‘Waar ga jij naar toe vandaag?’

Ergernissen in de trein.
Mishandeling van conducteurs.
Het is schering en inslag lijkt wel.
Niet dat ik hiervoor een excuus ga zoeken, er ìs namelijk geen excuus voor geweld, maar toch zijn er zo ontzettend veel ergernissen in de trein.

Het begint al met het instappen. Je weet niet wat je ziet.
Grote volwassen kerels die je gewoon opzij duwen.
Allemaal willen ze een plekje.
Allemaal zijn ze moe.
Allemaal op zoek naar een eigen plekje om even bij te komen na een lange dag.

Ik weet niet of u weleens in een Sprinter van de NS reist?
In dat geval zult u het met me eens zijn dat de voltallige pascommissie van de stoeltjes en wagonnetjes haast wel moet hebben bestaan uit Pichelmeetjes.
Ik zit namelijk altijd met mijn knieën tegen de knieën te bonken van degene die tegenover me zit.
Àls ik tenminste al kan zitten.

IMG_6781
Want soms zijn de treinen gewoon te vol. Lees: te klein.
En dan moet je staan.
-Weet u wat dat kost, zo’n enkel reisje?
Bijna vier euro!
En daar sta je dan.
Als je een beetje mazzel hebt nog naast een paal, waaraan je je samen met tien andere mensen krampachtig staande probeert te houden, en als haringen in een ton naar een beetje frisse lucht staat te happen op het moment dat de deuren even open gaan om nog meer mensen binnen te laten.
“Wil iedereen zoveel mogelijk doorlopen, er moeten nog meer mensen mee”, roept de conducteur dan.
Of, een andere conducteur weer op een andere keer:
“Dames en heren. We naderen zo direct de tunnel. Door de drukte in de trein kunnen wij helaas uw veiligheid niet garanderen”.

Een enkele keer wordt er op het Centraal station in Amsterdam al omgeroepen dat er ook plaats genomen mag worden in de eerste klas coupe’s.
Dat is wel aardig hè?
Maar alleen als het de NS uit komt hoor.
Denk erom!

Op een zomerdag in 2013 kwam ik met Kylian en Neef terug van Schiphol. Kylian was naar zijn vader in Engeland geweest.
Het was in de periode dat ik nog best ziek was. Ik kon amper lopen, en lang staan was helemaal een crime.
Helaas waren alle zitplaatsen bezet.
Ook op het balkon, waar ook de conducteur op een stoeltje zat.
En hij bleef daar ook zitten.
‘Vind u het goed als ik even in de Eerste klas coupé plaats neem, ik kan niet zo lang staan’.
Ik vroeg het aardig, en was er van overtuigd dat dit voor hem geen enkel probleem zou zijn.
Maar helaas.
Om een lang verhaal kort te maken, daar was geen sprake van. “Als u daar had willen zitten dan had u daar een kaartje voor moeten kopen”.
Hij maakte echt geen grapje hoor.
Ook stond hij niet op om zelf in de eerste klas coupe plaats te nemen.
Hij bleef gewoon zitten.

Nee.
Er is geen enkel excuus voor geweld.
Ook al haalt iemand expres het bloed onder je nagels vandaan, en geniet hij zichtbaar van zijn spelletje machtsvertoon.
Er is geen enkel excuus.

Dàt niet.
Nooit.

IMG_6783

Advertenties

Gezever over werktijden en trein rijden

Sinds kort hebben we een nieuwe dienst erbij op het werk. Een tussendienst van 11.30 tot 20.00.

Gister en vandaag werk ik deze uren.
Ik moet er nog erg aan wennen hoor. Als ik aankom zijn er al twee secretaresses achter de balie aan het werk.
Ik ga dan daar achter, in de back- office zitten en beantwoord de telefoon.
Op het moment is daar nog een collega administratie aan het doen. Ze is aan het reïntegreren en kan nog niet achter de balie.

Verder is de back office ook de werkplek van de paviljoen coördinator en werken de artsen en verloskundigen daar ook af en toe hun administratie bij.
Kortom: een kippenhok af en toe, en dat trek ik Zo Ontzettend Slecht af en toe…

Om drie uur komt er dan nog een collega secretaresse van de avonddienst. Om vier uur gaan de dagdiensten naar huis, en dan ga ik samen met de secretaresse van de avonddienst front office zitten.
Het is ook wel weer gezellig hoor, dat wel, en het was broodnodig ook, die tussendienst. Vooral tussen vier en zes kan het ontzettend druk zijn.

Gister was ik pas om tien uur thuis, ik was tot 20:15 gebleven en daarna nog een fikse vertraging.
Vandaag ook al weer een vertraging. Met de collega van gister afgesproken dat ik vanavond dan de trein van 20:17 neem. Hopelijk rijden de treinen dan weer normaal.

Wat een saai blog is dit geworden.
-Nou ja, voel me gewoon ook een beetje saai-
Hierna gelukkig een paar vrije dagen in het vooruitzicht.
Hopelijk blijft het van dit zalige zonnige weer.

Pinkeltje en Zwarte Piet…

Vanmorgen zag ik het boek weer liggen naast de magnetron.
O ja. Daar moesten we nog wat mee…

Vorige week had Kylian het in de trein gevonden. En natuurlijk had hij zijn nieuwsgierigheid niet kunnen bedwingen en het snel in zijn rugtas gepropt.
Eenmaal thuis kwam hij het daar weer tegen.

‘Kijk eens mam, wat ik nou gevonden heb in de trein.’
Het was de bedoeling dat hij van zichzelf en het gevonden boek op de vindplaats een foto maakte, en deze naar het Noord-hollands Dagblad stuurde.
‘Ja, zie je het voor je mam? Ik dacht het even niet!’

Nee. De boel bedonderen en net doen alsof ik het had gevonden wilden we ook niet.
Ondanks dat er een prijs aan vast zat die tegen inlevering van het boek op 23 november op het Dick Laanplein zal worden uitgereikt.
Dus vanmorgen even snel een Sint gedichtje in elkaar geflanst, het boek weer ingepakt en het op de Padlaan bij het standbeeld van de Kameleon neergezet.
‘Voor de eerlijke vinder. Groet, Piet’

We zullen het misschien binnenkort lezen in de krant.
‘Vinder Pinkeltje
-wint nieuwste Lambourgini.
-wint wereldreis
-wint…’

Of misschien ook maar liever niet…

20131118-144914.jpg

20131118-144929.jpg

20131118-144948.jpg

20131118-145011.jpg

20131118-151437.jpg

Vrijdag de dertiende

Station Krommenie 06:40
Shit.
Geen OV pas.
Had Kyl even geleend gister.
‘Stop je hem gelijk even terug in mijn tas?’
‘Even uitrusten mam, ik ben zoooow moe’.

Inmiddels in de trein.
We zijn bijna bij station Wormerveer.
Shit.
Daar heb je de conducteur
En door mijn boosheid op Kyl was ik zo afgeleid dat ik vegeten was in te checken in Krommenie.
‘Geeft niks hoor mevrouwtje, doet u nu maar even snel’.

Centraal station
Shit
Kan niet uit checken.
Wat nou weer?
‘Ach mevrouw, even zien.
U bent in Krommenie ingecheckt
en in Wormerveer weer uitgeheckt’.
We lachen samen.

Een aardige conducteur
Geld bespaart
en een aardige mevrouw van de service balie

Vrijdag de dertiende
Kom maar op
Ben er klaar voor!

Gek is dat

Gek is dat.
De trein reed niet vanmorgen.
Tussen Uitgeest en Zaandam.
Nou is dat op zich niet zo gek.
Dat gebeurt echt wel vaker.
En dan komt er gewoon een bus.
En dat is anders dan normaal.
En anders dan normaal schept denk ik een band tussen de mensen.
Gek is dat toch.

Ze kwam naast me zitten, een vreemde vrouw, maar sprong geschrokken weer op.
“Wacht even!”
Gehaast liet ze haar tas vol vertrouwen achter op de stoel naast de mijne, en rende terug naar buiten.
Het lag er nog. Ik zag haar bukken.
De chauffeur wachtte braaf.
Triomfantelijk stak ze een mapje als bewijs omhoog voor de chagrijnige trein/busreizigers, toen ze door het pad terug liep naar haar stoel naast de mijne in de bus die nu door haar schuld nog een minuut later aan zal komen in Zaandam.
Ja, door haar.
Haar schuld.

Het ontging haar volledig
dat ik de enige was die lachte
en zei: “Gelukkig maar zeg!”
Waarop zij weer iets aardigs antwoordde wat vervolgens ontaarde in een eenzijdig gesprek dat nogal abrupt eindigde op spoor 8 van het Centraal Station waar ik op het laatste moment nog net op tijd uit de trein stapte.

Een groet.
Een laatste zwaai.
Ik zie ik nog net hoe ze, als de trein zich weer in beweging zet, haar hoofd wat moedeloos tegen het raam laat leunen als ze zich beseft dat
haar hele leven in de notendop tussen Krommenie en het CS had
gepast.

Gek is dat.