Roses and more…

Even een update-je maar weer; het echte schrijven komt er maar steeds niet van, wìl gewoon niet zo, evenals het lezen van de berichten en verhaaltjes van mijn collega bloggers: mijn aandachtsspanne is een beetje beperkt. Komt wel weer goed mettertijd. Het zij zo.

Leuke dingen en minder leuke dingen te melden.
Eerst maar de leuke dingen:
Twee weken geleden hadden we familiedag van mijn vaders kant, en vorige week van mijn moederskant. Wat is het toch fijn om familie te hebben waar ik nog herinneringen mee kan delen. Gewoon, mensen om me heen die mij al kennen sinds ik een klein meisje was. (Nu ben ik wel een van de oudere nichten van vaders kant, maar de nichten en neven van mijn moeders kant zijn allemaal maar een paar jaartjes ouder of jonger).
Ook weer een paar tantes en ooms gezien en dat is gewoon ook fijn. Zoiets is opeens zo belangrijk geworden. 💜

Dinsdag kreeg ik de uitslag van mijn sollicitatiegesprek. Ik was een van de drie, maar helaas pindakaas, een van de twee andere sollicitanten is meer geschikt. Wel weer leuk om te horen dat mijn collega’s het jammer vinden voor mij, maar zelf wel weer blij zijn dat ik voorlopig nog bij hen blijf werken.
Toch was ik best teleurgesteld. Het leek me echt iets voor mij, en ook de mensen met wie ik er over gesproken heb leek het echt iets voor mij. Ik ben er zó mee bezig geweest. Maar ja…:-(
Er was iemand anders gewoon meer geschikt.
En ik was inderdaad wel erg gretig en erg druk tijdens het gesprek…

En nu zitten we heerlijk in de tuin. Om precies te zijn onder de rozen met een collega van Rem, dus de wilde truckersverhalen vliegen me om de oren.

Verder weinig te melden.
Mijn hoofd is nog steeds heel erg vol en druk. Morgen gaan we geloof ik een trailertje kopen voor de boot. Rem heeft in Wormer een stalling geregeld dus binnenkort kunnen we ons bootje eindelijk weer eens schoonmaken. Daarna zijn we van plan om in onze vrije weekenden ook elders te gaan varen. Muiden/ Pampus, Friesland, Monnickendam/ Volendam, Biesbosch.
Leuke vaartips zijn welkom.
Zelf heb ik nogal mijn zinnen gezet op het Prinsengrachtconcert in augustus, maar Rem ziet dat niet zo zitten. (En hij moet het natuurlijk allemaal wel regelen, ik hoef alleen maar voor de catering te zorgen;-)

Wat verders te melden?
O ja: ik ben voor het eerst in mijn leven op dieet. Niet echt om af te vallen, maar ik was mijn opgezwollen buik vanwege mijn darmen zó zat, dat ik nu begonnen ben met een Fodmap dieet, een speciaal dieet voor mensen met PDS. Volgens de internist is het juist goed voor mij om (vanwege de ontstekingen die ik soms heb in mijn darmen) juist veelzijdig en veel vezels te eten, maar beter voel ik me daar niet door.  Dìt dieet volg ik dus nu op eigen initiatief om te kijken of ik me er prettiger bij voel: en tot nu toe ben ik zeer positief. En stukken minder ‘opgeploft’.

Ons workaholicje Kylian is inmiddels klaar met zijn stage en heeft nu (als een van de weinige, de enige zelfs meen ik) een nul- uren contract aangeboden gekregen bij het stage-hotel. Hij had deze maand zijn diploma kunnen halen, maar hij heeft ervoor gekozen om komend  jaar zijn ‘mindere’ vakken zoals Frans en Bedrijfskunde op te halen zodat de keuzemogelijkheid  voor HBO opleidingen het jaar daarop wat groter wordt ; hij weet nog steeds niet goed wat hij wil. In december zal hij dan slagen voor zijn MBO Hotelmanagement, en daarna heeft hij nog een paar maanden de tijd om wat van de wereld te zien. Oòk heel belangrijk vind ik: Only Work and no Play makes Jack a dull boy!!

Maar goed, ik tap nog even een lekker koud roseetje in # pluk de prachtige dagen # en ga straks lekker een patatje eten. Mèt mayo. (Allemaal volstrekt conform dieet;-))

Fijn weekend allemaal!

image

image

image

image

image

image

image

Mijn vader, mijn held

Ik was zo’n meisje dat dacht dat haar vader de hele wereld aankon, met twee handen op zijn rug.

Mijn vader was degene die ’s avonds met eindeloos geduld mijn buikpijn weg masseerde en degene die precies wist hoe strak ik mijn dekens wilde, en waar mijn beer moest zitten.
Mijn vader was de man vanaf wiens schouders ik de wereld leerde kennen, zijn handen veilig om mijn scheenbeentjes geklemd. Op wiens rug ik de golven leerde kennen.
Hij leerde me mijn veters strikken, en was de enige die de klitten uit mijn weerbarstige haren mocht kammen.

Mijn vader kon alles maken wat zijn ogen zagen.
Hij leerde me vissen, bootjes te maken van klompjes, wat een zeeg was. Welk vogeltje ik nu toch hoorde in het bos?
Mijn vader wist overal het antwoord op.

Ja. Mijn vader was mijn held. Tot ik een jaar of dertien werd en ontdekte dat ik het soms beter wist dan hem.
Tot het moment dat mijn karakter zich net zo sterk begon te laten gelden als het zijne.
Maar door ook juist die moeilijke jaren in  mijn pubertijd  leerde hij me ook dat de wereld niet altijd even makkelijk en rechtvaardig is. Leerde ik voor mezelf opkomen, maar ook incasseren.
Slikken en vechten. In mezelf geloven en op mezelf bouwen. 
Opstaan en weer doorgaan. 

Wat hebben we een strijd gehad.
Maar wat hebben we elkaar ook lief gehad.
We leken soms gewoon teveel op elkaar.

Vette jaren en magere jaren.
Maar al die jaren samen hebben mij gemaakt tot wie ik nu ben.
Al die lessen, of ze nou in mijn ogen rechtvaardig waren of niet, hebben ervoor gezorgd dat ik kennelijk een manier heb gevonden om ondanks alle verdriet en tegenslag een gelukkig en -redelijk- stabiel mens te zijn.

En dat is het grootst mogelijke geschenk dat hij mij heeft kunnen geven.

Bedankt pap.
Ik mis je. X
image

Smalltalk

En de lentedagen lengen zich ongemerkt toch heel voorzichtig aan een. Rem verkeerd (volgens mij) nog steeds in een of ander conflict met -Kaja van- Current -volgens hem moet ik er niet al te veel van opkijken als er eoa fanfare voor op straat voor huis komt spelen om eea goed te maken: de Q-box past overal op, -nou ja, de draadjes dan- maar doet het al twee maanden niet, ondanks alle vier extra apparaten à 89 euro borg die we op hun verzoek extra hebben aangesloten om verbinding te krijgen+ versterker omdat de afstand tussen A enB volgens hen te groot is.
En nu krijgen we al herinneringen over de maand JULI.

Juli Ja. Maar goed, tot zover (ook) de update over onze ongevraagde nieuw een ongevraagde e(nergie-etende!!) gasmeters per maand;-)

Heerlijk gevaren zondag. Erg Zennnnn


En verder: ik mag komen voor een sollicitatiegesprek. Erg spannend en ik heb heel veel zin in deze nieuwe baan, maar geen man overboord als het uiteindelijk niets wordt, hoewel het natuurlijk heus wel jammer zou  zijn.

Vanmorgen mijn zesde loopbaangesprek gehad. Als ik banen mocht kiezen zonder rekening te houden met mijn talenten en opleiding zou ik het wel weten!

Vanavond heerlijk gelachen met mijn twee mannen om Spook. Ik pieste bijna in mijn broek.
Kijk dan: net Heino. Whahaha!!!image

Liefs😘

Vrijdag visdag

Nadat ik een uur op weinig af had rondgedoold door de Bieb, bijna niets zaligers dan dàt, en vervolgens mijn boodschappen op het gemak had gedaan besloot ik weer eens een visje te halen.

De rij bij de visboer was lang. Vroeg wijs geworden bij de tandarts in de jaren zeventig riep ik in het wilde weg: ‘Achter wie ben ik?’
Twee meiden zwaaiden me toe vanachter uit de zaak: ‘Na ons’. Ik had nog even zo te zien.

Het was natuurlijk vrijdag.
Vìsdag voor ‘den katholieke mensch’. 
Nu werd dat bij ons thuis vroeger niet zo strikt nagevolgd, hoewel mijn vader toch wel vaak op vrijdag tussen de middag een paar lekkerbekjes en wat kibbelingetjes speciaal voor Kylian  kocht bij Hildering. Meestal ging Kyl dan mee, en brachten ze eerst een visje naar ‘ouwe oma’, de moeder van mijn vader, die destijds op de Marktstraat woonde. Ik zie ze nog zo gaan  samen op de fiets: mijn vader met zijn oranje fleecevest en zijn blauwe pet, en Kyl, ook met blauwe pet en oranje fleecevest in het zitje voorop.

De haring was in de aanbieding vandaag zag ik: Drie voor 5 euro. De uitjes en het zuur mochten apart herhaalde de visvrouw  tot in den treuren, maar toch zat de angst er bij de klanten kennelijk goed in dat ze het hele zootje bij elkaar in een zakje zou pleuren.
Mijn moeder was altijd gek op haring geweest. Net als haar hele familie overigens. Maar nog gekker waren ze op paling.
Palinkies, Jonkies, en Brandewijntjes.
-Ik heb het allemaal niet van een vreemd, en ook veel van mijn neven en nichten zijn erfelijk belast. Wij kunnen er echt niets aan doen hoor mensen-.

Ik was inmiddels aan de beurt om mijn enkele harinkie te bestellen, -wat moest ik er nou met drie? Kyl en Rem blieven ze niet zo- maar een meneer meende dat hij eerder aan de beurt was, wat mij de tijd gaf nog even verder te mijmeren terwijl de makrelen enigszins verbolgen over hun plotselinge einde naar de TL verlichting staarden. Mijn vader had altijd graag gevist. In de polder. In zee. In de sloot vlak bij ons huis. Mijn kat Porky zat dan naast hem aan de ene, en een reiger aan de andere kant. Op het laatst was Porrek zo oud en versleten dat hij haar het stoepje op en af moest tillen. En maar kletsen tegen hem: ‘Mjah’. Voorntjes ving hij veel geloof ik, en een enkele keer een brasem. In de crisisjaren ’80 had mijn vader zelfs voor de katten gevist om wat te bezuinigen. Mam kookte ze dan met oud wit brood tot een papje, maar niet nadat mijn vader ze eerst zorgvuldig had schoongemaakt. 
In Spanje had hij ook vaak gevist. In de zee bij Carihuela met wat Spaanse vrienden, ter hoogte van Pedro of Michael.
-Hij kan er nu voor altijd en eeuwig vissen-. 

Nu was ik echt aan de beurt.
Ik besloot er spontaan een portie kibbeling bij te nemen om nog wat tijd te rekken.
Kibbeling voor mijn grote kind dat nog op bed lag, toen ik vertrok, moe van zijn avonddienst in het restaurant.

Een vergeten zakje lag ongemakkelijk op de toonbank te wachten totdat iemand het zag.  
Niemand wist hoe of wat.
Harinkjes waren het. Twee. 
We concludeerden eensgezind dat er vast wel iemand voor terug zou komen. -Niets immers zo vervelend als wanneer ze de ‘pindasaus’ vergeten zijn- Ze zette het zakje -met de uitjes apart- in de koeling. 

Ik wilde eigenlijk wel weg toen een meneer vervelend begon te zeuren.
Of er dille in de ravigottesaus zat. Nee, het was niet eens dille, hij bedoelde een ander kruid waarvan niemand heden ten dagen nog enig benul heeft waarin je het kan strooien. Of hoe het er überhaupt uit zou moeten zien. 
In geen enkel sausje zat het. 
Na lang wikken en wegen koos hij voor de coctailsaus, wat natuurlijk een volstrekt verkeerde keuze was,  als u het mij vraagt.

Daar kwam mijn zakje aan. Ik had al betaald. ‘Vijfeurotien’.
Een prettig weekend kreeg ik op de koop toe.

Toen ik  onze straat inreed bedacht ik me dat ik nog steeds niet bij oude buurvrouw K. was langs geweest sinds mijn collecte voor het Reumafonds. Ze heeft het niet zo makkelijk, ook financieel niet meer.
Volgende week dan maar.

Ècht. 

En mèt twee harinkjes;-)

image

Uit de kast

Soms open ik de kast.

Zet ik gewoon de deuren open en sta ik ervoor.
Kijk naar wat foto’s.
Raak gewoon wat dingetjes aan.
Een oorbel.
Een knoop van een brandweerjas.
Een oud portemonneetje.

En soms dan pak ik wat.
Een boekje bijvoorbeeld.
Zoals ik vandaag dit boekje pakte dat ik ooit aan mijn zus gegeven heb.
En dan kijk ik er wat in.
En ben ik blij dat ik haar ooit heb laten weten hoeveel ze voor mij betekende.
image

image

image

Er is een periode geweest in mijn pubertijd geweest dat mijn zus meer een moeder voor mij was dan mijn moeder zelf. Mijn moeder was in die periode nogal labiel, mijn vader nogal autoritair en ik nogal recalcitrant. De enige stabiele factor was mijn zusje die maar steeds weer probeerde de vrede te bewaren…

image