Me rug op!

Heb ik u nu al eens verteld dat onze kater Spook, ofwel Tigro Blanca Da Silva Nunes Carril, alias ‘Terror Jaap’ er iedere week een andere plek op na houdt?
Zo vervelend.
Deze week kon hij daarom onze rug op;-)
image

image

image

image

image

image

Advertenties

Lentekriebels in de tuin

IMG_6438
Wat een lekker zonnetje.
Even buiten kijken…

IMG_6439
Kip Lieke gaat er lekker bij liggen.

IMG_6440

Hoi Bram, zit je lekker man?

IMG_6445

Hebben we er weer een beetje zin an?

IMG_6446

Waar waren jullie nou met de begrafenis van Bink?

IMG_6447

Op stok zeker?
Te frisjes zeker?

IMG_6448

Zullen we nieuwe bestrating nemen?
Wat denken jullie ervan?

IMG_6449

Crème kleurig Travertin in wildverband lijkt me wel wat.

IMG_6451

Lekker zacht aan jullie pootjes ook hoor.

IMG_6452

Mooi da’s dan geregeld.

O, nog een kleinigheidje: Lullen jullie de baas nog even om?

IMG_6437

Oké dan.
Dag hoor, ‘k ga weer naar binnen.
Best frisjes nog.

Spookpraktijken

20140905-102333-37413587.jpg

<
Het schiet er vaak bij in, een het schrijven over onze beestenboel / schorriemorrie.
Over de meeste valt toch heus wel het een ander te vermelden. Over Spook kunnen we zelfs een boek schrijven,
-als we dat zouden willen-

Een eigen Twitteraccount heeft hij trouwens al: 'Spookerig'.
Het is alleen een beetje stil op 'Spookerig', want inmiddels heeft Spook alle plekken wel een keertje geprobeerd. Tenminste, dat dacht ik. Als je daar ooit een kijkje hebt genomen weet je dat Spook de meest bizarre en / of provocerende poses aan kan nemen. (Zo niet dan moet je me gewoon maar op mijn woord geloven, het ziet er niet uit). Die posities neemt hij dan iedere week weer op een ander plekje in. Je moet je dus voorstellen dat Spook aan het begin van de week door huis en tuin struint op zoek naar 'de plek van de week'. Eenmaal gevonden installeert hij zich comfortabel, en komt hij er slechts vandaan voor een slok water uit de kraan (uit een bakje belieft meneer niet) of een lekker hapje.

En bij lekker hapje denk jij natuurlijk aan een heerlijk mals stukje biefstuk, gebakken kipfilet of verse vis.
Fout!
Met een lekker hapje denkt Spook namelijk aan Activia muesli, oude kaas, een olijfje, of een stukje wortel. Liefst weggespoeld met een paar stiekeme teugen uit het glas rosé van het vrouwtje.

20140905-103826-38306941.jpg

Maar goed. Ik dwaal af. We hadden het over de plek van de week. Ondertussen heeft hij natuurlijk alles al zo’n beetje gehad. -Tenminste, dat dachten we-
De ene keer wat handiger dan de andere keer.
Soms is Rem de lul en moet hij gewoon perse bij hem op schoot zitten. Het maakt niet uit waar hij gaat zitten, Spook is there. Liefst schurkend, likkend, en krabbelend aan zijn edele delen.

20140905-104010-38410276.jpg
-Hoewel hij de wasbeurt van zijn edele delen toch bij voorkeur uitvoert op oma’s schoot-

In het dienblad op de eettafel kan mij trouwens ook niet zoveel schelen, maar het wordt wat lastiger als je die week net een etentje geeft.
Ik bedoel maar.

Afijn.
Sedert drie dagen nachten bivakkeert Spook nu op de afzuigkap.
Dezelfde afzuigkap waar ik van Rem slechts een paar lichte kruidenpotjes op mocht plaatsen vanwege het gewicht.
Die potjes gooit hij er dan gewoon wel even af.

Nu hoor ik je denken:
‘Kom op, het is maar een kat, je laat je toch niet terroriseren door dat beest?’
Punt is dat hij zich moeilijk laat snappen. Ik had aan dit verhaaltje graag een foto bijgevoegd, maar tegen de tijd dat ik beneden ben zit hij al lang en breed schijnheilig te wachten tot de kraan wordt opengedraaid.

Maar natuurlijk:
Soms krijgt hij wel degelijk straf.
Van de week nog. Van Rem.
Ik had avonddienst. Kyl liep stage in het restaurant.
Het was etenstijd voor de beesten. En da’s ook een heel gedoe tegenwoordig. Bram moet namelijk apart voer ( a 100 euro per maand!) vanwege zijn blaasproblemen, Noes vertikt het om naast die klootzak van een Spook te moeten zitten eten, en Spook op zijn beurt heeft wel eens de neiging om Noes de route naar haar bordje te belemmeren door breed lachend op de deurmat plaats te nemen.
Zo ook deze bewuste afgelopen dinsdag avond.

Nu heeft Spook praatjes voor tien in huis en tuin, echter op straat is het een ander verhaal. Dan veranderd onze held in een kleine bange paniek stresskip. Soms gooien zetten we hem expres wel eens buiten als hij het te gortig heeft gemaakt. Tegen de tijd dat jij dan weer *flap-flap, doet het kattenluikje * lekker wil gaan zitten op de bank heeft hij je plek al ingenomen. (En nee, dit was echt niet de plek van de week).

In ieder geval, Spook zat Noes dus te pesten en Rem gaf hem een zetje met zijn voet, deed de deur snel dicht en begon de seconden te tellen om te kijken hoe snel hij deze keer door het kattenluikje achter zou komen.
Niks.
Niet na tien seconden.
Niet na dertig.
Na twee minuten.
Vijf.
Twintig.
Hij was ook niet in de tuin.
Een uur.
Geen Spook te bekennen.
Voor ook niet.
Twee uur.
En er was tijdelijk nog verkeer in beide richtingen toegestaan ook.
Het werd half elf.
Nog geen Spook.
Om elf uur besloot Rem de Dierenambulance te bellen.
‘Helemaal wit meneer? Maar dan begrijp ik waarom hij niet komt als u roept’.
‘Als ik ‘Spook, eten’ zeg komt hij anders wel’.
Afijn, de gegevens werden keurig genoteerd.
Ras? kleur ogen? Geboortedatum, chipnummer.
Kortom de hele reutemeteut.
Dat laatste was natuurlijk ook nog wat want waar lag dat stomme paspoort nou?
‘Zoekt u maar rustig hoor meneer, ik wacht wel even’.
Afijn, uiteindelijk was de dame tevreden. ‘Als we wat horen dan bellen we u meteen hoor meneer, maakt u zich nou maar niet al te ongerust.

*Flip-flap*
Wie komt er op zijn dooie akkertje binnen slenteren?