Frankrijk ’94…’Eggwelltofff;-D’

Tijd voor de Thomas Pannenkoek- challenge: Vakantie foto met verhaal.

Het was geloof ik 1994 toen ik met Zus samen op vakantie ging. Zij was 29 en ik net 27. Zowel haar relatie als de mijne was in de winter daarvoor beëindigd.

Omdat we allebei niet veel te besteden hadden besloten we gewoon maar de goedkoopste reis die we konden vinden te boeken; een busreis naar Zuid-Frankrijk in juni, inclusief tent en toebehoren, èn entertainment.

De melige toon van de vakantie werd gelijk al op station Wormerveer gezet toen bleek dat mijn koffer te zwaar voor me was om te tillen. De enige optie was dat Zus mijn koffer droeg met haar grote rugzak in haar andere hand om maar een beetje in evenwicht te houden. Heel lullig, maar het was zo’n ontzettend grappig gezicht dat ik steeds bijna in mijn broek pieste van het lachen als ik haar zo zag lopen.
En zo zagen onze hosts ons dus ook arriveren.

Bij aankomst bleek dat wij samen met twee jongens van zeventien de enige gasten waren in het tentengedeelte van de camping. Wel waren er een stuk of twintig hosts -jongens tussen de twintig en vijfentwintig- druk bezig met het opzetten van de tenten. Er waren verschillende reisorganisaties actief op de camping, de meeste kwamen uit Engeland.
Wij waren tussen al dat manvolk het enige vrouwvolk.
Dat vonden wij uiteraard ‘wel tof’.

image
Onze (privé;)hosts heetten Walter (links) en Patrick (rechts naast Zus), en vooral met Walter konden we het prima vinden. Hij had een paar dagen voor wij aankwamen een herderspup gevonden die niet van zijn zijde week. Helaas zat het beestje wel onder de teken en vlooien, dus Zus (dierenarstassistente) was gelijk de eerste middag zoet met het verwijderen van de teken.

Onze hosts waren net als alle andere hosts druk met het opzetten van alle tenten die voor de zaterdag aanbrak allemaal moesten staan, dus moesten we onszelf overdag vermaken op het verder nagenoeg verlaten strand. ’s Avonds lieten wij ons entertainen door de hosts, of schoven we doodleuk bij onze buurjochies aan met een grijns op ons gezicht: ‘Wat eten we?’
We waren best wel ‘gemeen’, en ze waren nog wel zo superlief. Ze verblikten noch verbloosden als Zus of ik weer in hun hangmatje lagen, en het kwam gewoon ook echt niet in hun hoofd op om te weigeren als we ze vroegen de volgende dag pannenkoeken voor ons te bakken of zo.
We waren dól op onze buurjongens.
‘Egggwelll!!!’

Er was naast Walter en Patrick nog een Nederlandse host. Zijn naam ben ik – waarschijnlijk opzettelijk- vergeten. Het was net een strontvlieg, niet weg te slaan.
Op een middag kwam hij met een 6-pack halve liters bij ons aan en stopte het zonder ook maar wat te vragen in ons koelkastje. We zouden die avond met de hele groep in Perpignan gaan stappen. ‘Voor als we terugkomen’, verklaarde hij met een hele enge knipoog.
Hij had zijn hielen nog niet gelicht of Zus vroeg: ”Egggwelllltoffff….Biertje Nar?’

Ja. ‘Toffff wellll’ en ‘Egggwelllltoffff’ waren zo’n beetje de meest gesproken woorden in die vakantie. Ik heb nooit meer zo veel gelachen als toen in die melige vakantie. Ik kon dan ook om / met niemand zo vreselijk lachen als met mijn zus. We konden ruzie maken, o jee ja!, maar wat hebben we samen ook vreselijk veel lol gehad.
‘Ab- Fab’ lol noem ik het maar.
Ik weet nog wel dat ze me een keer belde en vertelde dat er zo’n leuke nieuwe serie op de buis was. Toen ze vertelde waar het over ging kregen we al vreselijk de slappe lach.

Zus kreeg later nog iets met een van die Engelse jongens. (Rechts op de foto). Hij was een kop kleiner dan haar, en ik kreeg ‘iets’ met Walter. Smoorverliefd was ik op die jongen, maar hij had al een serieuze relatie met een meisje in Engeland. Bij hun tent hadden ze een grote hangmat met een tweepersoons matras erin, waar ik vaak met hem lag om wat te kletsen terwijl we naar de sterren keken en we naar Barbra Streisand luisterden, zijn favoriete cd. Ondanks dat er tussen ons niet heel veel meer gebeurde dan dat ik in zijn armen lag en ik af en toe een zoen op mijn mond kreeg vond ik het über- romantisch!

Man wat had ik een verdriet toen ik weer thuis was in Nederland.
Het nam zelfs zulke extreme vormen aan dat Zus een brief naar ‘Wally’ had geschreven. Ik kwam de brief tegen toen ik na haar overlijden haar papieren uitzocht:
‘Gaat niet goed met Narda hoor. Ze wil alleen nog maar naar Barbra Streisand luisterden. Eggniettoffff’

Of ze hem ooit heeft opgestuurd?
Vermoedelijk wel.
Ik kwam namelijk bij het uitzoeken van de foto’s een foto tegen van een slapende Wally op zus haar bank in Winschoten. 

Misschien heeft ze me er ooit wel over verteld en ben ik het gewoon vergeten. Het is immers al heel lang geleden.

Kon ik het haar nog maar vragen…

Advertenties

Vkaansie (1)

Hier even een klein vakantiegroetje vanuit Zuid Spanje. Eergisteren zijn we aangekomen en we verblijven tot 22 mei in een appartementje ongeveer 40 km boven Malaga, ergens in de bergen bij oude jeugdvriend A. -En oude jeugdvriendin D. eigenlijk, want haar ken ik inmiddels ook al vanaf mijn twintigste. De link van hun oergezellige B&B plaats ik wel als we hier weer weg zijn.
Eergisteravond dus eerst gezellig even bijgeborreld, samen met de broer en schoonzus van D. die hier ook tot dinsdag logeren.
Kyl is niet mee, maar die vermaakt zich zonder twijfel prima thuis met zijn vrienden. Hij heeft er zelfs zijn week vakantie voor opgenomen. Sneu dat het weer nu zo slecht is daar.

Gister zijn we de hele dag op pad geweest met onze ‘sorry’ geup-up-up-en nog maar eens upgegrade Citroën C3:
image
We vertrokken rond negen uur naar Ronda , een leuk stadje met een prachtige ‘nieuwe’ brug waar nog een verhaal aan vast zit. Het weer was redelijk. 15 graden en halfbewolkt.

Daarna over de MA8103 een prachtig (lees:doodeng) weggetje over de bergen via twee pittoreske witte dorpjes naar de kust waar de Spaanse Helga hogere temperaturen in het vooruitzicht had gesteld. In Estepona, kreeg ik heel erg vieze half afgebakken inktvisringen zonder zout -ook niet op tafel- en zonder sausje. Bah! Ik ben geen moeilijke eter, maar dit heb ik linea recta terug gestuurd. De gamba’s Pil Pil die ik toen kreeg waren ook al zoutloos. Rem zijn eten ging wel, maar de ziel ontbrak. Wat een verschil met het eten op de dag van aankomst hier in het dorp. Mén, dat was lekker. Ik kreeg vissoep en gebakken kabeljauw en Rem bonensoep en een kalfsschnitzel (vermoeden we)+ twee pilsjes, een vino Rosita en nog eens twee koffie toe, en dat alles voor maar 18 euro. We hebben nu ook maar besloten om als het enigszins mogelijk is in de kleinere, niet toeristische dorpen te gaan eten.
Estepona op zich was wel aardig, maar ik hoef er echt geen week heen. Laat staan Rem.

Datzelfde geldt voor Marbella. De boulevard vonden we sfeerloos. Mijn ouders zijn hier ook ooit geweest, getuige een van de talloze ‘Spanje’ fotoboeken die ik geërfd heb. Ik vroeg me net af wat ze er ooit aan hadden gevonden tot in mijn hoofd een onmiskenbaar dwingend ‘stemmetje’ klonk: ‘ga híer in!’
In het oude centrum was het inderdaad wel erg gezellig en leuk. Op het oude plein at ik nog maar een salade om toch nog wat fatsoenlijks binnen te krijgen.

Langs de kustweg (fuengirola, Torremolinos) kwamen we rond 21:30 weer bij het appartement.

Het weer is nu stukken beter dus ik zit in de rotstuin. Vanmorgen houden we het rustig en vanmiddag gaan we mee naar het jaarlijks dorpsfeest.

Fijne Pinksterdagen allemaal!

.

Gemismismis

Ik mis ze.

Vorige week heb ik het laatste beetje wit wasmiddel van zus opgebruikt.
Mams make-up remover pads zijn ook al bijna op. ‘Nee, niet die op waterbasis, hou die zelf maar, ik moet die pads op óólie basis hebben’. De laatste papieren tissues gebruik ik maar niet, die wil ik bewaren voor als ik ze ècht nodig heb.
En de rozenglycerine is ook al bijna op.
Ze had gelijk: het helpt prima tegen droge benen.

Steeds vaker ontdek ik mijn moeder in de spiegel. Gek, dat zag ik vroeger niet zo.
Steeds vaker tik ik op paps barometer.
En steeds harder, maar het helpt bar weinig.
Zus haar make-up tasje ruikt nog steeds naar haar.
Ik mis ze, ik mis ze, ik mis ze.

Van de week, toen ik in de auto naar een van paps cd’s luisterde dacht ik er in een flits over na om mijn haar weer kort te laten knippen, om direct daarachter aan te denken: Nee. Dat kan helemaal niet. Ik kan niets meer veranderen, alles moet blijven zoals het was. Zoals zij het kenden.
Míj kenden.
Zoals zij mij achterlieten.

Gek hè?
Dat kan natuurlijk helemaal niet, maar juist als dingen veranderen, of als ik gewoon iets leuks mee maak wil ik het zo graag met ze delen.
Vooral met mijn moeder.

Mijn moeder en zus zouden zo gelachen hebben om mijn verhaaltje over ‘de Zaak’.  Zelf zouden ze ook nog wel een paar ideeën hebben gehad voor het Uitvaartcentrum. Vroeger lagen we blauw van het lachen om de absurde boeken van Tom Sharpe. 

Ik kon om niemand zo verschrikkelijk lachen als om mijn zus vroeger. We zijn eens op vakantie geweest toen ik 27 was, en zij 29. We stonden op een jongerencamping in Zuid Frankrijk. Het was juni, en samen met een stel jongens van 18 waren we de enige gasten tussen van de twee mannelijke hosts / cq entertainment-team.
Ik zal er binnenkort eens een (Pannenkoeken) blog aan wijden.

Herinneringen ophalen.
Ervaringen delen.

Iemand die onvoorwaardelijk van je houdt.
Die je kènt, als haar eigen broekzak.

Dát gemis voel ik nu.

Fragment uit mijn jeugd: ’83 strand Bakkum

‘Ben je nou klaar Kruif?’
San staat beneden in de keuken.
Snel prop ik mijn oude badlaken in mijn zelfgemaakte roltas met ijshoorntje applicatie en stamp gehaast de trap af in mijn veel te grote le Coq Sportief broekje.
‘Mag ik een fles cola mee mam?’
Hij zit al in mijn tas voor ze antwoord kan geven. Mam schudt haar hoofd. ‘En niet zo laat thuis hoor, zes uur gaan we eten’.

We gaan naar Bakkum. San op haar witte fiets met versnellingen, en ik op mijn zelfgeschilderde rode opoefiets met witte stippen.
-Zonder stippen en flatjes aan je voeten ben je nergens deze zomer-. We hebben afgesproken met de jongens bij de brug bij WFC. Twee andere vriendinnen van ons zijn er ook.
De jongens vertrekken al zodra we aankomen.
Het is te heet om lang stil te blijven staan.
‘Jongens, even rookpauze straks bij het viaduct?’
-Het viaduct bij Uitgeest.-

Op Bakkum gaan we linksaf. Ergens daar, net voorbij waar de houten vlonders stoppen, tegen de duinen aan is ons plekje, het plekje van Wormerveer.

Het is rustig op het strand.
Het is eind mei.
De meeste mensen werken, of moeten naar school.
Wij niet, wij hebben examen gedaan.
Zijn klaar, 16 als we zijn.
Bevinden ons in een vaag gebied ergens tussen verleden en toekomst, waar de wereld nog aan onze voeten ligt, veelbelovend, zinderend van beloftes, en met oneindig veel mogelijkheden en kansen.

De V. zet gelijk de ghettoblaster aan. UB’40 natuurlijk.
De voetbaltassen van de jongens liggen her en der in het zand.
Terwijl zij al aan het voetballen zijn leggen wij onze handdoeken netjes naast elkaar, lezen de Flairs die San mee bracht, en smeren elkaars ruggen in met Nivea.

‘Hé meiden’.
We heffen quasi verveeld onze hoofden naar de G. op.
‘Tegenwoordig is topless is de mode hoor’.
De jongens rusten even uit en openen een voor een behendig een flesje Heineken met de achterkant van een groene aansteker terwijl het Klein Orkest zingt over Koos Werkeloos, omdat sommigen de Top 40 wilden horen.
‘Ja, jullie hoeven je toch nergens voor te schamen?’ roept R.
-Ik ben smoorverliefd op R.-

‘Zwemmen?’
De jongens zijn alweer weg.
De bal gaat natuurlijk mee.
‘Komen jullie ook zo?’

We gaan lummelen.
Winnen kunnen we natuurlijk nooit, maar lachen is het wél.
We stoeien.
Bikinitopjes sneuvelen.
We laten het maar zo, mode bewust als we zijn.
Ook als we even later op onze buiken weer op onze handdoeken liggen.
Het is warm, en het blijft warm.
Onze lauwe cola verruilt zich voor bier.
We krijgen honger.
‘Patatjes eten?’
San en ik halen onze schouders op.
‘Best’.
-Wie wil er nou naar huis?-

Het wordt later en later.
Ik had allang thuis moeten zijn, maar het kan me niet schelen.
Even was het druk geweest op het strand, maar nu zijn de meeste mensen weer naar huis vertrokken.
Wij niet.
Terwijl de zon lager en lager zakt voetballen wij langs de vloedlijn.
En stoeien wat in de duinen.
‘Wie is er bruiner geworden?
De G, of Narda?’
‘Zwarter bedoel je?’

Ik zie hoe P. in een verlaten strandstoel wat voor zich uit mijmert in de branding terwijl de zon langzaam de zee in lijkt te zakken, verbazingwekkend groot, rood en vurig.
We hebben onze topjes en onze shirtjes met ballen weer aangetrokken.
Onze badlakens hebben zich inmiddels allang verbroederd met die van de jongens.
Hazes zingt, ergens ver weg, over een vlieger, een brief.

R. Heeft zijn arm om me heen geslagen.
De G. de zijne om San.
De V. met zijn gevoel voor dramatiek roept dat we dit, deze dag, en dit moment nooit meer mogen vergeten.
‘Nooit, nooit nooit’ voor hij naast Pascalle gaat liggen.

We waren 16, 17.
En innig verliefd op het leven.

Ik heb het tot nu toe onthouden.

En ik hoop zij ook.

Narda’s gratis vakantietip 1: de Zaanse Schans

image

Vandaag neem ik u mee in ons Beautje naar de Zaanse Schans en de Gortershoek. 

We gaan vanuit het sluisje in Krommenie linksaf, over de Nauernasche Vaart. Voorbij de molen de Woudaap gaan we deze keer niet linksaf richting eiland de Woude / Alkmaardermeer, maar rechtdoor de rivier de Zaan op richting West-Knollendam. We varen langs de oudste Industriemuur van Europa in Wormer, waar ik een volgende keer meer over zal vertellen, naar Zaandijk.
Om precies te zijn: éérst langs de Gortershoek, dan keren we bij de brug en varen langs de Zaanse Schans, een openluchtmuseum terug richting Wormerveer. 

image
De Gortershoek is een beschermd dorpsgezicht.

image
Alle huizen worden gewoon bewoond dat begrijpt u vast, maar wist u dat men ook gewoon op de Zaanse Schans woont?
image
Het kost wat, maar dan heeft u wel wat natuurlijk. ( foto: Funda)

image

In veel tuinen staan theehuizen aan het water 

image

Maar de tuinen op zich zijn zonder dat zeker ook het bekijken waard.

image
Het oude Raadhuis ligt ook  aan de Lagedijk

image
De meeste huizen waren vroeger koopmanshuizen. 

image

image

Als we gekeerd hebben varen we terug richting Wormerveer, en zien we de
Zaanse Schans aan onze rechterzijde.
image
Voor de Zaanse schans hoeft u geen entree te betalen, maar om de verschillende molens en musea die op de Schans staan te bezoeken betaalt u soms wel entree.
Het allereerste winkeltje van Albert Heijn kunt u gratis bezoeken, net als vele andere winkeltjes. 

Als ik er ben koop ik meestal zoethout, kandij, Zaanse mosterd bij de molen en natuurlijk ga ik altijd kaas proeven in de (gratis) kaasmakerij. -lekker ‘skranze’-. Niet vergeten hoor mensen die kaas, heerlijk! U kunt daar ook gelijk een vers softijsje scoren voor de kids. Wel ook een kaasje kopen dan natuurlijk! 

Ook de klompenmakerij kun u gratis bezoeken, hartstikke leuk voor de basisschoolkinderen.
Een bezoek aan de Zaanse schans hoeft dus niet veel te kosten. Mocht u nog niet genoeg hebben van de oude groene huisjes dan raad ik u aan even over te steken naar Haaldersbroek, een oud beschermd buurtschap dat nog niet ontdekt is door de vele Japanners die de Zaanse Schans jaarlijks bezoeken.

image

image

image
De molens op zich zijn van buitenaf alleen al de moeite waard. Net als de geluiden als er een beetje wind staat. Heerlijk dat gebonk en gekraak. Kent u het?

image
Vermolen de Kat
image
Ziet u het krijt liggen?

image
Vroeger hadden heel veel mensen in de Zaanstreek zo’n klein molentje in de tuin, gewoon voor de leuk. Was heel normaal in mijn kindertijd. Lekker kitsch.
image
Houtzaagmolen.
image

image

image
Voor meer info over de molens gaat u zelf maar even heen hoor, het kan ook te gek.

Ik kan u anders ook de gratis App van de Zaanse Schans van harte aanbevelen. Er is zoveel informatie op te vinden. 

image
Hoisie (toilet, zoals u wilt)

image
Work in progress…

image
Nog even een overzichtje, ach wat mooi.
Als u nou helemaal voor een dubbeltje op de eerste rang wilt zitten kunt u het beste een bezoek aan de Zaanse Schans brengen als er toevallig ook een oude ambachtenmarkt plaats vindt. Dan staat de oude Wormerveerse Stoomspuit er meestal ook, tenminste, ik hoop dat dat nog steeds zo is. Mijn vader was daar een van de stokers van, dus ik was als kind dan natuurlijk ook van de partij. Hier *klik* heb ik al eens over geschreven.

De Zaanse kinderboekenmarkt wordt ieder jaar hier ook gehouden. In juni geloof ik. 

image
Het is ondertussen allang al weer tijd voor een borrel op de Woude, dus we moeten voortmaken;-)
Daaag hoor molentjes, tot de volgende keer, of zoals een echte Zaanse hoort te zeggen: ‘Doeg hoor’.

Ik hoop dat u het vaartochtje leuk vond. Is natuurlijk ook wel uniek hé, ik bedoel, dit is wel verwennerij van de bovenste plank natuurlijk, de Schans en Gortershoek VANAF het water gezien.
Bespaar ik u toch mooi even de kosten van de rondvaartboot;-D

Nog een laatste tip: Parkeren doet u natuurlijk gratis aan de overkant van de brug ergens op de openbare weg in oud Zaandijk, dus aan de zijde Gortershoek. (Ssstt…)

Heeft u trouwens nog leuke low-budget tips bij u in de buurt?

Bronnen: Wikepedia, Beauninoblog, de Zaanse Schans, Zaanse kinderboekenmarkt