het kost wat, maar dan heeft u wel wat natuurlijk. ( foto: Funda)

image

In veel tuinen staan theehuizen aan het water 

image

Maar de tuinen op zich zijn zonder dat zeker ook het bekijken waard.

image
Het oude Raadhuis ligt ook  aan de Lagedijk

image
De meeste huizen waren vroeger koopmanshuizen. 

image

image

Als we gekeerd hebben varen we terug richting Wormerveer, en zien we de
Zaanse Schans aan onze rechterzijde.
image
Voor de Zaanse schans hoeft u geen entree te betalen, maar om de verschillende molens en musea die op de Schans staan te bezoeken betaalt u soms wel entree.
Het allereerste winkeltje van Albert Heijn kunt u gratis bezoeken, net als vele andere winkeltjes. 

Als ik er ben koop ik meestal zoethout, kandij, Zaanse mosterd bij de molen en natuurlijk ga ik altijd kaas proeven in de (gratis) kaasmakerij. -lekker ‘skranze’-. Niet vergeten hoor mensen die kaas, heerlijk! U kunt daar ook gelijk een vers softijsje scoren voor de kids. Wel ook een kaasje kopen dan natuurlijk! 

Ook de klompenmakerij kun u gratis bezoeken, hartstikke leuk voor de basisschoolkinderen.
Een bezoek aan de Zaanse schans hoeft dus niet veel te kosten. Mocht u nog niet genoeg hebben van de oude groene huisjes dan raad ik u aan even over te steken naar Haaldersbroek, een oud beschermd buurtschap dat nog niet ontdekt is door de vele Japanners die de Zaanse Schans jaarlijks bezoeken.

image

image

image
De molens op zich zijn van buitenaf alleen al de moeite waard. Net als de geluiden als er een beetje wind staat. Heerlijk dat gebonk en gekraak. Kent u het?

image
Vermolen de Kat
image
Ziet u het krijt liggen?

image
Vroeger hadden heel veel mensen in de Zaanstreek zo’n klein molentje in de tuin, gewoon voor de leuk. Was heel normaal in mijn kindertijd. Lekker kitsch.
image
Houtzaagmolen.
image

image

image
Voor meer info over de molens gaat u zelf maar even heen hoor, het kan ook te gek.

Ik kan u anders ook de gratis App van de Zaanse Schans van harte aanbevelen. Er is zoveel informatie op te vinden. 

image
Hoisie (toilet, zoals u wilt)

image
Work in progress…

image
Nog even een overzichtje, ach wat mooi.
Als u nou helemaal voor een dubbeltje op de eerste rang wilt zitten kunt u het beste een bezoek aan de Zaanse Schans brengen als er toevallig ook een oude ambachtenmarkt plaats vindt. Dan staat de oude Wormerveerse Stoomspuit er meestal ook, tenminste, ik hoop dat dat nog steeds zo is. Mijn vader was daar een van de stokers van, dus ik was als kind dan natuurlijk ook van de partij. Hier *klik* heb ik al eens over geschreven.

De Zaanse kinderboekenmarkt wordt ieder jaar hier ook gehouden. In juni geloof ik. 

image
Het is ondertussen allang al weer tijd voor een borrel op de Woude, dus we moeten voortmaken;-)
Daaag hoor molentjes, tot de volgende keer, of zoals een echte Zaanse hoort te zeggen: ‘Doeg hoor’.

Ik hoop dat u het vaartochtje leuk vond. Is natuurlijk ook wel uniek hé, ik bedoel, dit is wel verwennerij van de bovenste plank natuurlijk, de Schans en Gortershoek VANAF het water gezien.
Bespaar ik u toch mooi even de kosten van de rondvaartboot;-D

Nog een laatste tip: Parkeren doet u natuurlijk gratis aan de overkant van de brug ergens op de openbare weg in oud Zaandijk, dus aan de zijde Gortershoek. (Ssstt…)

Heeft u trouwens nog leuke low-budget tips bij u in de buurt?

Bronnen: Wikepedia, Beauninoblog, de Zaanse Schans, Zaanse kinderboekenmarkt

Beetje aanrommelen

En weer zijn de dagen vanzelf overgegaan in weer nieuwe nachten, nieuwe ochtenden, en nieuwe dagen. Morgen is mam drie weken in de Schelp.

Vorige week het nare bericht gekregen dat nu ook de andere broer van mam kanker heeft. Longkanker, met uitzaaiingen naar de onderrug, waarschijnlijk krijgt hij eenmalig een palliatieve bestraling om de pijn wat draaglijker te maken. Hij was al zo mager ook, op de verjaardag van mijn moeder in mei.

De oudere meneer van in de negentig is inmiddels ook overleden. Mam deelt het Hospice nu met twee vrouwen, waarvan de één waarschijnlijk totaal bedlegerig is. Toch geeft het wat meer reuring voor mam, al is het maar door de aanloop van het bezoek voor beide dames. De kinderen van één van de dames heb ik toevallig al leren kennen via FB.
Rare wereld is het toch.

Eigenlijk werken er best nog heel wat ‘bekenden’ van mij in de Schelp. Alice natuurlijk, maar ook een hele goede vriendin van mijn nicht, de moeder van een klasgenootje van Kylians basisschool, de moeder van een meisje waar Kyl een jaar mee op de havo zat, een mavo-jaargenootje van mezelf, en misschien nog wel meer hoor.

Mam gaat iedere dag wel een ietsje pietsje achteruit, dat is ook te verwachten natuurlijk, maar toch vind ik dat best moeilijk om te accepteren.
Soms hoest ze zo erg.
Het lopen, en in- en uitstappen in de auto gaat steeds moeilijker.
Een heel klein beetje in de war soms.
Gelukkig heeft ze nog wel haar humor.
Gister hebben we nadat we haar ‘thuis’ brachten best een gezellige avond gehad daar, onder het straalkacheltje. 
Oude herinneringen opgehaald.
Maar ook veel gepraat over zus, en over wat zus overkomen is.
Meestal gaan we rond negen uur, half tien dan weer naar huis.
Beetje Tour de Jour kijken, of oude afleveringen van ‘Ik vertrek’.
(Lijkt me trouwens best leuk om de tune van ‘Ik vertrek’ op mijn crematie te laten horen. Beetje humor heeft nog nooit een mens kwaad gedaan;-)

Zou ook best weleens echt willen vertrekken hoor. Wie weet, doen we dat ook nog wel eens. Als het aan mij ligt wèl. Rem is veel realistischer, en laten we wel zijn: het meeste zou natuurlijk op zijn schouders terecht komen, lichamelijk stel ik natuurlijk niet heel veel voor, door de polyartrose.
Maar goed, dromen mag altijd toch? Zeker als er iemand is die mij met beide benen weer op de grond zet.
-Het is vluchtgedrag natuurlijk, ik weet het.-
Soms wil ik gewoon heel hard wegrennen van alles, of net als vroeger met mijn hoofd onder de dekens duiken en dan hopen dat, zodra ik mijn ogen weer opendoe alles een boze droom blijkt te zijn: Pap is gewoon het kippenhok aan het verschonen, Zus geeft de katten hun vlooiendruppels en mam komt met de boodschappen de poort binnen.
-Wat wordt ze toch dik-.

Helaas pindakaas.

Kyl gaat ook niet echt lekker op dit moment.
Hij werkt heel veel. Gisteren is hij met al zijn collega’s naar Amsterdam geweest, en had hij Veel te Veel gedronken.
Ècht teveel bedoel ik.
Nu is hij over het algemeen wel een redelijk rustige puber, maar op dit moment heb ik grote twijfels of het wel wijs is om hem volgende week nog naar Lloret te laten gaan.
Zeker ook met het oog op de gezondheid van mijn moeder. Zorgen om hem kan ik er niet bij hebben nu, ik moet hem blindelings kunnen vertrouwen, en op hem kunnen varen als hij onverhoopt naar huis zal moeten komen.
Mensen, wat is wijsheid?

Of er nog leuke dingen zijn?
Ach, heus.
Spook heeft ‘de plek van de week’ van vorige week gelukkig achter zich gelaten. Dat was de afzuigkap. De plek van deze week is de poort.
Puntje is alleen dat meneer een beetje hoogtevrees heeft.
image

Rem heeft zijn racefiets weer uit het vet gehaald en is nu lekker weer een beetje aan het fietsen. Eigenlijk zou ik dat ook best kunnen doen, gewoon even een rondje Krommeniedijk straks, goed plan.

Vanmiddag misschien even op de motor weg richting West-Friesland, want daar blijft de zon wel schijnen volgens de weerberichten.
Zaterdag zijn we even met de motor naar Zantvoort en Haarlem geweest.
image

image

image

image

image
Alleen maar twee lekkere Franse worstjes gekocht op de markt, en twee palinkjes voor bij mam.

image
Best handig hoor, een motor. Nooit gedoe met parkeren of zo. Op dit oude ding hebben we samen heel Frankrijk doorgekart in 2011. Toen waren de kuipdelen nog wit, er zitten nu andere kuipdelen op nadat hij in een nacht zomaar ‘omgevallen’ was.
Misschien is hij oud, maar hij doet het altijd, en we hebben er al hele mooie en gezellige tochtjes op gemaakt samen.

image
Zoekplaatje

Gisterochtend, tijdens de buien, heb ik de keukenlades lekker uitgemest en is Rem weer verder gegaan met de schuur. We moeten wel, anders hebben we geen plek voor de spullen van mijn ouders straks.
-zo gaan die dingen, een goed plan is maar àlles deze dagen.-

Ach, zo rommelen we maar wat aan.

‘Huichelen aan Zee ‘

-FICTIEF-

Het was vandaag een perfecte dag om wat leuks te gaan doen, besloot ze die ochtend toen ze nog maar net haar ogen had geopend. Hoopvol opende ze haar balkondeur.
Gelukkig, hij scheen. En hoe!
Het was nog vroeg, maar al warm genoeg om de deur lekker open te zetten.

Met een beschuitje halvajam en een latte plofte ze op de oude zitzak op het balkon. Ze had het ding daar ooit neergezet toen ze de vloer een goede beurt had gegeven. Daarna had ze hem gewoon nooit meer had terug gezet.
Hij stond ook best leuk hier. Dus waarom zou ze?

Ze klikte in een vloeiende beweging het hoesje van haar telefoon open.
Facebook.
Whatsap.
Instagram.
Mail.
Behalve wat nieuwe statussen was er niet veel te beleven.
De kiekjes van die gelukkige stelletjes die ze tegenwoordig iedere keer weer voorbij zag komen konden haar trouwens ook gestolen worden.
Om over de happy gezinnetjes nog niet eens te spreken.
Huichelaars!

Ze checkte Weer online. Het zou een prachtige dag worden. Zon, 27 graden en een vleugje wind.
Veel te mooi om thuis te blijven toch zeker?
Zou ze gewoon in haar eentje even naar het strand gaan?
Boek mee. Eten en drinken zou ze daar wel kopen.
Soms moest je jezelf gewoon eens verwennen toch?
In 1 teug dronk ze de koffie uit het hoge glas leeg.

Ze had nu best wel een hondje willen hebben. Hoewel? Mochten die eigenlijk wel op het strand in de zomer?
Ze wist het niet eens.
Wat moest zij nou ook met een hondje?

Het was druk op het strand.
Alle bedjes waren bezet.
Ze moest toch maar een beetje dichtbij het terras gaan liggen.
Tussen een stel en een oudere vrouw alleen was nog net een plekje dat net groot genoeg was voor haar alleen.
Terwijl ze zich op haar plekje installeerde zag ze hoe de man links van haar geïnteresseerd naar haar keek.
Niet eens onopvallend.
Zijn vrouw lag op haar buik te zonnen. De bandjes los. Haar blonde haar in een quasi slordige knot bijeen gebonden.
Zou ze slapen?

Eerst maar eens goed insmeren. Ze verbrande altijd zo snel. De zonnebrandolie voelde warm en plakkerig op haar huid. Hij smeerde lekker uit en rook zalig maar de zomer.
De man links keek nog steeds naar haar. Wat een idioot.
Weer zo eentje!
Ze keek hem recht aan.
-Wat moet je nou?-
Meestal keken ze dan wel snel weg. Deze keer niet.
Langzaam liet hij zijn tong over zijn lippen gaan.
Sjezus.
Had zij dat weer?

Ze pakte haar boek.
Maar gewoon negeren bleek toch moeilijker dan ze dacht.
Hij keek gewoon nog steeds ongegeneerd naar haar.
Hij had zelfs zijn stoel nog een beetje in haar richting gedraaid.
Knipoogde hij nou?
Werd die vrouw nou maar eens wakker.
Verdomme.
En ze vertikte het om te verkassen.
Altijd hetzelfde liedje.
Gisteravond ook al dat gezeik.
Zie je nou wel, hij knipoogde!

Er kwam beweging in de knot.
De man zette zijn zonnebril op. Spiegelglazen. Het zal niet.
Halleluja zeg, wat was het al heet.
Misschien moest ze even lekker gaan zwemmen.
‘Zou jij misschien op mijn handdoek willen passen?’
Ze vroeg het aan de buurvrouw rechts. Het was geen probleem.

Het was eb, zodat ze eerst door het grote pierebad moest waden voor ze bij pas bij de zee kwam.
Ja, van een stukje zwemmen zou ze opknappen. Ze was altijd al een hele goede zwemmer geweest, zodat ze wat verder durfde te gaan.
Bovendien was de zee rustig.

Als snel kwam ze lekker in haar slag.
God, wat hield ze hier van.
Na vijf minuten liet ze zich moe op haar rug mee drijven. De golven wiegden haar in een zalig ritme op en weer neer.
Ze hield haar ogen dicht, haar armen gestrekt. Ze zou zo wel kunnen slapen.

‘Hoi’.
Ze schrok.
Nee hè? Daar had je hem ook weer.
Ze besloot hem verder te negeren en langzaam terug te zwemmen naar het strand.
Opeens was hij weg.
Ondergedoken weg.
O kijk, daar was hij weer.
Twee meter verderop.
Hij lachte.
Witte tanden.
Zijn ogen weerkaatsten de spiegeling van het zonlicht op het water.
Lichtblauw.
‘Je gaat nu toch nog niet terug?’
Weer dook hij onder.
Verdomme.
Voelde ze nou wat aan haar been?
Een streling.
Opeens pakte hij haar enkel en trok haar naar beneden.
Ze ging even kopje onder.
Toen liet hij los.
Happend naar lucht kwam ze weer boven. Het was meer van de schrik dan dat ze adem te kort was gekomen.
‘Klootzak!’

Weer lachte hij.
Ze moest hier wegwezen.
Hij spoorde gewoon niet die vent.
Snel zwom ze terug richting strand.
Maar niet snel genoeg.
‘Waar wil je heen schatje?’
Dit keer hield hij haar pols gevangen.

Mijn god waar was ze in verzeild geraakt?
Dit had ze toch kunnen verwachten?
‘Laat me gaan!’
De woorden waren rustig over haar lippen gekomen, in schril contrast met de paniek die inmiddels gierde door haar hele lijf.
Rustig blijven nu.
Zacht, maar dringend, op een toon alsof ze tegen een kind sprak zei ze het nog eens.
‘Kom, laten we terug gaan’.

‘Terug gaan? Nee toch? We hebben het net zo gezellig samen.’
Stevig sloeg hij zijn arm vanachter om haar heen en trok haar naar zich toe.
‘Kom eens hier schatje’.
Ze voelde hoe hij zijn onderlijf hard tegen haar aan duwde.
‘Dit is toch ook wat jij wilt?’

Ze begon te gillen.
Hard en hoog.
Hij schrok.
Haar nagels probeerde zijn gezicht te raken.
Ze leek wel een kat.
‘Laat me gaan lul!’

Het hielp.
Hij had haar los gelaten.
Snel zwom hij met lange slagen terug naar de kust, haar geen blik meer waardig gunnend.
Ze huilde een beetje.
Wat had ze nou toch stom gedaan?
Wat mankeerde haar?

De knot kwam net overeind toen ze terug liep naar haar handdoek.
Hij zat al naast haar en schonk wat drinken in van die hippe plastic bekers.
Zij pakte de broodjes.
Broodjes ei.
Ze kon ze ruiken terwijl ze haar badlaken in haar tas propte.
‘Jongens, kom op. Even naar mama luisteren nu. Zitten!’.
Dat was hij.
Hij keek niet meer.
Niet meer naar haar tenminste.
Wel naar de knot.
‘Heerlijk hè schat, zo’n dagje zee?’
Zo kon hij dus ook klinken.
Teder zoende hij haar op haar mond.
‘O wacht even…’
Ze diepte een IPhone op uit haar tas.
‘Even een selfie maken’.

Hij sloeg een arm om haar heen.
Een vertrouwd gebaar wat hij vast al jaren had gemaakt.
Zij hield haar witte IPhone voor hen uit.

‘Leuke foto hè schat?
Ik zet hem op Facebook!’

Ze hoorde het nog net terwijl ze weg liep.

TaDa….een Bucketlist

Jawel hoor! ‘Zij van Beaunino’ heeft ook een Bucketlist gemaakt.
Hij is alleen wel wat saai.
Komt ook omdat ik lichamelijk niet meer zoveel kan als vroeger.
Lijkt me een strak plan om dus maar te beginnen om mijn lenigheid en conditie wat op te vijzelen.
Het zou ook alleen al tof zijn om weer zonder pijn in een doorsnee tempo te kunnen doorwandelen, zodat ik misschien ooit nog een de Nijmeegse vierdaagse zou kunnen lopen, of het Pieterpad, of -leuk!- de strandzesdaagse.

Nu zag ik dat er zoiets als therapie yogales wordt gegeven in de sportschool waar ook Rem en Kyl trainen lid van zijn.
Ik heb daar drie jaar geleden ook gefitnesst. Het is een fijne sportschool met een sauna en een Turks stoombad, erg prettig. Misschien dan toch maar weer een abonnement.
Kan ik daar gelijk 1 keer per week fitnessen.
Vooral veel wandelen dan op de loopband, roeien en de oefeningen die ik bij de fysio heb geleerd. Als ik het dan heel voorzichtig op bouw kan ik misschien zelfs wel weer meedoen met de Start to Run groep in het komende voorjaar.
Wat was het altijd leuk om op dinsdagavond en zaterdagmorgen rond te rennen door de duinen.
Hardlopen misschien nooit meer nog niet dit jaar maar fietsen kan ik buiten natuurlijk Wel. Dus: 1 keer per week minstens een kilometer of tien. ‘T is net niks die afstand, ik weet het, maar het gaat bij mij om de smering van mijn gewrichten i.v.m. de polyartrose.

Als ik dat allemaal doe val ik vanzelf wel weer een beetje af. Twee, drie kilo zou leuk zijn.
Wil ook wel weer wat gezonder gaan eten:
-Nog meer biologisch.
-meer fruit, vooral blauwe bessen, ananas
-gember, lijnzaad, knoflook, peterselie
-nog minder koffie, en nog vaker groene thee, bessensap, groentensap, water, sojamelk.
Verder laat ik de kroketten op het werk voorlopig even voor wat ze zijn, evenals de ‘kant en klaar’ geklopte slagroom.
Komt vast helemaal goed dus!

En verder?
Nou ja, ik beleef nog steeds heel veel plezier aan mijn blog, dus daar ga ik mee door natuurlijk.
Het schenkt me zo veel:
vriendschap, rust, helderheid in mijn hoofd, een uitlaatklep.
Wel wil ik wat meer fantasieverhalen gaan schrijven. Maar dat is zo moeilijk als je kop zo vol zit met andere dingen.

Natuurlijk wil ik ook een soort van bucketlijst maken met en voor mijn moeder. En afhandelen.
Ze heeft niet zo heel veel spectaculaire wensen hoor. Ik vroeg haar er laatst al over na te denken. Haar wensen liggen meer in de trant van: naar Johanna’s hof, naar de camping oude vrienden opzoeken. Terrasjes pikken.
Maar daar liggen natuurlijk dus ook voorlopig nog mijn eigen prioriteiten.
En dat ik steeds gezellig een glaasje meedrink?! Het zij maar zo.
Geldt ook voor Rem natuurlijk.
Die keuken komt heus wel eens af, hoewel ik de status inmiddels toch wel wat zorgwekkend begin te vinden en dat terras betegelen we wel een andere keer. (Oei, met dat terras raak ik nu een twistpuntje;-)

Tussen al die bedrijvigheid -en mijn werk- door wil ik dit jaar ook tijd maken om op het stage adres van Kylian wat te gaan eten. Jongstleden januari overleed mijn vader. Dat viel midden in zijn stageperiode in het hotel.
Ook wil ik weer eens met al mijn vriendinnetjes van vroeger afspreken. Esther heb ik natuurlijk vorige week nog gezien, dus ik hoop binnenkort weer eens wat af te spreken met Linda. Naar Dais kan ik wel weer eens op de fiets.
Joyce zie ik binnenkort. En San hopelijk ook weer snel. Ik ben zo’n knurft wat vriendschappen betreft.
Zal trouwens aan Karin vragen of ze mee wil naar een paranormaal beurs. Volgens mij is ze ooit eerder geweest, ik nog nooit. Rem vindt dat maar niks. Rem gaat vast liever met me naar de schouwburg komende herfst of winter.

Dat was het wel zo’n beetje.
Op mijn bescheiden vakantieplannen na dan:
Robin opzoeken in West-Australië.
Bij Robin heb ik vijftien jaar geleden vier weken gelogeerd.
Het is een hele bijzondere vriend waarmee ik jaren lang heb gemaild. Vooral in de periode dat ik alleen was met Kylian. Inmiddels is hij een paar keer al bij ons komen logeren en ieder jaar vraagt hij weer wanneer wij nu eens komen. Ik hoop het zo, over twee jaar.
Naar Curaçao lijkt me ook te gek. Petra die ik al virtueel ken sinds onze Picasa tijd heeft daar een eigen landhuis. En daarnaast staat een heel mooi appartement wat ze verhuurt. Het heet Landhuis Siberië.
(Ze staat ook bij mijn favoriete blogs mocht je een kijkje willen nemen).
Met een kleine camper door Zuid Europa lijkt me ook fantastisch. Gewoon, met Rem. Op de bonnefooi. Hengeltje mee, bbq mee, fietsen achterop. Zalig!
Of met de motor door Spanje.
Een jeugdvriend van me heeft daar een B&B in Alfarnatejo
‘El Aguila Libre’. Hij en zijn vriendin Denise organiseren ook wandelroutes meen ik. Van B&B naar B&B of zo. Enig toch?! Of met San samen een paar dagen daarheen.
Ach, een mens moet wat te dromen hebben.
Misschien eerst maar eens een keertje een nachtje naar Terschelling. Daar ben ik echt nog nooit geweest. En het moet er zo leuk zijn. Of gewoon weer eens een paar dagen naar de Ardennen. Altijd leuk. Vooral als de zo’n schijnt.
Of met Kyl en Rem een paar dagen naar Parijs.
Geloof alleen dat Rem daar niet zo veel oren naar heeft.
Mijn moeder trouwens ook niet.
Nou ja, dan ga ik toch alleen met de bus met Kyl.
Lijkt me sowieso leuk om eens alleen met hem op pad te gaan.
Kan Rem intussen mooi aan de keuken verder.

Waar je de mosterd haalt…

Donderdag.
Met vriendinnetje Karin op de fiets naar de Zaanse Schans.
Karin heb ik leren kennen tijdens de zwangerschapsgym. Lag toevallig naast me in strakke tijger legging. Klikte direct. Het leukste aan Karin is dat ze heel makkelijk is. Steef ook. Steef is haar man. Kinderen zijn trouwens ook stront makkelijk. Kan ook niet anders.
Geen omkijken naar. Vorig jaar nog vloog Sabine in haar eentje (net 16) naar een vriendinnetje in Frankrijk. Met een overstap in Düsseldorf. Geen enkel probleem. Als ik Karin voorstel om morgen samen voor een weekje naar Tuka-Taka land te vliegen zal ze misschien hooguit vragen of het misschien ook overmorgen kan. Ik bedoel maar.
Overal voor te porren.
Nooit wat te zeuren.

Maar goed, ik dwaal af….
Moest eerst half uur bijkomen met cola+ijs op luxe loungeset van Kaar in Wormerveer Zuid voor ik verder kon.
Via Wormer over het dijkje naar de Schans gefietst. Van molen zonder wieken waar vriendinnetje van Jouri woont wat foto’s geschoten. Vielen helemaal niet op tussen Japanners.

20140725-122808.jpg
Fietsen vervolgens bij kaasboerderij tegen hek geparkeerd. Proeverij was vandaag beetje minnetjes. Ons Engels trouwens ook.
Besloten koop nieuwe mosterd derhalve maar uit te stellen tot na de rosé.

Schattige rode lakklompjes gepast. Impuls aankoop kunnen bedwingen. Waren immers op zoek naar boeren blonde vlechten voor Karin. Hadden ze weer niet. Meisje van de bediening op het terras trouwens wel. Impuls wederom weerstaan. Ook nadat ze de rekening bracht.

20140725-122923.jpg

Daarna gezellig in klompboot geklommen met Kaar. Leek me leukere foto voor FB dan die geamputeerde molen. Vertrouwd uitziende Italiaanse toeriste bood aan leuke foto te maken.
-Hadden misschien toch beter jappannertje kunnen nemen-

20140725-123014.jpg
Bij kaasboerderij wederom de bordjes kaas gecontroleerd. Uiteindelijk keuze gevallen op
Peppadew en de mosterd dille dip. Laatste potje gelijk maar half opgevroten bij ons kaasplankje op terras van d’ Vijf Broers aan de overkant van de Schans. Stond straf windje….

20140725-123232.jpg

Binnendoor terug gefietst over de dijk. Slingert natuurlijk al van zichzelf. Kwam niet door ons.
Moesten wel even uitrusten bij de Bataaf.
Zelf maar weer foto genomen…

20140725-123409.jpg

Rem stond thuis gelukkig al te koken.
Hij was natuurlijk heel erg blij met de nieuwe mosterd.
;-D

Slik, slik, slikkerdeslik

Wat (wekenlang) vooraf ging…

‘Je paspoort niet afgeven hoor, alleen even bij het hotel in Lloret’.
‘Nee’.
‘En bij elkaar blijven, altijd op elkaar letten. Samen uit, samen thuis’.
‘Ja mam’
‘Niet te diep in de zee hoor!’
‘Nee mam’
‘En niet te lang in de zon’.
‘Nee mam’
‘Een zonnesteek heb je zo te pakken’.
‘Ja mam’
‘Neem anders een petje mee’
‘Doe niet zo stom mam’.
‘Nou ja, heb je wel paracetamol ingepakt?’
‘Ja mam’
‘Ik zal er wat keelpastilles, Norit, alcohol-depdoekjes, een gaasje, pleisters, wat vitaminepilletjes, schaartje en een pincetje bij doen’.
‘(Zucht) Oké mam’.
‘Veel water drinken hoor met die warmte’.
‘Ja mam’
‘Maar absoluut geen water uit de kraan drinken’.
‘Nee mam’.
‘Zijn je koffer labels al geschreven?’
‘Ja mam’
‘Doe er maar deze opvallende groenblauwe koffer-riem om heen’.
‘Oké mam’
‘Je reservesleutel apart bewaren hoor’.
‘Ja mam’.

‘Zonnebril, reisbescheiden, oortjes, kussentje, tandenborstel, scheermesje, oplader, etc. bij je?’
‘Jaa’.
‘Warm shirt voor vannacht?’
‘Ja-ha’.
‘Hier heb je nog wat losgeld voor de toiletten onderweg’
‘Dank je mam’.
‘Zes witte kadetjes ei, en zes bruine kadetjes gezond dan krijg je tenminste nog Wat vitamines binnen vanavond
‘Lekker mam’
‘En chocomel, ijsthee, dubbel fris, een fles water, cola en een AA-tje’.
‘Dank je mam’.
‘Want echt, je moet Goed Drinken hoor Kyl’
‘JAAA mam!’

‘Maar niet te veel bier’
‘Nee-hee!’
‘En Geen Sterkte Drank!’

‘Dag hoor mam’.