Over leven, liefde en de dood

Als het leven je als veertien, vijftienjarige meisje toelacht is het je maar moeilijk voor te stellen dat je ooit -pak 'm beet zo'n dertig, vijfendertig jaar later-zelf nog ouder zult zijn dan je ouders toentertijd. Toch is dat exact wat er in een piep en een zucht is gebeurd. Zo haal je samen nog even snel voor zessen in je strokenballenrokje met je voor het allereerst geschoren scheenbenen een pakje Marlboro bij kapper Dirk op de hoek en zo zit je naar een foto slightshow van mooie momenten te kijken in het crematorium van Zaandam:
De vader van mijn jeugdvriendinnetje Sandra is afgelopen maandag overleden.

Och mensen, eerlijk, het was zo'n lieve, gezellige man.
Nu zult u vast denken: 'Over de doden niets dan goeds', maar in dit geval gaat die vlieger zeker op. Ik heb zoveel leuke herinneringen aan San haar ouders. Dat ik er altijd mocht blijven slapen en eten bijvoorbeeld: Casinowit met smeerworst van Deken en een colaatje (dat mocht daar gewoon bij de lunch). En dat ik mee mocht op vakantie naar Italië. Ik was nog nooit zo ver geweest. Had nog nooit eerder een berg van dichtbij gezien. Gut, en de polonaises in 'het Wapen 'met carnaval (Wim zat in de raad van Elf), de avonden met oud en nieuw en verjaardagen, wat een gezelligheid brachten deze mensen altijd met zich mee.

Mijn ouders vonden het toen wel eens moeilijk dat ik liever daar was dan thuis, maar jaren later hebben ze ook wel eens leuke avondjes samen in de kroeg gehad, evenals in Spanje waar ze elkaar toevallig eens tegen het lijf waren gelopen.

Het deed me goed om de foto's te zien van de voorbije jaren.

Ja.
Het was een mooi en waardig afscheid. San en haar zus spraken net als de beide kleindochters. En schoonzoon Peter. "Ja dat is Péter, ja ònze Péééter" zongen wij vroeger toen zus J. nog maar net verliefd op hem was en kijk nu eens: hun oudste dochter gaat volgend jaar alweer trouwen. Onvoorstelbaar toch?!

Maar gek toch eigenlijk, hoewel je soms heel veel hoogtepunten en prestaties uit iemands leven opnoemt, -allemaal even mooi en bewonderenswaardig- zijn het toch vaak een paar simpele woorden die iemands persoonlijkheid het meest treffend kunnen schetsen en daardoor precies een gevoelige snaar weten te raken: W. bracht zijn vrouw G. elke vrijdagmiddag naar de kapper. En altijd als hij haar weer op kwam halen zei hij: 'Wat ben je toch mooi'. Iedere week weer, jaar in, jaar uit, deze zelfde woorden tot aan de allerlaatste keer.
Toen San dat met een brok in haar keel vertelde raakte dat me zo.

Dan was je leven samen meer dan goed, en meer dan mooi.
En zo hoort de liefde, en je leven samen ook te zijn.
Tot op de allerlaatste snik.

(XXX San, trots op je!)

Gewoon een blog over eigenlijk niets

Het was afgelopen week leuk op het strand met Kyl. Lekker geluncht, een stukje gewandeld naar paal 45 en daarna nog gezellig even een frisje gedronken bij mijn tante in Castricum. Ik kan altijd zo lekker beppen met hem in de auto. Altijd al zo geweest, de meest serieuze zaken worden bij ons dáár besproken lijkt wel, terwijl we als vanouds de radio harder (hij) en zachter (ik) zetten en om de beurt driftig op de knopjes van 538 (hij) en 100% nl (ik) drukken.

Hij heeft trouwens ook weer wat hoor: deze weken zorgt hij voor de planten van J (de voormalig F&B manager) En als dank mag hij dan J. zijn auto gebruiken en in het appartement logeren.
Maar van de week appte M. (V'veen, waar hij wel eens butler speelt bij feestjes en etentjes). Of Kyl misschien iemand wist die komend weekend bij zijn moeder kon logeren en de honden uit te laten, want de Au-pair moest onverhoopts weg.
Enfin, om een heel lang verhaal kort te maken: Kyl mocht gister met haar Q3 de plantjes in Hilversum water geven en boodschappen doen, vóór hij spaghetti voor de kleinkinderen ging maken. Ik vermoed dat hij zelf heeft voorgesteld om te koken, want ze had gezegd dat ze dat liever zelf deed. En dat kind van mij kan toch zo lekker koken, zelfs de spaghetti is bij hem gewoon een feestje. Na het eten ging meneer nog even strijken:-O

Maar goed, we lachen ons dus slap hier om Kyl. Hoe krijgt hij het toch weer voor elkaar. Nou ja, heus niet alles lukt hoor: ik probeerde vorige week voor hem een vakantie baantje te regelen in het ziekenhuis als voedingsassistent, maar dat ging mooi niet door. Wel jammer want het verbreed zijn werkervaring natuurlijk en het zou ideaal zijn voor af en toe na school. Hij komt op weg naar huis langs het metrostation van het ziekenhuis.
Per 1 aug gaat hij weer bij het oude hotel in Amsterdam aan de slag waar hij al eerder heeft gewerkt. Met name banqueting.

Voor Rem schiet het ook al op hoor, komende week rijdt hij voor het laatst bij zijn huidige werkgever. Nu is hij even klusjes doen bij zijn moeder en daarna gaat hij gordijntjes omwisselen Ja joh, strijken, koken, gordijnen wassen, die mannen van mij draaien nergens hun hand voor om;)

Straks zullen we elkaar dus allemaal veel minder zien hier. Rem gaat straks nog meer uren maken, af en toe overstaan, en de reistijd is natuurlijk veel langer naar Enkhuizen. Maar dat biedt natuurlijk ook de mogelijkheden voor mij om in uren een stapje terug te gaan doen, wat trouwens ook een van de redenen is geweest om over te stappen. Hij heeft er in ieder geval veel zin in gelukkig.

Het is wel een 'bla bla kijk toch eens hoe goed het met ons gaat' blog geworden hé? Totaal niet interessant voor jullie natuurlijk. Daar zat ik van de week ook weer over na te denken.
Alles is maar zo relatief. Het meeste waar wij ons vandaag de dag druk over maken is gewoon zó totààl onbelangrijk.
Uiterlijk vertoon, vriendschappen die niet echt zijn (die niet vanuit het hart worden gevoed), sociaal gedrag dat slechts gevormd is door de wensen die de omgeving stelt om 'er' bij te horen… Ik ben blij dat dat mij maar vrij weinig boeit. En Rem ook. Of tenminste, we proberen het. Maar Kyl is er helaas gevoelig voor. (Komt ook door zijn leeftijd natuurlijk).

Welk gedrag zou sociaal gevonden worden over 200 jaar? Over 500 jaar En zou je daar dan nog wel in passen? Of zou je gewoon voor lul staan met je dure merkkleding en je dweperige aanstellerige gedoe?
Durf je dan dezelfde te zijn als nu? Ook als iedereen je vreemd zou aankijken? Gaat het je echt om de kwaliteit, of alleen om het merk?

Om ook nog even op mijn vorige blog terug te komen: Dàt, die speciale klik waarvan sommige mensen denken dat het een tweelingzielenliefde is wordt m.i. gewoon veroorzaakt door bepaalde aspecten die de planeten hebben gemaakt op moment van geboorte en die in transit zijn (geweest) met hun (composite) horoscoop.
Vaak zie je connecties tussen Venus en Mars (lichamelijke aantrekking), pluto /zon/maan (intens, je tot de kern bloot voelen), Zon/ maan (instinctief je heel prettig voelen bij/ of beschermd voelen door), Jupiter op Venus of de Zon, 7e huis connecties, dat soort dingen. Met alle mannen met wie ik dat soort klik heb (gehad) was daar wel sprake van.
In geval van aspecten die door transits (=hoe de planeten nu staan) worden veroorzaakt (en dus van voorbijgaande aard zijn) kun je je misschien later niet voorstellen dat je iets voor deze persoon hebt gevoeld.
Waarmee dus voor mij het bewijs wel is geleverd. Dat gel.. over tweelingzielen op internet. 'Nee, nu heb ik hem ècht gevonden hoor'. Fenna dacht dat ook iedere keer, soms kon ze zo romantisch zijn, zo naïef. Misschien hield het me daarom gewoon ook wel een beetje bezig.

Fijne zondag!

Over ‘Geluk’ gesproken

Gister, vlak voor ik de bieb uitliep hoorde ik plotseling de stem van Guido Weijers roepen: ‘Neem me mee!’ Nu ben ik nogal gecharmeerd van Guido dus ik draaide me direct om en daar lag het: ‘Het boekje waar je blij van wordt en wat volstrekt niet voor azijnpissers is bedoeld‘. Gezien het merendeel van de Zaanse bevolking uit azijnpissers bestaat -Bron: commentaren op de verschillende dorpse fb pagina’s- voelde ik mij direct geroepen het boekje tijdelijk te adopteren.

En natuurlijk las ik het direct in een adem uit. Het is een luchtig boekje met interessante weetjes, luchtige feitjes, motiverende quotes en hier en daar ‘vlijmscherp met wat Guido humor’.

Het is ook eigenlijk wat hé, hoe wij bezig zijn met ‘geluk’. Ik schreef er zelf hier ook al over. En iedere keer dat je langs de gelukkige perfect geslaagde fb momentjes van je vrienden scrollt lijkt het wel of jij de enige sukkel bent die ondanks al die hedendaagse mogelijkheden nog steeds niet gelukkig is .
‘Ga in therapie, neem een life coach, ga op Yoga, op reis, naar aura healing, etc etc.’ Geluk is een product geworden.

Zelf ben ik -over het algemeen- best gelukkig. Natuurlijk, er blijft altijd ruimte voor verbetering, vooruitgang is groei (en groei betekent dat je leeft;-). Misschien moet ik mijn ‘recepten voor geluk’ gewoon ook eens geven. Gewoon hier, op mijn blog, gratis en voor niets. Van mens tot mens. Een stappenplan of zo voor mensen die het gewoon even niet meer zien zitten. (Wat dus iets totaal anders is dan mensen die ziek zijn).  Lijkt me hartstikke fijn om iemand weer een beetje op weg te kunnen helpen met een beetje gezond boerenverstand.
Misschien moet ik er even een speciaal blog voor aanmaken, want niet iedereen zit erop te wachten denk ik🤔 Hm. Ik hoor u denken hoor: Ze heeft weer eens wat. Ik denk er nog wel even over na.

Heb trouwens ook nog het artikel over soulmates in de Happinez waar ik
dan weer over loop na te denken. Tegenwoordig faal je niet alleen als je niet gelukkig weet te zijn, maar moet je ook nog eens je soulmate zien te vinden. Pff…al die verhalen over twee zielen die samen één zouden zijn en zo…allemaal romantische bullshit vind ik. Niet die klik hoor, die bestaat heus. Maar waar die speciale klik tussen bepaalde mensen door komt? U enig idee?

Maar goed, genoeg gefantaseerd, over naar de orde van de dag: ik moet de weekend boodschappen maar eens verzamelen en vanmiddag ga ik twee uurtjes naar de vogelopvang, P helpen. Af en toe denk ik echt wel eens ‘Waar ben ik in godsnaam mee bezig als ik weer een sondeslang door het strot van een zilvermeeuw sta te manoeuvreren. (Rotzakken zijn het!) Gedachte schijnt daar overigens volstrekt normaal te zijn. En het komend weekend mag ik weer werken. Heb wel geluk met het weer: maandag en dinsdag ben ik vrij

Ik heb Kyl al gevraagd (via app, hij slaapt nog) of hij dinsdag met me mee wil naar het strand, lekker lunchen, beetje chillen (hij) en uitbuiken (ik). Hij heeft trouwens zijn contract bij de restaurant in Amsterdam opgezegd. Hij vond het te commercieel, alles snel-snel. Op een dienst liep hij gemakkelijk 22 km, en dan gemiddeld 80 keer de trap op, met dienbladen, zwaar hoor, 2 keer een kwartier pauze in 11 uur of zo, en dat voor echt een schijntje. Het waren verder wel aardige mensen, maar toen niemand zijn dienst van een paar dagen later wilde overnemen zodat hij een paar uurtjes in V’veen kon butleren, hield hij het verder voor gezien. Hij zoekt nu iets op  afroepbasis zodat het te combineren valt met V’veen.

Fijn weekend!

 

 

 

 

 

 

Schelpje: een flauw en zoetsappig liefdes verhaal

(Fictief)

Die nacht droomde ze weer over het mooie schelpje dat ze als klein meisje gevonden had op het strand.  Het was gek genoeg in al die jaren altijd bij haar gebleven, en op díe momenten dat ze het in het leven even niet meer zag zitten hoefde ze het schelpje alleen maar even vast te pakken en tegen haar hart te drukken om het onbezorgde blije gevoel dat ze destijds bij het vinden had ervaren weer even op te roepen. Haar meeste vriendinnen hadden gewoon een vriend, maar zij had Schelpje. Het was niet gek dat ze van Schelpje gedroomd had:
Schelpje was namelijk kwijt.
Al een paar dagen had ze ernaar lopen zoeken maar het leek gewoon opgelost in het niets.

Ze besloot die dag ondanks de waardeloze weersvoorspelling naar het strand te gaan om te kijken of ze misschien een soortgelijk schelpje zou kunnen vinden. Roze was het, met een piepklein gaatje waardoor ze het zelfs als tiener nog een poosje aan haar halskettinkje had geregen, verder had het een klein ribbeltje en een prachtige gladde binnenkant van parelmoer. Als ze een soortgelijk schelpje zou vinden hoefde ze het vast alleen maar weer even vast te houden om weer datzelfde fijne gevoel te ervaren, zo dacht ze.
Wat moest ze nou zonder schelpje?

Op het strand waaide een straffe wind uit zee. Met haar capuchon op en haar handen diep in haar zakken gestoken wandelde ze langs de branding door het mulle zand. Witte schelpjes zag ze, bruine, grijze en bonte. Geribbelde schelpjes, scheermesjes, een enkele mossel, maar geen enkel schelpje kwam ook maar een beetje in de buurt van iets wat op haar vertrouwde oude schelpje leek. Misschien moest ze maar iets minder kritisch op zoek gaan dacht ze. Daar, die ene bijvoorbeeld, die daar zo mooi lag te glimmen, zou dat niet wat zijn? Ze bukte om het zalmkleurig exemplaar uit het zand te pakken. Het voelde koud en nat in haar handen. Hoopvol bracht ze het naar haar hart, maar er gebeurde niets. Het fijne gevoel dat ze bij haar eigen schelpje altijd kreeg bleef weg. Ze moest gewoon verder zoeken.

Verder en verder liep ze, kilometer na kilometer, diep voorovergebogen om maar geen enkel schelpje te hoeven missen. En eindelijk werd haar zoeken beloond: daar tussen een scheermesjes en een witgrijze kokkel lag een schelpje dat er echt precíes zo uitzag als haar oude schelpje. ‘Daar ben je dan’, zei ze zacht, terwijl ze het behoedzaam tegen haar hart drukte.
Maar hoe ze zichzelf er ook van wilde overtuigen dat het schelpje de hare was, er gebeurde helemaal niets.

Toch besloot ze het schelpje mee te nemen naar huis. Het was immers beter dan niets. Misschien moesten ze eerst nog wat aan elkaar wennen. Misschien kwam het gevoel pas als het eerst maar een paar dagen op haar nachtkastje had gelegen. Ja, het zou dan vanzelf wel wat worden tussen hen. Het had gewoon wat tijd nodig.

Maar voor ze naar huis ging moest ze eerst maar een kop thee drinken om weer warm te worden. Haar vingers waren zo stijf van de kou dat ze niet eens haar autosleutel zou kunnen omdraaien nu.

Ondanks dat er verder bijna geen klandizie was het behaaglijk warm in ‘De Schelp’.
Ze pelde haar jas uit en ging op het bankje bij de open haard zitten.
‘Goedemiddag, kan ik wat voor je inschenken?’
De man die voor haar stond keek haar vriendelijke blauwe ogen aan. Hij was van haar leeftijd zag ze, iets ouder misschien. Hij stelde haar op een vreemde vertrouwde manier gerust. Alsof ze hem al jaren gekend had.
‘Doe maar een thee alsjeblieft’, antwoordde ze.

Ze pakte het schelpje uit haar jaszak om het nog eens beter te bekijken. Het zou zo mooi kunnen zijn, alles klopte: de kleuren, het gaatje, zelfs het ribbeltje. Ze vond het even prachtig als het andere schelpje. Waarom werkte het nou niet? Wat kon er nou toch anders zijn?

‘Wat een mooi schelpje’
Ze schrok op toen de man met een kop hete thee voor haar stond. ‘Net gevonden?’ Ze knikte. ‘Het lijkt op een schelpje dat ik als klein meisje eens gevonden had’, bekende ze, terwijl ze zich niet eens zo heel belachelijk voelde om zoiets kinderachtigs te zeggen. Hij lachte. ‘Dan ben jij vast heel romantisch. Mag ik het eens van dichtbij zien?’ Aarzelend legde ze het schelpje in de grote hand die hij uitnodigend uitstak.

Ze hengelde een paar keer met het theezakje op en neer in haar glas voor ze het op het schoteltje legde.
‘Ik ben er echt nog nooit zo een tegengekomen’.
Terwijl hij het zei leek het wel of zijn blauwe ogen haar probeerden te peilen. Zijn blik raakte haar ergens diep in haar binnenste waardoor haar hart wel een slag leek over te slaan.
Pas toen de haardblokken in het vuur begonnen te sissen en te knetteren dat het een lieve lust was lukte het haar om het oogcontact te verbreken.
Voorzichtig drukte hij zijn lippen zacht tegen het schelpje voor hij het haar terug gaf.
‘Het is een heel speciaal schelpje, echt uniek in zijn soort hoor, pas er maar heel goed op, zo een vind je niet meer’, zei hij, voor hij zich omkeerde, en op de gast af liep die zojuist aan het tafeltje verderop had plaats genomen.

Thuis legde ze het look-a-like schelpje in een mooi klein doosje op haar nachtkastje. En iedere avond voor ze ging slapen drukte ze zacht haar lippen op het schelpje. Het gaf haar een fijn gevoel, maar toch was het niet voldoende. Iets knaagde in haar.
Íets, maar ze wist het gevoel niet onder woorden te brengen, simpelweg omdat het een gevoel was dat ze nog nooit eerder had gehad. Het gevoel trok aan haar, woonde ergens diep in haar buik, deed haar hart sneller slaan, en maakte dat ze zich steeds bewust was van haar borsten, op ieder willekeurig moment van de dag -of de nacht.-

Na een week was ze tot de conclusie gekomen dat het door het nieuwe schelpje kwam, immers, sinds ze het schelpje in huis had was het allemaal begonnen met die kriebels in haar lijf.
Ze besloot dat ze nog dezelfde dag van het schelpje af moest, hopelijk keerde de rust in haar lijf dan weer terug.

‘Hé, ben je er weer?’
Blij verrast keek hij haar aan.
Waren er de vorige keer nog enkele gasten geweest, vandaag was de tent helemaal verlaten.
Ze voelde dat ze een beetje bloosde terwijl ze haar jas over de leuning van de bank bij de haard legde terwijl de regen tegen de ruiten striemde. ‘Thee?’

‘Ik heb wat voor je’, zei ze toen hij de dampende kop voor haar neerzette. Ze durfde hem amper aan te kijken toen ze het roze schelpje aan hem gaf. Vragend keek hij haar aan.
‘Voor mij?’
Weer knikte ze maar.
Zelfs nu deed het schelpje zijn werk, weer voelde ze dat knagende spannende gevoel van binnen. Zachtjes liet hij zijn lippen over de bolling van het schelpje gaan terwijl hij haar weer diep in haar ogen keek. ‘Doe nou niet’, fluisterde ze. -Was dat haar eigen stem?-

‘Wat ontzettend lief van je. Mag ik je bedanken?’
Terwijl hij het zei boog hij zich dichter en dichter naar haar toe tot uiteindelijk zijn lippen de hare zachtjes raakten.
Heel voorzichtig kuste hij haar, en opeens begreep ze dat haar vriendinnen het gevoel dat haar zo overspoelde gewoon Verlangen noemde. Ze opende langzaam haar lippen en verwelkomde zijn tong met de hare, eerst zacht, maar even later wilder en heftiger tot hij bovenop haar lag en ze zich beiden nergens anders meer van bewust waren dan van elkaar.
Hun handen streelden, hun ogen verdronken en hun lippen smeekten en schonken gulzig de liefde tot er geen enkel ander antwoord meer mogelijk was dan het énige mogelijk juiste antwoord om hun verlangen te bevredigen. Hij drong diep, heel diep in haar terwijl hij een traan van haar wangen kuste en zij haar benen om de zijne sloeg om maar zo dicht mogelijk bij hem te kunnen zijn. Er was niets wat ze meer nodig had dan dat.

Ik zou gelogen hebben als ik nu zou schrijven dat ze niet tegelijkertijd kwamen want dat deden ze wel. En ook zou ik de waarheid tekort doen als ik slechts zou vermelden dat het de beste seks was die ze ooit hadden gehad, want het was veel meer dan dat.
Onontkoombaar bijvoorbeeld.
Overweldigend, grensoverschrijdend en verder alle superlatieven die zo prachtig en mooi moeten zijn dat we er tot nu toe nog geen woorden voor hebben kunnen vinden. (En omdat sommige gevoelens zich nou eenmaal niet in woorden wensen te laten vangen omdat het de ratio handvaten geeft waar deze allerminst wenselijk zijn-

Hoe het verder afliep met de schelpjes?
Het tweede schelpje was jammerlijk in stukjes gebroken toen ze er samen op waren gaan liggen.

En schelpje 1?
Die zat natuurlijk in het eenmanscomplot en vond ze een week later gewoon terug in de rubberen rand van de wasmachine😜

 

 

 

 

 

 

 

Over ons feest en een nieuwe baan

Het feest was kei-gezellig, maar dat kan ook bijna niet anders als je gezellige mensen uit nodigt. In totaal waren we met ongeveer 75 man: jong, oud, alles door elkaar. Helaas moesten er ook mensen afzeggen vanwege gezondheid, vakantie of een al lang geleden gepland ander uitje, maar dat hou je altijd. Uiteindelijk viel het weer gelukkig nog reuze mee: droog en af en toe zelfs een vrolijk zonnestraaltje.

Al snel wist iedereen de weg naar de drank in de schuur, en achternicht Heidi bracht de hapjes rond, dat was lekker hoor.
Natuurlijk gaan er ook altijd dingen mis: we zijn gewoon twee hele volle schalen vis van de catering vergeten rond te brengen (had niet verteld tegen Heidi dat er nog twee dozen in die koeltas stonden dus niet haar fout hoor), en ik denk dat niet iedereen wist waar brood met aouli en salades stonden. Maar ze hebben het allemaal overleefd;)

Heerlijk om (bijna) al die mensen die belangrijk voor je zijn bij elkaar te zien. (Waarom zou je wachten op je eigen crematie;-))?
Mijn ouders en Fenna heb ik niet zo gemist. Was een goed idee geweest het naar 1 juli te tillen allemaal, minder beladen zo. Met tante Lenie (peettante), tante Nel (beide zussen moeder) en nicht Carolina wel even samen naar de foto’s op mijn memory wall gekeken, en naar wat spulletjes waar mijn moeder erg aan was gehecht. Harm en Lidy (beste vriendin van mijn moeder) waren er ook. Ik heb niet eens met iedereen gepraat en ik had mijn vriendinnetje Joyce een zitplek moeten aanbieden vanwege haar gezondheid. Niet dat ze klaagde natuurlijk. Gewoon helemaal niet bij stil gestaan. Ze zag helemaal bleek toen ze zich verontschuldigde en afscheid kwam nemen. Sorry, sorry, sorry.

Maar goed, we kunnen terug kijken op een geslaagde dag.
Straks komt het verhuurbedrijf de glazen, tafels, koelkast en dergelijke ophalen en vanavond worden de koeltassen en warmhoudpannen van de cateraar opgehaald.

Straks maar weer de schalen in de kast zetten en onze de koelkast vullen, want die is op een enkele salamiworst en een (ook vergeten) eiersalade na nagenoeg leeg.

Rest mij nog te vertellen dat Rem een nieuwe baan heeft. Hij gaat weer voor P. werken. Met P. heeft hij jaren terug samen de buitenland (transport) planning gedaan (gedigitaliseerd) voor Kn.ap transport. Rem is pas daarna zelf gaan trucken en nadat het bedrijf waar Rem o.a als diepladerchauffeur (transport exceptional) werkte in de crisis over de kop ging had P. (inmiddels directielid) Rem weer een baan aangeboden als planner binnenland. Rem werd daar diep ongelukkig en kon uiteindelijk weer gewoon rijden. Binnen een paar jaar had hij een gloed nieuwe XF. Maar goed, het bedrijf fuseerde en in de loop van twee jaar verdwenen er veel collega’s waaronder dus P. Het is niet dat zijn huidige werkgever niet goed voor hem is geweest, maar je bent daar gewoon nummertje zoveel. Best jammer want Kn.ap transport was voorheen een zeer sociaal bedrijf. Een van de beste werkgevers in Truckieland.

Natuurlijk zitten er ook heus wat nadelen aan. De nieuwe werkgever zit vlakbij Enkhuizen, best een stukje reizen. Verder zal hij zo’n twee keer per week met de LZV moeten overstaan, dus we zullen elkaar minder vaak zien. En zijn XF moet hij natuurlijk achter laten. Maar de voorwaarden zijn erg mooi. En buiten dat, wat misschien nog wel veel belangrijker is: hij weet dat hij P. gewoon kan vertrouwen, en vice versa.
-En een XF -mèt luchtspuitje- is al in de maak;)
Nu niet gelijk denken dat het allemaal vriendjes politiek is hoor, want Rem rijdt gewoon iedere week top 3 (van ong. 200) van de snelste, efficiëntste en zuinigste chauffeurs, dus daar zit voor P. de winst. (Even opscheppen over mijn truckertje hoor, want dat mag best een keer worden gezegd)

Kortom, alles is op het moment leuk en fijn. Vandaag ben ik lekker alleen. Kyl slaapt nu nog (heeft gister weer 11 uur gewerkt in Amsterdam).
Vanmiddag heeft hij een afspraak met de oude F&B manager van het Collage. De goede man gaat twee weken op vakantie dus Kyl mag dan op zijn appartement passen.
Begin september mag hij weer (net als in december) villa zitten in Vinkeveen. Kan ‘ie daarvandaan met de Audi van M. naar school😁
Lekker hoor, dat het zo goed gaat met mijn mannen. Dat ze zo gewaardeerd en vertrouwt worden. Mooi toch.

Ja, ik voel me eigenlijk best een blij en gelukkig eitje vandaag😊