Flarden

De eerste gedachte die ik had toen ik zojuist wakker werd was dat ik nog iets moet uitleggen hier.

In mijn vorige blogje had ik nl. een link gezet naar een oud blogje, geschreven op 22-5-2013, de zeventigste verjaardag van mijn moeder: ‘We bellen’.
Ik ben die dag niet naar haar verjaardag geweest. Ik was boos. Boos omdat ze, sinds ik op 6 april opgenomen werd vanwege mijn nekklachten, niet eenmaal even waren langs gekomen. En ik was ziedend toen ze die zaterdagochtend Kyl zijn spulletjes kwamen terugbrengen niet even tien minuten tijd konden maken voor een kop koffie.
Ik was er helemaal klaar mee.
Pas op 2 juni kwamen mijn ouders bij mij langs. Op die dag hoorde ik pas van mijn vaders buikklachten.
‘Moet je horen Nadda, ik moet over twee weken naar de internist. Kan jij met me mee?’

Nee, mijn ouders waren niet van die hardlopers. Ik denk dat mijn moeder sinds die maandag 2 juni meer bij mij is langs geweest dan in al de jaren ervoor samen.
Mijn vader was zo iemand die eigenlijk nog het liefste zijn jas aan hield als hij langs kwam.
Als Rem er niet was deed hij dat ook gewoon hoor, want dan bleven ze toch niet lang.

Het gevolg is natuurlijk dat als jíj niet zo hard loopt voor andere mensen, deze mensen ook niet zo hard lopen voor jou.
En het gevolg dáárvan is weer dat de enige mensen die regelmatig bij mijn moeder langs gaan Lidy, Remco en ik zijn. En Yvonne -de h in de hhhh- natuurlijk op de dinsdagmiddag.
God, wat zijn we blij met haar!
Ik denk dat ze een van de beste ‘dingen’ is die ons de afgelopen anderhalf jaar zijn overkomen. Mam en ik kunnen er zelfs samen nog heerlijk van nagenieten als ze weer is geweest. ‘Weet je wat ze vandaag heeft gedaan? Dat ene kastje weet je wel?’ Iedere keer neemt ze wel even iets extra’s onder handen. Ik zou niet weten wat ik zonder haar had moeten beginnen.

Maar goed.
Voor de rest loopt het dus niet echt storm. En dat hoeft ook niet voor mijn moeder. Ze vindt het helemaal niet erg om alleen thuis te zijn. Mijn vader was ook het liefste gewoon thuis. Of met mam op de camping.
Het oude vertrouwde, daar hield hij van. En toen mam hem eindelijk mee naar Spanje kreeg, zijn ze ook alleen nog maar naar Spanje geweest.
Wel meer dan vijftig keer.
Tot het net zo vertrouwd was als hun eigen broekzak.

Pas toen mijn vader ziek werd zag ik duidelijk wat veranderingen met hem deden.
Ik nam zelfs de tv-gids mee naar het ziekenhuis, en andere ‘eigen’ dingetjes om het zo vertrouwd mogelijk voor hem te maken.

Ik zie hem nog zo liggen op die brancard op de eerste hulp, in die nacht waarin zelfs de Zaan zijn adem even in leek te houden. Hij had me gebeld. ‘Nadda, ik ben beneden maar ik voel me niet goed. Ik durf niet meer naar boven. En je moeder wordt maar niet wakker’.
Binnen tien minuten was ik daar.
‘Mam, wordt eens wakker? Niet schrikken, ik ben het, pap voelt zich niet zo lekker. We moeten van de dokter naar het ziekenhuis komen’.

Een klein uurtje na zijn telefoontje lag hij op dat brancard.
Zijn hoofd van links naar rechts, heen en weer, heen en weer. Zijn grote hand in de kleine van mam.
September 2013 was dat.
In februari 2014 zat ik er weer.
Toen met de zes gebroken ribben +sleutelbeen van mam.
‘Is het nou echt nodig dat ik opgenomen wordt dokter?’
Pas toen ik het op een akkoordje had gegooid met de chirurg dat we dezelfde avond om acht uur terug zouden komen ging ze akkoord.
Onder protest natuurlijk.
#Dat natuurlijk dan weer wel.

Ik vraag me af hoe lang mijn moeder zich nog zal weten te redden. Ze is weer een beetje afgevallen ook. Misschien moet ik vanmiddag maar weer eens voorzichtig bij haar opperen dat de dokter weer eens eventjes bij haar komt kijken.

En die stomme Nutridrink. Die moet ik nu ook echt nu gaan regelen. Ze had dan wel de Nutridrinks van haar zusje gekregen, maar dat zijn sinaasappel Nutridrinks zegt ze.
-Nu pas!-
En die blieft ze dus niet.
De Nutrisoep ook niet trouwens.
De puddinkjes, de chocoladedrank en bananendrank zijn het lekkerst volgens mam. Die met aardbei, vanille en caramel-smaak drinkt ze alleen als er niets anders is.

Haar apotheek heeft geen contract meer met de zorgverzekeraar voor wat betreft de bijvoeding, en de andere apotheek in de buurt wil wel leveren maar wil graag dat mijn moeder ook met haar andere medicatie overstapt. Bovendien schijnt Nutridrink volgens deze apotheker sinds begin dit jaar alleen gratis verstrekt te worden als een diëtiste het heeft voorgeschreven.
Ik heb weinig zin om mijn moeder mee te gaan slepen naar een diëtiste.
Nu weet de apotheker wel een diëtiste ( in hetzelfde pand als waar hij zit) die wel even een recept wil schrijven, maar dat lijkt me niet de juiste gang van zaken. Een gevoel, zeg maar.
Daar moet ik eerst maar eens mee aan de gang straks.
-Iemand nog Nutridrink in de kelder staan?-

En daarna gezellig met Kyl naar de kaakchirurg om zijn tweede en voorlopig laatste verstandskies te trekken.

Jullie ook een fijne dag!

Advertenties

Een blokje om

Komende week ga ik iets doen waarvan ik nooit gedacht had dat ik zoiets ooit zou gaan doen.

Komende week ga ik iets doen waarvan ik inmiddels alweer bijna twee jaar geleden heb gezworen het te gaan doen, als ik het ooit eerst maar weer gewoon eens zou kùnnen doen.

Nee.

Ik ga niet parachute springen.

Of de Mont Ventoux beklimmen.

Komende week ga ik iets doen waar ik nu alweer bijna twee jaar geleden voor vreesde het nooit meer te kunnen doen, zonder bankjes onderweg, op een ‘normaal’ tempo en zonder pijn.

Het is nu zover.

Ja, Ìk werd gelukkig ‘beter’.

Het was geen reuma.

-Geen èchte reuma tenminste, als ze RA wel noemen. Ik heb poly artrose, waarvan je gewrichten ook van tijd tot tijd ontstoken kunnen raken-.

Maar sommige mensen worden nooit meer beter.

Sommige mensen moeten de rest van hun leven gewoon dealen met die vreselijke pijn die gewrichtsontstekingen je kunnen geven.

Ook kinderen!

Hèlse pijnen.

Die alleen maar iets dragelijk worden door het dagelijks slikken van zware medicijnen.

Nee.
Het spijt me:
De Ventoux kan ik niet beklimmen.

Noch zal ik uw waardering kunnen oogsten met een ander hoogstaand sportief staaltje.

Voor mij word het ‘slechts’ een wandeling door wat straten in mijn buurt.

Met zo’n groen busje, weet u wel?

En u wilt niet weten hoe blij en dankbaar ik ben dat ik dat gewoon weer kan!!!

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Het Reumafonds kan dankzij het collectegeld werken aan een beter leven voor mensen met reuma. In Nederland hebben bijna 2 miljoen mensen een reumatische aandoening. Genezing is nog steeds niet mogelijk.

Help mee!

IMG_6796

Start to Run met Renate Wennemars 1.7. Zucht.

IMG_6482
“Hai.
Als het goed is heb je de afgelopen vijf minuten stevig doorgewandeld en zijn je spieren lekker warm geworden.
Een goede warming up is belangrijk dus doe dit de komende week iedere keer voor je met de training begint,”

IMG_6478

IMG_6484
“Vandaag gaan we beginnen met een minuut dribbelen. We dribbelen niet harder dan een flink wandeltempo. Na het dribbelen heb je drie minuten wandelpauze. Wel stevig doorwandelen he?

IMG_6486

IMG_6491

IMG_6494
“Na de pauze gaan we dan nog een keer een minuut dribbelen en drie minuten wandelen. We eindigen dag met twee minuten dribbelen. “

IMG_6496

IMG_6499

IMG_6501
“Deze serie herhalen we vandaag twee keer.”

IMG_6502

IMG_6503
“Hou goed in de gaten dat je niet te snel van start gaat. Het gaat er niet om hoe hàrd je gaat, maar dat je je training kunt volbrèngen.”

IMG_6506

IMG_6504

IMG_6509

IMG_6508
“En we gaan begìnnen.
Drie twee één Start!”

IMG_6511

IMG_6519
“Heb je een lekker tempo te pakken?”

IMG_6523

IMG_6524
“We zijn er bijna. Nog tien seconden, drie twee één en stop.
Je mag nu drie minuten stevig doorwandelen.”

IMG_6523-0

IMG_6524-0

IMG_6525
“Rustig beginnen is reuze belangrijk. Het helpt je lichaam om je conditie op zijn eigen tempo op te bouwen.
-bla bla-“

IMG_6526

“Ojee het wandelen zit er weer op. We gaan een minuut hardlopen. En we beginnen Nú!”

IMG_6528
“Niet te hard hè?”

IMG_6530

IMG_6532
“Je bent op de hèlft!”

IMG_6535
“Goed gedaan je mag weer drie minuten wandelen terwijl ik een muziekje opzet.”

IMG_6536
“Heeje ben je blij dat je begonnen bent met hardlopen? Hardlopen is een van de snelste manieren om je conditie op te bouwen. Je zult zien dat je snel weer in vorm bent. Andere positieve effecten zijn dat je je fitter voelt, energieker, strakker in je vel gaat zitten. Misschien nog niet vandaag, maar echt, het kòmt!
Wees geduldig!”

IMG_6537
“Ben je klaar om twee minuten te gaan dribbelen?
Oké, daar gaan we, drie twee één.
Zet ‘m op!”

IMG_6537-0
“Ook jíj kunt dit!!”

IMG_6538
“En de eerste minuut zit erop. Hou vol!”

IMG_6525-0

Ooo, nog maar dertig seconden!

IMG_6546
“Drie twee één nul
You did it!”

Je eerste training zit er op.
Gefeliciteerd.
Hartstikke knap gedaan.
Wandel nog even rustig uit en dan zie ik je bij de volgende training.
Tot dan!

IMG_6542

Start to Run les 1.1

IMG_6264

Je raadt nooit wat ik vanmorgen heb gedaan.
-Nou ja, eigenlijk heb ik het al verklapt in de titel natuurlijk-.
Ik heb vanmorgen mijn stoute loopschoenen maar weer eens aangetrokken.
Kreeg er ineens weer zo’n zin in.
Zou ik het gewoon eens gaan proberen?
Heel langzaam.
Heel voorzichtig.
Als ik nou eens gewoon alle lesjes drie keer herhaal voordat ik doorga met de volgende training?
Dus 1.1 de eerste keer les 1, 1.2 de tweede keer les 1 enz.

Dan loop ik niet in zes weken 3km zonder te stoppen, maar in 18 weken.
Ja, dat is traag.
Heel traag.

Maar wat wil ik?
Wat kan ik?
Met welk doel wil ik lopen?
Vijf km dik onder de dertig minuten gaat het nooit meer worden.
En dat hoeft ook helemaal niet.
Dat is ook helemaal niet goed voor mijn gewrichten (ik heb poly artrose).
Hardlopen is dus eigenlijk helemaal niet zo heel goed voor mij, fietsen of zwemmen (O, gruwel) is beter, maar het màg wel van de reumatoloog.
En ik vind het gewoon zo lekker.
Ik mis het zo ontzettend.
Het doet zoveel goed voor mijn geest.

Maar goed.
Vanmorgen dus mijn loopschoenen weer eens aangesjord en daar ging ik hoor in Kyl zijn kei-fijne ‘Superdry’ jasje. (Merkte hij toch niets van, hij lag nog op 1 flapoor).
Het schema?
5 minuten wandelen
1 minuut dribbelen
3 minuten wandelen
1minuut dribbelen
3 minuten wandelen
2 minuten dribbelen
en daarna het schema nogmaals herhalen.

Gek toch, hoe je je grenzen gaat verleggen als je lichaam je door wat dan ook in de steek heeft gelaten.
Dat ik dit nu vandaag weer zou kunnen volbrengen, daar heb ik heel lang
niet van durven dromen.
En daar ben ik heel, nee HÉÉL dankbaar voor.

Bedpraat

-Welkom nieuwe lezers, leuk dat je me volgt. Nou ja, leuk?-

Om heel eerlijk te zijn gaat het namelijk eventjes niet zo heel tof met me. Ik ging de nachtdiensten maandag al niet superfit in. Voorslapen lukte weer eens niet, en van zondag op maandag had ik ook al niet veel meer geslapen dan vijf uurtjes, wat trouwens tegenwoordig eerder regel is, dan uitzondering.

Maandag overdag gelukkig wel goed geslapen. Ik had nog één normisonnetje over van de tien die ik na het overlijden van zus van dr. Spruitje had gekregen.
Woensdag, toen ik alweer uit de nacht kwam kon ik de slaap niet vatten, en in de nacht die volgde sliep ik ook maar vijf uurtjes, evenals donderdagnacht.
Vrijdagnacht lag ik om vier uur nog wakker. Ik had een dagdienst en kon niet slapen.
Zo ontzettend moe, en nìet kunnen slapen.
Ik meldde mij ziek.
Gelukkig begrepen ze het wel hoor. Toen ik eind van de ochtend de leidinggevende van de dagdienst belde om te melden dat ik er zondag tijdens mijn avonddienst wel weer zou zijn, vertelde ze mij dat het ze beter voor me leek als ik zondag ook nog even thuis zou blijven, en maandag even zou bellen. Dat luchtte me kennelijk meer op dan ik zelf vermoedde want ik begon direct weer te lekken.
Bah, al dat gejank!

Het breekt je op.
Slapeloosheid.
Het is zo’n vervelend gevoel, om je bloed door je aderen te voelen suizen.
En je hart die dan af en toe van die gekke huppeltjes maakt. Niets om je zorgen te maken, maar het voelt wel heel vervelend.
En die heup voel ik dan natuurlijk ook.
En die linkerarm/schouder.
Je gaat gewoon overal op letten.
Mijn ademhaling is inmiddels ook niet echt je-van-hèt meer, de Den Uijlbrug ga ik bij wijze van spreken vandaag echt niet over, en dan weet je het wel.
Bovendien word ik er zo labiel van als de pest allemaal.
En vatbaar.
Kribbig.
Wat niet?
Het put me gewoon uit.

Dinsdag maar eens kijken wat Good Old dr. Spruitje allemaal voor briljante oplossingen heeft.
-‘Dìnsdag Narda?’
‘Ja, dinsdag mensen. Op maandag zit hij toch altijd in het verpleeghuis? Niet steeds vergeten hoor!’-
Het wordt ook wel weer eens tijd om dr. Spruitje weer eens op te voeren op mijn blog. Jullie zijn vast ook zeer benieuwd hoe het met hem gaat en of hij inmiddels al een keer nieuwe cowboylaarzen heeft.
Toch?

Als ‘ie nou maar niet aankomt met een vage online slaaptherapie of zo.
Neuh….
Aan dat soort onzin doet ‘ie vast niet.
Hoop ik.
Ik weet het heus wel hoor, hoe je in theorie de slaap moet vatten:
-Lichaamsbeweging overdag.
-Blokje om ’s avonds.
-Warme anijsmelk of
1 glaasje Pleegzusterbloedwijn.
-Een dik uur voor je gaat slapen geen laptop, geen mobiele telefoon, geen cryptogrammen, heftige discussies of schokkende tv programma’s.
-Een goed schoon bed.
-Een lekker frisse kamer.
Nou ja, de rest Google je zelf maar even als je om meer tips verlegen zit.
Bij mij is inmiddels alles ‘check’ tot en met de homeopatische pilletjes en nachtelijke apneu-test bij Rem in het ziekenhuis aan toe.

Maar goed.
Wat gaan we vandaag dàn doen?
Niets geks natuurlijk, ben je gek.
Iets luchtigs ontspannends dacht ik zo.
De spullen van zus blijven dus nog even onder de pluchen deken in de hoek.
Ik had trouwens gister over haar gedroomd in de drie uurtjes die ik uiteindelijk nog sliep.
Het kwam allemaal heel realistisch op me over. Ze praatte weer normaal, zoals vroeger voor ze afasie kreeg.
We waren ontzettend melig en vervelend samen.
Er stond een jongen met een enorme bos zwart kroes haar naast ons. Zus gooide haar kauwgom weg en dat werd in de lucht zo’n een lange sliert die zich zo om het haar van de jongen slingerde, die vervolgens helemaal in paniek schreeuwde ‘Mijn haar, mijn haar’.
Als ik het zo vertel is het natuurlijk helemaal niet grappig, maar je had erbij moeten zijn, de tranen rolden over onze wangen.
Heb nog even gezocht in mijn dromenboek of ‘kauwgom’ er in stond, maar helaas droomt er verder kennelijk niemand over kauwgom.

Ik dwaal af. De vraag was wat ik dan wèl ga doen.
Piekeren heeft geen zin.
Mam is gister al geweest, en de twee dagen daarvoor heb ik haar ook al gezien, dus die redt zichzelf maar even. Vindt ze ook helemaal niet erg.
Ik denk dat ik misschien een foto ga maken van een beeld hier in het dorp.
-Nu gaan jullie je natuurlijk helemaal zorgen maken zeker?
Nergens voor nodig, je zult zien.-
Misschien kan ik dan gelijk een klein stukje fietsen:-)

Wat ik ook kan doen is verder gaan met mijn jeugdherinneringen opschrijven uit de jaren ’80. Met de jaren ’70 ben ik inmiddels wel een beetje klaar.
De beginjaren ’80 kan ik eigenlijk verdelen in twee gedeelten, namelijk op de camping met Linda (Lins) en mijn (het) leventje toen in Wormerveer.

Eerst koffie.
En de blogs lezen van de afgelopen dagen.
De laatste dagen kan ik me gewoon zo slecht op andere dingen concentreren, maar vandaag gaat het wel weer.
Wat een gezeur hè?
Nou, jullie zien vanzelf wel wat het geworden is.

Fijne zondag!
En slaap lekker vanavond;-)

Laten we hopen dat die miljoen wandelaars die in Parijs een blokje om gaan, vanavond ook gewoon weer lekker kunnen slapen.
Ik vind het maar eng allemaal.

Opstaan en weer doorgaan.

Ik baal er wel een beetje van.
Ging ik net zo lekker, krijg ik weer een darmontsteking.
En ik schreef gisteravond wel zo leuk over die hometrainer op de Stationstraat, maar
de waarheid is dat mijn billen alweer zo’n twee weken geen zadel hebben gezien.
Ben gister wel naar acupunctuur geweest voor oplaad sessie.
Loop even hard weer leeg, schijnt.
Lekker dan.

Moet zeggen dat je van zo’n ontsteking trouwens best wel lekker af valt.
In je gezicht dan.
Mijn buik is zo dik als tevoren:-(
Vraag me trouwens af in hoeverre mijn darmen bij mij invloed hebben op mijn pezen en gewrichten.
Wie weet ligt daar de oorzaak wel.
Zou er niet van opkijken.
Zal het eens in de groep bij dr. Spruitje gooien.
Als ik hem tenminste nog eens spreek.

Vanmiddag weer voor het eerst een avonddienst.
Ja, het gaat best hoor, maar lang zitten is gewoon niet fijn.
Daarna ben ik weer fijn vijf dagen lekker vrij.

Kan ik het fietsen weer rustig aan gaan oppikken, hopelijk ook buiten.
En natuurlijk weer even lekker even naar de Zaan koekeloeren.
Misschien wel twee keer per week.
Ga San en Lins ook nog zien komende week.
En donderdag knippen bij Alice.
Lidy (de vriendin van mam) gaat waarschijnlijk vandaag even langs bij mam, en twee tantes vrijdag, dus dat scheelt voor mij weer een hoop tijd. Hoef ik alleen donderdag even de boodschappen te doen en de stofzuiger er even doorheen te knallen.
Als Lidy dat tenminste niet al gedaan heeft.

Nee.
Naar yoga ben ik nog steeds niet geweest.
Heel even wachten nog.
Anders wordt het weer zoveel.
Nou ja, teveel voor mij.
Of stel ik nu uit?
Misschien moet ik gewoon een planning maken. Een datum prikken. Eerst maar eens lid worden volgende week.
Nee. Niet volgende week. Vrijdag!
En dan maandagmorgen 09.45 heen.
Misschien wil Karin wel mee.
Tegen die tijd is ze misschien net klaar met haar fitnessrondje.
Dat had ze al een beetje gezegd.
Dat ze mee zou gaan.
En daarna naar de sauna.
En het Turks stoombad.
Gezellie!

Zie je wel:
Alles komt goed!

12 minuten fietsen aan de Zaan

Mijn fysiotherapeute zit gevestigd op de eerste etage van het voormalig Gemeentehuis/politiebureau in Wormerveer, mijn geboortedorp.
Het fitnesszaaltje, daar op de eerste verdieping, kijkt uit over de Stationsstraat en de Zaanweg.
Links het Guisveld.

Als ik op de hometrainer zit, kijk ik uit over de Zaan die daar meestal zomaar zachtjes in zichzelf wat ligt te blikkeren in haar mooie bochtje.
Oneindig diep lijkt ze mij in gedachten, de spiegeling van de molens nog amper maar in haar diepten vervaagd.

Zachtjes hoor ik haar trots wat kabbelen over de kleine jongens die zij dezelfde wijze oude mannen zag worden.

-Wist ik wel dat Herman Gorter, naast haar geboren was?
Van Cor Bruijn, die zo vaak met haar op heeft gelopen, op zijn voettochten?
Van de losse ploegers?
Van de zaadsjouwers?
De kiepvrouwen?
De kerkgangers?
De loopjongens?
Ach, kwajongens!
Wist ik wel van Suze, het lieve witte paard dat de goederenwagons naar haar losstation trok.
Van die gemene Spanjaarden?
Haar vele molens.
Haar veer.
De Alkmaar Packet?
Haar fabrieken.
Haar grote krabben.
Haar koude Noorder.
Haar kermis
Haar Jonge Prins?
En
de keren dat zij zoveel plezier voor de kinderen bracht toen zij helemaal dicht gevroren was in de lange strenge winters?-

Zachtjes echoot ze de voetstapjes van mijn vaders klompjes in mijn hoofd.
Klompjes en een boezeroentje.
En handjes van kleinere broertjes.

En kijk nou!
Daar lopen wij:
Zus en ik.
Met onze boeken.
Een zoethout.
Vast op weg naar ballet in Ons Huis.
of de bieb.

En daar vis ik.
Daar zie je? Iets verder, over de Noord.
Daar zwem ik, op een zomerse dag bij de Stoel.
Daar fiets ik, naar San, of naar mijn werk.
Daar zingen we, met z’n allen.
En daar rij ik in een donkere nacht.
Alleen.
Met pap. En mam.

Nee. 12 minuten fietsen.
Het is net niks.

TaDa….een Bucketlist

Jawel hoor! ‘Zij van Beaunino’ heeft ook een Bucketlist gemaakt.
Hij is alleen wel wat saai.
Komt ook omdat ik lichamelijk niet meer zoveel kan als vroeger.
Lijkt me een strak plan om dus maar te beginnen om mijn lenigheid en conditie wat op te vijzelen.
Het zou ook alleen al tof zijn om weer zonder pijn in een doorsnee tempo te kunnen doorwandelen, zodat ik misschien ooit nog een de Nijmeegse vierdaagse zou kunnen lopen, of het Pieterpad, of -leuk!- de strandzesdaagse.

Nu zag ik dat er zoiets als therapie yogales wordt gegeven in de sportschool waar ook Rem en Kyl trainen lid van zijn.
Ik heb daar drie jaar geleden ook gefitnesst. Het is een fijne sportschool met een sauna en een Turks stoombad, erg prettig. Misschien dan toch maar weer een abonnement.
Kan ik daar gelijk 1 keer per week fitnessen.
Vooral veel wandelen dan op de loopband, roeien en de oefeningen die ik bij de fysio heb geleerd. Als ik het dan heel voorzichtig op bouw kan ik misschien zelfs wel weer meedoen met de Start to Run groep in het komende voorjaar.
Wat was het altijd leuk om op dinsdagavond en zaterdagmorgen rond te rennen door de duinen.
Hardlopen misschien nooit meer nog niet dit jaar maar fietsen kan ik buiten natuurlijk Wel. Dus: 1 keer per week minstens een kilometer of tien. ‘T is net niks die afstand, ik weet het, maar het gaat bij mij om de smering van mijn gewrichten i.v.m. de polyartrose.

Als ik dat allemaal doe val ik vanzelf wel weer een beetje af. Twee, drie kilo zou leuk zijn.
Wil ook wel weer wat gezonder gaan eten:
-Nog meer biologisch.
-meer fruit, vooral blauwe bessen, ananas
-gember, lijnzaad, knoflook, peterselie
-nog minder koffie, en nog vaker groene thee, bessensap, groentensap, water, sojamelk.
Verder laat ik de kroketten op het werk voorlopig even voor wat ze zijn, evenals de ‘kant en klaar’ geklopte slagroom.
Komt vast helemaal goed dus!

En verder?
Nou ja, ik beleef nog steeds heel veel plezier aan mijn blog, dus daar ga ik mee door natuurlijk.
Het schenkt me zo veel:
vriendschap, rust, helderheid in mijn hoofd, een uitlaatklep.
Wel wil ik wat meer fantasieverhalen gaan schrijven. Maar dat is zo moeilijk als je kop zo vol zit met andere dingen.

Natuurlijk wil ik ook een soort van bucketlijst maken met en voor mijn moeder. En afhandelen.
Ze heeft niet zo heel veel spectaculaire wensen hoor. Ik vroeg haar er laatst al over na te denken. Haar wensen liggen meer in de trant van: naar Johanna’s hof, naar de camping oude vrienden opzoeken. Terrasjes pikken.
Maar daar liggen natuurlijk dus ook voorlopig nog mijn eigen prioriteiten.
En dat ik steeds gezellig een glaasje meedrink?! Het zij maar zo.
Geldt ook voor Rem natuurlijk.
Die keuken komt heus wel eens af, hoewel ik de status inmiddels toch wel wat zorgwekkend begin te vinden en dat terras betegelen we wel een andere keer. (Oei, met dat terras raak ik nu een twistpuntje;-)

Tussen al die bedrijvigheid -en mijn werk- door wil ik dit jaar ook tijd maken om op het stage adres van Kylian wat te gaan eten. Jongstleden januari overleed mijn vader. Dat viel midden in zijn stageperiode in het hotel.
Ook wil ik weer eens met al mijn vriendinnetjes van vroeger afspreken. Esther heb ik natuurlijk vorige week nog gezien, dus ik hoop binnenkort weer eens wat af te spreken met Linda. Naar Dais kan ik wel weer eens op de fiets.
Joyce zie ik binnenkort. En San hopelijk ook weer snel. Ik ben zo’n knurft wat vriendschappen betreft.
Zal trouwens aan Karin vragen of ze mee wil naar een paranormaal beurs. Volgens mij is ze ooit eerder geweest, ik nog nooit. Rem vindt dat maar niks. Rem gaat vast liever met me naar de schouwburg komende herfst of winter.

Dat was het wel zo’n beetje.
Op mijn bescheiden vakantieplannen na dan:
Robin opzoeken in West-Australië.
Bij Robin heb ik vijftien jaar geleden vier weken gelogeerd.
Het is een hele bijzondere vriend waarmee ik jaren lang heb gemaild. Vooral in de periode dat ik alleen was met Kylian. Inmiddels is hij een paar keer al bij ons komen logeren en ieder jaar vraagt hij weer wanneer wij nu eens komen. Ik hoop het zo, over twee jaar.
Naar Curaçao lijkt me ook te gek. Petra die ik al virtueel ken sinds onze Picasa tijd heeft daar een eigen landhuis. En daarnaast staat een heel mooi appartement wat ze verhuurt. Het heet Landhuis Siberië.
(Ze staat ook bij mijn favoriete blogs mocht je een kijkje willen nemen).
Met een kleine camper door Zuid Europa lijkt me ook fantastisch. Gewoon, met Rem. Op de bonnefooi. Hengeltje mee, bbq mee, fietsen achterop. Zalig!
Of met de motor door Spanje.
Een jeugdvriend van me heeft daar een B&B in Alfarnatejo
‘El Aguila Libre’. Hij en zijn vriendin Denise organiseren ook wandelroutes meen ik. Van B&B naar B&B of zo. Enig toch?! Of met San samen een paar dagen daarheen.
Ach, een mens moet wat te dromen hebben.
Misschien eerst maar eens een keertje een nachtje naar Terschelling. Daar ben ik echt nog nooit geweest. En het moet er zo leuk zijn. Of gewoon weer eens een paar dagen naar de Ardennen. Altijd leuk. Vooral als de zo’n schijnt.
Of met Kyl en Rem een paar dagen naar Parijs.
Geloof alleen dat Rem daar niet zo veel oren naar heeft.
Mijn moeder trouwens ook niet.
Nou ja, dan ga ik toch alleen met de bus met Kyl.
Lijkt me sowieso leuk om eens alleen met hem op pad te gaan.
Kan Rem intussen mooi aan de keuken verder.

Mijn gezondheid in balans / wereld MS dag

Maandag
Met een Sangria hoofd van de dag ervoor wandel ik om half tien bij Blom binnen, ‘mijn’ psycholoog.
Het is onze laatste afspraak vandaag.
Zal het best wel missen hoor: gewoon, die bevestiging dat ik het helemaal niet zo gek doe en bedenk.
‘Zolang je maar probeert de balans te vinden Narda’.
Doe voor mijn gevoel niet anders.
Heb al meer dan jaar het idee op een wiebelige evenwichtsbalk te balanceren.

Na Blom mag ik bijna direct door naar M. ‘mijn’ fysiotherapeut.
M. is al weken bezig om de dieper gelegen spieren naast mijn ruggengraat een beetje los te krijgen.
Dat lukt wel aardig alleen links onder het midden blijft het nog steeds spijkerhard. Maar zolang er nog steeds verbetering lijkt te zitten in de pijn en beweeglijkheid gaat ze met deze behandeling nog even door. We hebben het altijd wel gezellig samen. Leuke meid is het. Ben zo blij met wat ze voor me doet.

Na M. mag ik naar het volgend deurtje. Daar houdt S. praktijk, ‘mijn’ acupuncturist.
Kwam ze de eerste vier behandelingen niet verder dan mijn energie weer opladen, -ik loop schijnbaar steeds leeg- vandaag probeert ze het o.a. met een naald onder mijn rechterknie. Ze is heerlijk rustig.

Inmiddels is het al weer kwart over elf als ik de medisch fitnessruimte binnen kom.
Ook op dezelfde etage.
Het is er meestal lekker stil. Soms ben ik er zelfs helemaal alleen.
Na 12 minuten fietsen, 10 minuten roeien, 7 minuten wandelen op de band en al mijn oefeningen ben ik eindelijk klaar.

Nog even lekker douchen en dan loop ik om kwart voor 1 de deur uit.

Hoe het dan nu gaat na een dik jaar?
Zoveel beter.
Ik wandel makkelijker. Nog steeds niet snel, zeg maar langzaam, maar wel steeds vaker zonder pijn hoewel ik op moet letten dat ik geen rare beweging maak.
Het ziet er niet meer zo zielig / kreupel uit tenminste.

Heb nu wel wat lage rugpijn.
Gisternacht had ik zoveel pijn in mijn lijf (vanaf navel naar beneden) dat ik maar twee uurtjes geslapen heb.
Misschien de nawerkingen van de acupunctuur en / of de stevige massage.
Misschien te veel op 1 dag gedaan.
Ik had wat verhoging.
Maandag eigenlijk ook al:
‘Wat voel je warm op je rug’.
Voelde me echt niet lekker.
Ik melde me ziek.
Als ik dat namelijk niet zou doen, was ik duidelijk over mijn grens heen gegaan, en was ik misschien nog verder van huis straks.
Dat is een leerpuntje voor mij: balans.
Zelfs de bedrijfsarts zegt dat ik goed voor mezelf moet zorgen.
‘Geen 110% jij, 90%!!’
Daar heb je hem weer: balans.

Ik mag binnenkort gewoon weer mijn nachtdiensten gaan werken van haar.
Er is geen enkele medische reden waarom dat niet zou kunnen, ‘mits er gezond geroosterd wordt’.
Ik hoop maar dat mijn lijf dat aan kan.
Ben ik nu eindelijk een beetje op de goede weg, kan ik straks terug naar af.
Dat vertelde ik haar ook.
‘Jeetje Narda, Moet je kijken waar je vandaan komt, en hoe ver je bent gekomen!’

Maar er is gelukkig nog niemand die mij pusht.
Nog steeds is er evenveel geduld en begrip om me heen op het werk.
En ik heb het zo naar me zin daar.
Wil niet weg.

Bij het afscheid bedankte ik haar.
‘Het spijt me dat ik zo weinig voor je kan betekenen wat betreft de nachtdiensten’.
Het is echt een scheet van een mens.
‘Weet je L? Het had toch veel erger geweest als er geen enkele twijfel over zou bestaan dat ik ooit nog nachtdiensten zou mogen werken’.
Ik meende het vanuit de grond van mijn hart.
Daarna namen we maar heel snel afscheid.

Vandaag is het wereld MS dag.
MS is een hele vervelende ziekte, waarvoor ik ook nog even bang ben geweest. (Waarvoor niet?)
Was ik immers een paar weken/ maanden voor de ellende begon niet een keer of drie zomaar languit op de grond gevallen?

Reuma.
Ook zo’n rotziekte.
Was ik ook bang voor hoor.
Nu valt poli-artrose dan ook wel onder de grote noemer Reuma, en kun je daarvan ook gemene ontstekingen krijgen, maar ik bedoel nu RA.

Ach, zo zijn we wel meer van die rot ziekten die je de kop misschien niet gaan kosten, maar zo ontzettend veel leed veroorzaken.
Door pijn, door beperkingen. Onbegrip!
Onzichtbaar.
Zodat je het invalideplekje in de bus tram of metro niet eens durf in te nemen, als dat al vrij is.
Of je soms wel de kop gaan kosten uiteindelijk: ALS.

Vandaag wil ik even denken aan die mensen die niet zo
‘gelukkig’ zijn als mij.

Gezond zijn lijkt maar zo gewoon als je het bent.
Jongens:
Pluk de dag!