Over ‘230 km verderop’ en nog wat keuzestress 2

Gisteren naar ‘230 km verderop’ geweest voor de uitvaart. Het was een mooie, rustige en ingetogen plechtigheid. Net als mijn vader had hij het meeste al zelf geregeld met vooral niet te veel poespas.
Ex gaf net als bij zus weer een mooie (interactieve) speech met een lach en een traan. Hij gaat trouwens met de dag meer op Youri Mulder lijken. Neef zat voor de vierde keer binnen een paar jaar op de eerste rij. Ik zou zo graag willen dat zijn leven makkelijker zou zijn geweest. Of dat ik hem kon helpen.
Sommige knuffels kunnen helaas nooit meer dik genoeg zijn ben ik bang, zeker niet die van de (App)tante van 230 km verderop.

Via Zeist terug naar huis gereden om een definitieve beslissing over de auto te nemen. -Wij gaan hier niet over 1 nacht ijs zoals u merkt-. De afgelopen weken verliepen de gesprekken hier in huis niet veel verder dan:

Kyl of Rem: ‘Kijk Rem / Kyl deze is ook interessant’.
Ik: ‘Wat voor kleur?’
K/R: ‘Nog maar *30.000/*60.000 (*vul maar in) op de teller. Nap’.
Ik: ‘Toch geen zwarte hé? Ik wil echt niet nog een keer een zwarte hoor….’
‘R/K: ‘Uit welk jaar?’
Ik: ‘….die kan ik altijd zo moeilijk terug vinden. Ze lijken allemaal op elkaar’.
R/K: ‘lederen bekleding, trekhaak….’
Ik: ‘Met een open dakje?’
R/K: ‘Automaat?’
Ik: ‘Er zit toch ook wel een nav in hé?!’
R/K: ‘Nee. 6 versnellingsbak. …PK..(er volgt op dit punt een totaal onbegrijpelijke en oninteressante discussie omtrent de capaciteit van de motor over en weer waarbij ik uiteraard To-Taal wordt genegeerd).
R/K: ‘Best interessant’.
Ik: ‘Maar wat voor kleur is ‘ie nouwww?’
R/K: -Met verstoorde blik in koor-: ‘Wi-hit!’

Om een lang verhaal kort te maken: Ik heb gelukkig ternauwernood kunnen voorkomen dat ik de komende jaren in een schreeuwerig DS3 grafkistje met bling-bling dashboard door het dorp zal stuiteren, danwel in het vervolg met een aanhanger mijn boodschappen zal moeten doen in een of andere Mitu of Motu. 

U zult vast kunnen begrijpen hoe zeer ik uiteindelijk in mijn nopjes ben met onze witte middenklasser uit 2012, mèt schuifdakje uiteraard, een heerlijk rustig en overzichtelijk dashboard –‘Dat heet gewoon saai mam’-, schattige zwarte velgjes, nav, stille motor en geïntegreerde Bose installatie. Mijn eerste keus, en gelukkig -uiteindelijk- ook de eerste keus van Rem.
Gezien we maar gemiddeld hooguit 4 à 5000 km per jaar rijden kunnen we hier vast weer jarenlang rijplezier van hebben.
Vanmiddag gaan mijn mannen hem ophalen. Verheug me er nog het meeste op dat ik voortaan niet meer met mijn sleutel in de verkeerde auto sta te porren.
-Kent u dat?- Sterker, ik hoef voortaan helemaal niet meer met sleutels te porren, yee-ha!

Fijne vrijdag allemaal.

Advertenties

In alle staten…

In alle staten.
Dat was ik zojuist.

Even na half acht belde Rem me op mijn mobiel. Ik liep -na mijn nachtdienst- net de trap in het ziekenhuis af, op weg naar huis.
Koetjes, kalfjes, u kent het wel, en dan ineens, quasi tussen neus en lippen door de vraag:’ Zeg heb jij misschien nog een appje van Kylian gehad vannacht?’

Nu weet ik niet hoe het u vergaat bij zo’n opmerking, maar bij mij sloegen direct alle inwendige alarmbellen op tilt.
‘Hoezo? Lag hij niet in bed dan? Was zijn jas er niet, mijn fiets?’

Rem probeerde me natuurlijk te sussen. ‘…vast stappen, ergens blijven slapen, maak je nou niet meteen druk’.
Maar dat deed ik natuurlijk wèl.
Mijn kind werkt soms tot in de nacht.
Als hij de laatste trein niet haalt moet hij achter het CS de nachtbus nemen naar huis en dat zit me al tijden niet lekker.
Bovendien hebben we de afspraak dat hij me op de hoogte houdt als het later wordt, om wat voor reden dan ook. En dat doet hij ook altijd.

Ik probeerde hem direct (10 keer) te bellen natuurlijk terwijl ik naar de metro liep. Niets. Nada. Hij ging wel over. De laatste keer dat hij op zijn app gekeken had was 2.17 zag ik.
Mèn wat was ik ongerust.

In de Metro besloot ik het hotel te bellen. De stagebegeleider vond het ook niets voor Kyl en stuurde een bericht uit in de groepsapp. Toen ik in de trein zat belde hij terug. ‘Ze zijn met een paar gaan stappen’.
We beloofden elkaar te bellen zodra er nieuws was.
Stappen. Dat was in ieder geval wat.
Enge vieze mannen, kidnappers en roofovervallers maakten plaats voor beelden van onpeilbaar diepe zwarte grachten zonder trappetjes om eruit te klimmen / drank en malafide taxichauffeurs.
In de trein bekeek ik de meldingen van de nacht van politie en ambulance.
-Zou ik het ziekenhuis al bellen?-

Ik besloot op het station te kijken of ik zijn -lees mijn- fiets zag.
Zowaar, daar stond hij.
Snel reed ik naar huis.
-Zou hij dan toch een taxi genomen hebben?-
Ze deden het erom: de auto’s, de fietsers, de verkeerslichten. Pas na een kwartier reed ik de straat in.

Ik voelde mijn hartslag in mijn hals kloppen terwijl ik de deur opende. Zijn jas hing niet aan de kapstok.
Snel opende ik de deur naar de woonkamer.
Daar lag zijn jas!
Met twee treden tegelijk rende ik naar boven en opende zijn deur.
Gelukkig. Daar lag hij.
Onder zijn dekbed.
Ongehavend.
Veilig.
Thuis.
Ik kon wel janken.
-en deed dat later ook op het toilet-.

‘Waar zat jij nou verd….??’

Geloof me.
Het kost je twee jaar van je leven zoiets.
Mínstens.
Met meneer ga ik nog een hartig woordje babbelen.
Maar nu eerst anijsmelk.
En wat proberen te slapen maar.
De adrenaline giert nog steeds door mijn lijf.

Ik was zo verschrikkelijk bang…

Kent u dat?

:-(

Het was weer niet eerlijk hoor.
Weet u wat Rem en Kyl gisteravond hier thuis hebben gegeten?
Dit: image

Ik bedoel maar even.
En wat at ik?
Nassi van het ziekenhuis:-(
En alles was natuurlijk weer op toen ik gisteravond thuis kwam.

Vorige week aten ze tijdens mijn avonddienst dit:
image

En de week er voor deze:
image

In week 45 had ik dit ook al gemist:
image

Van deze heb ik trouwens ook alleen maar de foto’s mogen zien:
image

image

image

Eten ze bij u thuis ook altijd expres hele lekkere dingen, nét als u er niet bent?image
imageimage

Gewoon een beetje saaie update

De dagen zijn onopgemerkt voorbij gevlogen. Mam zit inmiddels alweer ruim een week in de Schelp, en begint al aardig te wennen.
Inmiddels kan ze zelf vanaf haar kamer naar het afdakje met Scotty. Zonder de boel te slopen. 

Afgelopen maandag heeft ze voor het eerst visite gehad. Kees en Fenna (een zusje van mijn vader), Lidy en Verra, die onverwachts ook nog even kwam kijken.
Heel gezellig, maar wel heel vermoeiend vond ze het. Vrijdag komen ome Jan en tante Joke. Ik vraag het bezoek steeds rond drie uur te komen want dan hoeft ze niet steeds na te denken hoe laat de visite ook al weer zou komen. Bovendien heeft ze veel houvast aan haar terugkerende regelmaat.

Soms haal ik haar op, net als voorheen, rond vijf uur. Dan breng ik haar acht uur, half negen weer terug en drink ik nog wat daar met haar. Als ze niet hier ‘eet’ ga ik ’s middags en ’s avonds bij haar langs.

Vanmiddag ga ik om half drie heen. We gaan een klein beetje de buurt verkennen. Klinkt raar, maar ze heeft nog steeds geen gevoel voor waar de Padlaan ligt, en waar de Noorderhoofdstraat. (Ik heb mijn geweldige richtingsgevoel niet van een vreemd. Zus en pap lazen altijd de kaart vroeger).

Hoe het met haar gaat?
Ze gaat langzaam achteruit. De hoge temperaturen vorige week vond ze zalig. Eindelijk had ze het weer eens ‘lekker warm’. Ze heeft zich dinsdag voor het eerst laten helpen tijdens het douchen en we hebben haar daarvoor de hemel in geprezen. (Dat moet je natuurlijk ook weer niet te enthousiast doen hè!) Het feit dat ze hulp aanvaard vertelt me heel veel.

De mensen in de Schelp zijn allemaal erg lief en behulpzaam. Naast mam logeren er twee heren.
De ene is de vader van een oud klasgenootje van me.
We hebben een gemeenschappelijke vriendin. Mam heeft van de week haar palingfileetje met hem gedeeld.
‘O, hij vond het zo heerlijk!’
De andere man is totaal bedlegerig. Van hem zien we alleen de visite.

De jongens (logerende Neef en Kyl) vermaken zich prima. Vorige week heeft Kyl heel veel met zijn vrienden in ons Beautje gevaren en gezwommen op de Ham. Funtube mee, meiden op het zonnedek, helemaal leuk. Deze week is het weer wat minder natuurlijk. Gister zijn ze naar Amsterdam geweest en eergisteren hebben ze vanilletaart en stroopwafelcake (“voor oma”) gebakken. Heus, dat kunnen zij als de beste!
Oma vond het hééérlijk!

Zaterdag willen Rem en ik eindelijk ook iets voor ons tweetjes doen, en een dag niet naar mam. Lekker varen, -met of zonder de jongens- of als het weer toch onverhoopt minder mocht zijn samen met de motor weg. Niet ver hoor. De Koemarkt in Purmerend zou al heel leuk zijn. Ik hoop echt zo dat we kunnen varen, dat zou voor ons de eerste keer zijn dit jaar.
Alice, mijn kapster/oud vriendinnetje werkt ook als vrijwilligster bij de Schelp.
En net komende zaterdag natuurlijk. “Gewoon lekker gaan varen hoor Nar!”, appte ze me. En ook mam vind het helemaal niet erg om een dagje alleen te zitten.

Over een paar weekjes gaat Kylian naar Lloret de Mar.
Ik hou mijn hart vast.
Ik moet er niet aan denken dat mijn moeder net zou overlijden als hij daar zit.
Pffff….niet aan denken. Stop. Denk Scarlett ‘O Hara:

image

Quality pubertimes;-)

‘Moeten we nog wat voor jou meenemen?’
We staan op de drempel van de schuurdeur.
Rem is druk in de weer met het sorteren van steeksleutels, zagen en snoeischaren. ‘Weet je wel hoeveel je er hebt?’ Zo te zien heb ik er wel een stuk of twintig. Groot, klein, scherp, bot, oud en nieuw. Allemaal liggen ze weer keurig in het gelid.
Braaf knik ik als hij vraagt of ik ze nu voortaan alsjeblieft op de juiste plank terug wil leggen.
‘Maar moeten we nou nog wat voor je meenemen?’
‘Doe maar wat van die grote rode appels’.

‘Eerst even langs de Hema hoor. Kijken of ze die lage rosé glazen nog hebben’.
Kyl zucht. ‘We zouden toch alleen naar de Albert Heijn mam?’

Nadat we rosé- èn latte macchiato glazen hebben gekocht mag ik bij Gods gratie ook even het boetiekje aan de overkant binnenwippen. ‘Heel snel dan hoor!’
-Ja, zo is er natuurlijk niets aan-.

Na de bakker gaan we naar de slijter. ‘Kijk, ze hebben hier Bacardi Melon mam, die heb ik nog nooit ergens gezien’. Kyl loopt rond als een kind in een snoepwinkel met ogen als schoteltjes zo groot. Al die verschillende bieren en likeuren vragen er gewoon om nader bestudeert te worden. Het assortiment is dan ook wel zeer aantrekkelijk moet ik toegeven. Ik zwicht voor een kromme fles Prosecco voor mijn nicht. Kyl wijst op een andere fles.
‘Weet je wel wat déze hier zo ongeveer kost mam?’
-Hij wèl kennelijk-.

Hoe kort is het nog maar geleden dat hij uren kon doorbrengen voor de aquaria met de visjes, en de kooien met de ratjes en de hamsters in de naastgelegen dierenwinkel?
Those times are gone: ‘Kom op mam, nee we nemen géén konijn.
Hier is je graan.
Ga je nou mee?’

We moeten ook nog even wat leuks kopen voor tante Nel bij de bloemenboetiek.
‘Dat doe je nou altijd. Je zei dat we “echt alleen even” naar de AH zouden gaan mam…’

Een half uur later komen we dan toch met de weekendboodschappen uit de AH. Voor onze volle kar loopt een vrouw met een hondje. ‘Chanel, netjes náást hoor’ roept ze. Kyl schiet in de lach. ‘Alsjeblieft mam, beloof me dat je nooit een Chiewawa neemt. En hem al helemaal geen Chanel gaat noemen. Wie noemt zijn hond nou Chanel?’ Kyl schudt zijn hoofd terwijl hij de boodschappen voor me in de achterbak tilt.
‘Ehh…wij hebben onze haan Lummel genoemd, weet je nog?’

‘Nou, best gezellig dat je weer eens mee was hoor Kyl’, zeg ik terwijl ik de auto start. 
‘Is goed hoor mam. 

Mag ik trouwens de auto even lenen vanmiddag?’

Als ik de straat in rij sla ik verschrikt mijn hand voor mijn mond.
‘K##%t Kyl’.
‘Wat is er mam?’
‘Ja, wat denk je?

Zijn we de appels voor Rem nog vergeten!’

image

Het staartje van dat ene muisje

Vorige keer vertelde ik toch al even over de zevenentwintig ongeoorloofd verzuim uren in februari en maart van Kylian?

Poeh, was dat schrikken!
Natuurlijk wilde ik graag van de verzuim-coördinator horen om welke dagen en uren het precies ging, voor ik Kylian ontzettend op zijn donder zou geven ter verantwoording zou roepen.
Dat wist ze me afgelopen maandag niet precies te vertellen, maar dinsdagmiddag heeft ze mij de dagen en uren keurig doorgeven.

Gelukkig waren de meeste uren voor mij wel te verklaren:
Twee keer afrijden, twee keer kaakchirurgje, fysiotherapie-tje hier, oorcorrectie-tje daar…
En ja, behalve de tweede keer afrijden heb ik gelukkig alles keurig doorgegeven.
Jammer dat de communicatie dáár niet helemaal soepel is verlopen.

Gister heeft Kylian een gesprek met haar gehad. Er waren nog wel wat uren waarop hij gewoon zonder afbericht verzuimd had, maar dat waren uren waarop hij bijvoorbeeld maar twee uur naar school moest en zijn scooter niet wilde starten. Ik begrijp best dat hij het onzin vond om alsnog de trein te pakken.
Àls hij dan al op tijd zou zijn voor het tweede uur kost ons dat ook nog eens zes euro veertig, plus de tramreis.
Want: Nee, als je 17 bent en op het MBO zit heb je geen recht op een studentenkaart.
Ik kan me best voorstellen dat er ouders zijn die om deze reden hun kind niet een opleiding laten volgen die te ver weg is voor de fiets.
Kylian was de enige leerling van TL- geslaagden die de opleiding MBO manager Hotelschool in Amsterdam ging volgen.
Krom eigenlijk hè?

Nou ja.
Even kijken hoor.
Wat nog meer?
O ja, hij is ook wel eens eerder weg gegaan van school toen hij na het eerste uur drie tussenuren had en daarna pas weer hoofdrekenen, waar hij heel goed in is.
Geef dat kind ongelijk!
En die drie tussenuren tellen dus mee als verzuim-uren hè!
Dat je het even weet!

Anyway.
Gister heeft Kylian een gesprek met de verzuim coördinator gehad en de meeste uren kon hij dus wel aan haar verklaren.

Zojuist belde ze mij zoals afgesproken nog even terug.
Er waren inderdaad berichten van mij niet ‘helemaal goed’ doorgekomen.
-Voortaan bel ik keurig tussen acht en tien uur ’s morgens.
Wist ik veel!-
Wel houdt ze Kylian scherp in de gaten nu.
Uiteindelijk waren er al met al maar een paar uurtjes niet te verklaren, dus de melding bij de leerplichtambtenaar is gelukkig ingetrokken.

Eind goed, al goed.
Gedoe allemaal om niks, bah!

Feest!

Wegens de viering van het rijbewijs van Kylian is dit blog vandaag even gesloten.
Ook het lezen schiet er vandaag even schromelijk bij in.

E.e.a. dient natuurlijk gevierd te worden met hoofdsponsor oma, dat begrijpt u;-)
-Helaas is het feestvarken zelf vanmiddag en vanavond hard aan het werk, maar we hebben beloofd steeds op hem te proosten😜

Vandaag nemen de ‘Brothers in Crime’ en het Schorriemorrie de bloghoneurs even waar d.m.v. wat vrolijke lentebeelden vanaf de feest-lokatie.

Fijn weekend allemaal!

IMG_6765

IMG_6759

IMG_6772

IMG_6770

IMG_6762

IMG_6760

IMG_6761

Stuurlui

We rijden over de Kerkstraat in Wormerveer.
Een waterig zonnetje doet zijn uiterste best om door de witte wolken heen te breken.
Voor komend weekend staat er heerlijk lenteweer op het programma. Hier en daar bloeien wat krokussen in de tuinen en bermen langs de weg.

‘Ben je nog even buiten geweest vandaag met Scotty mam?’
-Scotty is haar scootmobieltje-.
‘Nee, vandaag niet’.
In stilte wachten we voor het rode verkeerslicht.
‘Was je een beetje moe?’
Pas als het licht op groen springt begint mam weer te praten.
‘Nou ja. Ik had ook weer wat vanmiddag’.
Ik zwijg.
Wacht rustig af tot ze verder praat.
‘Gister had ik die rijst van jou een beetje aan laten branden.
En vanmiddag had ik dat met wat afwasmiddel op het vuur gezet.
Gewoon. Om te weken. Dan komt zo’n korst altijd wel los’.
Ik hum wat.
‘En toen?’
Mam zwijgt even als we ter hoogte van de begraafplaats rijden.
-In gedachten groet ze dan pap, weet ik-.
Dan vertelt ze verder.
‘Ach, ik had het gas veel te hoog staan. Hoger dan ik dacht.
En met veel te weinig water’.
Ik schiet in de lach.
‘O jee. Ging dat dan allemaal wel goed?’
Ik voel hem al blind aankomen.
‘Nee joh. Ineens ontplofte die korst gewoon. Een knàl!
Ik schrok me dood!’
Zelf kan ze er gelukkig ook een beetje om lachen.
‘Maar de hele keuken zat onder, alles onder de bruine rijstkorsten. Het gasfornuis, de vloer. Ik ben een hele middag bijna bezig geweest om alles weer op te ruimen’.
‘Ach mam toch’.
‘Nou ja, en toen was ik bekaf natuurlijk’.
Berustend haalt ze haar magere schoudertjes op.
Nee, echt nodig heeft ze nu niets hoor. ‘Dat komt morgen wel’.

‘Vond je hem eigenlijk lekker de rijst?’
-Zelf vond ik hem niet zo-.
Mam schudt haar hoofd.
‘Nee. Om eerlijk te zijn niet hoor. En die spaghetti was trouwens ook niet lekker.
Daar zaten zulke rare kruiden in. Het was dat er spaghetti-slierten inzaten, anders had ik het niet eens herkent’.
‘Het was een zelfgemaakte saus mam. Vers’.
‘Nou, dat kan wel zijn. Maar er zaten allemaal kruiden in die er helemaal niet in horen’.
Ik onderdruk een zucht.
‘Dat was gewoon verse basilicum. En nog andere Italiaanse kruiden’.
‘Nou, dat hoort er helemaal niet in hoor’.
Nee, alles in zo’n kant en klaar zakje, dat hoort er zeker in, denk ik, maar ik houd wijselijk mijn mond.

Rem zal laat thuiskomen vandaag. Zeker na half acht. Kylian is boven bezig aan zijn huiswerk. Zwijgend zitten mam en ik tegenover elkaar aan tafel.
Zij met haar sherry-tje, ik met mijn wijntje.

‘Zal ik anders nog zo’n verhaaltje over vroeger voorlezen van mijn blog?’
Dat lijkt haar wel wat.
Eergisteren had ik al voorgelezen over ‘wat we allemaal deden in de jaren ’70’, en vandaag lees ik voor over ons huis van vroeger.
‘We hadden echt al een wasmachine hoor.
Toen jij baby was al.
En we hadden eerst ook nog een oliekachel’.
-Waarvan akte!-
De rest kan haar gelukkig wel bekoren.
Even is ze weer terug in de tijd.
Af en toe kijk ik naar haar gezicht.
Ze glimlacht.
Glimt.
‘Leuk hoor’.

‘Nog maar eentje dan?
Over de tandarts?’
Ook dat verhaal vindt ze erg leuk.
‘Wat was dat erg hè? Misschien is dat veertig een klein beetje overdreven maar de rest klopt goed hoor kind!’

Dan is het eten klaar. Ik giet de aardappels en broccoli af en schep alles in de keuken op de borden. ‘Wel leuk mam, dat ik dit nog voor kan lezen aan jou. Dat vind ik fijn’.
Ik weet dat ze precies begrijpt wat ik zeg.

‘Ik schrijf het ook voor Neef hoor.
Zodat hij later kan lezen over hoe zijn moeder vroeger als meisje was’.
Mam knikt.
‘Dat weet ik toch kind.
Dat doe je goed hoor’.

‘Deze verhaaltjes heb ik trouwens nooit aan Zus voorgelezen. Het kwam er gewoon niet van, maar twee jaar geleden, op Hemelvaartsdag, heb ik haar wel gevraagd of ik het verhaal mocht opschrijven over haar herseninfarct en de jaren daarna. Dat mocht. Dat vond ze oké.
Daarom heb ik toen dat dagboekje gekregen waarin iedere bezoeker iets voor haar schreef. Of over haar.
Weet je nog, dat mooie boekje dat ik voor haar had gekocht?’
Mam weet het nog.
Al sinds die tijd ligt het in mijn nachtkastje.
Te wachten.

‘Ze wilde dat ik over haar schreef.
Over wat er gebeurd was. Over waarom ze wilde dat Neef na de basisschool bij zijn vader ging wonen’.

Ik zie ons nog zo staan in de badkamer bij mijn ouders.
Het was kerstvakantie.
Ze vertelde mij van haar beslissing.
Na de zomer zou neef bij zijn vader gaan wonen.
Zodra hij klaar zou zijn met de basisschool.
‘Het is je zóón! Kom gewoon terug naar de Zaanstreek. Je hebt genoeg punten gespaard voor een huurwoning vlak bij mij. Dan kan ik je toch helpen? Neef kan hier op school, bij Kyl.
‘Nee. Beter bij zijn vader.
Is beter voor hem’.
Ze had er heel lang over nagedacht.
Haar besluit stond vast.

En we wisten allemaal dat ze het beste had gekozen voor haar zoon.
Niemand van ons heeft daar ooit aan getwijfeld.
Pap niet.
Mam niet.
Ex niet.
Neef niet.
En ik niet.
Maar verdrietig was het wel.

Ze wìlde graag dat ik het uit zou leggen.
Al zei ze dat niet met zoveel woorden.
Wìst dat ik het voor haar uit kón leggen.
Dat ik kon verwoorden waar haar woorden tekort schoten door haar afasie.
Dat ik kon laten zien wie ze werkelijk was.
-of geweest was?-
Zoiets.
‘Ik laat dan alles éérst aan jou lezen hoor’.
Dat wilde ze ook.
‘En als het ooit uitgegeven wordt, krijg jij de helft van wat ik ermee verdien’, grapte ik nog.
‘Daar hou ik je aan’.
Zoiets zei ze.
Een boek is het nooit geworden, maar een blog dus wel.

Nog geen uur later had ze haar scheenbeen gebroken doordat ze tussen het spoor en de trein terecht was gekomen.
-Maar dat wist ze pas dagen later-
Het ging echt wel hoor, heus!
‘Ga nou maar, doei!’

ik roep Kyl.
‘Kom je eten?’
We eten met ons drietjes.
In de keuken heb ik mam haar plak rosbief alvast in kleine stukjes gesneden.
-Daar komt ze zelf namelijk nooit doorheen-
‘Ik ben bang dat je hem een klein beetje te taai zult vinden mam’.
Demonstratief kauwt ze op een heel klein stukje.
‘Dat krijg ik echt niet weg hoor’.
Kyl doet ook een duit in het zakje.
‘Je hebt ze véél te lang gebakken mam!’
Zijn oma is het daar helemaal niet mee eens.
‘Te lang? Welnéé Kylian.
Veel te kórt, véél te kort. Dat vlees moet sudderen!’

Allemaal stuurlui.
De aller-allerbeste.

En ik maar roeien.

Een gezellig zeikblogje

Ik ben een beetje zenuwachtig.
Mijn kind ligt nu namelijk op de operatie tafel.
Niets ernstigs hoor, hij krijgt een oorcorrectie. -Ik maakte heus geen grapje toen ik laatst schreef dat hij nog op zijn ene flapoor lag-.

Je zal wel denken:
“Dat begint weer lekker.
Zìt ze weer in een ziekenhuis.
Heeft ze niets beters te doen op haar vrije dagen of zo?
Vertel eens iets nieuws!
Iets leuks!”

Oké. Oké.
Laat ik dan eens beginnen met iets leuks vandaag (anders komt er straks geen kip meer lezen;-).

Komt ‘ie hoor:
Had ik al verteld dat we afgelopen zaterdag gezellig hebben geborreld bij neef J. in Assendelft? Mam, Ton -de man van de tante die afgelopen december overleden is-, en mijn nichtje en haar man waren er ook. En alle pubers natuurlijk, behalve Kyl want die moest natuurlijk werken in het restaurant. -Valentijnsdag, weet u wel. De dag waarop de halve goegemeente ineens een dringende behoefte voelt om met elkaar uit eten te gaan-.
Direct na het eten heb ik mam naar huis gebracht en ook Ton ging bijtijds weg, maar wij zijn pas rond een uur of half twaalf huiswaarts gekeerd.
Komend voorjaar maar weer eens gezellig een neven- en nichtendag organiseren met z’n allen.

Goed.
Meer leuks is er eigenlijk niet te melden, of wel?
Misschien moet ik ook maar zo’n positiviteitlijstje gaan maken.
Of dankbaarheidslijstje, net wat je wilt.
Daar zou dan opstaan dat het heerlijk weer was deze week.
-dank, dank!-
En dat ik een lekker stukje vlees had gebraden gister.
-dank, lekkere slager kiprol met kruidenkaas.
De trein reed trouwens ook op tijd.
-Dank?-
And so on.
-Iemand zet nu keihard muziek van THE Godfather aan. Raar volk hier in het Rode Kruis, Beverwijk.-

Met mijn oom in Beverwijk gaat het trouwens ook niet zo goed. Hij heeft slokdarmkanker en hij dreigt nu zijn spraak te verliezen.
Mam is gister langs geweest met Ton.

Over die trein nog even.
Dat was ook zowat. Woensdagochtend gewoon zitten suffen.
Hij blijft altijd minstens vijf minuten stil staan op CS Amsterdam.
Niet door hebben hè?
Niets, nada!
Zat ik ineens op het Muiderpoort.
En daar liep ik natuurlijk aan de verkeerde kant het station uit zodat ik verdwaalde.
Kwart over zeven.
En het miezerde.
Ik moet het ook niet eens zelf proberen.

Gister op het werk was het ook niet leuk.
Ik kreeg ik mijn rooster voor april.
Tot mijn schrik stonden er toch weer nachtdiensten op, ondanks dat de bedrijfsarts heeft geadviseerd dat ik de komende vier maanden geen nachtdiensten werk.
Verder stonden alleen maar dagdiensten, geen enkele avonddienst. (En dus ook geen onregelmatigheidstoeslag!)

Nu ben ik vanwege mijn gezondheid en de zorg voor mijn moeder tijdelijk -nl. voor een jaar- in juli van 32 naar 24 uur gegaan.
Ik vraag me ondertussen af wat ik daar zèlf eigenlijk mee gewonnen heb.

Goed, het is allemaal zo goed als opgelost.
Hoop ik.
Maar het doet wel heel veel met me. Ik maak me er kwaad om, voel me gefrustreerd, pieker, slaap slecht, hartkloppingen enz.
Dinsdag aanstaande een gesprek met de personeelsfunctionaris en leidinggevende.
-Nou ja, en die kiprol erna was dus best lekker.

Gisteravond laat belde Kylian.
Hij was van zijn werk op weg naar huis
gevallen met de scooter.
In de polder hè. Bijna het slootje in.
Knie open, enkel bezeerd en scooter beschadigd.
Gelukkig kon Rem de scooter wel naar huis rijden.
De gewonde ging met mij mee in de auto.

Gelukkig wel een goede timing hoor, de komende week kan hij toch geen kant op met zijn tulband;-)
Eindelijk weer eens Quality time met mijn zoon.
(Lees: een overdosis Gordon Ramsey -of hoe die gek mag heten- in de keuken, en Masterchef Australia).

Nou, ik ga eens kijken of de operatie geslaagd is.
En vanmiddag ga ik lekker gezellig jullie blogs lezen hoor, ik loop enorm achter.

Fijne dag allemaal!

Weekend update Groningen

Zaterdag
Om vier uur pikken Rem en Kyl me op bij het werk. We gaan gelijk door naar Noord-Laren waar we een kamer in de herberg hebben geboekt. De broer en schoonzus van ex wonen daar vlakbij.
Ex viert vanavond zijn verjaardag daar, samen met zijn schoonzus.

Nadat we ons even snel hebben opgefrist gaan we er meteen heen. De vader en moeder van ex zijn er gelukkig nog, en blijven ook nog wel even. Het is fijn om te horen dat het goed met ze gaat. Eindelijk eens leuk nieuws.

Sandra, de zus van ex is er natuurlijk ook. Ze is zo’n lieverd. (En niet omdat ze hier leest hoor;-). Ze is alleen een beetje lek. Als ze me alleen al ziet begint ze al te huilen. Bij mijn stukjes houdt ze het vaak ook al niet droog. Arm mens. Moet ze net mij gaan volgen met al mijn ellende.

Het is erg gezellig. We zitten aan een giga tafel in de giga keuken, en de jongens zitten 70 meter verderop in de living. (Oké, ik overdrijf een klein beetje). Neef heeft trouwens alleen maar neven, vijf geloof ik. En Kyl dan nog. De nieuwe vrouw van de broer van ex heeft ook twee zoons. Het is zo goed te zien hoe goed neef zich hier voelt, tussen deze mensen. Niet dat ik daar ooit aan getwijfeld heb hoor, maar het is gewoon fijn.

Na het late ontbijt rijden we naar Winschoten om het as urntje van zus aan Eric te geven. Neef vindt dat prima. Als we langs het huis van zus rijden zien we een Dixie buiten voor het raam staan. De muren zijn al wit. ‘Denk je dat ik er ooit nog eens binnen zou mogen kijken?’ vraagt neef.
‘Vast wel’, zegt Rem. ‘Ik heb er twaalf jaar gewoond ja’. -Bespeur ik daar een Gronings dialect?-
‘Maar ik was altijd buiten hoor. Hutten bouwen. Of in het parkje’.
Hij vertelt me niets nieuws.

Eric en Marjan zullen ervoor zorgen dat de as wordt uitgestrooid. Willem en Zwanet zullen daar zeker ook bij zijn, evenals andere goede vrienden.
‘Wil je me alsjeblieft beloven dat echt alles wordt uitgestrooid?’
Dat belooft hij.
Eric brandt nog een cd voor me met allemaal foto’s van mijn zus.
Ook van het feest dat Wietse afgelopen vrijdag ter ere van haar gaf zitten er foto’s bij.
IMG_6376
Het portret van mijn zus (foto) is helemaal gemaakt van bloemzaden. Wat een werk moet dat geweest zijn.

Dan gaan we maar weer. Als we de bocht omgaan zien we dat de fabriek waar neef zo vaak speelde is afgebroken.
Op het terrein ligt slechts puin.
Grijs, grauw puin. Wat een deprimerende klerezooi.
‘Daar was mijn hut’.

Als we neef naar huis in stad Groningen brengen bekijken we daar gelijk de foto’s. Er zijn er veel bij het botenhuis gemaakt waar zus zo graag was.
-Waar ze met Halloween ook haar vijftigste verjaardag vierde-.
Veel foto’s heeft ze zelf gemaakt met haar telefoon. Foto’s van kleurrijke altaartjes, paddestoelen, verrotte daken en deuren en andere ‘kunst’ die verder het terrein opsierde.
Maar ook heeft ze met haar telefoon prachtige foto’s gemaakt van het water met wat oude, half vergane aanlegplaatsen.
Zwarte banden.
Waarschijnlijk heeft ze ze ’s morgens vroeg, toen een feest bijna ten einde kwam, gemaakt.
Mystieke foto’s waarop de stilte lijkt te schreeuwen.
En te berusten tegelijkertijd.
Ik vermoed dat ze alleen was.
Vandaag ga ik kijken of het lukt om een van die foto’s als header te plaatsen.
Hij is ervoor gemaakt lijkt wel.

‘Ze had wel veel vrienden’, zegt neef.
Dat had ze zeker. Meer dan mij.
‘Voor haar vrienden was ze denk ik wat makkelijker in de omgang dan voor ons.’
Ex en Rem beamen dat volmondig.

Er zijn ook nog foto’s van mijn ouders bij voor de caravan. En natuurlijk van het strand en de duinen waar ze zo van hield en natuurlijk een paar jeugdfoto’s van neef. Op geen enkele foto kijkt hij blij.
Op eentje steekt hij zelfs zijn middelvinger omhoog.
‘Nou, je mag wel wat blijer kijken op foto’s hoor’, zegt ex.
‘Ja, ik heb nogal een gelukkige jeugd gehad’, antwoord neef.
Ik schiet in de lach.
Om hoe hij het zegt.
-Alsof het de beste grap van de wereld is-.

Maar tegelijkertijd snijdt zijn opmerking me door mijn ziel.
Ik denk bij ons allemaal, ook Kyl.

En toch, als je beste vriend Humor heet, lieve neef, dan kom je er wel.
Heus!