Flarden

De eerste gedachte die ik had toen ik zojuist wakker werd was dat ik nog iets moet uitleggen hier.

In mijn vorige blogje had ik nl. een link gezet naar een oud blogje, geschreven op 22-5-2013, de zeventigste verjaardag van mijn moeder: ‘We bellen’.
Ik ben die dag niet naar haar verjaardag geweest. Ik was boos. Boos omdat ze, sinds ik op 6 april opgenomen werd vanwege mijn nekklachten, niet eenmaal even waren langs gekomen. En ik was ziedend toen ze die zaterdagochtend Kyl zijn spulletjes kwamen terugbrengen niet even tien minuten tijd konden maken voor een kop koffie.
Ik was er helemaal klaar mee.
Pas op 2 juni kwamen mijn ouders bij mij langs. Op die dag hoorde ik pas van mijn vaders buikklachten.
‘Moet je horen Nadda, ik moet over twee weken naar de internist. Kan jij met me mee?’

Nee, mijn ouders waren niet van die hardlopers. Ik denk dat mijn moeder sinds die maandag 2 juni meer bij mij is langs geweest dan in al de jaren ervoor samen.
Mijn vader was zo iemand die eigenlijk nog het liefste zijn jas aan hield als hij langs kwam.
Als Rem er niet was deed hij dat ook gewoon hoor, want dan bleven ze toch niet lang.

Het gevolg is natuurlijk dat als jíj niet zo hard loopt voor andere mensen, deze mensen ook niet zo hard lopen voor jou.
En het gevolg dáárvan is weer dat de enige mensen die regelmatig bij mijn moeder langs gaan Lidy, Remco en ik zijn. En Yvonne -de h in de hhhh- natuurlijk op de dinsdagmiddag.
God, wat zijn we blij met haar!
Ik denk dat ze een van de beste ‘dingen’ is die ons de afgelopen anderhalf jaar zijn overkomen. Mam en ik kunnen er zelfs samen nog heerlijk van nagenieten als ze weer is geweest. ‘Weet je wat ze vandaag heeft gedaan? Dat ene kastje weet je wel?’ Iedere keer neemt ze wel even iets extra’s onder handen. Ik zou niet weten wat ik zonder haar had moeten beginnen.

Maar goed.
Voor de rest loopt het dus niet echt storm. En dat hoeft ook niet voor mijn moeder. Ze vindt het helemaal niet erg om alleen thuis te zijn. Mijn vader was ook het liefste gewoon thuis. Of met mam op de camping.
Het oude vertrouwde, daar hield hij van. En toen mam hem eindelijk mee naar Spanje kreeg, zijn ze ook alleen nog maar naar Spanje geweest.
Wel meer dan vijftig keer.
Tot het net zo vertrouwd was als hun eigen broekzak.

Pas toen mijn vader ziek werd zag ik duidelijk wat veranderingen met hem deden.
Ik nam zelfs de tv-gids mee naar het ziekenhuis, en andere ‘eigen’ dingetjes om het zo vertrouwd mogelijk voor hem te maken.

Ik zie hem nog zo liggen op die brancard op de eerste hulp, in die nacht waarin zelfs de Zaan zijn adem even in leek te houden. Hij had me gebeld. ‘Nadda, ik ben beneden maar ik voel me niet goed. Ik durf niet meer naar boven. En je moeder wordt maar niet wakker’.
Binnen tien minuten was ik daar.
‘Mam, wordt eens wakker? Niet schrikken, ik ben het, pap voelt zich niet zo lekker. We moeten van de dokter naar het ziekenhuis komen’.

Een klein uurtje na zijn telefoontje lag hij op dat brancard.
Zijn hoofd van links naar rechts, heen en weer, heen en weer. Zijn grote hand in de kleine van mam.
September 2013 was dat.
In februari 2014 zat ik er weer.
Toen met de zes gebroken ribben +sleutelbeen van mam.
‘Is het nou echt nodig dat ik opgenomen wordt dokter?’
Pas toen ik het op een akkoordje had gegooid met de chirurg dat we dezelfde avond om acht uur terug zouden komen ging ze akkoord.
Onder protest natuurlijk.
#Dat natuurlijk dan weer wel.

Ik vraag me af hoe lang mijn moeder zich nog zal weten te redden. Ze is weer een beetje afgevallen ook. Misschien moet ik vanmiddag maar weer eens voorzichtig bij haar opperen dat de dokter weer eens eventjes bij haar komt kijken.

En die stomme Nutridrink. Die moet ik nu ook echt nu gaan regelen. Ze had dan wel de Nutridrinks van haar zusje gekregen, maar dat zijn sinaasappel Nutridrinks zegt ze.
-Nu pas!-
En die blieft ze dus niet.
De Nutrisoep ook niet trouwens.
De puddinkjes, de chocoladedrank en bananendrank zijn het lekkerst volgens mam. Die met aardbei, vanille en caramel-smaak drinkt ze alleen als er niets anders is.

Haar apotheek heeft geen contract meer met de zorgverzekeraar voor wat betreft de bijvoeding, en de andere apotheek in de buurt wil wel leveren maar wil graag dat mijn moeder ook met haar andere medicatie overstapt. Bovendien schijnt Nutridrink volgens deze apotheker sinds begin dit jaar alleen gratis verstrekt te worden als een diëtiste het heeft voorgeschreven.
Ik heb weinig zin om mijn moeder mee te gaan slepen naar een diëtiste.
Nu weet de apotheker wel een diëtiste ( in hetzelfde pand als waar hij zit) die wel even een recept wil schrijven, maar dat lijkt me niet de juiste gang van zaken. Een gevoel, zeg maar.
Daar moet ik eerst maar eens mee aan de gang straks.
-Iemand nog Nutridrink in de kelder staan?-

En daarna gezellig met Kyl naar de kaakchirurg om zijn tweede en voorlopig laatste verstandskies te trekken.

Jullie ook een fijne dag!