Beaunino weet wel raad

Wat hebben een gepensioneerde leraar met slijmvlies ontsteking, een vermoeiende Eric Scheerder, een katoenen zak voor broeder, een treurende valkparkiet, sterke sangria, een carnavalsknobbel, een bedpraatboek, het plastic zitbad van de Hornbach, een alcoholcontrolefreak, gezellige urnentuintjes, Terry de Slingeraar, een toverkistje, wijn met spruitjes, een zakje saroma bij de stoofpeertjes,
Ambonese schuimpjes, de buxusrups, een kippenlul, het huis van Bonnie st. Clair,
de fooienpot van de radiotherapie, Jan Steen met zijn derde been en de schimmel op het snowboard in de schuur gemeen denkt u?

Juist.
Voor als de zoekmachines het antwoord ook gewoon even niet meer weten: gewoon doorlinken naar Beauninoblog!

Het Groot Beaunino Lezers Onderzoek

In het kader van : ‘Help Narda de komende twee nachtdiensten door’ gaan we het eens heel anders doen.
‘Anders Narda? Ehh…hoe bedoel je?’

Nou, het wordt steeds drukker hier op Beaunino. Dat kan ik zien op de ‘stats’. Dit hier is een totaal overzichtje van de afgelopen maanden:

20140921-084528-31528412.jpg

Echt hartstikke leuk dat er een stijgende lijn zit in het aantal bezoekers. Daar is het me in eerste instantie helemaal niet om te doen geweest, maar het is wel erg leuk als je ziet dat mensen de moeite en de tijd nemen om je schrijfsels te komen lezen.
En daarvoor wil ik jullie natuurlijk hartelijk voor bedanken.
Top!

Maar nou dacht ik dat het voor een keertje wel leuk zou zijn als jullie -de meelezers, dus niet de andere bloggers die al regelmatig een reactie geven- ook eens een piepklein stukje tekst voor mij zouden schrijven.
Ik hoor jullie al zeggen:
‘Ho, ehh…Narda…
Ik weet het niet hoor, ik ben niet zo’n schrijver’.

Nee….
Ik bedoel niet dat je me nu op een verhaal of zo moet gaan trakteren.
Gewoon, simpel.
Alleen je naam, leeftijd, geslacht.
-Slik-
‘Mijn naam?
Ja maarreh… Ik durf dat echt niet hoor, zomaar ineens uit de anonimiteit’.

Heus, dat valt best wel mee.
Of ken ik je misschien persoonlijk en wil je misschien liever niet dat ik weet dat je hier leest?
-Of dat anderen dat dan weer lezen?-
Ik vind het juist erg leuk dat je me hier komt bezoeken.
Tenminste, als je intenties goed zijn.
En dat zijn ze toch?
Nou dan!

Je kunt me trouwens ook via mijn brievenbus een mailtje sturen als je anoniem wilt blijven voor de rest van de wereld.
‘Je brievenbus?’
Ja, kijk maar even in de zwarte balk bovenaan.
Zie je?

Wat ik trouwens ook heel erg interessant zou vinden is als je verteld in welk land je woont als je vanuit het buitenland leest.
‘Sjezus Beaunino, moet je me pincode ook nog hebben of zo?’
Ik voel me heel erg vereerd hoor. Zo leuk. Kijk eens in hoeveel landen mijn blog gelezen wordt:

20140921-084919-31759401.jpg

Kijk aan, we zijn alweer bij de laatste vraag:
Welke categorieën spreken je het meeste aan, en waarom is dat zo?

Nou, dit was het.
Ik ben heel erg benieuwd naar jullie reacties.
Liefs zo uitgebreid mogelijk natuurlijk, want je hebt geen idee hoe lang zo’n nachtdienst kan duren.

Alvast heel erg bedankt en een fijne zondag allemaal.

Ode aan Nino

Augustus 2011

Lieve lieve Nien,
Zojuist kwam ik voor het eerst naar beneden zonder jou goedemorgen te kunnen wensen, zonder dat dat belachelijk zou zijn geweest. Ik begon weer te huilen natuurlijk want het doet zo’n verschrikkelijk pijn om jou te moeten missen. In de keuken schaaf ik kaas, maar vandaag geen plakje voor jou. En toen kon ik achter deze computer gaan zitten zonder eerst 45 kilo Bordeaux aan de kant te manen. Zonder jouw gnork-, schurk-, hijg, smakgeluiden om mij heen. Het was gister zo stil, leeg, en kil in huis toen we thuiskwamen uit Wijk aan Zee. We moesten je achterlaten, en je was nog helemaal warm. Leefde je misschien nog? Keer op keer is mij bevestigd dat je echt dood was, zelfs door Kylian die veel flinker was dan zijn moeder. Het was vreselijk je daar achter te moeten laten, als oud- vuil. Gelukkig mochten we jou in je eigen mandje laten liggen. En thuis wachtte dus die leegte, de kilte….

Tuurlijk iedere ‘hondeneigenaar’ zal zeggen dat zijn hond bijzonder was, MAAR JIJ WAS DAT ECHT!
Onze kennismaking zal ik nooit vergeten lieverd. Ik had tegen Rem gezegd toen hij zei dat hij maar even kon langskomen omdat zijn hond anders te lang alleen was: “Nou, dan neem je je hondje toch mee?”
En dus stond jij even later met je baasje op de stoep. Bruin bakbeest dat je was, toentertijd 55 kilo schoon aan de haak, een blije grijns op je gezicht gesierd door twee lange kwijlslierten van 20 cm elk. Jij en Kyl (toen net 5, nu ruim 13) waren gelijk goede maatjes. Ik vond je wel lief maar was ook een beetje bang voor je. Ben altijd een kattenmens geweest, en helemaal geen hondenmens. O, wat had jij een lol toen ik een paar weken na de kennismaking wel even een uurtje op je wilde passen. Van schoonmaken en stofzuigen kwam niets want jij wilde mijn doekje afpakken en de stofzuiger aanvallen. Baasje lachte zich slap toen hij bij thuiskomst mij verstijfd van angst op de bank zag zitten, en ik vertelde wat je gedaan had. “Meid, hij wil alleen maar spelen”. Nog geen half jaar na onze eerste kennismaking woonde ik samen met jouw baasje en jou…Je hoefde niet meer mee in de vrachtwagen, hoewel je ook daar een hele schare fans had, van collega’s tot klanten die speciaal om ‘Nino met zijn baasje’ vroegen. Baasje had speciaal een eendentrap voor je gemaakt….

Baasje kocht met jou en Kylian een jong poesje voor me, (Ni)kita, en jij en Kita werden hele goede maatjes. Ook wij waren inmiddels maatjes. Gezinsuitbreiding bleef niet uit en toen Kita twee kittens kreeg was jij gewoon stiefpapa. Je wist niet hoe snel je thuis moest komen om naar de kittens toe te gaan die in jouw mandje lagen. Kraambezoek werd door jou begeleidt naar de kittens. Je was zo trots als een pauw. Nou, is dat niet bijzonder man? Je schare fans nam alleen maar toe met de jaren. De kaasboer bijvoorbeeld, het personeel van de dierenwinkel waar jou als enigste hond werd toegestaan om los rond te lopen. Maar ook de oude buurvrouw aan de overkant van ons grasplantsoen waar je iedere dag een koekje ging halen, die ze speciaal vor jou kocht. Niemand vond het erg dat je losliep. Poepen deed je er niet, -jij poepte altijd keurig in de bosjes- en de kinderen speelden er met jou. Soms wild, maar je hebt er nog nooit eentje pijn gedaan met die grote tanden van je. Ik vertrouwde je helemaal, en eigenlijk deed iedereen dat. Ook met het zwembad wat ik daar met mooi weer neerzette had je zo veel lol. En wat dacht je als het sneeuwde? Dan hadden we zoveel plezier.
Sabrina, ons oppaskind kwam bij ons en als ik vrij was brachten wij samen ‘de kindjes naar school’. Ook op Kylians schoolplein had je veel fans. “Mag Nino van de glijbaan?” En jij deed dat, keer op keer, met een pretlach op je gezicht. Wie denkt dat honden niet kunnen lachen is gek. Ik maakte een eigen website voor je….

Ook was je nooit te beroerd om vakanties lang de rubberboot voort te slepen, of de bolderkar.
Je was zo trots toen je in de verkleedoptocht Kyl mocht voorttrekken. Van de bolderkar hadden we een heus piratenschip gemaakt. Ook de slee trok je graag. Soms bracht ik Sabrina en Kyl met de slee naar school. Fantastisch. Wat een geluk, pret en liefde bracht jij ons toch…

Je hoorde er echt helemaal bij. Ook met Sinterklaas zaten er kadootjes (kaas, koek, tartaartje van oma) voor jou ingepakt in de mand. Het tweede jaar dat jij Sinterklaas vierde wist je al precies dat het groot feest was, en zat je met je hondenneus in de mand, op zoek naar jouw kadootjes. Met kerst natuurlijk je kerstmuts op he, met lampjes. Stond je goed man!
Net als je vakantiezakdoek trouwens. Stoer!!!

Toen Rem en ik gingen trouwen kwamen eerst het baasje met jou en Kyl binnen. Je liep keurig naast hem. Kyl en jij brachten de ringen, weet je nog? Je voelde dat het een hele speciale taak was. Ze waren om een mooie strik om je nek gebonden. In die dagen was je ook veel bij Jolanda, onze buurvrouw die 1 keer per week op je paste, en natuurlijk ging je uit met de uitlaatservice, met Aart in eerste instantie. Ik legde je altijd uit wat er ging gebeuren die dag, of de volgende, en jij begreep dat na een tijdje. Je wist het verschil tussen ‘straks en morgen’. Je verdere woordenschat, naast alle namen die je kende van de personen in je leven:
Park, zo terug, zwemmen, schudden (op bevel, da’s wel handig na het zwemmen), plassen, strand, water, koekje, kaas, worst, brokjes, “Vrouwtje werken, baasje werken, kylian school, Nino met de andere hondjes mee” (Sanne, Natas, Aart)/ Nino naar Jolanda , buurman komt straks (Tymen) boodschappen doen, de bieb toe, naast, en NU luisteren, spelen, markt, opa en oma toe, vrouwtje eerst koffie drinken, koekjes kopen (dan sleepte jij me achter je aan naar de dierenwinkel) Met Janie mee plassen, Twiske toe, we gaan met de auto (liep je direct naar de achterbak), links, rechts, deze kant, en nog heel heel veel meer. Je kon zelfs ja zeggen. Dat deed je door je tong over je lippen te halen. En dat heb ik je geleerd door dat heel veel voor te doen. Ik sprak heel veel tegen je, was ook veel met je alleen. Door al die herhalingen leerde je echt mijn taal begrijpen. We deden dus ook heel veel samen.
Soms, als je lang alleen thuis was belde ik je wel eens, en sprak in op het antwoordapparaat voor jou: “Vrouwtje komt zo”…En dat was echt niet belachelijk hè Nien!!!

In die tijd hadden wij een pick-up, en jij zat altijd als een koning in de achterbak. Als ik dan terug kwam van boodschappendoen stonden er altijd wel mensen om je heen om je te aaien. Je kreeg sowieso altijd heel erg veel aandacht van mensen. Zo vaak vroegen mensen naar je. “Wat is dat voor een hond?” En als we je leeftijd vertelden konden ze het maar moeilijk geloven dat je al zo oud was. Ook die ene koninginnedag zal ik nooit vergeten. Jij had (sukkel) een bordje om je nek waar op stond: ‘Hondje aaien, 10 cent’. Op die manier heb je menig turkse vrouw / kind van hun eerste hondenangst afgeholpen. Wat waren we trots op je toen je met je foto in de krant stond. De helft van de opbrengst is trouwens naar de dierenambulance gegaan, de rest was voor Kyl die daar eerlijk een hele grote hondenkoek van heeft gekocht voor jou….
Ik ken maar twee mensen die een beetje bang voor je waren: Jacomien en tante Annie, maar ook zij dulden je in hetzelfde huis, en wij hielden daar altijd rekening me he

Het allerleukste vond je zwemmen. Je frisby (eigenlijk 2 frisbies in elkaar zodat hij niet kon zinken) was daarbij favoriet. Maar ook stokken, soms sleepte je heuse boomstammen (!!!) mee uit het water. En altijd stonden daar kinderen omheen. “Mag ik ook eens gooien?”Het leren schudden op bevel is het slimste wat ik je ooit heb geleerd, HA! In het park deden Kyl en ik vaak verstoppertje met je. Dan gooide we eerst een tak in het water en renden als een speer weg om ons te verstoppen. Achter een dikke boom piesten wij dan bijna in onze broek van het lachen om die kop van jou. “HUH, waar zijn ze nou?” En jij maar zoeken. Gut die kop van jou, dat gezicht wat je trok, prachtig. Dolblij als je ons had gevonden. Afgelopen jaar waren je ogen echt veel slechter geworden en hielpen we je een beetje door af en toe geluid te maken. Je kon echt in paniek raken als je ons kwijt was. En als ik jou eens kwijt was stond je gewoon bij de voordeur…..

Gut, weet je nog dat je eens de hele nacht buiten bent geweest omdat baasje en ik je vergeten waren.
‘Wat is dat toch voor bruine vlek daar voor het glas van de voordeur’. Ook heb je eens een hele nacht in de auto gezeten. We waren bij Ellie en Martin geweest in Drente, en ik kreeg hele zware buikgriep op de weg terug. Bij thuiskomst heeft baasje zetpillen voor mij gehaald bij de dd apotheek en hij had jou natuurlijk meegenomen. (Je wilde altijd overal mee naar toe). Toen baasje je uit de auto haalde trok je een kop van ‘Huh, gaap, nu al tijd om op te staan?’ Nogmaals excuses Nien, voor al die keren dat we je vergeten zijn, maar deze twee waren de ergste. Schandalig!!!

De markt vond je ook altijd leuk. Je wist dat het marktdag was omdat je dan ’s morgens de vuilniswagen had gehoord. (je kende onze auto’s ook, en Kylian hoorde je ook al van verre op zijn fiets aankomen). Geloof me, het was iedere keer weer een opgave om met jou naar de markt te gaan. Je sleurde me gewoon mee! Dan kon ik wel eens boos tegen je zijn hoor: “En NU LUISTEREN…NAAST!” Dat hield je dan hooguit 10 tellen vol. Eenmaal op de markt moest ik alle ankers uitgooien want je ging recht op je doel af: De kaaskraam! Ook al kocht ik daar niets, altijd kreeg je minstens 2 stukken kaas van je vriend. Op een dag hadden kleine Remco (vriendje Kyl, wordt nog steeds kleine Rem genoemd trouwens, ook al heeft hij grote Rem inmiddels in lengte gepasseerd) en Kyl geknutseld bij de Lorzie aan het marktplein. Ik had je vastgebonden en Kyl wilde je graag losmaken. Normaal geen probleem, bleef je netjes staan, maar deze keer vloog je als een speer weg. Mensen bang natuurlijk! En wij doodleuk sloffend naar de kaasboer alwaar je met je mooite liefste blik ‘netjes zat’ voor de toonbank. Hilarisch!! Ook de geschrokken mensen moesten er alsnog hartelijk om lachen…Dat zijn leuke herinneringen man. Gelukkig heb ik er foto’s van op je website…..

Naar Ranzijn met jou was ook een hele opgave: Met jou aan de riem, een kar met 50 kilo hondenvoer, 20 kilo kattenvoer, stro, kippenvoer ETC. Wat een toestand altijd. Nee, tuurlijk liet ik je niet thuis, hier genoot je zo van, écht zelf mee naar binnen boodschappen doen, helpen. Gamma / Praxis idem dito! …..

Op een dag heb je zelfs een heldendaad verricht. Ik heb Natas gevraagd om het me nog eens precies te vertellen, maar het zat ongeveer zo: Jij was met de uitlaatservice in het Noorsterpark en er dreigde een klein hondje te verdrinken en dat heb jij uit het water gehaald. FANTASTISCH, en zo typical you lieverd!…..

Ook op het ijs had je altijd veel pret met Kylian. We hebben altijd zo gelachen om jouw vreemde capriolen …Was wel zo makkelijk dat je via het ijs zo het park inkon hè!…

Had je dan geen minpunten? Ach, 1 keer heb je naar Kylian gegromd. Ik schrok, Kyl schrok en baasje heeft je toen bij je nekvel gegrepen en door elkaar geschudt, weet je nog? Ik vond dat heel zielig voor je maar begreep later dat het heel erg belangrijk geweest jou te laten zien wat je plek in de roedel was. Het is nooit meer gebeurd. Ik heb je nooit meer horen grommen. Verder heb je twee keer gevochten en alle twee de keren werd je zelf aangevallen en beet je slechts van je af…Ondeugend was je soms wel hoor. Soms vergaten we stoelen op de bank te doen en als ik dan beneden kwam lag jij naast de bank op de grond terwijl de bank nog warm was. Als ik dan quasi boos zei: “Heb jij op de bank gelegen?” zag ik je denken: ‘hoe kan vrouwtje dat nou toch weten’? en keek je me met een verontschuldigde blik aan….Ook rollen in een rotte vis kon je fantastisch…

Een paar jaar geleden hebben wij portugezen een half jaar onderdag gegeven. Helder (zo heette hij) was ook een hele grote vriend van je geworden, en hij huilde toen hij afscheid van je nam. Uren hebben jullie samen gewandeld….

Waar je Heeeel erg goed in was, was in de weg liggen. Maakt niet uit waar ik moest zijn, jij lag daar altijd net precies voor. En als ik thuis kwam was dat dus precies net achter de voordeur. Vooral na een avonddienst was je superblij als ik er weer was. Ik dacht toch echt niet dat jij ging slapen zonder dat de roedel compleet was? Dan gingen we samen nog even een rondje, en mocht je daarna bij mij even op de bank liggen als ik mijn wijntje dronk. Baasje zag het toch niet, en die paar druppels urine, ach, die was ik er morgen wel weer uit. Tja, erg hygienisch was je niet moet ik zeggen. Kwijl, prut, urine-drops, Nino’s been here! Toch blaakt Kylian van gezondheid, nooit ziek, dus zo slecht zal het allemaal niet geweest zijn, misschien was je zelfs wel goed voor ons immuunsysteem….

We verhuisden en buurman Tymen kwam in je leven. Hij liep een jaar of drie lang kilometers met je , vaak langs de Vaart, als ik werken moest. Tot buurman hier echt te oud voor werd, en jij weer met de uitlaatservice mee ging, met Sanne. Natas, jouw eerdere uitlaatvriendinnetje kon het logistiek niet regelen jou weer mee te nemen, en verwees ons naar Sanne. Rianne, een meisje uit Wormerveer liet jou ook vaak uit. En Janie natuurlijk (nu 9), ons buurmeisje. Ook zij kwam je geregeld ophalen voor een rondje. Vorig jaar heeft ze in haar klas een spreekbeurt over je gehouden, en jij mocht daarbij zijn, in de klas. Welke hond mag dat nou? Je was zo gek op kinderen man…

Nooit te beroerd om de slee te trekken, de bolderkar, de rubberboot. Daar genoten we zo van. Janie liet je pootjes geven op bevel, “Nee, andere poot”, jij showde je hardlooptenue gewillig (reflecterend jasje), liet je aaien, en blafte op commando, “Nino, Wat zeg je dan?” De hele klas van Janie was erg gisteren erg verdrietig dat je er nu niet meer bent, evenals veel vriendjes en vriendinnetjes van Kylian….

Man, je had zoveel vrienden. Hans en Karin waar je mocht logeren bij je hondenvrienden als wij een weekend weggingen, Karla en Ruud waar je kon ravotten met Franka op het erf. Oma Lies, die je stiekem zoute koekjes gaf in de keuken, Ellie en Martin waar je soms gek werd van je vriend Duke, Wilco natuurlijk -ouwe jongens krentenbrood- ik ben er vast heel veel vergeten…

Twee jaar geleden kreeg je een verkeerde diagnose: miltkanker. Al met al hebben we dus nog ruim twee jaar langer samen kunnen zijn, waar ik heel dankbaar voor ben. Als ik ging hardlopen nam ik je mee, gewoon los naast me. Je vond het heel erg jammer dat je dit jaar niet meer mee mocht. Want je werd ouder, en kreeg prostaatklachten. Kuurtje hier, kuurtje daar. Je lekte urine, maar dat vond ik geen reden om jouw leven te laten beëindigen. Tot het steeds minder werd, en je in rap tempo achteruit ging vorige week. Baasje is met jou en Kyl naar de (fijne) dierenarts Rob in Uitgeest gegaan. Uitzaaiingen. Daar heb je nog een sterke pijnstillende injectie gekregen die 48 uur zou moeten werken. Na die injectie heb je nog gegeten. Het was het een na laatste wat de dierenarts voor je kon doen. En toen moesten we dus afscheid gaan nemen van jou…

Baasje en ik zijn met je naar het park gegaan waar ik alleen maar kon huilen. We hebben je verwend met lever, worstjes, kaas, koekjes en massa’s aandacht. Je brokjes wilde je niet meer.
Janie kwam langs om afscheid te nemen en buurman Tymen. Je hebt nog een rondje gelopen met Janie. De volgende morgen was de injectie uitgewerkt. Je had duidelijk veel pijn. Met ons drieën liepen we jouw laatste rondje. Minoes liep haar laatste rondje mee. Eigenlijk wilde je niet eens meer. Je was niet vooruit te branden, en zakte af en toe door je achterpootjes. Opa en oma zijn nog langs geweest en we zijn nog even bij Tymen langsgegaan. Maar het was duidelijk dat je naar huis wilde. Liggen. Ik heb naast je gelegen. Op de keukenvloer, en je uitgelegd dat de dokter zou komen en dat je voor altijd zou gaan slapen en geen pijn meer zou hebben. Alles wat ik je wilde zeggen heb ik je nog gezegd. Even voor enen was hij hier. Voor de laatste keer zei ik “kom maar hoog” tegen je en je kwam met een beetje hulp van het baasje op de bank. Je kop op mijn schoot. Je vocht tegen de narcose, er was zelfs een tweede prik nodig om je in slaap te krijgen. Je wilde niet weg bij ons en vocht ertegen. Pas na een kwartier sliep je. Even later was het over, voorbij. We hebben je in je mand gelegd en naast je gezeten tot we naar het crematorium moesten. De rest weet je…
Janie kwam een getekend hart voor je brengen dat ik nu op de plek waar jou mandje hoort te staan heb neergelegd. Met je halsband erbij, en een koekje. Bram, jouw katervriendje, kwam gisteren toen we terugkwamen bij me liggen en heeft mijn handen en mijn gezicht helemaal afgelikt. Dat doet hij anders nooit. Vannacht heeft hij de brie die wij op het aanrecht hadden laten liggen naar jouw plekje gesleept. Vandaag word je gecremeerd, en woensdag mogen we je pas ophalen. Ik vind dat heel erg dat dat zolang moet duren….

Hoe kan ik ooit nog naar het park zonder jou? Hoe kan ik ooit nog door de buurt wandelen, varen, naar de markt, boodschappen doen, alles doen wat ik eerst samen met jou deed?
Ik denk dat ik het gewoon niet kan, nu nog niet, maar weet ook dat mijn verdriet uiteindelijk wel zal slijten. Ik moet simpelweg weer over naar de orde van de dag.
Dit schrijven aan jou helpt wel een beetje bij het afscheid nemen. Evenals de vele blijken van troost die we krijgen, via sms, telefoontjes, hyves….

Nee, niet ‘Ach het was maar een hond’. Jij was het. Die bijna menselijk was. Ik hoop dat Kita op je gewacht heeft. Ook zij is twee weken geleden overleden, nog geen acht jaar oud. Ik hoop dat je begrijpt dat we deze daad uit liefde hebben gedaan. Hoop dat je me ooit een teken zal geven dat het goed met je gaat. …

Dag mijn lieve Nien, dank je wel voor alles. Ik hou ontiegelijk veel van je, en zal dat altijd blijven doen. Net als zo vele anderen.

Kus van je vrouwtje Narda

Buurman en buurman

Gek eigenlijk, hoe je soms samen tot een oplossing kan komen, die eigenlijk niet zozeer voor de hand had geleken. Ik heb het over mijn buurman van tegenover ons huis. Hij vraagt mij keer op keer hem bij zijn voornaam te noemen, maar dat doe je toch niet bij een man van begin 80? Althans, dat schat ik zo, en zijn voornaam ben ik by the way ook steeds vergeten, iets fries, dat wel. Het is een tanige man, zijn vrouw kende ik nog niet om de simpele reden dat zij slechts buiten komt om de ramen te lappen, en weer binnen was eer ik mijn voornemens mijn jas aan te trekken om even kennis te maken kon uit voeren. Hij liep altijd met zijn hondje zijn rondje. Vaak berispte hij hierbij de schooljeugd die in de buurt liep te klieren, en zij pesten hem daarom altijd vreselijk. Meestal kwam ik hem tegen met die dappere zwabber die onze Bordeauxdog Nino -55 kg schoon aan de haak- wel even zou wegjagen. HA! Maar het dappere hondje is niet meer. Een paar maanden geleden hebben ze hem eensgezind in moeten laten slapen. Hij stond er verloren bij, zo alleen voor zijn tuintje. Zijn ‘kind’ verloren, en zijn rondje kwijt. De waterlanders stroomden zowat recht uit zijn hart en hij schaamde zich er niet voor. Nu de regelmaat, de orde van de dag, de nut en de zin, ontbrak, dreigde Buurman Tijmen in een depressie te vallen. Althans, dat vermoedde ik. Zijn vrouw sliep slecht, vertelde hij, en hij ook. En nee, voor een nieuw hondje voelde hij zich nu echt te oud.

We hadden er een paar weken over nagedacht, Rem en ik. De risico’s overwogen en vervolgens het volgende besluit genomen.
Op een goede vrijdagavond kwam buurman Tijmen op ons verzoek langs. Eerder die dag hadden we samen aangebeld, en na enig gemorrel met sloten had buurman zelf opengedaan. “We willen u iets vragen, maar dat willen we niet aan de deur doen, het is een serieuze vraag”.

Hij kwam alleen. Zijn vrouw is niet zo uithuizig, zo vertelde hij. We praatten over zijn hondje, en weer biggelden de tranen over zijn wangen. Misschien zou onze vraag te vroeg komen, misschien was het ronduit -Not Done!- deze man op dit moment onze vraag te stellen?Uiteindelijk kwamen wij toch maar ter zake. “We willen echt dat u er goed over nadenkt buurman, en uiteraard eerst een paar keer meegaat om Nino wat beter te leren kennen”

De zondag daarop gingen buurman en Remco samen naar het park achter ons huis. Nino trok buurman zowat de arm uit de kom. Er zou in ieder geval een langere riem komen, zo’n uit-rek-riem van 8 meter bedachten we een uurtje later we tijdens de koffie. Voor Nino was de zaak al lang beklonken. Zijn leiderstaak op het hondendagverblijf in het Twiske viel hem toch wel erg zwaar de laatste maanden.
We spraken af dat buurman met Nino ging oefenen op tijden dat ik thuis was zodat ik kon ingrijpen indien nodig.
Jazeker. Buurman had een mobiel. Met headset!

En nu zijn we een paar maanden verder. Iedere maandag, donderdag en zaterdag lopen de twee oudjes (buurman en buurman) samen hun rondje. Ook op de andere dagen haalt hij Nino op als hij zin heeft in een rondje. Financieel zijn zowel wij als buurman er 50 euro per maand op vooruit gegaan. Ook aan buurvrouw is gedacht: Twee weken geleden besloot onze oudste poes Nikita te verhuizen naar de overkant. Als prinses op de erwt zie ik haar in ’t voorbijgaan op een dik kussen naast buurvrouw op de bank liggen.
“Ik had altijd zo graag al een kat willen hebben, maar we zijn nu al zo oud…”

Misschien zijn er gewoon wel TE VEEL voorzieningen in ons land voor van alles en nog wat. Niemand wil meer afhankelijk zijn of worden van een ander. En bijna niemand durft meer te vragen…
En die vervelende schooljeugd die buurman altijd zo pest? Nee, geloof me, daarvan heeft Tijmen geen last meer…..

Want de lente komt….

Want de lente komt….

Wat een weer was het vandaag. Zelfs Nino zocht zijn heil liever in zijn warme mandje. Minoes maakte haar ongenoegen over deze natte gang van zaken voortdurend grommend kenbaar, en zelfs Bram werd de jacht van Spook op zijn staart gisteren echt even te veel…

‘Gauw, stap in, stap uit, schiet op, snel naar binnen’. Natte jassen moeten drogen.
Kachel aan, kaarsen aan en de gordijnen dicht.
Kopje thee en met een goed boek in mijn nieuwe stoel. (Weggekaapt van Grof-vuil, schoongemaakt en opgepimpt met een pluche deken). Lekker chocolaatje erbij om het humeur wat op te vijzelen…’Wel ja, vooruit, neem er nog maar eentje dan’…

De hutspot smaakt, alleen niet meer zo lekker als in oktober. Nee, je wilt verse asperges op je bord, of nog liever, een bbq organiseren in de tuin. De gluhwijn komt zo langzamerhand ook je neus uit, zo langzamerhand krijg je wel weer zin in een roseetje…

En dan lees je niet. Nee, dan denk je even aan de zomer. Aan de lange avonden bij de waterkant. Een glimlach breekt door op je gezicht als je denkt aan die ene avond waarop wij met Marjo, Pascal en Natas de liedjes van de Beatles over het water door het park liet klinken, begeleidt door Klaas op Kyls electrische gitaar.
De kinderen nog even in pyama in de boot…

Iedereen is moe. Nasleep van de griep.
Voor het naar bed gaan nog even een glaasje ‘Pleegzuster Bloedwijn’ om op plezante wijze je ijzergehalte een beetje op te krikken.
Het warme lijf van man tegen je aan.
“Verlang jij er ook weer zo naar om lekker weer op de steiger te zitten?”
Hij had er vandaag toevallig ook aan gedacht…

Vanmorgen was het droog. Nou ja, droog? Ik baande mij een weg door door de plassen in het park.
(Supertoffe laarzen heb ik!)
Op de plekken waar ik echt niet kon lopen week ik van het pad af, door de bosjes.
Nino achterna.

En toen zag ik ze.
Miniscuul, maar toch!
Daar staken de eerste sneeuwklokjes voorzichtig hun dappere kopjes boven de grond.
Klein, pril, groen en door Nien direct maar even flink bijgemest met ‘Eukanuba’….

Thuis maak ik koffie, geef Nino zijn koekje, open de kooi van mijn superbink en aanschouw ondertussen de armetierige resten van de kerststerren op de vensterbanken in de keuken.
Een nog achtergebleven kerstkaart verdwijnt resoluut in de vuilnisbak…

Als mijn koffie op is breekt een waterig zonnetje door.
De hoogste tijd om de sterren straks te vervangen door vrolijke bakken krokussen en hyacinten.
Maar nu eerst even mijn cd van Chris Rea (on the beach) opsnorren en dan even lekker bijkleuren onder de zonnebank.
Binkie fluit, en vandaag fluit ik mee….

Want de lente komt…

oud nieuws

Als je het leuk vind om een kijkje te nemen op mijn oude website heb ik hier de link voor je. Heb hem gemaakt in 2006, en hij wordt best nog wel vaak gelezen, leuk!
http://www.beaunino.nl

Op picasaweb kun je de spannende avonturen meebeleven van onze beestenboel: ‘Nino Verteld’ deel 1 tot en met deel 6, een album over de kipjes (ook spannend;-)
Verder kun je ook foto’s vinden over de aanleg van onze tuin, en hoe de tuin in de jaren daarna is veranderd.
Dus mocht je je vervelen:
http://www.picasaweb.google.nl/Beaunino en kies een album.

greetz!

Ouder nieuws

Ons verhaal

Lesje geschiedenis, geschreven in 2005:

Wij zijn Remco en Narda. Nou ja, IK ben Narda, en hij is Remco. Omdat we het gevoel hebben dat na onze bruiloft pas echt de zomer van ons leven begint trouwen we op dinsdag 21 juni om 20.00 uur ’s avonds in het Wapen van Assendelft. Direct na de plechtigheid geven we natuurlijk een Spetterend Midzomernachtfeest! Overdag lekker relaxt dus…..Ontbijtje, kappertje, make-upje, fotootje schieten. Gewoon lekker met ons viertjes. Let me introduce you: Remco, geboren op de verjaardag van mijn vader, 38 jaar. Gek op zijn werk (truckie), zijn motor, bordeauxdog en ons. Narda, verwekt op de verjaardag van mijn vader (I’m made for you baby!) 20 uur per week werkzaam als telefoniste, 7 uur per week gastouder.
Gek op kinderen, dieren, en Remco natuurlijk. We hebben elkaar 3 jaar geleden leren kennen, en als mijn moeder niet het type was geweest dat mijn telefoonnummer aan wildvreemde mannen uitdeelt (onder het mom: ‘Is die ook weer onder de pannen!’) had onze eerste kennismaking nooit een vervolg gehad, want om heel eerlijk te zijn vond ik het een vreselijk patsertje met zijn body-building figuur, tatoos, oorringen en wenkbrauwpiercing. Stelde me daarom ook aan hem voor met de woorden: “Ik ben Narda en Ik Heb Een Zoon Van Bijna Vijf! (Zo, dat zal hem wel afschrikken!) Pas een week later, toen hij -keurig conform instructies van mijn moeder-, mij op zaterdagmorgen NA 11 uur wekte met de woorden: “Je hebt me uitgenodigd voor een etentje en daar wil ik eigenlijk wel gebruik van maken” , maakten wij een eerste afspraak. Hoewel ik mij helemaal niet kon herinneren hem uitgenodigd te hebben, maar dan had ik maar niet te veel Vino moeten drinken, ons kent ons, wie A zegt moet ook B zeggen.
Remco had zoveel moeite gedaan mij te vinden, was dus eerst naar de kroeg waar wij elkaar ontmoet hadden teruggegaan, daar gevraagd wie er ene Narda kent, en nou ja, de rest ken je. Omdat ik mijn zoontje nooit aan onze eettafel (of elders) wilde confronteren met ‘vreemde enge mannen’ nodigde ik hem uit voor een kop koffie na achten. “Ja hoor, neem je hondje maar mee” Stipt om acht uur (ben gek op punctualiteit van anderen) opende ik de deur voor (ach wie weet?) potentiele minnaar en een of ander kwijlend Pluisje look-a-like (Harry Potter 1). Pluisje look-a-like genaamd Nino vloog direct naar de slaapkamer van zoonlief , sprong op zijn bed en overstelpte hem onder kwijlende druipende pure hondenliefde. Kan me nog steeds niet aan de indruk ontrekken dat hij met mijn moeder e.o.a. pact had gesloten, maar bewijs het maar eens!
Achteraf bezien is Remco dezelfde avond eigenlijk al begonnen aan zijn nieuwe status van opvoeder: “Nee, je andere hand….je rechterhand!”

De rust is ook nooit meer wedergekeert.Buurman, want ja, tijdens mijn uitgebreidde routebeschrijving kwamen we erachter dat hij dus pal achter ons woonde, was eigenlijk best wel een volwaardig gezellige gesprekspartner met een heel sexy kontje! Trainde helemaal niet 12 keer per week in de sportschool, trainde eigenlijk nooit, was gewoon een ‘hompie kurk’ van zichzelf. Buurman was ook geen domme trucker (Foei Narda, om zo’n vooroordeel te hebben), maar wilde gewoon niets liever dan trucker zijn. Hoewel hij ook een paar jaar planner buitenland was geweest bij een groot transportbedrijf, wat natuurlijk veel beter betaalde. Buurman sprak dus beter frans dan ik…Slik! Omdat buurman nog niet gegeten had gaf ik hem de resten van onze heerlijke pasta mee naar huis. De liefde van de man gaat immers door de maag niewaar?Tupperwarebakje kwam de volgende avond terug, nog meer koffie, bier…heel veel bier… de dagen werden weken en de weken werden maanden. Want Ja, na zijn vraag op de derde avond: ‘Mag ik je kussen?’ werden wij onafschijdelijk, en smoorverliefd. Tweede paasdag hadden wij elkaar leren kennen, in september hadden wij zijn huis onderverhuurd, en in maart daarop aan diezelfde onderhuurder verkocht. En nog steeds zijn we hartstikke gek op elkaar, en heel gelukkig met ons ‘gewoneklootjesvolk-leventje’ Ons huishouden heeft zich inmiddels uitgebreid met 2 katten, waarvan wij samen de geboorte van de tweede hebben ‘gedaan’, moeder en dochter dus, tropische vissen en Binkie, onze witte valkparkiet.

Hoewel Remco nooit kinderen heeft gewild, en nooit wilde trouwen, en ik mij ermee verzoend had de rest van mijn leven alleen met Kylian te blijven (een gedachte die mij prima beviel), en nooit had gedacht mijn huis te willen delen met lekkend, schurkend, constant in de rui-zijnde Bordeauxdog van 55 kilo, heeft hij me dus toch gevraagd….en ik dus toch met hart en ziel JA GRAAG gezegd. Het heeft denk ik ook gewoon allemaal zo moeten zijn..