Brief aan mijn vader

Pap,

Ik moest ineens vanmorgen weer zo ontzettend aan je denken. Rem en ik waren een stukje rijden met de motor en dronken een bakkie op de Koemarkt.
Weet je nog dat we daar vaak heen gingen op derde pinksterdag om een
‘Bokkie te kopen’. Heel vroeg reden we dan via Jisp en Neck naar Purmerend. Veel te vroeg voor mam, die bleef wachten tot we thuis kwamen met onze nieuwe geitenwollensokken, gele klompen en bonte zakdoeken.
Ik zag ons weer lopen op de Koemarkt vandaag pap, mijn handje in jouw knuist en zus twee meter voor ons.
Zag de vlaaien, de koeien, de verse melk.

We bleven niet lang. Ik moest immers mam ophalen. Maar voor we naar de begraafplaats gingen heb ik eerst nog even het onkruid weggehaald in de voortuin. Ik heb uit de schuur maar even je grijze emmer gepakt. Die ene die je aan de zijkant hebt beplakt met duct-tape. Wat heb je trouwens een paardenbloemen zeg, niet normaal! En waarom heb je allemaal roostertjes in je border? O wacht even, dat deed je omdat je niet wilde dat er katten poepten natuurlijk. Ik heb nu ook de bruine takken van je paarse asters weggeknipt. Dat hadden we afgesproken weet je nog?
Er kwamen allemaal Vergeet-me-nietjes onder vandaan.
De violen heb ik begin vorige week al geplant. Gele, zoals je zei. Ik wist alleen niet goed of ik nou van die grote bloemen moest hebben met die paarse hartjes of juist die kleinbloemige, dus ik heb maar wat van beide genomen.
En betaald van de kluspas ja.
Mam was er erg blij mee.
Ik moet af en toe zo lachen als ik weer een klein handtekeningetje van de tegenkom. Had je weer de halve poten afgezaagd van een rafeltje zodat hij waterpas op het stoepje kon staan. Of een ander ingenieus systeem wat je bloemen ervan weerhield om te vallen. Ik kom je overal tegen.
Het is bijna niet te verdragen.

Daarna zijn mam en ik naar de begraafplaats gegaan. Ik had een potje mee voor om je gele viooltje.
Ik heb nu heel goed gekeken welke bomen er nu precies boven je uit steken zodat ik voortaan precies weet waar je staat als ik langsrij over de Kerkstraat. Ik denk dat ik het nu wel weet.

Rem heeft vrijdag je auto verkocht. Je zal wel tevreden zijn met hoe hij alles regelt.

Nu moeten we alleen de caravan nog verkopen.
Maar weet je pap. Om eerlijk te zijn: Die wil ik helemaal niet leeghalen en verkopen.

Ik vind het nu eigenlijk allemaal wel mooi geweest.
Het lijkt me het beste dat je nu maar gewoon terug komt en de voortent op gaat zetten.

Het is al bijna april.

Zo’n week.

Het was me weer een weekje wel.

Voor Rem stond de week meer in het teken van de laatste administratieve rompslomp klusjes.

Laten we hem even snel doornemen.
De week.

Maandag hebben we eindelijk de as-urn van mijn vader bijgezet in de zuil, maar dat had ik al verteld geloof ik.

Dinsdag coachingdag.
Erg ehh…verhelderend?!?
Leerzaam sowieso!

Woensdag en donderdag avonddiensten.
Mijn leidinggevende (die van de hartjes) kwam nog even naar me toe om te vragen hoe het eigenlijk met me gaat, hoe het nu met Kyl gaat, hoe ik de coachingdag ervaren had, wat de reden was waarom ik -net als de andere helft van mijn collega’s overigens- mijn witte uniformblouse niet aan had.
Zo’n week.

Alle belastingaangiften zijn vandaag eindelijk de deur uit, en de vakantie is betaald.
Yee-ha!

Vrijdag
Nadat ik gemasseerd ben door de fysio en voor de eerste keer gebruik heb gemaakt van de sportzaal, doe ik snel wat boodschappen en race ik naar huis.
Rem is bezig met onze slimme meter in de kast.
We zijn overgestapt op een ander energiebedrijf geloof ik.
En nu schijnt er aan die eerste versie ‘slimme meter’ eigenlijk een klein steekje los te zitten.
Hebben wij weer.
Vanachter mijn muur van voorraadje plastic zakken verteld hij dat hij zojuist de auto van pap heeft verkocht. ‘Hij is net weg’.
Paps auto.
Weg.
Zonder afscheid.

Ik heb geen tijd om er lang bij stil te staan, over een half uurtje komt een van mijn vele -sorry, ik heb ze nog steeds niet geteld- nichten langs voor een bakkie en een rosé-tje.
Uiteraard.
Je bent familie of je bent het niet.
Hoewel ik ook weer nichten heb die juist een aversie tegen alcohol hebben.
Melkboergevalletjes ben ik bang.
Het is erg gezellig. 18 mei zien we elkaar alweer op de familiedag.

Zaterdag.
Rem komt de nachtdiensten uit.
O. Dat had ik nog niet verteld hè? Hij heeft ook de hele week gewerkt van 20.00 tot ie klaar was. Dat kan 10.00 zijn, maar vandaag was hij vroeg klaar.
Om tien uur staat hij alweer te trappelen.
‘Ik ga de boot en de veranda schoonmaken’.
Om half een ben ik alweer bij de bieb geweest en liggen de boodschappen in de koelkast zodat ik nog even lekker een uurtje kan lezen voor ik mam thuis op pik.

Nadat we samen de boodschapjes hebben gehaald gaan we namelijk even bij mijn tante op bezoek. Het is het jongste zusje van mam waarvan sinds twee maanden bekend is dat ze ook ernstig ziek is.
Alvleesklierkanker.
Ik bedoel maar.
Ondanks dat er natuurlijk over het ziek zijn wordt gesproken is het ook gewoon gezellig.
Met een rosé tje voor ons, een biertje voor Ton en wit wijntje voor mam.
Je bent familie of je bent het niet.
Zoals ik al zei.

Thuis is de cabriokap van de boot weer gewoon zwart in plaats van groen en ook de veranda ruikt weer fris en fruitig hoewel een likje verf geen kwaad zou kunnen. Kyl heeft lekker geholpen.
Morgen wil hij gaan varen met wat vrienden. Leuk.
‘Moet je kijken mam, je stoeltjes zijn helemaal beschimmeld’. Hij heeft gelijk.
Getsie.
En ik wilde ze nog wel meenemen naar Frankrijk, samen met mijn rood-witgeblokte tafelkleedje waarvan nog net een stukje uit de kliko piept.
‘Misschien moeten we toch maar eens naar een loungesetje kijken Rem’.
Hij is het er nog niet helemaal mee eens. ‘Laten we nou eerst maar eens spullen wegdoen voordat we nieuwe kopen’.

Om negen uur gaan we al slapen. Zo’n week waarin Rem maar een uur of vier, vijf slaapt per dag hakt er uiteindelijk natuurlijk wel in.

En nu is het zondag.
Wat zeg ik? ZON;-Dag!!
En nog zo lekker vroeg.
O nee.
Da’s nou weer jammer.

Ik zeg koffie, tuin, lezen, wat plantjes van nicht in de bakken doen. En dan vanmiddag met mam even naar de begraafplaats. En dan gezellig hier een borreltje doen en eten.
Zou trouwens ook best wel even een klein stukje op de motor willen toeren.
Even naar Purmerend of zo.
Voor de lunch.
Je kan zo’n week maar beter een beetje goed afsluiten.
Eerst de kapitein maar eens wekken.

Fijne dag!

Niet netjes…

Als ik ergens een Gods-gruwelijke hekel aan heb is het wel wanneer mensen zogenaamd goedbedoeld dingen voor me gaan invullen.
Onder het mom ‘ik wilde je niet belasten’ kan men kennelijk (voor zichzelf?) een hoop verantwoorden. Bijvoorbeeld dat er een leuke taak die ik normaal op mij nam nu voortaan door een ander gedaan wordt.

Het gaat er niet om dat ik het de ander niet gun. Daar heb ik lang over nagedacht. Dat is het niet. Dat staat er los van. Het werkje op zich maakte dat ik nog een beetje mijn creativiteit in mijn werk kwijt kon. Er een beetje schwung aan kon geven. Schrijven.
Het meest lullige is nog dat ik het in de notulen moest lezen.
Niemand vond het de moeite waard mij het even persoonlijk te vertellen.
Ze hadden werkelijk geen flauw idee dat ik mij dit zo aan zou trekken.

Ik snap het aan de ene kant wel.
Ik ben het afgelopen jaar veel afwezig geweest op het werk.
Ziek.
Zorgverlof.
Eerst voor mijn vader.
Dan voor mijn moeder.
Maar mijn verzuim was in het verleden altijd laag.

Alleen voelt het als een klap in mijn gezicht. ‘Sorry Nar, we wisten echt niet…’
‘Ja we dachten….’

Ik kan alleen maar aan de ander zijn brood denken.
En aan het gras onder mijn voeten.
Met een mooi strikje erom.

Maar goed.
Ik mag die dingen natuurlijk niet voor een ander invullen.

Dat is namelijk niet netjes.

De boel…

Ik heb een pesthumeur.
En een buikgevoel.
Ken je dat?
Ik kan mijn vinger er niet opleggen, maar toch heeft het zich langzamerhand geworteld, diep daar binnenin mijn lijf.

Ik heb veel zin om weg te gaan.
Gewoon.
Emigreren.
De boel de boel.
Zoek het allemaal maar lekker even uit.
Frankrijk of zo.
Boerderijtje.
Of misschien
zo’n kek wijnkasteeltje a la Ylja Gort.
Whatever.

Bram en Spook nemen we gewoon mee.
Haan Lummel ook.
En Liek en Lotte mogen dan met Binkie een rondje op ons zwijntje door de keuken rijden terwijl ik dan met mijn blote voeten onze druiven sta te stampen. Gewoon gezellig, rok omhoog, in een oude ton op onze binnenplaats.

Voor Kyl kopen we gewoon een knus toprestaurantje daar onder aan de berg.
Of hij sommeliert wat door de haarspeldbochten voor de leut.

Rijen olijfolie heb ik staan
Vers van de pers. De eerste.
En brood -uit eigen oven-met
knoflook trossen en verse worsten aan oude balken.
Laat ik vooral mijn roodgeblokte kleedje niet vergeten en de rieten stoeltjes voor de veranda.
Misschien een cd van Michel Fugain.

En mijn hangmat, -ach het zwembad komt daarna wel weer- misschien eerst maar wat moestuinieren.
Pastis leren drinken en truffels op gaan graven.
Een Deux-jevauxtje op de kop gaan tikken.
Mijn coq au vin perfectioneren.
En zomaar wat lavendel knippen in de avondzon.

———–

Hoe lang
HOE lang ben je eigenlijk dood?

————

En alles op 1 dag

Met haar koele fijne vingertjes voelt ze mijn pols.
-80 volgens mij-
‘Je bent helemaal leeg’.
Gelukkig weet zij precies wat we daar aan kunnen doen.
Zachtjes steekt ze de eerste naald ergens onder mijn knie -‘Ja laat hem maar gewoon rusten, ontspan maar…’- en een tweede ergens in mijn rechterkuit. ‘We moeten eerst je energielevel omhoog zien te krijgen, dan kan ik pas gaan werken aan je klachten’.
Nadat ik twintig minuten heb liggen opladen kan ik gelijk in 1 moeite door naar mijn lymfedrainage-sessie. -Ook geen idee, maar het klonk zo verschrikkelijk veelbelovend dat ik het gewoon moest proberen-.
Gezellig is het in ieder geval wel. En lekker ook. En volgens mij helpt het ook best een beetje. Fysiotherapie, psychologie en acupunctuur, jaaa, onze dr. Spruitje is van alle gemakken voorzien op zolder.

Rem zit aan de koffie als ik thuis kom. ‘En, deed het zeer?’
Kyl zit in zijn pak op de bank, klaar om zo naar school te gaan. ‘Je denkt toch niet serieus dat die naaldjes gaan helpen hè mam, kom op!’

Om half twee zijn we bij Vincent van Memento Mori. Hij heeft het keurig gedaan. De deksel van de urn is zoals afgesproken nog niet dicht.
‘Dat doet Jan straks toch, van de begraafplaats?’

Of we het willen zien.
Ik heb het al gezien. Daar.
‘Beetje leemkleurig poederig’.
Hij kijkt me verrast aan.
‘Je hebt dan waarschijnlijk de buitenkant van een zakje gezien Narda’.
Dan wil ik het toch even snel zien.
Hij heeft gelijk.
Het is grijzig.

Mam stapt voorin.
We zijn keurig op tijd.
Een knul van een jaar of negentien maait het gras.
‘Goedemiddag, we hebben een afspraak met Jan’.

Jan is er niet.
‘Maar ik zal u helpen’.
Nee, dichtlijmen begint hij niet aan. Hij is zo onhandig.
Zou ik ook zijn.
Een lijmpistool heeft hij wel.
Rem lijmt hem keurig netjes dicht terwijl ik het formulier in vul.
‘Het is wel in paps stijl mam’, sus ik. ‘Hij had het vast fijn gevonden dat Rem dit doet’.
Zij weet dat ook zeker.

Met de stagiair van de land en tuinbouwschool lopen we in ganzenmars naar de zuil.
Wat hebben we een geluk met het weer.
‘Dit is het plekje’.
Ja dat weet ik ook wel.
‘Jan lijmt hem later vanmiddag wel vast’.
-Daar hopen we dan maar op/
‘Nou, bedankt hoor’.
Met nog een hand omhoog als teken van groet loopt hij alweer naar zijn maaimachine.
‘Hoeveel moeite we ook al weer betalen voor dit bijzetten Rem?’ Mam tuttelt wat met het gele viooltje wat we donderdag apart hebben gehouden en het engeltje van Linda van de thuiszorg.
‘238 euro zoveel’, antwoord hij zachtjes.
De zonnestraaltjes vallen gezellig op het plekje.
‘Mooi zo mam’.
Ze is tevreden. Nadat we nog een kwartiertje in het zonnetje op het bankje hebben gezeten gaan we naar de koffie.

‘Zal ik vanmiddag gaan boeken mam’.
Stel je voor dat het te laat is.
‘Dat is goed hoor kind.
Alledrie een eigen kamer hè?
En met een balkon!’

19 april vliegen mam, zus en ik voor acht dagen naar Spanje.
Hotel aan het strand, all- inclusive met 300 meter rechts van ons het haventje, en 300 meter de andere kant op het buurtje Carihuela, wat ze na al die vele vakanties in Spanje met pap toch nog steeds het leukste plekje vind.

Ben ik een bofkont of niet?

Als de lente komt haal ik je op, neem ik je mee

Vrijdag.
Bij de assistente laat ik een brief achter voor de Spruitje met de vraag of hij deze wil ondertekenen. Alimentatie perikelen. Bah!
Met een gloeiend heet been van de behandeling van de fysiotherapeute pik ik even later mam op.
Vandaag kunnen we eindelijk de as van pap ophalen.
Mam is erg nerveus.
Ik ook best wel.
‘Waar zullen we hem nou in doen?
In mijn boodschappentas?’
Ik ben bloedje serieus.
Mam weet het ook niet.
‘Er zal toch wel een doos omheen zitten?’

Zo nerveus dat ik zelfs bijna in paniek raak als ik bij het Boer Geert stoplicht sta te wachten om linksaf te gaan. Vreselijk. Ik kan nu echt niet meer ineens de andere kant op gaan. Dan raakt mam in paniek door mij. Dubbele doorgetrokken streep.
Met veel moeite weet hem gelukkig te onderdrukken.

Terwijl we wachten op onze afspraak valt me de treffende gelijkenis op tussen de kleine ‘steentjes’ in de gietvloer en de overblijfselen na de crematie van Nino.
Even later zitten we bij een aardige dame aan een grote tafel. In de kamer staan grote houten kasten waarin de verschillende urnen voor de verkoop uitgestald staan.
‘De as van uw man staat ook al hier. Kijkt u maar even achter u, op het kastje onder de spiegel’.
Inderdaad. Daar staat op nog geen meter afstand van waar we zitten een mooie bordeauxrode pot met een goud randje.
Ik had ‘m niet direct herkent zo.
Mam ook niet merk ik.
De formulieren worden er bij gehaald.
Mam is haar bril vergeten. Ik ook maar de letters zijn voor mij groot genoeg gedrukt om de tekst te kunnen lezen.
Ze kennen hun pappenheimers natuurlijk.

Dan zie ik op een plankje onder de bus / de as / de urn van pap een heel mooi zachtgeel glanzend hartje liggen tussen allemaal kleine gekleurde steentjes en hartjes.
Mam ziet hem ook.
Het is al van haar.
‘Zou het misschien nog mogelijk zijn om zo’n hartje te laten vullen?’
Gelukkig. Dat kan nog.
Ze neemt de urn even mee om wat as apart te nemen.

Als ze weer terug komt zet ze een klein potje op tafel.
‘Dat gaat tijdelijk weer in de algemene nis’.
‘Zit daar nu dan ook zo’n steentje in?’
-Ja hoor eens, ik zie geen sticker niets op dat potje, je kan niet voorzichtig genoeg zijn deze dagen-.
Zonder te vragen of we er behoefte aan hebben, draait ze het dekseltje eraf en haalt ze en zakje er uit met leemkleurig poeder. Alsof ik hem zo wel zou herkennen.
Het lijkt in niets op de as van Nino.
Dan draait ze het zakje om. Gelukkig heeft ze er voor de zekerheid toch ook maar even een naamsticker opgedaan.

Pap is -nog steeds- veel te zwaar voor mam, zodat ik hem maar in mijn armen neem.
Dat voelt goed. Net zoals Nino nog steeds goed voelt als ik hem optil om te verplaatsen.
Ja. Bij ons vind je letterlijk thuis de hond in de pot. Tzt mag Nientje lekker met opa en oma mee naar de eeuwige jachtvelden het Guisveld. Vond pap ook een leuk idee. Hij was ook zo gek met Nino. De mensen die bij de deur tegelijkertijd naar binnen willen, houden hem niet eens even voor me open zodat mam dat met haar kippenkracht moet doen.

‘Zet hem maar tussen mijn benen’.
-Ik zeg niets-
In stilte rijden we terug.
‘Waar is dat bruggetje nou mam, van dat schaatsen?’
Ze weet precies wat ik bedoel.
‘Kun je daar wel komen met jullie bootje dan?’
Ik denk het wel.
Rem kan ‘alles’.
‘Desnoods wachten we tot er ijs ligt’.
‘Dan mag je wel het sleetje meenemen’.
We schieten in de lach. ‘Zie je ons gaan?’
‘Doe anders maar gewoon in de Watering hoor, dan komen we er vanzelf wel’.
Maar dat wil ik niet.
‘Ik kan jullie toch niet zomaar in het water gooien?’
‘Maar je kunt het toch ook gewoon laten uitstrooien?’
‘Ik wil het zelf doen. Met Rem’.
Ze snapt het.
Ik moet keren.
We waren de afslag naar Memento Mori alweer ongemerkt voorbij gereden.

Letty doet open.
Ze lijkt gelukkig helemaal niets op Eddie. Dat was dan vast de koffiedame geweest die zo op Eddie leek.
‘Zet hem maar op tafel hoor’
We mogen even zitten. Even vertellen hoe het gegaan is.
Dan nemen we afscheid. Maandag om een uur haal ik pap weer op. Vincent heeft pap dan inmiddels zijn mooie jasje aangetrokken heeft hij beloofd.

De dokter heeft de brief gelukkig al ondertekend. Morgen zal Rem hem voor de tweede keer aangetekend versturen. Na de boodschappen bellen we zus. Ze neemt weer niet op.
Ik probeer haar al sinds 7 maart aan de telefoon te krijgen. Nope!
Mam heeft haar wel gesproken gister.
Voor de tweede keer had ze de afspraak bij de neurochirurg moeten verplaatsen.
Deze keer had ze zich verslapen.
Het is ook niet zo belangrijk gelukkig.

Als we alledrie thuis zijn drinken we gezellig wat aan de bar. Ik heb lekkere kleine balletjes, sateetjes, brie salade en stokbrood neergezet. Op de achtergrond klinken de Franse chansons die ik van de week gedownload heb.
‘Une Belle histoire’.
‘Ik zou best nog wel een keer met de motor naar Frankrijk gaan’, zeg ik. Paardrijden in Canada lijkt Rem ook wel wat.
Over een jaar of wat zal ons leven er weer heel anders uitzien. Kyl uit huis, geen ouders meer, geen zus?

Kyl gaat in bad. Rem en ik babbelen door.
‘Stil eens…Ik hoor Kyl om je roepen’.
Zijn gehoor is veel beter dan het mijne, maar ik ren al de trap op. De deur is open. Met zijn handdoek om zijn benen zit hij op het rand van het bad.
‘Ik werd ineens niet goed’.
Zwart voor zijn ogen, misselijk, draaierig en zijn hart ging weer te keer als een bezetene.
‘Toen je uit bad kwam?’
Nee. Hij had er nog gewoon ingezeten.
Het kastje ligt op de wastafel.
‘Straks. Heel even wachten mam’.
Ik bel de huisartsenpost.
Ik hoop maar niet dat dr. Spruitje toevallig dienst heeft.
Of misschien eigenlijk ook wel.
Een kwartiertje later belt dr. Masselink terug.
Kylian is inmiddels weer de oude gelukkig.
We hoeven niet langs.

Maar toch.
Maar toch.

Pluto vierkant Uranus en allerlei andere ingewikkelde toestanden

Toen ik nog maar net kon lezen volgde ik al trouw de weekhoroscoop van de Troskompas. ‘Wat ben ik mam?’
‘Jij bent een Tweelingen. Net als mij. Zus is een Schorpioen en je vader een echte Maagd’.
Mam geloofde verder niet zo ‘in die onzin’.
Maar ik wel. Immers, als de maan hele zeeën kon bewegen, de groei van de planten kon beïnvloeden, dan zou hij toch zeker ook zijn uitwerking hebben op de mens die uit zoveel procent uit water bestaat?
En de maan was maar zo piepklein vergeleken met de grotere planeten.
Eigenlijk is de maan nog niet eens een planeet.

Op een dag kocht ik een boek over de verschillende karaktertrekken van de tekens van de dierenriem. ‘Zonneklaar’ van Linda Goodman. In de proloog legt ze haarfijn uit dat je aan een sterrenbeeld wel wat karaktereigenschappen kunt toekennen, maar dat dit ongeveer te vergelijken is met de wetenschap of iemand uit Duitsland dan wel China komt.
Daar wilde ik -nieuwsgierig mens dat ik ben- wel eens wat meer over weten, dus ik weer naar de boekenwinkel waar ik het boek ‘Astrologie voor beginners’ , een ‘Efemeriden’, een boek met lange tabellen met planeetstanden, en een horoscoopblok, waar je de huizen, planeten en aspecten zelf in kon vullen#gemak dient de mens.

Na een avondje zwoegen had ik dan eindelijk mijn geboortehoroscoop op papier.
Het duiden hiervan was minder eenvoudig. In het boek van Else Parker (eerste druk 1954) stonden de betekenissen van de verschillende planeetposities en aspecten.
Die schreef ik allemaal op.
Dus zon in Tweelingen
Zon in het negende huis
Zon in aspect met…
Maan in vissen in het zesde huis. Nu wist ik ongeveer net zoveel als dat hij bijvoorbeeld niet alleen uit Nederland komt, maar ook uit de provincie Drente.

Je kunt je voorstellen dat wat je dan uiteindelijk op papier hebt, elkaar op sommige punten bevestigd, maar op andere punten juist enorm tegenspreekt. In een voorbeeld te geven: als je een ei op een broodje doet proeft het naar een broodje ei. En een tomaat op brood smaakt naar tomaat op brood. Maar als je daar sla, tomaat, mayonaise, komkommer, ui en augurk bij doet smaakt het heel anders.
Zoiets. En leg dan maar eens uit hoe het smaakt.
Gek werd ik ervan.
Meestal deed ik hem onder mijn kussen, en dan kwam het antwoord vanzelf wel, wist ik opeens hoe het ‘zat’.

Toen ik 20 was heb ik een stuk of tien privé lessen gevolgd bij een astrologe. Zij had een speciaal computerprogramma wat -als hij er tenminste zin in had- de planeetstanden van iedere willekeurige geboortetijd en plaats zo kon uitdraaien. Hoefde je ze alleen nog maar in te vullen. Het was helemaal het halleluja.
Het was erg leuk om te leren hoe ik er achter kon komen dat hij bijvoorbeeld in Odoorn woonde, op een afgelegen landweg. Om het maar weer in een vergelijk uit te leggen.

Nu moet je niet denken dat ik intensief met astrologie bezig ben hoor. Soms doe ik er een jaar helemaal niets mee. Berekenen en intekenen hoeft al jaren niet meer. Binnen tien tellen rolt zoiets tegenwoordig uit de printer. Gratis en voor niets.
Een goede en leuke site is Astrocom. Kun je ook gratis horoscopen krijgen. Ook in het Nederlands.
Maar dat is dan net zoiets als dat je een broodje tomaat krijgt en een broodje ei. Snap je het nog?
Maar wel leuk.

Af en toe als ik heel sterke gevoelens voor iemand heb, -enorm aardig vind of juist niet-kijk ik nog wel eens of onze planeten aspecten maken.
Vaak is dat dan zo. Staat mijn maan op zijn zon, of haar Venus conjunct mijn Mars.
Dat soort dingetjes. Moet je wel een geboortedag weten.

Maar goed. De afgelopen periode is mijn leventje natuurlijk behoorlijk op zijn kop gezet, en ik liep al een tijdje met de gedachte dat ik de huidige planeetstanden maar weer eens moest gaan googelen. Het kwam er alleen steeds niet van. Tot van de week.

En wat zag ik?
Pluto en Uranus maken een vierkant. En Pluto loopt (zo zeg je dat) nu door mijn vierde huis, wat inhoudt dat de uitwerking van Pluto zich bij mij kan manifesteren in de gebieden waar het vierde huis voor staat: o.a. het ouderlijk huis, het gezin waar je in bent opgegroeid.

En HOE het vierkant van Pluto en Uranus zich manifesteert!
Pluto legt alles bloot.
Maakt korte metten met alles wat verborgen moet blijven. (Longkanker, denk aan de afluister perikelen, de golven van .
Pluto kent geen medelijden.
Als je ‘Pluto vierkant Uranus’ googelt kun je er heel veel informatie over vinden.
Uranus is enorm grillig.
Onverwachts. Beng!!!
Neptunus loopt op dit moment tot 2025 door het teken Vissen.
Ook het googelen zeker waard.

Deze planeetstanden hebben niet alleen een invloed op ons persoonlijk, maar op de hele wereld, onze hele maatschappij.
Alle waarden en normen worden overhoop gehaald, onder de loep genomen afgebroken en weer opnieuw bepaald.
Pluto en Uranus maken in totaal 7 keer een exact vierkant. De volgende is op 21 april meen ik. De laatste 17 maart 2015.
Ook daarna zal het effect vast nog even merkbaar zijn.
Ik denk dat in 2026, als Neptunus in het teken van de Ram komt, de maatschappij er heel anders uit zal zien. Het teken van de Ram symboliseert de geboorte, een begin.

Zelf kun je er meer last van hebben als een van deze planeten een (hard) aspect maken met een van je persoonlijke planeten, en als je wilt weten in welk gebied zich dit zal manifesteren kun je – nadat je je horoscoop hebt berekend op Astrocom- even het huis googelen waar deze planeet nu (de transit) in staat.

Weet je natuurlijk nog niet alles, maar je weet in ieder geval meer dan degene die alleen maar weet dat ‘hij daar’ uit Duitsland komt.
Bijvoorbeeld dat hij gaat verhuizen.
Of trouwen.
Zoiets.

Waarheen en met wie, ja, dat is mij dan ook weer te moeilijk hoor, dat laten we maar aan de astrologen over.

Nou, ik hoop dat je het leuk vond, mijn Astrologielesje waarmee ik je zomaar zonder pardon mee opzadelt heb.

Gelukkig heb ik er maar heel af en toe last van hoor.

Hobby’s, liefhebberijen en ander slap geouwehoer

Laten we het vandaag eens over leuke dingen hebben.
Want jullie willen vast ook wel eens gewoon iets gezelligs van me horen.
Over mijn hobby’s bijvoorbeeld.
Eigenlijk hebben we het daar nog niet echt over gehad.
Of wel?
Nou ja over twee hobby’s heb ik al wat verteld.
1. Hardlopen. Maar daar mag ik tegenwoordig alleen nog maar van dromen.
2. Schrijven. Dat spreekt.

Maar wisten jullie bijvoorbeeld dat ik het heerlijk vind om een paar uurtjes in de tuin te werken? Op de pagina ‘over Beauninoblog’ kun je ergens nog wat linkjes naar de tuin metamorfose vinden, mocht het je interesseren.

Wat ik trouwens ook erg leuk vond om te doen was de fotoverhalen ‘Nino verteld’ maken over onze beesten. Ook die links kun je daar terug vinden. Eigenlijk zou ik er nog wel eens een boek van willen maken. Gewoon via internet bij de Heem of het Kruit.
Ik heb het wel eens geprobeerd maar ik raak om 1 of andere reden altijd in paniek van dat soort dingen.
‘K snap er niks van’.
Met Jochem Meijer effectje.
En dat is nou net niet de bedoeling van een hobby
-danwel enig andere liefhebberij- geloof ik.

Foto’s maken vind ik ook leuk.
Ben zelfs een paar jaar zelfs de fotograaf / beheerder geweest van de personeelpasjes.
‘Kin een klein beetje naar links, ietsje omhoog, goed zo. Prachtig!’
Dat de foto’s vervolgens te rood of te geel (ik kon kiezen) uitvielen, daar kon ik natuurlijk weer niets aan doen.
Knippen, tussen de velletjes, lamineren, snijden en klaar was hij. Ook het verder klaar maken voor gebruik en het toekennen van autorisaties deed ik zelf. Ik deed dat iedere maandag.
Mijn baas was er nooit op maandag.
Had ik zijn hele kantoor -waar in een zijkamertje een primitieve studio in elkaar geflanst was- helemaal voor mezelf. Tja. Leuke tijden.
Hij is nu ook alweer een paar jaar dood.
Ruwe bolster, blanke pit.
Ik dwaal enorm af.
Voor ik het weet zit ik hier een blogje te schrijven over al mijn ex- bazen die inmiddels zijn overleden.

‘Verzamel je ook iets misschien Nar?’
Jawel. Ik verzamel ‘dode Polen’.
Nu hoor ik je denken – en dat is heel knap- ‘Wat mot jij nou met dooie Poluh?’
En / of : ‘Waar verzamel je die dan?’
Oke. Enige uitleg is op zijn plaats.
Sinds de Eu de grenzen heeft opengegooid werken er veel Polen in Nederland.
Zes jaar geleden hebben Rem en ik een maand of acht in ons huis Portugezen opgevangen.
Heel verhaal, vertel ik nog wel eens.
Of niet.
Sindsdien is het mij opgevallen dat er wel erg veel Poolse werknemers het loodje leggen.
Brand, auto ongelukken, machines op het werk, verdrinking. Dat soort dingen.
En omdat ze de naam hebben dat ze veel drinken, zoekt niemand daar verder wat achter. Niet dat ik nu beweren wil dat ze allemaal zijn vermoord. Of aan de drank verslaafd zijn.
However.
Zo’n 1 x per half jaar Google ik ze dan weer bij elkaar en voeg ik ze toe in mijn
‘Dode Polen’ document.
Ik weet niet waarom.
Misschien is het wel een soort eerbetoon voor deze mensen.
De wereld is soms zo gruwelijk voor velen.

‘Heb je nog meer van die gezellige hobby’s Nar?’
Jawel. Astrologie!
Sinds ik kan lezen ben ik daarin geïnteresseerd.
Rond mijn twintigste ben ik begonnen met het maken van geboortehoroscopen.
Heel gedoe toen nog.
Veel rekenwerk.
Ik zal er wel even een apart blogje aan wijden.
Kunnen we het ook gelijk even hebben over Pluto en Uranus.

‘?’
‘Leg ik dan wel uit’.
‘En verder, heb je nog een leuke tip voor ons?’
Natuurlijk heb ik die.
Meldt je aan bij 365 dagen succesvol.
Gratis en voor niets iedere vrijdag een veer in je kont.

20140322-143741.jpg

YOLO!

Terwijl ik met mam aan mijn arm door de gang naar de Esperanz poli loop, besef ik me opeens dat ik eigenlijk nooit gestopt ben met huilen.
Ik huil al maanden.
In mijn hart, met heel mijn lijf.
Je ziet er alleen niets van.
Huilen en lachen gaan trouwens prima samen.
Heb ik gemerkt.

Met een kop koffie nemen we plaats aan ‘pap’s’ tafeltje.
We zijn de eerste.
‘Nog even over die vakantie Narda, hebben die 1 persoonskamers dan wel een balkon?’
Zus rookt ook.
Niemand zo solidair als rokers onder elkaar.
‘Dat proberen we dan toch gewoon?’
‘En ’s morgens wil ik het ochtend zonnetje hoor!’
Ze wil eerst een sigaret, dan pas het ontbijt weet ik.

Daar is de longarts al.
‘Komt u verder mevrouw X ‘
Hij zet een houten klapstoel bij.
Mijn houten klapstoel.
Dan merkt hij dat we maar met twee zijn.
Hij hangt hem netjes terug aan het haakje.
Mam kiest ondertussen weer de veilige stoel achter het beeldscherm.
-Je weet maar nooit met die longartsen-.

Hij steekt van wal met het goede nieuws van de tumor in haar borst die gelukkig toch geen tumor blijkt te zijn.
Niemand juicht.
Niemand klapt.
De tumor in haar rechterlong is er dan ook niet kleiner door geworden.
‘Ik begrijp dat u gister ook een gesprek heeft gehad met de huisarts?’
Good old dr. Spruitje had hem inderdaad van te voren gebeld voor hij naar mam ging gister.
Mooi zo!

Dan is het de beurt aan mam.
Met een tril in haar stem brengt ze duidelijk onder woorden waarom ze van de chemo en de bestralingen afziet.
‘Ik sta helemaal achter uw beslissing’.
Dat de longarts dit ook het meest wijze besluit vindt, is zo goed om te horen dat ik hem aan het einde van het gesprek nog eens dezelfde woorden ontlok.
We spreken af half juni weer eens langs te komen.

Thuis drinken we eerst een vers bakkie voor mam de nieuwe rok gaat passen.
Ik kan haast niet wachten tot ze hem aan heeft.
Parmantig laat ze de luchtige stroken zwieren, als ze voor de spiegel rondjes draait.
‘Hij is wel leuk hè Nar!’
Hij is enig!
En staat haar fantastisch.
‘Mam fatale!’
Ze krijgt hem van ons.

Zus neemt niet op.
Ik heb haar al weken niet gesproken.
Mam wel.
Gisteravond.
Zus dacht dat mam al lang al weer bij de longarts was geweest.
Eddy van Absolutely Fabulous Letty van Memento Mori neemt gelukkig wel op.
Esther en Vincent komen zaterdag pas terug van vakantie, dus ik had met Vincent afgesproken dat ik met Letty contact op zou nemen om een tijd af te spreken.
‘Prima hoor, zie ik jullie morgen om twee uur met de urnen’.

‘Kunnen we daarna gelijk boodschappen doen’, zegt mam.
Wel ja.

‘Ik kom vanmiddag terug met je eten en een paar bakken viooltjes. Dan ga ik lekker even bij je in de tuin werken als ik bij Alice vandaan kom’.
Eerst mijn haar maar weer eens knippen.
Dan de tuin.

Gezellig.
Misschien ligt er zelfs nog wel een half flesje rosé.
Kan ons het schelen.
Yolo!

Wie een beter idee heeft mag het zeggen.

Mix & match: goed nieuws, Robo-Kyl en pizzaleut

Vrijdag.
Voor ik met mam naar de Heel ga voor de punctie gaan we eerst met Kyl naar een of ander verstopt medisch centrum om het kastje op te halen. Zonder goede planning ben je nergens meer deze dagen.
Terwijl de assistente (of zo) Kyl opleukt met wat ronde plakkertjes her en der op zijn borstkast vraag ik haar of ik nu evengoed weer de dokter moet bellen als zijn hart weer ‘zo raar doet’. Ik wordt zo langzamerhand peu-nerveus van al die kwalen om me heen.
Gister had ik ook al aan een van mijn vele leidinggevenden gevraagd of het erg overdreven zou zijn als ik in zo’n geval een ambulance zou bellen. Hij heeft heel veel verstand van hartjes.
Behalve dan van gebroken hartjes van huilende secretaresses in een huwelijkscrisis. Vijf jaar geleden tenminste nog niet.

Nadat we Robo-Kyl met een ticket enkele treinreis en eoa vage opdracht naar Saturn hebben gestuurd komen mam en ik lekker op tijd bij het ziekenhuis. Tegenwoordig zetten ze de boom al voor ons open. Ze voelt er niet zo veel voor om nog een keer zo’n hele Mackroket weg te moeten werken, dus zitten we even later achter een ‘idioot groot’ saucijzenbroodje in de koffiehoek van de Heel. ‘Die krijg ik nooit op hoor!’
Ik wel. Makkelijk.
De punctie op zich is even later gelukkig binnen een kwartiertje gepiept.

Zondag.

Om herhaling van het bikini-shop-drama van twee jaar geleden te voorkomen was ik hele ochtend zoet geweest om een bikini uit te zoeken op de Wehkamp site. En omdat ik toch zo lekker bezig was heb ik naast twee shorts, een strandjurkje en een vest direct ook. maar even een kei-gave lange gypsy rok van Diesel voor mam uitgezocht.
Ze vindt hem wel leuk.
Tot ze de prijs hoort.

Dan laat ik haar zien welk hotel ik heb gevonden in Spanje.
‘Aan het strand, all-inclusive, en in de buurt die je het gezelligst vindt’.
Moeilijk. Ik wil haar geen vakantie opdringen. Niet manipuleren, maar als we ooit nog een vakantie met ons drietjes willen, denk ik dat we dat snel moeten regelen.
Voor de operatie van zus.
Voor mam zich te ziek zal gaan voelen.
‘Maar ik heb ook een appartement gevonden hoor, alleen logies’.
Dat vindt ze niets.
Ik eigenlijk ook niet.

Het zonnetje breekt lekker door. Met wat olijfjes, een lekker worstje, roseetje, en een sherry-tje zitten we even later in de tuin. Rem zit met een pilsje op de bank voor de tv naar autoracen te kijken.
We hebben het over komende donderdag. ‘Ben je er al uit mam?’ Ze zucht. ‘Nog niet helemaal hoor kind’.
‘Wat je ook kiest ik sta vierkant achter je hoor. Maar als je graag mijn mening wilt moet je er echt om vragen mam, zo niet, dan hou ik mijn mening voor me.
Ze wil graag mijn mening weten. ‘Echt’.

Rem schuift even later ook aan. We hebben het beregezellig, de zware onderwerpen hebben we even onder de kast geschoven.
Als het kouder wordt kijken Rem en mam aan de bar toe hoe Kyl en ik samen een mega pizza in elkaar flansen.
Tussendoor drukken we -o jolijt-nog even snel op de verzendknop van de Wehkamp.
Mam gaat rond achten met de taxi naar huis. De chauffeur belooft ons te wachten tot ze binnen is.

Dinsdagmiddag
Mam is bloedje nerveus.
Ik ook best. Het feit dat het spreekuur enorm is uitgelopen maakt dat er niet beter op.
Eindelijk worden we naar binnen geroepen.
Naast de chirurg zijn ook een co-assistent en een mammacare verpleegkundige aanwezig. De chirurg heeft haar opleiding grotendeels gevolgd in het ziekenhuis waar ik al sinds 1990 werk.
Het is nog steeds een hele mooie vrouw, en -belangrijker- een goede chirurg.
Ze valt direct met de deur in huis.
‘Het is geen tumor. We moeten nog een heel klein beetje een slag om de arm houden want nog niet alle kweekuitslagen zijn binnen, maar zoals het er nu uit ziet is het dus geen tumor’.
In de auto zegt mam dat ze er eigenlijk nog het meest blij om is dat ze nu minder vaak naar het ziekenhuis hoeft.

’s Avonds komt de bestelling.
‘Jee mam,3 pakketten. Wat heb je nou allemaal weer besteld?’
Nadat ik eindelijk alle 88 bikini’s in alle 333 verschillende mix en match samenstellingen heb gepast en op de trap aan Rem heb geshowd weet ik eindelijk welke ik zal nemen.
‘Die zwarte zeker, met die koperkleurige steentjes?’
Inderdaad.
…en dat strandjurkje
dat vest
en…
en…
en…
oké dan
verder niets!

Hoewel,
die paarse?!