Vriendin

Vanmorgen heb ik een uur met vriendin J. aan de telefoon gezeten.
Een latte erbij.
In de zon.
Op mijn favo- stoel.
En een kip op mijn schoot.

Meestal gaan onze gesprekken over vogels.
Zoals: Een parkietje met een zeer pootje dat – ja, dat beest is ook niet gek- zomaar landde in haar tuintje achter de Kinkerstraat.
Meestal spoel ik dan net op dat moment zelf de restanten van een koolmees door de plee, of lig ik plat op mijn buik in de inloopkast de veren van een zojuist onthoofde Turkse tortel te verzamelen, terwijl zij naarstig op zoek is naar een kooitje
om een gewonde duif naar de vogelopvang Naarden te brengen.
Of zo.

Ons laatste gesprek was niet zo vlekkeloos verlopen.
‘J, ik heb nu wel wat anders aan mijn hoofd dan die stomme parkiet’.
Uren kan ze vol lullen over die beesten.
‘Grijsje was een duif’, antwoordde ze koeltjes.

Sorry.
Zei ze.
Sorry.
Zei ik.
En we hingen niet lang daarna op.

Dus vanmorgen belde vriendin J.
Ze wilde weten hoe het ging.
Met mij.
Met mijn vader.
En mijn moeder.
‘Heb je een uurtje?’
Dat had ze.

Dus ik vertelde.
Over de pijn die weer terug is.
Van helemaal nooit nooit helemaal weggeweest.
En waar ik zo doodmoe van word.
Dus mag weer 1 diclofenac ’s avonds.
Op advies van de bedrijfsarts
En akkoord van de huisarts.
Zodat ik kan slapen.
Zodat ik kan werken.
Snappie?

‘Maar nu dan?’
Dezelfde vraag had ik de huisarts gister gesteld.
‘Second opinion?’
vroeg deze.
Leek me een goed idee.
Maar eerst nog even die teennagel van me showen.
Waar een I phone al niet goed voor is.
‘Psoriasis misschien dokter?’
Hij bestudeerde de foto van mijn teennagel nauwkeurig.
Mijn tijgerhoesje is nodig aan vervanging toe zag ik.
Zoomde in, zoomde uit.
‘Zou kunnen, zou kunnen’.
Enigszins trots liet ik zien hoe ik (nou ja Rem hè?) met de freesmachine de nagel steeds weer mooi vlak kreeg. Lakje erover, en je ziet er niets meer van!
Nou ja, oké, sinds kort dan weer wel.
Sinds kort heb ik een nagelspleet.
‘Maar ik had zo gedacht dokter, met een beetje plamuur…’

‘We’ gaan eerst naar de dermatoloog.
Besloten ‘we’.
Daarna gaan ‘we’ naar Woerden.
‘En wat denk je J?
Hij wil allebei mijn ouders als patiënten overnemen als hun eigen huisarts terug komt van zwangerschapsverlof’.

Ja, ik was direct naar mijn ouders gegaan om het goede nieuws te vertellen.
Mam keek enigszins teleurgesteld,
nog helemaal in haar hum met dr. K. de plaatsvervangende blonde god van 28 huisarts die gezellig op de leuning was komen zitten, haar zachtjes op haar rug had geklopt, geen preek had gegeven over roken, en niet door had gezeurd toen ze niet op de weegschaal wilde.
Als tegenprestatie mocht hij haar bloeddruk meten en beloofde ze hem uit de grond van haar hart dat ze iedere dag van dat poeder zou nemen om aan te komen.

Ik zei haar dat dr S. een jaar of 35 is, een leuke pretkop heeft, met drie vingers typt en me een beetje aan een spruitje doet denken.
Dat stelde haar enorm gerust.

Daarna nog ‘even’ de taxi ‘geregeld voor de bestralingen van pap volgende week.
Wat inhoud:
-achter de afspraken tijden komen
-toestemming Achmea vragen
-vervoer bellen.
Kortom, je bent zo weer een uur onder de pannen.
Direct daarna een kwartier in de wacht gestaan bij maar even in 1 moeite door de poli dermatologie gebeld. Ook weer geregeld.

‘En zaterdag geven we een verjaardagsfeestje hier voor mijn vader tussen twee en vier.’

Morgen zijn ze samen jarig.
Pap en Rem.
Rem’s verjaardag houden we klein.
Ook zaterdag.
Na half vijf.
Borreltje.
Wraps met zalm.
Of zo.

‘Denk je dat hij last krijgt van misselijkheid?’
J. is ervaringsdeskundige ‘Pur Sang’ op het gebied van bestralingen, chemo, en open hart operaties.
Allemaal overleefd!

Haar vader is ze kwijt.
Kanker.
Haar baan ook.
Ja.

Maar ze heeft haar tuintje.
Haar Ro,
en haar vogels.

En opeens
Besefte ik dat
Ik wou dat ik nog wist hoe Grijsje nou eigenlijk werkelijk heette….

Saai, niks aan, boring stuff

Saaaaaaaaaaaaaaaaaasaaaaaaaaaaaaaaai!

Morgen de eerste schooldag voor Kylian.
‘We’ zijn er klaar voor:
Kek Koks outfitje + dito keukengympen aangeschaft, de gloednieuwe boeken gekaft, de benodigde software geïnstalleerd op de – O- zo-onmisbare!- nieuwe laptop, het vlijmscherpe messenset kan niet wachten om de eerste ui de pan in te hakken,
de maandtrajectkaart in zijn portemonnee, de schoenen gevonden en het pak is op maat.

En dan heb ik het nog niet eens gehad over de gister aangeschafte matzwarte scooter en het bijbehorende rijbewijs dat ons -uiteindelijk- waarschijnlijk?-minder zal gaan kosten dan het openbaar vervoer.

Oké.
Foto’s maken mocht.
Een paar.
‘Maar niet op FB hè mam’

‘Oké.
Afgesproken’.

(Ik zet ze wel op mijn blog.
Met zo’n piepklein linkje op FB,
ziet ie nooit!
Ja kom op, voor die investering krijgen we toch wel een paar privileges?)

Anyway:
Mochten jullie de komende dagen de meest afzichtelijke, lelijkste, afgrijselijkste foto’s ooit van mij tegenkomen op FB, dan weten jullie nu hoe dat komt.
Kijk er aub snel overheen.
Beloofd?

Zo niet: It was all worth it Kyl,
voor je super trotse mam!
Genade?
Kijk nou niet zo boos, toe…

20130825-180108.jpg

Spook-achtig!

Vandaag maar eens een Spook-impressie.
Maf beest is het toch!

Eigenlijk heet hij helemaal geen Spook. Welnee! Meneer staat onder de volgende namen ingeschreven bij de dierenarts:
‘Tigro Blanco da Silva Nunes Carril’

Nu hoor ik je denken: ‘Nou Nar, is dat niet een klein beetje overdreven voor zo’n stomme Hollandse huis tuin en keukenkater?’
Of / En:
‘Een kat met zo’n naam gaat natuurlijk vanzelf naast zijn kattenpootjes lopen, daar kun je op wachten’

Kijk.
’t Zit Zo:
Toen Spook nog een (draakje van een verwend) kitten was, woonden er een Portugees stel bij ons in.
(Heel lang verhaal hoe die zo bij ons terecht kwamen, maar dat vertel ik nog wel eens).

Op een goede dag viel er voor Helder, zo heette de man- een brief op de mat waarin stond dat hij zijn huisdieren gratis kon laten steriliseren op vertoon van deze brief, en zijn legitimatie.

En dusssss…….

20130820-184733.jpg

20130820-184750.jpg

20130820-184759.jpg

20130820-184817.jpg

20130820-184831.jpg

20130820-184846.jpg

20130820-184958.jpg

20130820-185025.jpg

20130820-185102.jpg

20130820-185125.jpg

20130820-185213.jpg

20130820-185229.jpg

20130820-185259.jpg

20130820-185404.jpg

20130820-185459.jpg

20130820-185538.jpg

20130820-185617.jpg

20130820-185651.jpg

20130820-185744.jpg

20130820-185815.jpg

20130820-185943.jpg

20130820-190010.jpg

20130820-190025.jpg

Zout 2

Dit geloof je toch niet?!
Wil ik mijn weekend boodschappen afrekenen, -alles al ingepakt- ben ik mijn portemonnee thuis vergeten.
Ik zeg:
De hoogste tijd voor mijn lunch!
Dat wil zeggen, als ik tenminste een beetje opschiet met die foto maken.
Lekker hè? Salade-tje, sapje, en een croissantje rosbief.
Zonder Zout.
Dat dan weer wel.
Tja.

20130816-120011.jpg

20130816-120019.jpg

20130816-120024.jpg

K-zooi

Straks met pap naar de Vu.
Gister een gesprek gehad met de radiotherapeut over de komende bestralingen.
Palliatieve bestralingen.
Met de taxi gaan we.
Ik heb namelijk snelweg vrees.

Eerder:
-Zo’n tien dagen terug-
‘Nadda, die vrouw van ‘Momento Mori’ is vanmiddag geweest’.
Hij zei het op een toon alsof hij bij de Gamma was geweest voor open haard hout.
‘Jee pap, loop je nu niet een beetje op de zaken vooruit?’
‘Nee, ik wil alles in orde hebben.
Wanneer hebben jullie tijd? Ik wil de bankzaken doornemen’.

De volgende dag zitten we aan de grote tafel.
De luchtverfrisser draait op volle toeren.
‘Dan ruiken jullie niks van mijn rook’.
Nee hoor mam. We ruilen niks.
Er liggen verschillende mapjes klaar.
De koffie wordt ingeschonken.
Een beller de mond gesnoerd.

Alles is keurig op orde.
De vaste lasten gaan automatisch.
‘Kijk, dat gaat hier, komt van daar, en niet vergeten dat…’
Mijn moeder blijkt nogal over verzekerd te zijn voor haar uitvaart.
‘Nou mam, dan gaan we Toch Uitpakken!!!’
We lachen erom.

Maar dan komt er een klein aapje uit een mouw.
Mijn zus krijgt iedere maand 100 euro van mijn ouders.
Dat wist ik niet.
Plus alles wat daar nog in ansichtkaarten op volgt.
Dat wist ik wel.
‘We weten dat het niet eerlijk is’, zegt pap.
‘Als jullie het nodig hebben helpen we jullie ook’,zegt mam.
Ik zeg dat het niet geeft.
Maar ik ben boos.
En niet op hun.
Geef ze een knuffel bij het afscheid.

Paar dagen daarna:
‘Moet je horen Nadda, mijn broer J. heb ik de stamboom beloofd’.
Ik verslik me in mijn koffie.
Hoezo?
Kylian heeft toch ook jouw achternaam? Weer laat ik het erbij.
Laatst gaf hij ook al zijn koperen toeter weg.
Aan iemand die hij niet eens zo goed kent.

Zus gaat weer naar Groningen.
Pap betaald natuurlijk de trein.
‘Probeer je 30 augustus te komen voor zijn verjaardag?’ vraag ik bij het afscheid.
‘Ik denk niet dat ik geld genoeg heb voor een kaartje’,antwoord ze.
Deze keer trek ik mijn portemonnee niet.

Woensdagochtend.
Bij de dokter
Dubbele afspraak.
Tien minuten om over mijn ouders te praten.
En tien minuten voor mezelf.
Waar of ik wilde beginnen?
Ik vertel dat mijn vader wist dat ik de dokter had gebeld om mijn zorgen over mijn moeder uit te spreken.
En dat hij – de dokter- mij nog zo beloofd had dit niet te doen.
Twee jaar geleden had ik immers mijn moeder veel hulp van mijn tantes eindelijk een keer naar de huisarts gekregen waar ze met haar armen over elkaar koppig verklaarde:
‘Ik ben hier onder protest. Ik mankeer niets!’
Met enkel hoge bloeddruk pillen togen we weer huiswaarts. ‘Internist? Waarvoor zou ik naar de internist? Nee hoor, nergens voor nodig!’

Mis communicatie.
Zijn collega, die nu de waarnemend huisarts is van mijn ouders, heeft het vast niet goed begrepen.
‘Sorry’.
We gooien er zand over.

‘Ik voel me nog steeds maar 70 tot 80 % van wat ik voor april was dokter. En ik slik nog steeds drie keer per dag diclofenac. ’s Nachts word ik geregeld rond een uur of twee, drie wakker van de zeurpijn.
En de bedrijfsarts zei laatst ook al heel terecht dat ik die poly artrose toch ook al voor april had? ‘
Mijn stem zit hoog. Mijn tranen ook.
‘Ik geloof gewoon niet dat dit allemaal van die poly artrose komt’, piep ik erachteraan.
Hij is het volgens mij met me eens.
‘Moet ik dan eeuwig door blijven gaan met die diclofenac?’
Hij vraagt of ik destijds aan de reumatoloog heb gezegd dat ik twijfel aan (de volledigheid van) zijn diagnose. ‘Ik heb gevraagd hoe hij erover dacht als ik een second opinion zou vragen’.
‘En?’
‘Hij raadde me aan om daar in ieder geval een half jaar mee te wachten’.
Dokter leunt naar voren.
‘Dat is het nu bijna. Ik wil dat je de diclofenac gaat afbouwen. Nu twee, over een week 1 en dan gaan we kijken wat er gebeurd’.
‘Is dat wel een goed idee nu? Ik bedoel, met mijn ouders. Mijn werk?’
Hij heeft gelijk:
Mijn vader kan nog wel een paar jaar leven.
Het gaat ook om mijn gezondheid.

Dezelfde middag gaan we weer maar de oncoloog.
Behandelplan is toch iets gewijzigd.
In plaats van twee bestralingen worden het er vijf.

‘Remco, wil jij de caravan te koop zetten?’
‘Maar pap, misschien voel je je na die bestralingen veel beter?’
De auto weten we gelukkig wel uit zijn hoofd te praten.

Zondagavond.
Ik zit in bad.
En kom tot een besluit.
Het zit me behoorlijk dwars.
Dat geld naar mijn zus
Die stamboom
En die stomme toeter.
Ik bel pap.
Dit moet ik uitspreken.
We krijgen ruzie.
‘Ik mag toch zelf weten wat ik met mijn geld en mijn spullen doe?’
Ik zeg dat dat natuurlijk mag.
Hij is boos. Ik ook.
‘Misschien moet je dan ook maar aan zus en oom J. vragen of ze dinsdag en woensdag even met je mee gaan naar de Vu.’
Flauw van me.
Kylian komt er bij staan.
‘Mam, stop nou alsjeblieft?’
We leggen neer.

Vijf minuten later belt oom J.
‘Narda, een kopie vind ik ook prima hoor. Je vader heeft hem aangeboden, als ik had geweten dat jij hem wilde had ik hem nooit geaccepteerd’.
Wederom zand erover.
Geloof dat mijn tenen enorm gegroeid zijn de laatste maanden.

Gister.
Half 1
Mam zit met nog natte haren te roken aan de grote tafel.
Pap kijkt naar het nieuws.
Friso.
Dood.
Begraven.
Of bijgezet?

‘Pap, sorry.
Het zit me gewoon dwars.
Ik heb jullie vijf haar geleden de administratie van zus laten zien toen ze in het ziekenhuis lag.
Jij wilde toen niet kijken pap, maar mam heeft het gezien.
Ze krijgt genoeg’.
Moet ik dit allemaal wel zeggen?
‘Mam, zij rookt drie pakjes van Nelle in de week, en jij draait sigaretten van de goedkoopste tabak’.
‘Stop! Ik wil het niet horen’, zegt pap.
‘Misschien moeten we Narda ook 100 euro geven per maand Klaas’
Ik zeg dat het daar niet om gaat.
Dat ik dat geld absoluut niet wil.
Mam buigt haar hoofd.

We zwijgen.
Vlak voor de taxi komt staat pap op en komt naar me toe.
Onhandig slaat hij een arm om me heen.
‘Ik hou van je, dat weet je toch?’
Ja, dat weet ik ook wel.
Al heeft hij dat (bijna?) nooit gezegd.
Maar waarom moest ik vroeger altijd zelf als alleenstaande moeder wel mijn vakantie betalen, en kreeg zus twee keer een vakantie cadeau?
Ik had het geld bij elkaar moeten schrapen.
Extra diensten gewerkt.
Wat zit me nou zo dwars?
Het geld wil ik absoluut niet.
Wat is het dan wel?

Ik ga douchen.
Nog een koffie.
En om half twaalf weer naar het Vu.

Kankerz…

Bakkie leut op FB

Zoveel bakkies leut voorbij zien komen de laatste weken, dat ik het natuurlijk niet kan nalaten om even flink op te scheppen over mijn ‘Latte Macchiato’ (en mijn heerlijke gevulde koek;-)
En oké, mijn Hortensia doet ook in een moeite gelijk even mee.
‘ T is nou eenmaal ook de ambiance waarin een en ander natuurlijk wordt geserveerd!
Proost, en een hele goede morgen.

Vandaag naar bodypainting in de Vu met pap

20130814-092237.jpg

Zout!

Lekker weer. Begin je met koken. Zout op!
Dus snel nog even op de fiets naar de winkel. Kon ik gelijk wel even eten mee nemen voor morgenavond. En melk. O ja, en kattenbrokjes niet vergeten natuurlijk. Verse gevulde koeken in de aanbieding, lekker! Appeltjes voor de kippies, kersen voor toe.
Je kan het maar vast in huis hebben….

Jammer alleen dat ik de zout vergeten was…

‘Pappa loop toch niet zo snel’

20130811-123053.jpg
1971
Een zaterdag.

Ik stond met zus op de koude galerij. Een gure noorderwind blies dwars door mijn rode nylon jasje met capuchon. Mijn wantjes hingen aan gehaakte rode touwtjes uit de mouwen. Aan de vensters hingen grote ijspegels. Op de ramen sierden bloemen. We braken de pegels af en likten er aan.

Nee, we mochten niet alleen naar beneden, waar de speeltuin en de zandbak was. Nee, mama had nog geen tijd. ‘Wel op de galerijen blijven, en goed op je zusje passen’.
Dat laatste was voor zus bedoelt. Altijd goed op je zusje passen. Ze haatte het, en ik wist het.

Naast ons woonden Marleen en Esther. Marleen haar hoofd ging altijd heen en weer. Van links naar rechts, het hield nooit op.
Hoewel ze een jaar ouder was, leek ze jonger. Er was wat mis met Marleen, dat begreep ik al snel.
Esther was een jankerd. Altijd maar janken. Alles was eng.

De verrassing was bij mij dan ook compleet toen Esther met Mariette op driejarige leeftijd was weggelopen. Mariette was het jongere zusje van Carolien die op haar beurt weer iets jonger was dan zus. Zij woonden vier huizen verder. Ertussen woonde Hanny.

Hanny was enig kind en ontzettend verwend. ‘Maaam, wil je lollies gooien?’ Suikerlollies, ken je ze? Van die smalle gekleurde op een wit stokje. En ze braken nooit, ondanks hun vrije val vanaf de derde etage.

Aan het einde van de galerij woonden Yvonne en Monique. Net als ons hadden zij een zijraam waardoor de flat een stuk lichter leek dan de tussenflats.

Yvonne en Monique hadden weer twee neefjes die pal onder hen woonden. De oudste heette Ronald. Nog steeds associeer ik deze naam met vuurdoorntakkenschrammen.
Rotjoch. Zei mam.

Op de tweede verdieping woonden niet zo heel veel kinderen van onze leeftijd. Behalve dan natuurlijk Renate en Donna, waar we ook wel eens mee speelden.
Verder woonde Bob twee huizen onder ons. Hij was ook alleen, geen broertjes of zusjes.

Op de eerste galerij woonde verder Nancy, die een jaar ouder was dan zus en natuurlijk Simon T. de bekende voetballer. Soms gingen we voor zijn slaapkamerraam naar zijn smurfen kijken, die keurig in het gelid stonden uitgestald op zijn vensterbank. Hij hoefde zijn slaapkamer ook niet te delen.

Als ik op de puntjes van mijn tenen ging staan, kon ik net over de rand naar de wereld kijken.

Eerst beneden de grote sloot, de zwartsloot. Daar woonde de bullebak. En de ratten.

Dan de velden, de weilanden, drie huisjes, wat boerderijtjes.

’Kijk daar, in dat kleine huis, daar woont boer Zwart’. Mijn zus wist alles. Terwijl ik aan de koude rand van het beton zoog, keek ik nog verder over de weilanden naar de fabrieken. ‘En daar woont de koningin.’ Ze wees naar de meelfabriek. Met de rood- wit/ blauwe vlag in top.

Op de galerijen stonden zinken vuilnisbakken naast de deuren. De al volle zakken wachtten geduldig beneden naast de flat op de vuilniswagen en de vele bruine ratten die onder de flats woonden.

’Mam, mogen we weer naar binnen?’

Rond een uur of twee kwam mijn vader thuis.
De soep was klaar.
En de radio mocht wat harder toen Herman van Keeken mijn liedje zong.

**

Met dank aan Nanda voor de witregels op de juiste plekken;-))

Klusserdeklus 2

Vandaag eindelijk weer eens prima klus-weer gelukkig.
Terwijl ik zoon en neef een slinger naar de camping gaf, haalde Rem het oude gasfornuis eruit en zaagde vloekje hier fluitend het granieten aanrechtblad zover uit, dat ons 6- pits er straks precies tussen gaat passen.
Zaagje dit, slijpertje zo, vloekje daar Pompidom je kent het vast.
Inmiddels ben ik al vijf bovenkastjes, en sinds vanmiddag een benedenkastje en mijn kruidenla kwijt.
Waar dat spul dan allemaal staat?
Nou gewoon,
onder vijftig tinten grijs
op de bar.
de tafel.
de trap.
Waar niet?
O, de oude kastjes bedoel je?
en het oude gasfornuis.
Nou gewoon:
Op ‘Place ‘d Hortensia’
en eentje in de cirkel
En de rest naast de kruiwagen vol puin- en lekke band.
Get the picture?

20130806-212841.jpg