Mijn gezondheid in balans / wereld MS dag

Maandag
Met een Sangria hoofd van de dag ervoor wandel ik om half tien bij Blom binnen, ‘mijn’ psycholoog.
Het is onze laatste afspraak vandaag.
Zal het best wel missen hoor: gewoon, die bevestiging dat ik het helemaal niet zo gek doe en bedenk.
‘Zolang je maar probeert de balans te vinden Narda’.
Doe voor mijn gevoel niet anders.
Heb al meer dan jaar het idee op een wiebelige evenwichtsbalk te balanceren.

Na Blom mag ik bijna direct door naar M. ‘mijn’ fysiotherapeut.
M. is al weken bezig om de dieper gelegen spieren naast mijn ruggengraat een beetje los te krijgen.
Dat lukt wel aardig alleen links onder het midden blijft het nog steeds spijkerhard. Maar zolang er nog steeds verbetering lijkt te zitten in de pijn en beweeglijkheid gaat ze met deze behandeling nog even door. We hebben het altijd wel gezellig samen. Leuke meid is het. Ben zo blij met wat ze voor me doet.

Na M. mag ik naar het volgend deurtje. Daar houdt S. praktijk, ‘mijn’ acupuncturist.
Kwam ze de eerste vier behandelingen niet verder dan mijn energie weer opladen, -ik loop schijnbaar steeds leeg- vandaag probeert ze het o.a. met een naald onder mijn rechterknie. Ze is heerlijk rustig.

Inmiddels is het al weer kwart over elf als ik de medisch fitnessruimte binnen kom.
Ook op dezelfde etage.
Het is er meestal lekker stil. Soms ben ik er zelfs helemaal alleen.
Na 12 minuten fietsen, 10 minuten roeien, 7 minuten wandelen op de band en al mijn oefeningen ben ik eindelijk klaar.

Nog even lekker douchen en dan loop ik om kwart voor 1 de deur uit.

Hoe het dan nu gaat na een dik jaar?
Zoveel beter.
Ik wandel makkelijker. Nog steeds niet snel, zeg maar langzaam, maar wel steeds vaker zonder pijn hoewel ik op moet letten dat ik geen rare beweging maak.
Het ziet er niet meer zo zielig / kreupel uit tenminste.

Heb nu wel wat lage rugpijn.
Gisternacht had ik zoveel pijn in mijn lijf (vanaf navel naar beneden) dat ik maar twee uurtjes geslapen heb.
Misschien de nawerkingen van de acupunctuur en / of de stevige massage.
Misschien te veel op 1 dag gedaan.
Ik had wat verhoging.
Maandag eigenlijk ook al:
‘Wat voel je warm op je rug’.
Voelde me echt niet lekker.
Ik melde me ziek.
Als ik dat namelijk niet zou doen, was ik duidelijk over mijn grens heen gegaan, en was ik misschien nog verder van huis straks.
Dat is een leerpuntje voor mij: balans.
Zelfs de bedrijfsarts zegt dat ik goed voor mezelf moet zorgen.
‘Geen 110% jij, 90%!!’
Daar heb je hem weer: balans.

Ik mag binnenkort gewoon weer mijn nachtdiensten gaan werken van haar.
Er is geen enkele medische reden waarom dat niet zou kunnen, ‘mits er gezond geroosterd wordt’.
Ik hoop maar dat mijn lijf dat aan kan.
Ben ik nu eindelijk een beetje op de goede weg, kan ik straks terug naar af.
Dat vertelde ik haar ook.
‘Jeetje Narda, Moet je kijken waar je vandaan komt, en hoe ver je bent gekomen!’

Maar er is gelukkig nog niemand die mij pusht.
Nog steeds is er evenveel geduld en begrip om me heen op het werk.
En ik heb het zo naar me zin daar.
Wil niet weg.

Bij het afscheid bedankte ik haar.
‘Het spijt me dat ik zo weinig voor je kan betekenen wat betreft de nachtdiensten’.
Het is echt een scheet van een mens.
‘Weet je L? Het had toch veel erger geweest als er geen enkele twijfel over zou bestaan dat ik ooit nog nachtdiensten zou mogen werken’.
Ik meende het vanuit de grond van mijn hart.
Daarna namen we maar heel snel afscheid.

Vandaag is het wereld MS dag.
MS is een hele vervelende ziekte, waarvoor ik ook nog even bang ben geweest. (Waarvoor niet?)
Was ik immers een paar weken/ maanden voor de ellende begon niet een keer of drie zomaar languit op de grond gevallen?

Reuma.
Ook zo’n rotziekte.
Was ik ook bang voor hoor.
Nu valt poli-artrose dan ook wel onder de grote noemer Reuma, en kun je daarvan ook gemene ontstekingen krijgen, maar ik bedoel nu RA.

Ach, zo zijn we wel meer van die rot ziekten die je de kop misschien niet gaan kosten, maar zo ontzettend veel leed veroorzaken.
Door pijn, door beperkingen. Onbegrip!
Onzichtbaar.
Zodat je het invalideplekje in de bus tram of metro niet eens durf in te nemen, als dat al vrij is.
Of je soms wel de kop gaan kosten uiteindelijk: ALS.

Vandaag wil ik even denken aan die mensen die niet zo
‘gelukkig’ zijn als mij.

Gezond zijn lijkt maar zo gewoon als je het bent.
Jongens:
Pluk de dag!