Dag met een ⭐️retje

Wat een heerlijke dag was het vandaag!

Ik kan zo ontzettend genieten van zo’n dagje rommelen. Heb allereerst de Hedera flink gesnoeid. De andere kant had ik een paar weken geleden al gedaan, moet eigenlijk nu alleen nog de buxus bollen.

Tussendoor nog gesproken met onze echtscheidingsadviseur. Was toch e.e.a. niet helemaal duidelijk, maar nu gaat hij ermee aan de slag. Hopelijk is het nu wel naar ons beider tevredenheid en kan de scheiding eindelijk echt in gang worden gezet.

Weet u waar ik trouwens van baal? Dat ik dan ook mijn handige, hele doodnormale, veelvoorkomende, goed verstaanbare -want zonder ‘erren’ – achternaam kwijt raak. Binnenkort wordt het dus weer spellen voor me. Kan er geloof ik wel voor kiezen Rems achternaam te houden maar dat gaat wat ver denk ik🤔 Soort van ehh…sponsoring of zo? Misschien is het wel een gat in de markt zoiets?Narda Aegon, Narda Alibaba?…Nah, geloof niet dat ze op mij zitten te wachten.

Gister mocht ik trouwens mijn A3 presenteren in een pitch voor de Lean Six sigma Orange belt. Was wel heel raar om weer achter zo’n katheder te staan. Nu gelukkig in gelukkiger omstandigheden, maar ik was er wel nerveus voor. Had daarom alles gewoon maar op papier gezet en voorgelezen. Hoewel ik zelf het idee had dat ik zowat uit m’n velletje trilde vond iedereen het een duidelijk verhaal en goed te verstaan.

Wel jammer dat het afgelopen is, de cursus dan, het project loopt door, we blijven immers continue verbeteren😇

Vind mezelf trouwens ook ondertussen wel weer klaar voor verbetering -in vele werkopzichten- dus ik heb een sollicitatiebrief gestuurd voor een interne secretaresse functie die mij heel erg leuk en afwisselend lijkt. Twee maanden geleden stond er al een soortgelijke functie op intranet, maar toen durfde ik vanwege mijn onzekere privé omstandigheden niet te solliciteren. Achteraf toch wel spijt van gehad, dus nu tòch een brief gestuurd. Wat is / biedt tegenwoordig nog zekerheid in het leven hé?

Met Kyl gaat het ook goed. Hij was maandag en dinsdag op een of andere beurs 🍷🍹🍸🍺🥤🍻in het Westerpark of zo waar hij vrijkaarten voor had, keihard aan ‘het werk’ dus. Vorige week moest ie al samen met de hotelmanager naar Loods 5 en Intr.atuin, wat een vreselijk zwaar leven heeft dat jong toch!😁

Nog anderhalf uur lieve mensen en dan ben ik alweer 51 jaar. Kyl zal zo wel thuiskomen maar vrijwel direct naar bed gaan. Morgen begint hij weer om zeven uur vanwege BBQ morgenavond.

-Ziet u? Hij werkt echt hard hoor!-

Wel raar dat ik dit jaar ook Rem niet meer bij me heb. Verjaardagen krijgen wel iets triest naarmate je ouder wordt en je de mensen (op Kyl na dan) waar je het meeste van houdt moet missen. Maar geen gesnif en gesnotter of zo hier nu hoor, voor het eerst sinds jaren heb ik eigenlijk gewoon best wel zin om het te vieren gewoon op de dag zelf. Misschien kan ik morgenmiddag eigenlijk ook wel even een cadeautje kopen voor mezelf🤔?

Verder niets te liegen.

Behalve dan dat m’n LinkedIn connecties inmiddels al bijna zijn verdriedubbeld😳🤔🙄

Advertenties

Van die weken…

Je hebt gewoon van die weken waarvan je -als je van te voren zou weten wat hij voor je in petto had niet eens aan zou willen beginnen.

Maar gelukkig is hij bijna achter de rug, samen met de nachtdiensten (kommer-o-kwel) de vijfenzeventigste geboortedag van mijn moeder en het opnieuw aanpassen van dat stomme convenant en het splitsen van de gezamenlijke rekeningen.
Om het allemaal nog erger te maken had ik verder nog doodleuk mijn salaris + vakantiegeld overgeboekt naar mijn werkgever i.p.v. gezamenlijke rekening, heb om de e.o.a. beetje dood gevoel in mijn drie kleine rechterbenen en blijkt het pasje van mijn eigen privé rekening geblokkeerd omdat ik in juli 2017 een nieuwe had aangevraagd omdat ik het oude kwijt was en de nieuwe dus onvindbaar is en de oude gewoon in mijn portemonnee zit, heb u ‘m nog🤪?
Over vijf dagen kan ik dus pas weer pinnen (lees: eten en lekkere koffie kopen op het werk).
Zit me nu ineens te bedenken dat ik donderdag avond mijn verjaardag vier🤔, dus Kyl moet maar even mee boodschappen doen dan.

Natuurlijk waren er ook leuke dingen: Vorige week vrijdagavond met oud collega’s op stap geweest, was heel gezellig. Zaterdagavond met Willem op het strand gegeten, ik ben blij met die hernieuwde vriendschap, we kunnen over alles praten. Serieuze dingen&onderbroekenlol. Verder heeft Marco heeft zijn excuses uitgebreid aangeboden dus dat kan ik nu ook een plekje geven.
Gister lekker met Karin hier samen tapas gegeten en beetje ge- chilled (🙄misschien ‘n pietsie teveel gedronken. Heb sinds gister nl. ineens twee keer zoveel LinkedIn connecties als daarvoor🤔)

Ga zo maar even mijn Up!je wassen, even lekker keihard de week afspoelen. Nou ja, eerst maar eens kijken of ik muntjes kan vinden. Voel me zo kaal, arm en kwetsbaar zo zonder pas. Rem heeft me geld geleend hoor, maar toch…

Morgen alweer een vroege dienst. Maandag ook. Dinsdag mijn elevator pitch over mijn Lean -nogal uit de hand gelopen- Orangebelt projectje en dan vier of vijf dagen vrij geloof ik.

Ben er zo aan toe, mijn tranen zitten een beetje hoog de afgelopen dagen.

Nou daag lieve mensen, geniet van het mooie weer😎😘

 

 

 

James, mijn PA

‘Goedendag, mijn naam is James, wat kan ik allemaal voor u doen vandaag?’ Verrast kijk ik de man die voor de deur staat aan terwijl hij mij zijn visitekaartje geeft. ‘Volledig betrouwbaar, kennis van alle zaken en twee rechterhanden’ lees ik. Referentie: God in hoogst eigen persoon. ‘Komt u binnen meneer’.

Als we even later aan de koffie zitten en hij zijn laptop heeft opgestart kijkt hij me aan. ‘Nou, zeg het maar Narda, wat kan ik allemaal voor je doen?’

‘Zou u misschien dat stomme echtscheidingsconvenant eens willen doorlezen’, vraag ik een beetje beschroomd, ‘want ik begrijp gewoon niet waarom ik sommige regelingen en afspraken zoals we die tijdens de twee avonden hebben besproken gewoon helemaal niet kan terug vinden.’ Terwijl ik het zeg voel ik de frustratie direct weer de kop opsteken. ‘De echtscheidingsadviseur belt trouwens tussen 12 en 13, zou u hem dan misschien even voor mij te woord willen staan?’ ‘T is eigenlijk toch te gek voor woorden dat ik een adviseur nodig heb om mijn adviseur te checken. ‘Geen enkel probleem Narda. Verder?’

‘Nou ehh…mijn blog moet nog even AVG prof worden gemaakt en ik heb geen flauw idee hoe ik dat het beste aan kan pakken. Heeft u daar misschien verstand van?’

‘Uiteraard, uiteraard, dat heb ik in een half uurtje wel gefixt. Verder nog iets?’

‘Nou eh James, ik moet nog offertes vragen bij de schilders uit de buurt voor de achtergevel. De loodmat moet ook nodig worden vervangen’. De tranen schieten zomaar ineens in mijn ogen. Hùlp, ik kan het nauwelijks geloven!

James buigt over de tafel dichter naar me toe. Zijn handen liggen in elkaar gevouwen op tafel. Hij kijkt me aan. Zijn ogen zijn zacht en vol vertrouwen. ‘Je mag me echt alles vragen Narda, ik ben hier de hele dag speciaal voor jou’.

‘Heb je misschien ook een beetje verstand van Lean James? Ik moet nl. mijn A3 formulier morgen af hebben. Ben bezig met een communicatie projectje wat uiteindelijk hopelijk tijd zal opleveren voor de zorgverleners binnen onze afdeling’. Ik leg James uit wat ik allemaal nog moet doen. ‘En morgen moet ik het inleveren’. Ik wapper met het A3 vel in de lucht.

‘Dat klinkt als een heel mooi project, maar het hoort bij je werk, dus ik vind dat je dat zelf moet doen. Als ik je er zo over hoor heb je er ook wel plezier in. Probeer het gewoon vanavond tijdens je avonddienst af te krijgen. Laat daar gewoon de dingen liggen die ook morgen gedaan kunnen worden’. Ik zucht. James heeft gelijk.

‘Wat moet je verder nog doen Narda? Kan ik misschien nog wat huishoudelijke klusjes doen?’

Even later laat ik hem zien waar de buxusschaar ligt. ‘Hij is al opgeladen’. Ik leg mijn onkruidmesje ernaast. ‘Al het onkruid tussen de tegels moet er ook even uit’.

‘En die groene aanslag op de schuur en de tegels achter, zal ik dat ook direct even voor je weghalen?’

Als we even later achter onze tweede kop koffie zitten en James zijn ‘To do’ list vervolgens nog heeft aangevuld met rolgordijnen vervangen logeerkamer, vlooiendruppels, plinten plakken en ramen lappen, vraagt hij wat ik ga doen.

‘Blogjes lezen’, antwoord ik verheugd. ‘Van Klief, Mirjam, Marja en van al die andere lieve trouwe bloggers die ik de laatste tijd zo heb verwaarloosd’. James lacht. ‘Ja, dat is ook belangrijk’.

‘Verder nog iets Narda?’

‘Ach James, weet je, ik tik mijn blogjes altijd op mijn telefoon. Reuze irritant dat de witregels vaak dan gewoon op een totaal plek terecht komen. Wil jij ff naar de opmaak kijken?’

Janes staat op en begint vervolgens doodleuk aan een zonnegroet in mijn woonkamer.

‘Ik zal kijken of ik daar nog aan toe kom Narda, maar ik ben bang van niet…’

😉

Een andere boeg

Tja, en als ik dan voor mezelf eindelijk achter ben dat ik het over een andere boeg moet gooien dan doe ik dat natuurlijk ook.

Afgelopen vrijdag had ik zodoende een gezellige borrel met een stuk of twintig mensen die ik nog nooit van mijn leven heb gezien, en ik moet zeggen: ik heb me kostelijk vermaakt. Leuke gesprekken en leuke tips. Wat ik inmiddels achter ben gekomen en wat natuurlijk best wel een dingetje voor me is: al die singles zijn dol op wandelen. En niet een km of 7, hooguit 10, welnee! Hele marsen lopen ze. 16 km and Up! Nu zijn ze ook wel erg van de borrel en de lunch en zo, dus het lijkt me echt leuk om mee te lopen, de vraag is alleen of ik het kan met dit lijf. Heb besloten dus een beetje in training te gaan.

Weet u wat ik nog meer heb gedaan? (Ik ben -o-zo- trots op mezelf;) Ik heb me opgegeven voor een zeilweekend op de wadden in juli. Dat heb ik altijd al eens willen doen, lijkt me zo ontzettend leuk. Er gaan niet alleen singles mee, dus no stress, gewoon ff lekker die kop uitwaaien, nieuwe horizonten aanschouwen. Zit inmiddels ook in app-meerij groepje, dus sociale leven zit duidelijk weer in de lift.

Vanavond ff koffie drinken bij Willem. Hij gaat geloof ik latte voor me maken. W. is gewoon leuk, gezellig en ontzettend grappig en zeer georganiseerd. Daar maak je mij blij mee😃

Zag gister ook weer voor de tweede keer eenzelfde interne vacature voorbij komen die ik interessant vind (lees: op mijn lijf is geschreven!) vernieuwen, Lean maken, echt mijn ding. Er worden de komende periode meerdere secretariaten (specialismen) over twee locaties samengevoegd. Zou me daar best graag mee willen ‘bemoeien’. Het punt is alleen dat ik er wat salaris betreft op achteruit zal gaan als ik aangenomen zou worden ivm mislopen van mijn or toeslagen. En gezien scheiding is dat denk ik niet mogelijk. Heb gister om wat meer informatie gevraagd. We gaan het zien.

Verder geen nieuws.

Zit nu in de trein op weg naar werk. Zo even lekker door het park naar het ziekenhuis. Genieten is dat!

We moeten ergens beginnen nietwaar?!

Fijne dag😎

5 jaar bloggen!

Mijn blog is vandaag jarig! 5 jaar! 5 jaar heb ik hier lief en leed gedeeld. 5 jaar heb ik geschreven over mijn leven. Over ziekten en gezondheid. Over de dood, over bijna alles wat zich ook maar afspeelde in mijn leven.

Vijf jaar heb ik op dit blog mijn hart gelucht. Mijn verdriet gedeeld. Mijn vreugde. Angsten. Wanhoop. Woede. Wat voor jaren waren het!

Eerst was ik langdurig ziek. Het begon met een ontsteking in mijn nek waarvoor ik vanwege pijnmedicatie opgenomen moest worden in het ziekenhuis. Daarna diverse andere ontstekingen in mijn spieren en pezen waardoor ik langdurig uit de running was. Bijna een jaar heb als een manke hoogbejaarde rond gelopen voor het wat beter ging. Wat een hel was dát. Vooral het niet weten of het ooit nog beter zou worden, of de pijn ooit weg zou gaan was erg.

 

Mijn vader die kanker kreeg, en een half jaartje later overleed. Ik werd mantelzorger. Contactpersoon. Steun en toeverlaat.

 

Mijn moeder die nog geen drie weken na zijn dood was gevallen en daarbij zes ribben kneusde en haar sleutelbeen brak. De longtumor die toen op de foto’s van haar ribben zichtbaar werd. Ik zag mijn moeder vanaf de sterfdag van mijn vader tot haar eigen dood anderhalf jaar later bijna iedere dag.

 

Zus Fenna, die intussen op de wachtlijst stond voor een operatie aan een aneurysma in haar hoofd. Fenna, die naast de vleeswaren neerviel in de Litle. Fenna in coma, die op mijn aanraden gelukkig een wilsbeschikking had. Fenna, die ik een dag na haar val liet gaan. Die ik met Esther aankleedde en zo mooi mogelijk maakte als ik kon. Fenna, net 50, wiens as ik twee maanden later samen met mijn breekbare kleine moedertje (42 kilo woog ze nog maar) ophaalde in het crematorium.

 

Afscheid van familie. Mijn lieve ome Co overleed (kanker), mijn neef Hans ging zomaar tijdens zijn slaap dood (net 46) en zijn moeder, mijn lieve tante Lies) volgde een paar maanden daarna. (Borstkanker).

Het jongste zusje van mijn moeder (mijn sterke, lieve altijd vrolijke regeltante Agnes kreeg tijdens de gebroken ribben-periode van mijn moeder in februari 2014 de diagnose alvleesklierkanker. Mijn zieke moeder en mijn doodzieke tante Agnes boven de kist van mijn zusje. Besloten, Ton, ik en zij. Het zijn gruwelijke beelden die je misschien droog aanschouwt – je móét sterk zijn, het mag voor hen gewoon niet erger worden dan dat!- maar waarbij je ondertussen je hart in duizenden stukjes voelt breken. Nog heel even samen zitten. Lieve woorden. En dan zwaaien, terwijl mijn tantetje van de rolstoel in de auto stapt en je weet dat je haar nooit meer zult zien. 67 was ze nog maar toen ze een paar weken daarna stierf en werd begraven in het oude graf van mijn in ‘83 overleden oma. Kutkanker.

In het halfjaar daarna stierven ook de twee lieve broers van mam, ook aan kanker. Eerst ome Leo, daarna -drie weken voor haar eigen dood- ome Joop. -Gingen we weer.- ‘Ik wil ook een borrel en bitterballen hoor kind, regel je dat?’ Ze bedoelde niet nu, maar tijdens haar uitvaart begreep ik.

Na mams dood (net 72 was ze) overleed ook nog buurman Thijmen en mijn lieve ome Fer, een jongere broer van mijn vader. Pas 62 was hij. Hij had longkanker. In augustus 2017 overleed Geert, mijn schoonstiefvader. Brengt het totaal op 11 familieleden.

Afscheid nemen. Steeds weer afscheid nemen. Laatste keren. Steeds weer nieuwe laatste keren. Laatste keren praten. Vasthouden. Zwaaien. Het ergste afscheid van een ‘iets’ was toen ik mam naar het hospice moest brengen en zij afscheid van haar huis moest nemen. We huilden geen van beiden, -nog erger wilden we het niet voor elkaar maken, maar onze harten braken samen toen ik de deur achter ons dichttrok en we hand in hand naar mijn auto liepen.

Afscheid nemen: Paps auto verkopen, de caravan verkopen, de huizen leeghalen en opleveren van Fenna en mijn ouders. Spullen weggooien die zij mooi vonden, voor hen waarde of betekenis hadden. Die hun geschiedenis vertelde, een herinnering was. Ik moest gewoon wel.

En tussen al die bedrijven door was er die puber die van net zestien uitgroeide tot een man van 21. Wat heeft hij ook veel mee moeten maken, mijn liefste kind. Wat ben ik gruwelijk blij met hem, trots op hem.

 

Ach en natuurlijk ging het werk ook gewoon door: Ik vierde mijn 25 jarig jubileum in januari dit jaar. Mijn lieve peettante Lenie, het iets oudere zusje van mijn moeder en mijn nichtje Herna namen de familiaire honeurs waar. En Kylian was er natuurlijk ook. Helaas liep de gezellige receptie minder mooi af: door kaliumgebrek (bleek achteraf) viel mijn tante bewusteloos, plat als een plank recht achterover op de harde vloer. Iedereen schrok zich wezenloos, het was zo’n klap. Gelukkig waren er dokters in de zaal en lag ze heel snel op de eerste hulp. Ik dacht natuurlijk meteen aan Fenna, aan een hersenbloeding. Dat was het gelukkig niet, maar ze heeft helaas nog wel steeds erge hoofdpijnen en andere klachten.

 

En dan is er nog de echtscheiding waar we nog middenin zitten. Het is ook eigenlijk best wel veel allemaal. En u heeft het allemaal een klein beetje met mij mee beleeft, ik heb zoveel trouwe volgers😊. Ik denk dat mijn blog een van de goede dingen was van de afgelopen jaren. Niet alleen het schrijven heeft geholpen, maar ook uw warme woorden, en soms uw wijze raad. Ik mistte dat een beetje toen mijn blog op slot had gegooid. -Dan maar liever kwetsbaar.-

Vijf jaren. Kan ik het magere jaren noemen als ik ondanks al die ellende ook zoveel mooie momenten heb beleefd? Momenten met tranen van geluk? Van liefde in al zijn grootsheid? Met momenten, uren, dagen, waarop je hart ook nog gewoon blijkt te kunnen huppelen? Jaren, waarin je langzaam maar zeker duidelijk wordt waar het eigenlijk allemaal om draait? -En niet om draait?-

Jaren die me hebben laten zien hoe veerkrachtig en sterk ik ben, en hoe kwetsbaar.

Misschien is het juist wel een beetje ‘dankzij’ dat grote verdriet dat ik me zo intens dankbaar en gelukkig kan voelen door alle mooie ‘dingen’, groot en klein. Deze jaren hebben niet alleen veel genomen, maar ook heel veel gegeven. Ik beleef alles nu veel intenser lijkt wel.

 

Voor me liggen nog blanco bladzijden te wachten waarin ik mijn eigen leven mag gaan schrijven. Hoeveel bladzijden dat zijn weet ik niet. Niemand weet dat. Elk jaar, elke maand, elke week kan zomaar de laatste zijn, laat ik er dus een beetje mijn best doen om er maar zoveel mogelijk van te genieten.

Alles ligt weer open. Ik hoef voor niemand meer te zorgen. Ik kan alle kanten op. De wereld met al zijn wonderen trekt, roept, lokt.

Ik mag kiezen waar ik heen wil, kiezen of ik mijn verstand volg, mijn neus, of gewoon maar mijn hart. Ik ben vrij om mijn eigen keuzes te maken. Helemaal vrij om mijn eigen leven te schrijven.

 

 

 

Dank jullie wel voor het lezen (en reageren). 💋❤️🌺