Me rug op!

Heb ik u nu al eens verteld dat onze kater Spook, ofwel Tigro Blanca Da Silva Nunes Carril, alias ‘Terror Jaap’ er iedere week een andere plek op na houdt?
Zo vervelend.
Deze week kon hij daarom onze rug op;-)
image

image

image

image

image

image

Advertenties

Lentekriebels in de tuin

IMG_6438
Wat een lekker zonnetje.
Even buiten kijken…

IMG_6439
Kip Lieke gaat er lekker bij liggen.

IMG_6440

Hoi Bram, zit je lekker man?

IMG_6445

Hebben we er weer een beetje zin an?

IMG_6446

Waar waren jullie nou met de begrafenis van Bink?

IMG_6447

Op stok zeker?
Te frisjes zeker?

IMG_6448

Zullen we nieuwe bestrating nemen?
Wat denken jullie ervan?

IMG_6449

Crème kleurig Travertin in wildverband lijkt me wel wat.

IMG_6451

Lekker zacht aan jullie pootjes ook hoor.

IMG_6452

Mooi da’s dan geregeld.

O, nog een kleinigheidje: Lullen jullie de baas nog even om?

IMG_6437

Oké dan.
Dag hoor, ‘k ga weer naar binnen.
Best frisjes nog.

Spookpraktijken

20140905-102333-37413587.jpg

<
Het schiet er vaak bij in, een het schrijven over onze beestenboel / schorriemorrie.
Over de meeste valt toch heus wel het een ander te vermelden. Over Spook kunnen we zelfs een boek schrijven,
-als we dat zouden willen-

Een eigen Twitteraccount heeft hij trouwens al: 'Spookerig'.
Het is alleen een beetje stil op 'Spookerig', want inmiddels heeft Spook alle plekken wel een keertje geprobeerd. Tenminste, dat dacht ik. Als je daar ooit een kijkje hebt genomen weet je dat Spook de meest bizarre en / of provocerende poses aan kan nemen. (Zo niet dan moet je me gewoon maar op mijn woord geloven, het ziet er niet uit). Die posities neemt hij dan iedere week weer op een ander plekje in. Je moet je dus voorstellen dat Spook aan het begin van de week door huis en tuin struint op zoek naar 'de plek van de week'. Eenmaal gevonden installeert hij zich comfortabel, en komt hij er slechts vandaan voor een slok water uit de kraan (uit een bakje belieft meneer niet) of een lekker hapje.

En bij lekker hapje denk jij natuurlijk aan een heerlijk mals stukje biefstuk, gebakken kipfilet of verse vis.
Fout!
Met een lekker hapje denkt Spook namelijk aan Activia muesli, oude kaas, een olijfje, of een stukje wortel. Liefst weggespoeld met een paar stiekeme teugen uit het glas rosé van het vrouwtje.

20140905-103826-38306941.jpg

Maar goed. Ik dwaal af. We hadden het over de plek van de week. Ondertussen heeft hij natuurlijk alles al zo’n beetje gehad. -Tenminste, dat dachten we-
De ene keer wat handiger dan de andere keer.
Soms is Rem de lul en moet hij gewoon perse bij hem op schoot zitten. Het maakt niet uit waar hij gaat zitten, Spook is there. Liefst schurkend, likkend, en krabbelend aan zijn edele delen.

20140905-104010-38410276.jpg
-Hoewel hij de wasbeurt van zijn edele delen toch bij voorkeur uitvoert op oma’s schoot-

In het dienblad op de eettafel kan mij trouwens ook niet zoveel schelen, maar het wordt wat lastiger als je die week net een etentje geeft.
Ik bedoel maar.

Afijn.
Sedert drie dagen nachten bivakkeert Spook nu op de afzuigkap.
Dezelfde afzuigkap waar ik van Rem slechts een paar lichte kruidenpotjes op mocht plaatsen vanwege het gewicht.
Die potjes gooit hij er dan gewoon wel even af.

Nu hoor ik je denken:
‘Kom op, het is maar een kat, je laat je toch niet terroriseren door dat beest?’
Punt is dat hij zich moeilijk laat snappen. Ik had aan dit verhaaltje graag een foto bijgevoegd, maar tegen de tijd dat ik beneden ben zit hij al lang en breed schijnheilig te wachten tot de kraan wordt opengedraaid.

Maar natuurlijk:
Soms krijgt hij wel degelijk straf.
Van de week nog. Van Rem.
Ik had avonddienst. Kyl liep stage in het restaurant.
Het was etenstijd voor de beesten. En da’s ook een heel gedoe tegenwoordig. Bram moet namelijk apart voer ( a 100 euro per maand!) vanwege zijn blaasproblemen, Noes vertikt het om naast die klootzak van een Spook te moeten zitten eten, en Spook op zijn beurt heeft wel eens de neiging om Noes de route naar haar bordje te belemmeren door breed lachend op de deurmat plaats te nemen.
Zo ook deze bewuste afgelopen dinsdag avond.

Nu heeft Spook praatjes voor tien in huis en tuin, echter op straat is het een ander verhaal. Dan veranderd onze held in een kleine bange paniek stresskip. Soms gooien zetten we hem expres wel eens buiten als hij het te gortig heeft gemaakt. Tegen de tijd dat jij dan weer *flap-flap, doet het kattenluikje * lekker wil gaan zitten op de bank heeft hij je plek al ingenomen. (En nee, dit was echt niet de plek van de week).

In ieder geval, Spook zat Noes dus te pesten en Rem gaf hem een zetje met zijn voet, deed de deur snel dicht en begon de seconden te tellen om te kijken hoe snel hij deze keer door het kattenluikje achter zou komen.
Niks.
Niet na tien seconden.
Niet na dertig.
Na twee minuten.
Vijf.
Twintig.
Hij was ook niet in de tuin.
Een uur.
Geen Spook te bekennen.
Voor ook niet.
Twee uur.
En er was tijdelijk nog verkeer in beide richtingen toegestaan ook.
Het werd half elf.
Nog geen Spook.
Om elf uur besloot Rem de Dierenambulance te bellen.
‘Helemaal wit meneer? Maar dan begrijp ik waarom hij niet komt als u roept’.
‘Als ik ‘Spook, eten’ zeg komt hij anders wel’.
Afijn, de gegevens werden keurig genoteerd.
Ras? kleur ogen? Geboortedatum, chipnummer.
Kortom de hele reutemeteut.
Dat laatste was natuurlijk ook nog wat want waar lag dat stomme paspoort nou?
‘Zoekt u maar rustig hoor meneer, ik wacht wel even’.
Afijn, uiteindelijk was de dame tevreden. ‘Als we wat horen dan bellen we u meteen hoor meneer, maakt u zich nou maar niet al te ongerust.

*Flip-flap*
Wie komt er op zijn dooie akkertje binnen slenteren?

Luisterende oortjes

‘Zo Narda, hoe gaat het ermee?’
Ik vertel de bedrijfsarts dat ik sinds vorige week maandag ziek thuis zit.
‘Het werd me allemaal een beetje teveel’.
Ze vond het logisch.
Ik krijg ook zoveel op mijn bordje. Misschien is het toch een goed idee dat ik met iemand ga praten, zei ze.
Een professional. Bedoelde ze.
Ik dacht zelf meer aan mijn kater Bram.
Die heeft echt een luisterend oor.
Zowel links als rechts.
Groot ook.
Alleen zijn adviezen blijven een beetje achterwege.
Da’s wel een puntje natuurlijk.

Vorige keer had ik haar op de drempel valreep nog even snel in 1 adem van de familieperikelen op de hoogte gebracht: ‘O ja, en mijn vader heeft kanker, mijn moeder weegt nog maar 44 kilo en mijn zusje moet binnenkort aan haar hoofd worden geholpen’.
Zij had op haar beurt me een folder in mijn hand gedrukt over psycho- sociale hulpverlening binnen het bedrijf.

Maar goed, dit keer kwam ik er niet zo makkelijk af.
‘Het is ook wel veel hoor’, zei ze.
En dan had ik haar nog niet eens verteld van de whats-appies die buurman mij van de eergister midden in de nacht had gestuurd vanuit het ziekenhuis. Hij was inmiddels geopereerd. De volgende dag hoorde ik van buuf dat hij helemaal in de war was geweest en boos zijn infuus er uit had getrokken. En zo.

Mijn stem die toch al ergens ter hoogte van mijn oren zat, liet me nu helemaal in de steek.
De tissues stonden al uitnodigend voor de grijp.
‘En dat stomme lijf ben ik ook meer dan zat!’ snifte ik er achteraan.

En nu moet ik eerst even wat meer tijd nemen voor mezelf.
Even op kwart- kracht werken, twee halve dagen.
En praten dus. Intern of extern, als het maar een prof is.
‘Vrijdag komt Spr…. mijn huisarts terug, snufte ik’.
Opeens besefte ik dat ik hem miste.
Het moest verd…. toch niet gekker worden!

Wat ik deed om te ontspannen vroeg ze toen.
‘Schrijven’, zei ik.
Ik geloof dat ze dat wel oké vond.
Ze zweeg. Leunde met haar hoofd op haar handen en keek me daarbij doordringend aan.
‘Maar ook praten hoor!’

Eigenlijk moet ik mijn ouders bellen.
En even langs bij buuf om te vragen hoe het gaat.
En even mijn zieke buurvrouw bedanken, die vanmiddag het pakket voor de Wehkamp voor me retour heeft gegeven.

Ben ik zo minstens weer een uur onder de pannen. Als het mee zit.
Gespreksstof voor tien.

Zij wel.

Grand theft auto 5

Kylian zijn fiets staat nog precies zo voor het keukenraam als waar hij hem gistermiddag heeft geparkeerd.
Ik raap de post van de mat en leg mijn sleutels op het aanrecht.
Verdories.
Had hij nou niet even?
En die theeglazen staan er ook nog.

‘Kyyyyyl?’
Ik hoor boven sirenes en
gierende autobanden.

Drie hongerige katten dralen om mijn voeten.
Haan Lummel priemt door het zijraam met zijn ene oogje hongerig naar binnen.

‘Verdories KYYL!’

Boos hang ik mijn tas aan de trap.
De sirenes stoppen.
Dan opent een deur.
Zijn deur.
‘O, hoi mam, ben je al thuis?’

‘Al?’
Het is vijf over vijf.
Ja gister was het pas zes uur.
Dat is waar.
‘Kom jij eens naar beneden vakantieganger’.
Dat dat nou weer zo moet.
Bah!
Zo geen zin in nu.
‘Nee, niks ‘ja maar’. NU!!’

‘Had je niet even….?’
‘Hebben de kippen…?’
‘Toch een kleine moeite om…’

Kyl gaat sla halen voor de kippen.
‘Sorry mam’.
Hij pakt mijn portemonnee.
‘Daar komt buurman aan’.
Kyl laat hem binnen.
Die komt iets vertellen
zie ik direct.

‘Wilt u koffie?’
Dat hoeft niet.
Maar we gaan wel even aan tafel zitten.

‘Heb je nog wat nodig mam?’
Buurman ziet bleekjes
‘Behalve sla?’
En mager.
‘Nee, ga maar snel’.

Dan hoor ik woorden
die ik niet wil horen.
‘Tumor’
‘Darm’
‘Scan’
en zie ik de rode randen
om zijn ogen.
‘Hoe gaat het met buurvrouw?’
Buurvrouw kan alleen maar huilen.

Ik zet mijn stem op standje bas en draai het volume wat omhoog.
‘1 van uw kinderen moet maandag met u mee gaan hoor buurman’.
Zijn kinderen werken dan
of hebben geen rijbewijs.
Morgen gaat hij alleen.
Alleen naar de ct scan.
Arme dappere oude buurman.

Buurman vertrekt.
Ik geef zijn lange magere lijf onhandig een knuffel.
‘Maandag kom ik even bij u langs hoor’.

Dan belt Rem.
‘Het wordt wel negen uur vanavond.
Gaan jullie maar vast eten’

Kyl is al weer terug
met de sla.
Hij zet zijn fiets netjes in de schuur.

Eerst de katten maar.
Shit.
Kattenvoer op.
‘Ik vroeg het nog zo mam…’
Ik vul de bordjes met harde brokken
En besluit dat ik absoluut geen zin heb in roerbakgroenten zonder Rem.

‘We gaan wat bestellen.’
Kyl is wel in voor een
vette hap.
Samen snorren we ons laatste contante centjes bijeen.
Dertientachtig.
‘Zullen we wachten
tot we echt honger krijgen?’

De sirenes loeien alweer.
Na mijn bad ga ik maar eens kijken
of ik ook eens mag.

‘Tuurlijk mam’.
Hij schuift een stukje op en klopt op zijn bed.
‘Ga maar lekker zitten.’
Kyl ‘cheet wel even 5 minuten levens’ voor me
zegt hij,
samenzweerderig.
En een sportvliegtuig.
‘Of heb je liever een Lamborghini?’

Bram komt luidkeels klagen
over koude saaie harde brokken.
‘Vandaag eet je verder niets Bram.
Vandaag ben je na-me-lijk-op di-eet!
Net als baasje’
We schieten in de lach.
Bram kijkt boos
en druipt af.

Dan ren ik in een stoer pakje door de virtuele stad.
Maai hier een voetganger neer met mijn rechtse, sla daar voor de aardigheid wat verkeersborden in elkaar, gooi wat granaten naar de politie en en steel een motor op de vlucht voor ik uiteindelijk met mijn vliegtuig het reuzenrad van Los Santos ram…

Kyl kijkt me zijdelings onderzoekend aan.
Bram stampt op en neer op de trap.
Spook wil water vers uit de tap
en Minoes naar buiten.

‘Je mag best nog wel een keer hoor mam.’

Septembergelukkig

We waren het niet van plan.

Een waterig zonnetje scheen
zodat ik de verleiding niet kon weerstaan
mij nog even in mijn hangmat te vleien
spontaan.

Poes op mijn buik
Een kus op haar neus
Een beet in de mijne
En spinnen
die spinnen

tot het eerste gouden blad
ons deed herinneren
aan de tijd

waren we
eenvoudig
septembergelukkig.

We waren het niet van plan.

——————————————–

Geschreven Dubbele buurt Wormerveer, september 1993

Spook-achtig!

Vandaag maar eens een Spook-impressie.
Maf beest is het toch!

Eigenlijk heet hij helemaal geen Spook. Welnee! Meneer staat onder de volgende namen ingeschreven bij de dierenarts:
‘Tigro Blanco da Silva Nunes Carril’

Nu hoor ik je denken: ‘Nou Nar, is dat niet een klein beetje overdreven voor zo’n stomme Hollandse huis tuin en keukenkater?’
Of / En:
‘Een kat met zo’n naam gaat natuurlijk vanzelf naast zijn kattenpootjes lopen, daar kun je op wachten’

Kijk.
’t Zit Zo:
Toen Spook nog een (draakje van een verwend) kitten was, woonden er een Portugees stel bij ons in.
(Heel lang verhaal hoe die zo bij ons terecht kwamen, maar dat vertel ik nog wel eens).

Op een goede dag viel er voor Helder, zo heette de man- een brief op de mat waarin stond dat hij zijn huisdieren gratis kon laten steriliseren op vertoon van deze brief, en zijn legitimatie.

En dusssss…….

20130820-184733.jpg

20130820-184750.jpg

20130820-184759.jpg

20130820-184817.jpg

20130820-184831.jpg

20130820-184846.jpg

20130820-184958.jpg

20130820-185025.jpg

20130820-185102.jpg

20130820-185125.jpg

20130820-185213.jpg

20130820-185229.jpg

20130820-185259.jpg

20130820-185404.jpg

20130820-185459.jpg

20130820-185538.jpg

20130820-185617.jpg

20130820-185651.jpg

20130820-185744.jpg

20130820-185815.jpg

20130820-185943.jpg

20130820-190010.jpg

20130820-190025.jpg

Zout 2

Dit geloof je toch niet?!
Wil ik mijn weekend boodschappen afrekenen, -alles al ingepakt- ben ik mijn portemonnee thuis vergeten.
Ik zeg:
De hoogste tijd voor mijn lunch!
Dat wil zeggen, als ik tenminste een beetje opschiet met die foto maken.
Lekker hè? Salade-tje, sapje, en een croissantje rosbief.
Zonder Zout.
Dat dan weer wel.
Tja.

20130816-120011.jpg

20130816-120019.jpg

20130816-120024.jpg