Halloween 2014 in beeld

IMG_5294.JPG

IMG_5293.JPG

IMG_5299.JPG

IMG_5298.JPG

IMG_5303.JPG

IMG_5305.JPG

IMG_5306.JPG

IMG_5300.JPG

IMG_5309.JPG

IMG_5312.JPG

IMG_5310.JPG

IMG_5311.JPG

IMG_5322.JPG

IMG_5321.JPG

IMG_5314.JPG

IMG_5315.JPG

Advertenties

Een weekje wel

En weer een week voorbij!

Een week waarin ik zeker wist dat Sint alleen even snel twee shawls zou droppen voor de heren (en mij met zijn Sint-stemmetje vriendelijk heeft verzocht om zelf even een nieuwe spijkerbroek te kopen op zijn kosten), maar waarin ik minder zeker was van een behouden thuiskomst van mijn mannen.
Kyl had die ochtend van mij zijn scooter moeten laten staan, en Rem reed met een grote lege kastentrailer door de storm van Groningen terug naar Noord-Holland.

Een week waarin de treinen weer eens niet meer reden vanwege het barre weer. Waarin Kylian om vier uur dus maar moest zien hoe hij thuis kwam. Gelukkig reden de bussen nog wel, dus na twee en half uur reizen kon ik hem heelhuids op het station in onze woonplaats in mijn armen sluiten en half doodknuffelen oppikken. Op zulke momenten baal ik weer zo dat ik de snelweg niet op durf met de auto, hij is potdorie nog maar 16 hoor! (Dat ik op zijn leeftijd allang al alleen op vakantie was geweest met veertien jongens en twee meiden laat ik voor het gemak hier even achterwege;-)

Het was ook een week waarin
er weer een bezoek aan de bedrijfsarts stond gepland.
‘Narda, als jij je niet prettig voelt bij de psycholoog dan zal niemand van je verwachten dat je daar heen blijft gaan.’
En:’Jawel, het kan soms wel degelijk schaden Narda’.

Een week waarin Essie Erwt me belde en we met een pot thee heerlijk een beetje hebben bijgekletst. Binnenkort gaat ze voor me koken. Hoe leuk is dat?!

Een week waarin Rem het kippenhok verhuisde. Nu staat het meer beschut onder het afdakje bij de schuur. Dat ik Rem nu gezellige kerstlichtjes langs hun dakje kan hangen is natuurlijk een prettige bijkomstigheid.

Een week waarin ik de kerstboom weer gezellig neerzette, en de guirlande weer door de trapspijlen trok, terwijl Kylian 25 km verderop dezelfde tijd nodig had om een verstopping en overstroming van drie urinoirs het hoofd te bieden. Na de perikelen van vorige week met de ‘stofzuigerslang die tussen de liftdeuren bleef hangen’ en het ‘Verloren wiel van de volle roomservice kar’, heeft hij het voorlopig wel een beetje gehad met de house-keeping van het hotel geloof ik.
Gister heeft hij tenminste de hele dag met zijn hoofd onder zijn dekbed gelegen, de ziel.

Een week waarin we verhuist zijn naar onze nieuwe receptie die zo lang is dat we er met zijn tweeën in de lengte makkelijk een tukje onder zouden kunnen gaan doen in de nachtdienst.

Een week ook van de post van pap, waarmee hij ineens niet meer zo goed raad wist.
Al een tijdje niet, zo bleek.
Een week dus dat Rem de administratie nu helemaal over heeft genomen.

En een week waarin we bewust besloten extra (vet!) te gaan koken voor pap en mam ‘omdat dat toch lekker makkelijk is mam?’

Ja.
Het was me weer een weekje wel.

Zout 2

Dit geloof je toch niet?!
Wil ik mijn weekend boodschappen afrekenen, -alles al ingepakt- ben ik mijn portemonnee thuis vergeten.
Ik zeg:
De hoogste tijd voor mijn lunch!
Dat wil zeggen, als ik tenminste een beetje opschiet met die foto maken.
Lekker hè? Salade-tje, sapje, en een croissantje rosbief.
Zonder Zout.
Dat dan weer wel.
Tja.

20130816-120011.jpg

20130816-120019.jpg

20130816-120024.jpg