‘Huichelen aan Zee ‘

-FICTIEF-

Het was vandaag een perfecte dag om wat leuks te gaan doen, besloot ze die ochtend toen ze nog maar net haar ogen had geopend. Hoopvol opende ze haar balkondeur.
Gelukkig, hij scheen. En hoe!
Het was nog vroeg, maar al warm genoeg om de deur lekker open te zetten.

Met een beschuitje halvajam en een latte plofte ze op de oude zitzak op het balkon. Ze had het ding daar ooit neergezet toen ze de vloer een goede beurt had gegeven. Daarna had ze hem gewoon nooit meer had terug gezet.
Hij stond ook best leuk hier. Dus waarom zou ze?

Ze klikte in een vloeiende beweging het hoesje van haar telefoon open.
Facebook.
Whatsap.
Instagram.
Mail.
Behalve wat nieuwe statussen was er niet veel te beleven.
De kiekjes van die gelukkige stelletjes die ze tegenwoordig iedere keer weer voorbij zag komen konden haar trouwens ook gestolen worden.
Om over de happy gezinnetjes nog niet eens te spreken.
Huichelaars!

Ze checkte Weer online. Het zou een prachtige dag worden. Zon, 27 graden en een vleugje wind.
Veel te mooi om thuis te blijven toch zeker?
Zou ze gewoon in haar eentje even naar het strand gaan?
Boek mee. Eten en drinken zou ze daar wel kopen.
Soms moest je jezelf gewoon eens verwennen toch?
In 1 teug dronk ze de koffie uit het hoge glas leeg.

Ze had nu best wel een hondje willen hebben. Hoewel? Mochten die eigenlijk wel op het strand in de zomer?
Ze wist het niet eens.
Wat moest zij nou ook met een hondje?

Het was druk op het strand.
Alle bedjes waren bezet.
Ze moest toch maar een beetje dichtbij het terras gaan liggen.
Tussen een stel en een oudere vrouw alleen was nog net een plekje dat net groot genoeg was voor haar alleen.
Terwijl ze zich op haar plekje installeerde zag ze hoe de man links van haar geïnteresseerd naar haar keek.
Niet eens onopvallend.
Zijn vrouw lag op haar buik te zonnen. De bandjes los. Haar blonde haar in een quasi slordige knot bijeen gebonden.
Zou ze slapen?

Eerst maar eens goed insmeren. Ze verbrande altijd zo snel. De zonnebrandolie voelde warm en plakkerig op haar huid. Hij smeerde lekker uit en rook zalig maar de zomer.
De man links keek nog steeds naar haar. Wat een idioot.
Weer zo eentje!
Ze keek hem recht aan.
-Wat moet je nou?-
Meestal keken ze dan wel snel weg. Deze keer niet.
Langzaam liet hij zijn tong over zijn lippen gaan.
Sjezus.
Had zij dat weer?

Ze pakte haar boek.
Maar gewoon negeren bleek toch moeilijker dan ze dacht.
Hij keek gewoon nog steeds ongegeneerd naar haar.
Hij had zelfs zijn stoel nog een beetje in haar richting gedraaid.
Knipoogde hij nou?
Werd die vrouw nou maar eens wakker.
Verdomme.
En ze vertikte het om te verkassen.
Altijd hetzelfde liedje.
Gisteravond ook al dat gezeik.
Zie je nou wel, hij knipoogde!

Er kwam beweging in de knot.
De man zette zijn zonnebril op. Spiegelglazen. Het zal niet.
Halleluja zeg, wat was het al heet.
Misschien moest ze even lekker gaan zwemmen.
‘Zou jij misschien op mijn handdoek willen passen?’
Ze vroeg het aan de buurvrouw rechts. Het was geen probleem.

Het was eb, zodat ze eerst door het grote pierebad moest waden voor ze bij pas bij de zee kwam.
Ja, van een stukje zwemmen zou ze opknappen. Ze was altijd al een hele goede zwemmer geweest, zodat ze wat verder durfde te gaan.
Bovendien was de zee rustig.

Als snel kwam ze lekker in haar slag.
God, wat hield ze hier van.
Na vijf minuten liet ze zich moe op haar rug mee drijven. De golven wiegden haar in een zalig ritme op en weer neer.
Ze hield haar ogen dicht, haar armen gestrekt. Ze zou zo wel kunnen slapen.

‘Hoi’.
Ze schrok.
Nee hè? Daar had je hem ook weer.
Ze besloot hem verder te negeren en langzaam terug te zwemmen naar het strand.
Opeens was hij weg.
Ondergedoken weg.
O kijk, daar was hij weer.
Twee meter verderop.
Hij lachte.
Witte tanden.
Zijn ogen weerkaatsten de spiegeling van het zonlicht op het water.
Lichtblauw.
‘Je gaat nu toch nog niet terug?’
Weer dook hij onder.
Verdomme.
Voelde ze nou wat aan haar been?
Een streling.
Opeens pakte hij haar enkel en trok haar naar beneden.
Ze ging even kopje onder.
Toen liet hij los.
Happend naar lucht kwam ze weer boven. Het was meer van de schrik dan dat ze adem te kort was gekomen.
‘Klootzak!’

Weer lachte hij.
Ze moest hier wegwezen.
Hij spoorde gewoon niet die vent.
Snel zwom ze terug richting strand.
Maar niet snel genoeg.
‘Waar wil je heen schatje?’
Dit keer hield hij haar pols gevangen.

Mijn god waar was ze in verzeild geraakt?
Dit had ze toch kunnen verwachten?
‘Laat me gaan!’
De woorden waren rustig over haar lippen gekomen, in schril contrast met de paniek die inmiddels gierde door haar hele lijf.
Rustig blijven nu.
Zacht, maar dringend, op een toon alsof ze tegen een kind sprak zei ze het nog eens.
‘Kom, laten we terug gaan’.

‘Terug gaan? Nee toch? We hebben het net zo gezellig samen.’
Stevig sloeg hij zijn arm vanachter om haar heen en trok haar naar zich toe.
‘Kom eens hier schatje’.
Ze voelde hoe hij zijn onderlijf hard tegen haar aan duwde.
‘Dit is toch ook wat jij wilt?’

Ze begon te gillen.
Hard en hoog.
Hij schrok.
Haar nagels probeerde zijn gezicht te raken.
Ze leek wel een kat.
‘Laat me gaan lul!’

Het hielp.
Hij had haar los gelaten.
Snel zwom hij met lange slagen terug naar de kust, haar geen blik meer waardig gunnend.
Ze huilde een beetje.
Wat had ze nou toch stom gedaan?
Wat mankeerde haar?

De knot kwam net overeind toen ze terug liep naar haar handdoek.
Hij zat al naast haar en schonk wat drinken in van die hippe plastic bekers.
Zij pakte de broodjes.
Broodjes ei.
Ze kon ze ruiken terwijl ze haar badlaken in haar tas propte.
‘Jongens, kom op. Even naar mama luisteren nu. Zitten!’.
Dat was hij.
Hij keek niet meer.
Niet meer naar haar tenminste.
Wel naar de knot.
‘Heerlijk hè schat, zo’n dagje zee?’
Zo kon hij dus ook klinken.
Teder zoende hij haar op haar mond.
‘O wacht even…’
Ze diepte een IPhone op uit haar tas.
‘Even een selfie maken’.

Hij sloeg een arm om haar heen.
Een vertrouwd gebaar wat hij vast al jaren had gemaakt.
Zij hield haar witte IPhone voor hen uit.

‘Leuke foto hè schat?
Ik zet hem op Facebook!’

Ze hoorde het nog net terwijl ze weg liep.

Advertenties

Hollands blog

Kijk.
Moddervet ben ik natuurlijk niet.
Bovendien ben ik al aardig op weg naar de vijftig, dus ‘Duh!’ Wat wil ik?
Lief is ook niet dat je zegt echt moddervet.
Maar samen zijn we toch al gauw zo’n 20 kilo aangekomen sinds we gestopt zijn met roken.
En het sporten schiet er ook al zo bij in:
Terrasjes weer!
-Moet je net bij ons zijn.
Bbq’weer!
-Count us in!
En gefrituurde inktvisringetjes passen natuurlijk veel beter bij de zomer dan die spinazie met die droge kipfilet.
Zeg nou zelf?
Of Gamba’s ‘Pil Pil’.
-met stokbrood en een dikke laag aouli
om maar wat te noemen.

Dit alles ook nog onder het mom van:
‘Gezellig, pluk de dag’
En/of:
‘Oma moet aankomen!’
-Meestal is beiden wel van toepassing.

Een en ander wordt natuurlijk -gezellig!-weg geslobberd met een fruitig roseetje dan wel fris pilsje.

Ondertussen komt de weegschaal van mam nog steeds niet verder dan de 42 kilo grens.
“En een half hoor Narda!!!”
-En een half.

Nee, roken doen we niet meer.
In september zijn we twee jaar gestopt.
Soms mis ik het.
Ai-ai-ai!
Meestal missen we het dan net toevallig samen.
Nemen we gewoon een toostje.
Een pittig worstje
Een hartig kaasje.
Chips.
Nootjes.
Vanille-ijs met aardbeien en slagroom.
-En zo-

De weersvoorspellingen blijven voorlopig mooi.
Tja.

Waar je de mosterd haalt…

Donderdag.
Met vriendinnetje Karin op de fiets naar de Zaanse Schans.
Karin heb ik leren kennen tijdens de zwangerschapsgym. Lag toevallig naast me in strakke tijger legging. Klikte direct. Het leukste aan Karin is dat ze heel makkelijk is. Steef ook. Steef is haar man. Kinderen zijn trouwens ook stront makkelijk. Kan ook niet anders.
Geen omkijken naar. Vorig jaar nog vloog Sabine in haar eentje (net 16) naar een vriendinnetje in Frankrijk. Met een overstap in Düsseldorf. Geen enkel probleem. Als ik Karin voorstel om morgen samen voor een weekje naar Tuka-Taka land te vliegen zal ze misschien hooguit vragen of het misschien ook overmorgen kan. Ik bedoel maar.
Overal voor te porren.
Nooit wat te zeuren.

Maar goed, ik dwaal af….
Moest eerst half uur bijkomen met cola+ijs op luxe loungeset van Kaar in Wormerveer Zuid voor ik verder kon.
Via Wormer over het dijkje naar de Schans gefietst. Van molen zonder wieken waar vriendinnetje van Jouri woont wat foto’s geschoten. Vielen helemaal niet op tussen Japanners.

20140725-122808.jpg
Fietsen vervolgens bij kaasboerderij tegen hek geparkeerd. Proeverij was vandaag beetje minnetjes. Ons Engels trouwens ook.
Besloten koop nieuwe mosterd derhalve maar uit te stellen tot na de rosé.

Schattige rode lakklompjes gepast. Impuls aankoop kunnen bedwingen. Waren immers op zoek naar boeren blonde vlechten voor Karin. Hadden ze weer niet. Meisje van de bediening op het terras trouwens wel. Impuls wederom weerstaan. Ook nadat ze de rekening bracht.

20140725-122923.jpg

Daarna gezellig in klompboot geklommen met Kaar. Leek me leukere foto voor FB dan die geamputeerde molen. Vertrouwd uitziende Italiaanse toeriste bood aan leuke foto te maken.
-Hadden misschien toch beter jappannertje kunnen nemen-

20140725-123014.jpg
Bij kaasboerderij wederom de bordjes kaas gecontroleerd. Uiteindelijk keuze gevallen op
Peppadew en de mosterd dille dip. Laatste potje gelijk maar half opgevroten bij ons kaasplankje op terras van d’ Vijf Broers aan de overkant van de Schans. Stond straf windje….

20140725-123232.jpg

Binnendoor terug gefietst over de dijk. Slingert natuurlijk al van zichzelf. Kwam niet door ons.
Moesten wel even uitrusten bij de Bataaf.
Zelf maar weer foto genomen…

20140725-123409.jpg

Rem stond thuis gelukkig al te koken.
Hij was natuurlijk heel erg blij met de nieuwe mosterd.
;-D

Onweer op komst?

Donderdag.
Het is nog prachtig weer als ik uit mijn werk kom.
Bloedheet. Nu schijnt de zon nog, maar later op de avond zal het vast gaan onweren.

Rem is vandaag ook redelijk op tijd thuis.
Ik besluit hem spontaan te ‘ontvoeren’ naar het terras van ‘Havenrijk’, aan het Uitgeestermeer.
Kan ik mooi meteen mijn rondje fietsen.

Er is gelukkig nog net een tafeltje vrij. Rem neemt een biertje, ik een rosé. Wat is het lang geleden dat we zomaar iets leuks met ons tweeën hebben gedaan.
Zonder Kylian.
Zonder mam.
‘Heeft je moeder trouwens nog van die vreemde geluiden gehoord?’
Ik schud mijn hoofd. ‘Ze denkt dat het misschien ook wel eens een kauwtje geweest kan zijn’.
We hadden het ook nog even over de ‘spook’kat gehad. Volgens mijn moeder had hij -zeker weten!- grijze vlekken. En ik weet heel zeker dat hij spierwit was. Net als Spook.

We zitten zo lekker te kletsen en te eten dat we niet eens in de gaten hebben dat de mensen aan de tafeltjes om ons heen weg zijn.

Ik plaats wat foto’s op Facebook.
Gewoon.
Een biertje.
Mijn rosé.
Een zonsondergang.
Uiteindelijk gaan we zelf ook weg.
‘Moeten we vaker doen’.

De volgende morgen lees ik de reactie van een kennis op mijn Facebook. Ze wijst me op de vreemde foto van het bierglas.
‘Het is net of er een gezichtje in het glas zit’.
Ze heeft gelijk.
Nu zie ik het ook.

Het geeft me gelijk de kriebels.
Eerst al die kat, nu dit weer.
Wat gebeuren er toch een hoop vreemde dingen om me heen de laatste tijd.
Dit zijn dan nog maar twee voorbeelden.
Ik heb hier zo he-le-maal geen zin in.
Ben ik misschien gestrest?
Komt het misschien door het onweer in de lucht?

Ik weet niet eens of ik het wel wil weten.
Het was donderdag trouwens precies een half jaar geleden dat mijn vader is overleden.
Toeval of niet?

Denk dat ik maar wat meer ga tuinieren van de week.
Kan nooit kwaad.
Beetje aarden.
Stamppot eten.
Veel douchen.
Schone lakens.
Zonnige blogjes.
Op tijd naar bed.
Ik slaap trouwens ook weer als een krant de laatste weken.
Helpt ook niet echt mee natuurlijk.

Nou, het is wel een beetje een zeikblogje geworden. Het zij zo.
Laat ik dan maar met wat heel leuks eindigen:
Morgen komt Kylian weer thuis uit Llorret de Mar.
YEEH-HA!

20140712-172911.jpg

Gedichtje

Klein klein meisje
aan de Grote Zee
-met je handje in papa’s hand
want je bent pas twee-
luister je naar de Golven
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~.

En Jaren later meisje
aan de Grote Zee
Heb je niets meer in de hand
Is er niemand met je mee

Maar als je luistert
naar de golven
van dezelfde Grote Zee
Ben je hetzelfde kleine meisje
aan
dezelfde Grote Zee…

Narda1994
<