Ode aan (Beau)Nino

Nino, Kylian en Donna

Augustus 2011

Lieve lieve Nien,
Zojuist kwam ik voor het eerst naar beneden zonder jou goedemorgen te kunnen wensen, zonder dat dat belachelijk zou zijn geweest. Ik begon weer te huilen natuurlijk want het doet zo’n verschrikkelijk pijn om jou te moeten missen. In de keuken schaaf ik kaas, maar vandaag geen plakje voor jou. En toen kon ik achter deze computer gaan zitten zonder eerst 45 kilo Bordeaux aan de kant te manen. Zonder jouw gnork-, schurk-, hijg, smakgeluiden om mij heen. Het was gister zo stil, leeg, en kil in huis toen we thuiskwamen uit Wijk aan Zee. We moesten je achterlaten, en je was nog helemaal warm. Leefde je misschien nog? Keer op keer is mij bevestigd dat je echt dood was, zelfs door Kylian die veel flinker was dan zijn moeder. Het was vreselijk je daar achter te moeten laten, als oud- vuil. Gelukkig mochten we jou in je eigen mandje laten liggen. En thuis wachtte dus die leegte, de kilte….

Tuurlijk iedere ‘hondeneigenaar’ zal zeggen dat zijn hond bijzonder was, MAAR JIJ WAS DAT ECHT!
Onze kennismaking zal ik nooit vergeten lieverd. Ik had tegen Rem gezegd toen hij zei dat hij maar even kon langskomen omdat zijn hond anders te lang alleen was: “Nou, dan neem je je hondje toch mee?”
En dus stond jij even later met je baasje op de stoep. Bruin bakbeest dat je was, toentertijd 55 kilo schoon aan de haak, een blije grijns op je gezicht gesierd door twee lange kwijlslierten van 20 cm elk. Jij en Kyl (toen net 5, nu ruim 13) waren gelijk goede maatjes. Ik vond je wel lief maar was ook een beetje bang voor je. Ben altijd een kattenmens geweest, en helemaal geen hondenmens. O, wat had jij een lol toen ik een paar weken na de kennismaking wel even een uurtje op je wilde passen. Van schoonmaken en stofzuigen kwam niets want jij wilde mijn doekje afpakken en de stofzuiger aanvallen. Baasje lachte zich slap toen hij bij thuiskomst mij verstijfd van angst op de bank zag zitten, en ik vertelde wat je gedaan had. “Meid, hij wil alleen maar spelen”. Nog geen half jaar na onze eerste kennismaking woonde ik samen met jouw baasje en jou…Je hoefde niet meer mee in de vrachtwagen, hoewel je ook daar een hele schare fans had, van collega’s tot klanten die speciaal om ‘Nino met zijn baasje’ vroegen. Baasje had speciaal een eendentrap voor je gemaakt….

Baasje kocht met jou en Kylian een jong poesje voor me, (Ni)kita, en jij en Kita werden hele goede maatjes. Ook wij waren inmiddels maatjes. Gezinsuitbreiding bleef niet uit en toen Kita twee kittens kreeg was jij gewoon stiefpapa. Je wist niet hoe snel je thuis moest komen om naar de kittens toe te gaan die in jouw mandje lagen. Kraambezoek werd door jou begeleidt naar de kittens. Je was zo trots als een pauw. Nou, is dat niet bijzonder man? Je schare fans nam alleen maar toe met de jaren. De kaasboer bijvoorbeeld, het personeel van de dierenwinkel waar jou als enigste hond werd toegestaan om los rond te lopen. Maar ook de oude buurvrouw aan de overkant van ons grasplantsoen waar je iedere dag een koekje ging halen, die ze speciaal vor jou kocht. Niemand vond het erg dat je losliep. Poepen deed je er niet, -jij poepte altijd keurig in de bosjes- en de kinderen speelden er met jou. Soms wild, maar je hebt er nog nooit eentje pijn gedaan met die grote tanden van je. Ik vertrouwde je helemaal, en eigenlijk deed iedereen dat. Ook met het zwembad wat ik daar met mooi weer neerzette had je zo veel lol. En wat dacht je als het sneeuwde? Dan hadden we zoveel plezier.
Sabrina, ons oppaskind kwam bij ons en als ik vrij was brachten wij samen ‘de kindjes naar school’. Ook op Kylians schoolplein had je veel fans. “Mag Nino van de glijbaan?” En jij deed dat, keer op keer, met een pretlach op je gezicht. Wie denkt dat honden niet kunnen lachen is gek. Ik maakte een eigen website voor je….

Ook was je nooit te beroerd om vakanties lang de rubberboot voort te slepen, of de bolderkar.
Je was zo trots toen je in de verkleedoptocht Kyl mocht voorttrekken. Van de bolderkar hadden we een heus piratenschip gemaakt. Ook de slee trok je graag. Soms bracht ik Sabrina en Kyl met de slee naar school. Fantastisch. Wat een geluk, pret en liefde bracht jij ons toch…

Je hoorde er echt helemaal bij. Ook met Sinterklaas zaten er kadootjes (kaas, koek, tartaartje van oma) voor jou ingepakt in de mand. Het tweede jaar dat jij Sinterklaas vierde wist je al precies dat het groot feest was, en zat je met je hondenneus in de mand, op zoek naar jouw kadootjes. Met kerst natuurlijk je kerstmuts op he, met lampjes. Stond je goed man!
Net als je vakantiezakdoek trouwens. Stoer!!!

Toen Rem en ik gingen trouwen kwamen eerst het baasje met jou en Kyl binnen. Je liep keurig naast hem. Kyl en jij brachten de ringen, weet je nog? Je voelde dat het een hele speciale taak was. Ze waren om een mooie strik om je nek gebonden. In die dagen was je ook veel bij Jolanda, onze buurvrouw die 1 keer per week op je paste, en natuurlijk ging je uit met de uitlaatservice, met Aart in eerste instantie. Ik legde je altijd uit wat er ging gebeuren die dag, of de volgende, en jij begreep dat na een tijdje. Je wist het verschil tussen ‘straks en morgen’. Je verdere woordenschat, naast alle namen die je kende van de personen in je leven:
Park, zo terug, zwemmen, schudden (op bevel, da’s wel handig na het zwemmen), plassen, strand, water, koekje, kaas, worst, brokjes, “Vrouwtje werken, baasje werken, kylian school, Nino met de andere hondjes mee” (Sanne, Natas, Aart) Nino naar Jolanda , buurman komt straks (Tymen) boodschappen doen, de bieb toe, naast, en NU luisteren, spelen, markt, opa en oma toe, vrouwtje eerst koffie drinken, koekjes kopen (dan sleepte jij me achter je aan naar de dierenwinkel) Met Janie mee plassen, Twiske toe, we gaan met de auto (liep je direct naar de achterbak), links, rechts, deze kant, en nog heel heel veel meer. Je kon zelfs ja zeggen. Dat deed je door je tong over je lippen te halen. En dat heb ik je geleerd door dat heel veel voor te doen. Ik sprak heel veel tegen je, was ook veel met je alleen. Door al die herhalingen leerde je echt mijn taal begrijpen. We deden dus ook heel veel samen.
Soms, als je lang alleen thuis was belde ik je wel eens, en sprak in op het antwoordapparaat voor jou: “Vrouwtje komt zo”…En dat was echt niet belachelijk hè Nien!!!

In die tijd hadden wij een pick-up, en jij zat altijd als een koning in de achterbak. Als ik dan terug kwam van boodschappendoen stonden er altijd wel mensen om je heen om je te aaien. Je kreeg sowieso altijd heel erg veel aandacht van mensen. Zo vaak vroegen mensen naar je. “Wat is dat voor een hond?” En als we je leeftijd vertelden konden ze het maar moeilijk geloven dat je al zo oud was. Ook die ene koninginnedag zal ik nooit vergeten. Jij had (sukkel) een bordje om je nek waar op stond: ‘Hondje aaien, 10 cent’. Op die manier heb je menig turkse vrouw / kind van hun eerste hondenangst afgeholpen. Wat waren we trots op je toen je met je foto in de krant stond. De helft van de opbrengst is trouwens naar de dierenambulance gegaan, de rest was voor Kyl die daar eerlijk een hele grote hondenkoek van heeft gekocht voor jou….
Ik ken maar twee mensen die een beetje bang voor je waren: Jacomien en tante Annie, maar ook zij dulden je in hetzelfde huis, en wij hielden daar altijd rekening me he

Het allerleukste vond je zwemmen. Je frisby (eigenlijk 2 frisbies in elkaar zodat hij niet kon zinken) was daarbij favoriet. Maar ook stokken, soms sleepte je heuse boomstammen (!!!) mee uit het water. En altijd stonden daar kinderen omheen. “Mag ik ook eens gooien?”Het leren schudden op bevel is het slimste wat ik je ooit heb geleerd, HA! In het park deden Kyl en ik vaak verstoppertje met je. Dan gooide we eerst een tak in het water en renden als een speer weg om ons te verstoppen. Achter een dikke boom piesten wij dan bijna in onze broek van het lachen om die kop van jou. “HUH, waar zijn ze nou?” En jij maar zoeken. Gut die kop van jou, dat gezicht wat je trok, prachtig. Dolblij als je ons had gevonden. Afgelopen jaar waren je ogen echt veel slechter geworden en hielpen we je een beetje door af en toe geluid te maken. Je kon echt in paniek raken als je ons kwijt was. En als ik jou eens kwijt was stond je gewoon bij de voordeur…..

Gut, weet je nog dat je eens de hele nacht buiten bent geweest omdat baasje en ik je vergeten waren.
‘Wat is dat toch voor bruine vlek daar voor het glas van de voordeur’. Ook heb je eens een hele nacht in de auto gezeten. We waren bij Ellie en Martin geweest in Drente, en ik kreeg hele zware buikgriep op de weg terug. Bij thuiskomst heeft baasje zetpillen voor mij gehaald bij de dd apotheek en hij had jou natuurlijk meegenomen. (Je wilde altijd overal mee naar toe). Toen baasje je uit de auto haalde trok je een kop van ‘Huh, gaap, nu al tijd om op te staan?’ Nogmaals excuses Nien, voor al die keren dat we je vergeten zijn, maar deze twee waren de ergste. Schandalig!!!

De markt vond je ook altijd leuk. Je wist dat het marktdag was omdat je dan ’s morgens de vuilniswagen had gehoord. (je kende onze auto’s ook, en Kylian hoorde je ook al van verre op zijn fiets aankomen). Geloof me, het was iedere keer weer een opgave om met jou naar de markt te gaan. Je sleurde me gewoon mee! Dan kon ik wel eens boos tegen je zijn hoor: “En NU LUISTEREN…NAAST!” Dat hield je dan hooguit 10 tellen vol. Eenmaal op de markt moest ik alle ankers uitgooien want je ging recht op je doel af: De kaaskraam! Ook al kocht ik daar niets, altijd kreeg je minstens 2 stukken kaas van je vriend. Op een dag hadden kleine Remco (vriendje Kyl, wordt nog steeds kleine Rem genoemd trouwens, ook al heeft hij grote Rem inmiddels in lengte gepasseerd) en Kyl geknutseld bij de Lorzie aan het marktplein. Ik had je vastgebonden en Kyl wilde je graag losmaken. Normaal geen probleem, bleef je netjes staan, maar deze keer vloog je als een speer weg. Mensen bang natuurlijk! En wij doodleuk sloffend naar de kaasboer alwaar je met je mooite liefste blik ‘netjes zat’ voor de toonbank. Hilarisch!! Ook de geschrokken mensen moesten er alsnog hartelijk om lachen…Dat zijn leuke herinneringen man. Gelukkig heb ik er foto’s van op je website…..

Naar Ranzijn met jou was ook een hele opgave: Met jou aan de riem, een kar met 50 kilo hondenvoer, 20 kilo kattenvoer, stro, kippenvoer ETC. Wat een toestand altijd. Nee, tuurlijk liet ik je niet thuis, hier genoot je zo van, écht zelf mee naar binnen boodschappen doen, helpen. Gamma / Praxis idem dito! …..

Op een dag heb je zelfs een heldendaad verricht. Ik heb Natas gevraagd om het me nog eens precies te vertellen, maar het zat ongeveer zo: Jij was met de uitlaatservice in het Noorsterpark en er dreigde een klein hondje te verdrinken en dat heb jij uit het water gehaald. FANTASTISCH, en zo typical you lieverd!…..

Ook op het ijs had je altijd veel pret met Kylian. We hebben altijd zo gelachen om jouw vreemde capriolen …Was wel zo makkelijk dat je via het ijs zo het park inkon hè!…

Had je dan geen minpunten? Ach, 1 keer heb je naar Kylian gegromd. Ik schrok, Kyl schrok en baasje heeft je toen bij je nekvel gegrepen en door elkaar geschudt, weet je nog? Ik vond dat heel zielig voor je maar begreep later dat het heel erg belangrijk geweest jou te laten zien wat je plek in de roedel was. Het is nooit meer gebeurd. Ik heb je nooit meer horen grommen. Verder heb je twee keer gevochten en alle twee de keren werd je zelf aangevallen en beet je slechts van je af…Ondeugend was je soms wel hoor. Soms vergaten we stoelen op de bank te doen en als ik dan beneden kwam lag jij naast de bank op de grond terwijl de bank nog warm was. Als ik dan quasi boos zei: “Heb jij op de bank gelegen?” zag ik je denken: ‘hoe kan vrouwtje dat nou toch weten’? en keek je me met een verontschuldigde blik aan….Ook rollen in een rotte vis kon je fantastisch…

Een paar jaar geleden hebben wij portugezen een half jaar onderdag gegeven. Helder (zo heette hij) was ook een hele grote vriend van je geworden, en hij huilde toen hij afscheid van je nam. Uren hebben jullie samen gewandeld….

Waar je Heeeel erg goed in was, was in de weg liggen. Maakt niet uit waar ik moest zijn, jij lag daar altijd net precies voor. En als ik thuis kwam was dat dus precies net achter de voordeur. Vooral na een avonddienst was je superblij als ik er weer was. Ik dacht toch echt niet dat jij ging slapen zonder dat de roedel compleet was? Dan gingen we samen nog even een rondje, en mocht je daarna bij mij even op de bank liggen als ik mijn wijntje dronk. Baasje zag het toch niet, en die paar druppels urine, ach, die was ik er morgen wel weer uit. Tja, erg hygienisch was je niet moet ik zeggen. Kwijl, prut, urine-drops, Nino’s been here! Toch blaakt Kylian van gezondheid, nooit ziek, dus zo slecht zal het allemaal niet geweest zijn, misschien was je zelfs wel goed voor ons immuunsysteem….

We verhuisden en buurman Tymen kwam in je leven. Hij liep een jaar of drie lang kilometers met je , vaak langs de Vaart, als ik werken moest. Tot buurman hier echt te oud voor werd, en jij weer met de uitlaatservice mee ging, met Sanne. Natas, jouw eerdere uitlaatvriendinnetje kon het logistiek niet regelen jou weer mee te nemen, en verwees ons naar Sanne. Rianne, een meisje uit Wormerveer liet jou ook vaak uit. En Janie natuurlijk (nu 9), ons buurmeisje. Ook zij kwam je geregeld ophalen voor een rondje. Vorig jaar heeft ze in haar klas een spreekbeurt over je gehouden, en jij mocht daarbij zijn, in de klas. Welke hond mag dat nou? Je was zo gek op kinderen man…

Nooit te beroerd om de slee te trekken, de bolderkar, de rubberboot. Daar genoten we zo van. Janie liet je pootjes geven op bevel, “Nee, andere poot”, jij showde je hardlooptenue gewillig (reflecterend jasje), liet je aaien, en blafte op commando, “Nino, Wat zeg je dan?” De hele klas van Janie was erg gisteren erg verdrietig dat je er nu niet meer bent, evenals veel vriendjes en vriendinnetjes van Kylian….

Man, je had zoveel vrienden. Hans en Karin waar je mocht logeren bij je hondenvrienden als wij een weekend weggingen, Karla en Ruud waar je kon ravotten met Franka op het erf. Oma Lies, die je stiekem zoute koekjes gaf in de keuken, Ellie en Martin waar je soms gek werd van je vriend Duke, Wilco natuurlijk -ouwe jongens krentenbrood- ik ben er vast heel veel vergeten…

Twee jaar geleden kreeg je een verkeerde diagnose: miltkanker. Al met al hebben we dus nog ruim twee jaar langer samen kunnen zijn, waar ik heel dankbaar voor ben. Als ik ging hardlopen nam ik je mee, gewoon los naast me. Je vond het heel erg jammer dat je dit jaar niet meer mee mocht. Want je werd ouder, en kreeg prostaatklachten. Kuurtje hier, kuurtje daar. Je lekte urine, maar dat vond ik geen reden om jouw leven te laten beëindigen. Tot het steeds minder werd, en je in rap tempo achteruit ging vorige week. Baasje is met jou en Kyl naar de (fijne) dierenarts Rob in Uitgeest gegaan. Uitzaaiingen. Daar heb je nog een sterke pijnstillende injectie gekregen die 48 uur zou moeten werken. Na die injectie heb je nog gegeten. Het was het een na laatste wat de dierenarts voor je kon doen. En toen moesten we dus afscheid gaan nemen van jou…

Baasje en ik zijn met je naar het park gegaan waar ik alleen maar kon huilen. We hebben je verwend met lever, worstjes, kaas, koekjes en massa’s aandacht. Je brokjes wilde je niet meer.
Janie kwam langs om afscheid te nemen en buurman Tymen. Je hebt nog een rondje gelopen met Janie. De volgende morgen was de injectie uitgewerkt. Je had duidelijk veel pijn. Met ons drieën liepen we jouw laatste rondje. Minoes liep haar laatste rondje mee. Eigenlijk wilde je niet eens meer. Je was niet vooruit te branden, en zakte af en toe door je achterpootjes. Opa en oma zijn nog langs geweest en we zijn nog even bij Tymen langsgegaan. Maar het was duidelijk dat je naar huis wilde. Liggen. Ik heb naast je gelegen. Op de keukenvloer, en je uitgelegd dat de dokter zou komen en dat je voor altijd zou gaan slapen en geen pijn meer zou hebben. Alles wat ik je wilde zeggen heb ik je nog gezegd. Even voor enen was hij hier. Voor de laatste keer zei ik “kom maar hoog” tegen je en je kwam met een beetje hulp van het baasje op de bank. Je kop op mijn schoot. Je vocht tegen de narcose, er was zelfs een tweede prik nodig om je in slaap te krijgen. Je wilde niet weg bij ons en vocht ertegen. Pas na een kwartier sliep je. Even later was het over, voorbij. We hebben je in je mand gelegd en naast je gezeten tot we naar het crematorium moesten. De rest weet je…
Janie kwam een getekend hart voor je brengen dat ik nu op de plek waar jou mandje hoort te staan heb neergelegd. Met je halsband erbij, en een koekje. Bram, jouw katervriendje, kwam gisteren toen we terugkwamen bij me liggen en heeft mijn handen en mijn gezicht helemaal afgelikt. Dat doet hij anders nooit. Vannacht heeft hij de brie die wij op het aanrecht hadden laten liggen naar jouw plekje gesleept. Vandaag word je gecremeerd, en woensdag mogen we je pas ophalen. Ik vind dat heel erg dat dat zolang moet duren….

Hoe kan ik ooit nog naar het park zonder jou? Hoe kan ik ooit nog door de buurt wandelen, varen, naar de markt, boodschappen doen, alles doen wat ik eerst samen met jou deed?
Ik denk dat ik het gewoon niet kan, nu nog niet, maar weet ook dat mijn verdriet uiteindelijk wel zal slijten. Ik moet simpelweg weer over naar de orde van de dag.
Dit schrijven aan jou helpt wel een beetje bij het afscheid nemen. Evenals de vele blijken van troost die we krijgen, via sms, telefoontjes, hyves….

Nee, niet ‘Ach het was maar een hond’. Jij was het. Die bijna menselijk was. Ik hoop dat Kita op je gewacht heeft. Ook zij is twee weken geleden overleden, nog geen acht jaar oud. Ik hoop dat je begrijpt dat we deze daad uit liefde hebben gedaan. Hoop dat je me ooit een teken zal geven dat het goed met je gaat. …

Dag mijn lieve Nien, dank je wel voor alles. Ik hou ontiegelijk veel van je, en zal dat altijd blijven doen. Net als zo vele anderen.

Kus van je vrouwtje Narda
Noot achteraf: de vele spelfouten laat ik staan. Zo is de tekst destijds rechtstreeks uit mijn hart op het papier verschenen. 

6 gedachtes over “Ode aan (Beau)Nino

  1. Een zwarte dag

    15 februari 2002 een zwarte dag
    keek naar onze lieveling die dood in mijn armen lag

    er was geen andere keus
    tranen langs mijn neus

    hou me zo sterk als ik kan
    ben een gebroken man

    zestien jaar
    was hij voor mij daar

    elke dag een vrolijke blaf
    straks leg ik hem in zijn graf

    lieve, lieve trouwe vriend, mijn gezel
    ja, jij kende mijn liefde wel

    dank voor al die mooie jaren
    die we samen waren

    een stil verdriet
    men zag het niet

    want de tranen op mijn wangen
    had jij likkend opgevangen

    je sprong en dartelde, maakte stof
    nu zijn je ogen leeg en dof

    niets kan je ooit vervangen
    je hebt me voor heel mijn leven in jouw liefde gevangen

    een laatste streling over je vacht, je snoet
    leegte vult zich met weemoed

    rust zacht
    ik weet zeker dat jij ergens op mij wacht

    nu stop ik mijn gedicht
    tranen belemmeren ‘t zicht

    Lenjef

    Like

  2. Pfff, met een lach en een traan heb ik dit prachtige stuk over Nino gelezen, nieuwsgierig als ik was naar de naam van je blog. Wat heb je het ontroerend mooi en geestig opgeschreven. En wat vind ik het jammer dat ik Nino niet heb gekend, deze beer van een hond met zijn kleine hartje…

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s