Systematische gezinsopstellingen 2: Zus

Noot: ik hoop van harte dat ik door het plaatsen van de eigen teksten van mijn zusje niemand pijn zal doen.
Het ligt geenszins in mijn bedoeling mensen zwart te maken of ergens de schuld van te geven. Het is slechts mijn bedoeling om zelf te gaan begrijpen wat er is gebeurd.
En misschien ook wel om daarvoor (later) begrip hiervoor bij anderen te bewerkstelligen.
In de eerste plaats Neef.

Gister had ik al verteld over mijn vader. Vandaag wil ik wat meer vertellen over mijn zusje. Een paar dagen geleden had ik u al verteld dat ik voor een gevoel van veiligheid eerder bij mijn zus aanklopte dan bij mijn ouders, hoewel mijn zus en ik ook best vaak samen ruzie hadden, we verschilden dag en nacht.

De laatste jaren heb ik mijn moeder niet zien huilen. Ik vermoed dat ze haar gevoel gewoon aan de kant had leren zetten. (Daar ben ik ook een ster in geworden;-)

Echter, tijdens mijn pubertijd probeerde onze moeder vaak vanuit een slachtofferrol haar zin te krijgen.
Bij mij werkte dat helemaal averechts, ik verachtte haar er zelfs om, en ben nog steeds allergisch voor krokodillentranen bij andere mensen.

Maar kennelijk voelde mijn zus zich toch best een beetje verantwoordelijk voor mijn moeder haar gevoel van welbevinden, want zij bleef vaak ’s avonds beneden bij mijn moeder zitten luisteren.

Dat ze zich erg verantwoordelijk voelde voor de harmonie in huis blijkt ook uit deze horoscoop duiding uit 1990 die ze heeft overgeschreven vanaf een casettebandje dat er nog bij zit. -Ik heb er nog niet naar geluisterd, het zal zo heftig zijn haar stem weer eens te horen, en dan nog zonder gestotter en ‘ge-uh’s’ te horen vanwege de afasie die ze acht jaar geleden kreeg na haar infarct.-

Ze was tijdens deze sessie 26 jaar.
De astrologe heeft het trouwens ook over een belangrijke transit van Pluto die over twee jaar, in ’92, plaats zou vinden en grote veranderingen voor haar teweeg zou kunnen brengen.
Zus heeft het ook nog over trouwen en ‘eerst sparen voor een mooie jurk’, dus tussen M1 en haar zat alles nog redelijk goed.

Overpeinzing van vandaag:
Misschien heeft niet, zoals ik jaren heb gedacht, een kleine tia die we over het hoofd hadden gezien maar deze horoscoop duiding haar net dat ene zetje gegeven wat nodig was om uiteindelijk zò in gedrag te veranderen van plichtsgetrouw en verantwoordelijk naar wie ze uiteindelijk is geworden?

image

image

image

image

image

image

image

image

image

Advertenties

Mee maar school met Linda

Linda en ik zagen elkaar niet alleen op de camping, ook thuis zochten we elkaar op, en doordeweeks spendeerden we onze schamele centjes aan postzegels voor de dikke brieven die we elkaar schreven. -Voornamelijk dik door van alles wat we er bij inplakten als een shaggie, afgekloven kaugompje van een stille liefde, you name it!-

Gaandeweg was ik wel nieuwsgierig geworden naar de klasgenootjes waar Lins over schreef. ‘Nou, dan ga je toch gewoon een keer mee?!’
We verzonnen een smoes dat ik een schoolopdracht had om een dagje mee te lopen op een andere school. De klassenlerares van Lin was direct razend enthousiast. Ik was er van harte welkom.

Het moet een dag in november geweest zijn, toen ik vanuit Wormerveer op mijn fiets stapte richting Velsen-Noord. Het regende pijpenstelen, en pas met Lins samen op het pontje begon het een beetje licht te worden.

Linda zat op een huishoudschool in IJmuiden. De tafels stonden er met vijf of zes naast elkaar, vier of vijf rijen dik. Iedereen zat achterstevoren, er heerste een totale chaos, precies zoals Lin beschreven had in haar brieven.
De meiden waren erg aardig. Eentje was helemaal wild van Mazda’s herinner ik me. Sinaasappels vlogen in het rond over en weer. Sommige zaten te breien tijdens Engels. Niemand luisterde, iedereen praatte gewoon door de lerares heen. Het was de derde klas geloof ik, maar de lesstof die ze kregen had ik al lang en breed in de eerste gehad. Ik kon ineens goed begrijpen waarom Linda zo slecht kon spellen.

Na school gingen we naar Linda’s huis. Ik vond Linda haar ouders geen leuke mensen, maar lekkere macaroni maken en paling stoven kon haar moeder wèl. Haar vader kon geloof ik alleen maar mopperen.

Ik geloof dat ik die avond rond een uur of negen weer thuis was.
Het was een meer leerzame dag geweest, dan het die dag ooit op mijn school had kunnen zijn.

Misschien leuk om even te vertellen dat Linda inmiddels heel wat beter kan spellen dan ik. Haar oudste dochter is lerares Nederlands;-)
Linda was gewoon een hele pientere meid, maar dat werd denk ik nooit gezien. -Of ze wilden het gewoon niet zien-.
Ze is nu werkzaam als activiteitenbegeleidster in een revalidatiecentrum.

De dropping met Lins

Op de camping had ik een hele goede vriendin, Linda. Hoe wij vriendinnen geworden waren heb ik hier al eens verteld. Lins had een oudere zuster (Astrid) en een hele leuke knappe broer (Alex) waar ik later nog het nodige over zal vertellen. Linda zat een beetje in hetzelfde schuitje als ik thuis, ik denk dat zij het nog wel moeilijker had.

We struinden wat af op de camping met z’n tweetjes. Waren we niet de gokkast aan het saboteren in de kantine, dan waren we wel aan het ‘kloten’ bij de ‘Witte tent’. Dit was soort circustent waar tijdens de zomervakantie een aantal ‘EO-ers’ verschillende activiteiten organiseerden voor kinderen in alle leeftijden. Om de Witte tent stonden hun eigen tentjes waarin ze sliepen en een gemeenschappelijke bungalowtent waarin een grote tafel stond en een boekenkast met bijbels en dergelijke. Lins en ik waren kind aan huis aan deze tafel. We gingen er gewoon bij zitten. Meestal zaten we gewoon te klieren. Maar nu denk ik dat we gewoon nieuwsgierig waren naar de gesprekken die zij voerden. Naar wat hen bezielde. We hebben er heel wat discussies gevoerd over het geloof.
Maar we waren niet alleen maar aan het klieren hoor. We hielpen ze ook met 888 pannenkoeken bakken voor de kleintjes, of dierengeluiden maken in het bos.
Ik kan me een EO-er goed herinneren. Ze heette Anja, en was politieagente in Wormer.
We zijn zelfs in de winter nog eens bij haar op bezoek geweest thuis.

Hoewel Linda en ik altijd samen waren, waren we ook veel met Debby en Monique, twee wereldwijze vriendinnen uit Amsterdam, die er veel ouder uitzagen dan de dertien, veertien jaar die ze waren. Deb had (ook al) een leuke oudere broer en dat feit alleen was natuurlijk al reden genoeg om ons met wat jonger gepeupel in te laten. Maar het waren ook gewoon leuke meiden.

Er was echter ook een meisje van onze leeftijd dat steeds achter ons aanliep. Ilse heette ze. Gek werden we ervan. Op een avond deden Lin en ik mee met de dropping. We baalden enorm dat we waren ingedeeld in het team van Ilse en haar vader, een hele vervelende vent, die we er in de loop van de dag meer en meer van verdachten dit zo bekonkeld techebben met onze vriend Snijders, de boswachter.  We spraken dus met de jongens af dat we weg zouden lopen bij team Ilse en haar vader en naar strandtent X zouden gaan.
Dat viel natuurlijk niet mee, maar tegen ons toiletbezoek ‘achter dat bosje daar, even verderop’ kon de man natuurlijk niets inbrengen.
Liepen we dan, zonder eten, drinken, zaklantaarn. Het lukte ons na een poos toch om het strand te vinden. In een strandtent was er een feest gaande. We hadden hartstikke dorst. ‘Zullen we naar binnen?’

Linda had iets heel ontwapenends over zich, de meeste mensen vonden haar direct aardig. Al gauw deden we ons verhaal en kregen we drinken en lekkere hapjes aangeboden. We kwamen er achter dat we op een bruiloft op strand Wijk aan Zee aangespoeld waren. Het leek deze mensen maar het beste dat we er bleven tot het feest afgelopen was, en dan zouden ze ons wel een lift geven. Wij vonden dat natuurlijk best. De leut zat er al goed in daar, dus we hadden een bere-avond. Geen moment maakten we ons druk over Ilse en haar vader.

Eenmaal terug op de camping was iedereen al afgetaaid. Denk dat we rond vijven in Lin haar tent kropen. Later die dag bleek dat de hele camping in rep en roer was geweest. Lin en ik hielden het er op dat Ilse en haar vader niet meer op de plek stonden als waar we ze achter hadden gelaten. Sommige mensen vonden het maar schandalig. ‘Arme meiden, je zou zo’n vent toch?!’
Ja, we konden ook best bikkelhard zijn.
Op het wrede af soms zelfs…

Hoe het zo’n beetje ging…

Het is vandaag de sterfdag van mijn opa. De vader van mijn vader. Ik was geloof ik tien jaar. Volgens mij was het 1977.

Ik zie nog zo de kist voor me in het kamertje voor in de kerk.
Mijn oma zat er naast. ‘Kom maar kijken meiden, hij ligt er zo mooi bij’. Achter mijn grote zus schoof ik aarzelend dichterbij.

Gek, maar op de angstige momenten in mijn jeugd als de tandarts of de dood lag mijn hand altijd in de hare. In die van Zus dus, daar zocht ik veiligheid, en niet bij mijn moeder.

Mijn moeder zocht zelf ook haar veiligheid bij mijn zus.
Zus was groot en sterk.
Zus was degene die altijd kalm bleef, en rationeel bleef denken in crisissituaties als lekke banden, parkeerbonnen, etc.

Uit hetgeen ik gister schreef heeft u vast al een beetje begrepen dat mijn ouders het niet makkelijk met mij hadden vroeger, en ik niet met hen.
Ik wil daar nu wat meer over uitleggen, voordat ik meer ga vertellen over mijn pubertijd.

Begin jaren ’80 raakte mijn vader zijn baan kwijt doordat het bedrijf waar hij werkte failliet was gegaan. Het was in die jaren crisis. Mijn vader was toen ook net gestopt met roken, -cold turkey natuurlijk, zo was hij wel.-

Tot de tijd dat ik er achter kwam dat mijn vader echt niet alles wist was ik altijd echt een vaderskindje geweest. Nou vond ik het nog niet eens zo vervelend om te ontdekken dat mijn vader niet alles wist, maar ik vond het wel heel naar als hij niet wilde toegeven dat hij het gewoon fout had, en toen ik een jaar of veertien was kon ik met de beste wil van de wereld niet meer doen alsof rood groen was. Mijn moeder en zus waren daar wel een kei in.
Soms dacht ik echt weleens dat ik gek werd, toch weigerde ik hem gelijk te geven.
-natuurlijk zal ik ook heus wel vaak gewoon ook ongelijk hebben gehad-.

U begrijpt vast dat een vrij autoritaire, werkloze, met roken gestopte vader met autistische  trekjes en een nogal recalcitrante puber nu niet direct de juiste ingrediënten waren voor een gelukkig gezinsleven thuis. Tel daar een overspannen moeder en geldzorgen bij op, en u heeft het plaatje wel voor ogen denk ik.

Meestal zat ik dus op mijn kamer te lezen of in mijn dagboek te schrijven of was ik bij vriendinnen. Ik trainde in die tijd vijf keer per week bij Lycurgus. Vier avonden en op zondagochtend was er duintraining. Op school deed ik weinig. Huiswerk maakte ik bijna nooit. In de tweede klas ben ik blijven zitten.
Evengoed had ik bijna iedere dag wel ruzie. Meestal was dat iets tussen mijn vader en mij. Mijn moeder gaf mijn vader altijd gelijk, ook al was wit zo zwart als roet. Ik had daarom ook totaal geen respect voor mijn moeder in die periode, en trok me weinig aan van wat ze me vroeg.
Ik denk dat ze kostte wat het kostte de vrede enigszins probeerde te bewaren in huis.
Eten was voor mij meestal een hel. Ook al had ik me zo voorgenomen geen ruzie te krijgen, meestal gebeurde dat toch.
Ik hou er -denk ik daarom- nog steeds niet zo van om ‘gezellig samen te eten’.

Mijn zus was denk ik zowel de steun en toeverlaat van mijn vader, mijn moeder als van mij.
En ja, natuurlijk had ze ook zelf wel eens ruzie met mijn ouders hoor, maar 19 van de 20 keer was ik het.

Ik denk wel eens dat mijn zus zichzelf in die jaren zo erg verloochend heeft, dat ze zichzelf later verbijsterd heeft zitten afvragen wie ze nou eigenlijk daadwerkelijk was.
Fenna, de perfecte verloofde, dochter, dierenartsassistente, huisvrouw, zus, vul maar aan.
Mijn zus is pas op haar 26-ste gaan puberen vermoed ik.

En het zou misschien best eens zo kunnen zijn dat dat haar uiteindelijk fataal is geworden.

Begin aan een begin van de jaren ’80

Het vraagt misschien even moed, maar ik zal verder vertellen over mijn prille pubertijd.
En da’s best moeilijk zonder lelijke dingen te zeggen over de mensen die mij zo lief zijn/ waren. Ik bedoel, ik kan nu zeggen wat ik nu wil, wie zal mij nog zeggen dat ik lieg?
Ik kan wel alles gaan vertellen nu, maar dat wil ik echt niet, ga ik ook niet doen.  Ik ga het gewoon zó vertellen zodat het voor mij waar en goed voelt, en mij helpt om beter te kunnen begrijpen wat er -nou-eigenlijk-allemaal-is-gebeurd. 
Oké, jaren ’80.
Waar denk ik dan aan?
Ik denk, denk ik, aan Noors gebreide truien, of grijze sweatshirts met capuchons boven grijze joggingbroeken.
Aan mijn eerste menstruatie en de tampon die niet echt ‘lukte’, toen ik ’s avonds wilde schaatsten op de verlichte ijsbaan in het park met Carool.
Aan een kraantje dat omhoog kon spuiten in de kleedkamer van de Lts in Krommenie, waar we 1 X per week binnen
trainden. Aan Atletiek.
Aan Gruppo Sportivo. ‘Shave’.
The Commodores. Zus, verliefd op Sidney. Aan Cora, de zee.
Aan de kermis en Luilak. Aan voetbal op het schoolplein
Aan ‘The winner takes it all?’ Aan Roze lippenstift van de DA?
De wijn van de buuf?
Aan trainen met Ton van de A-selectie toen ik eenmaal in de B- selectie zat? Aan voetballen met een tennisbal bij het Jan Lighthartplein.

Aan de Bessen jus, met Peet, Irma B. en Hoon in La Bamba?
Aan Gerard Pg.
Aan het Duits waar San en ik -O-zo-slim- verzaakten, en waar klasgenootje C. zwanger raakte.
Aan mijn dagboeken.
Aan talloze broodjes pindakaas in bed met melk.
Aan mijn dagboeken.
Een kaarsje.
André Hazes.
Lins
Ess.

Doe -nog-Maar 

wat

jaren ’80
En zo….