Inez deel 9, Weerzien met George

Voor wat vooraf ging: de links staan onder aan de tekst.

Geschrokken keek Inez naar de grond.
Wat deed hij nou weer hier?
Zou hij haar gezien hebben?
Ze voelde haar hart kloppen in haar borst. Haar hand trilde een beetje toen ze haar wijnglas naar haar mond bracht.
Verdomme.
Net nu het zo goed ging met haar. Net nu ze alles thuis weer een beetje op orde hadden.
‘Gaat het Ien?’
Ze haalde maar eens diep adem.
‘Je staat te trillen als een rietje, wat is er?’

‘George is er. Niet kijken. Lin, alsjeblieft’.
Tegelijkertijd namen ze een slok.
‘Sjeezus, wat doet die nou hier?’
Inez haalde haar schouders op.
‘Wanneer zag je hem nou voor het laatst?’
‘Vorig jaar oktober’.

Zij en George hadden die middag koffie gedronken bij ‘de Belofte’ in Herweert.
En na de koffie hadden ze nog een wijntje gedronken.
En nog een.
Voor ze er erg in had gehad was het al half vijf geweest.
De meiden hadden het eerst geAppt. ‘Mogen we bij Kim en Shelly eten?’
En pal daarna was het bericht van Kees in haar display verschenen.
‘Wacht maar niet op mij, het zal laat worden vanavond. Troubles op de zaak’.
Eigenlijk had het Inez niet eens meer kunnen schelen.
Ze deden maar.
En dat zou zíj nu ook eens gewoon doen.

‘Hij heeft je gezien Ien, en hij komt hier heen’.
Linda kneep even in haar hand.
‘Laat je nou niet gek maken’.

Ien dacht weer terug aan oktober.
Ze hadden besloten samen een hapje te eten in het hotel.
Het was zo fijn geweest.
Gewoon, het hele gesprek.
De lieve dingetjes die hij tegen haar zei en die zo zo lang geleden voor het laatst had gehoord.
Het leven had weer even iets van zijn oude glans terug gekregen.
En uiteindelijk had hij haar hand gepakt.
‘Maakt Kees je nog wel gelukkig lieve Ien?’
Ze had haar schouders opgehaald.
-Was ze nog gelukkig?-

Ien voelde zijn aanwezigheid eerder dan ze hem zag, maar toch schrok ze toen George haar zachtjes in haar schouder kneep.
‘Hoi Inez’.
Ze draaide zich om.
Zijn ogen raakten haar bloot.
Haar lijf was hem kennelijk ook nog niet vergeten.
Beschaamd sloeg ze haar ogen neer.
‘Hoi George’.

Wordt vervolgd…
Inez deel 1
Inez deel 2
Inez deel 3
Inez deel 4
Inez deel 5
Inez deel 6
Inez deel 7
Inez deel 8

Laura’s Midlife deel 3, interactief.

Vervolg van Laura’s Midlife deel 2

Het was een onbekend nummer zag ze.
Ze besloot het telefoontje te beantwoorden.
Je wist immers maar nooit, het zal je maar net gebeuren dat het wèl belangrijk was.

Het was de verwarmingsmonteur om een afspraak te maken.
Tegenwoordig belde men ook maar gewoon op de vreemdste tijdstippen.
Toch was ze wel blij dat hij haar al zo snel had terug gebeld, de oude ketel maakte de laatste tijd zulke enge geluiden.
‘Schikt morgen eind van de middag?’
Laura vond het best.
Ze zou er misschien nog wat afleiding aan hebben ook.

Nadat ze haar iPhone in de oplader had gedaan schonk ze nog maar een wijntje in.
Ze was nog steeds een beetje in shock. Misschien moest ze zichzelf eens knijpen. Misschien zou ze dan ontwaken uit deze nachtmerrie.
Mijn hemel.
Eric.
Háár Eric.
Een ander!
Wie had dat gedacht.
Zij zeker niet.
Had hij niet altijd om het hardst geroepen dat vreemdgaan het ergste is wat men elkaar in een huwelijk aan kan doen?
Sjeessus.
En hoelang waren ze nou eigenlijk getrouwd?
Vier jaar?
En nog een beetje.
Laura stond op om een vest uit de kast te pakken.
Het was koud in huis.
Koud, kil en stil.

Opeens drupten de tranen zomaar op tafel.
Was dit het dan?
Eindigde het hier?
En wie was die vrouw eigenlijk.
Zou ze haar kennen?
Zou het een bekende van haar zijn?
Misschien was ze zelfs wel bevriend met haar?

Laura stond op en pakte haar telefoon. Opeens was het heel belangrijk dat ze het wist. Snel tikte ze het berichtje en verzond het voor ze zich kon bedenken.
‘Wie is het Eric?’

Mijn god, ze werd gek.
Gek als ze eraan dacht dat hij nu bij haar zou zijn.
Misschien lagen ze al in bed samen. Naakt. Zij op zijn borst.
Misschien hadden ze het nu zelfs over haar. Over die domme Laura die toch maar mooi niets door had gehad de afgelopen periode.
‘Je had haar gezicht moeten zien. Zo sneu’.

Haar mobiel trilde en het display lichtte op.
Zou ze durven kijken?
In een grote teug dronk ze haar glas leeg.
Toen pakte ze haar iPhone en las het bericht.


Wordt vervolgt.
Suggesties weer meer dan welkom!

Inez deel 8: storm op komst

Fictief

Het regende pijpenstelen. Was het een dikke week geleden in Maastricht nog prachtig zonnig nazomerweer geweest, vandaag had de herfst dan toch echt definitief zijn intrede gedaan. Inez zette de fluitketel op het gas en tikte net zo lang met haar nagel op het display van de thermostaat tot daar het cijfer 22 verscheen. De meiden waren al naar school. Kees had haar die ochtend verrast met een kopje thee en een beschuitje Oude Leidse. ‘Blijf jij nog maar even liggen schat’. Ze had het zich geen twee keer laten zeggen, en nadat ze zich nog even lekker had omgedraaid, was ze weer in slaap gevallen.
En nu was het elf uur.
De thee was inmiddels ijskoud.
Zo gaan die dingen.

Met een vers kop hete thee en een stuk overgebleven appeltaart van gister ging ze aan de tafel zitten. Buiten raasde de wind. De bruine bladeren werden omhoog geblazen en daalde langs de schutting weer maar beneden. Er had zich al een heel hoopje verzameld. Code oranje was er voorspeld voor het eind van de middag. Als Kees de meiden nou maar op het hart had gedrukt goed uit te kijken als ze op hun fietsen weer naar huis zouden komen.
Ze zou ze straks wel even een Whatsapje sturen. Het mocht wel niet van school, maar nood breekt wet, vond Ien.
Kees was natuurlijk met de auto. Ze moest straks zelf maar de tram nemen naar de Appie. Getver. Ze had helemaal geen zin om eruit te gaan. En al helemaal niet om die stomme boodschappen te doen. Altijd dat zelfde gezeur met dat eten. Nou ja. Misschien kon ze hachee maken. Met rode kool en oma’s appelmoes uit een potje. Daar was het echt weer voor, en Kees en de meiden waren er gek op. Dat was dan in ieder geval wat.
Terwijl ze bezig was de rest van de boodschappen op te schrijven floot haar mobiel een schel deuntje. Dat was lang geleden zeg, dat ze dat irritante toontje had gehoord. Wie gebruikte er tegenwoordig nou nog de sms?
Ien las het berichtje.
‘Ben in de stad, tijd voor koffie? G.’
Zjiesus, wat moest ze daar nou weer mee? Hij liet het er niet bij zitten zeg.
Zou ze gaan?
Gewoon, gezellig.
De meiden hoefde ze nog lang niet te verwachten.
En als ze zich niet vergistte had ze ook nog vier kant en klaar gebraden ballen gehakt in de vriezer. Aten ze morgen wel hachee.
Ze twijfelde.
Gezellig was het misschien wel.
Een beetje spannend ook.
Maar ja?
Was het niet domweg stom, net nu de rust tussen haar en Kees weer een beetje was teruggekeerd?
Niet dat het helemaal weer koek en ei was, maar de sfeer was er wel op vooruit gegaan sinds hij tegenwoordig wat vaker bij het avondeten aanwezig was en duidelijk zijn best deed haar ervan te overtuigen dat er echt geen ander was. En nooit was geweest ook.
Echt geloven deed ze het niet. Ze wilde wel, maar het lukte haar gewoon niet.
En nu dus dat berichtje van George.

Ien stond op om Sukkel binnen te laten. Ze wreef de zeiknatte kater zo goed en zo kwaad als ze kon droog met een oude handdoek. Hij liet het gelaten toe. Net toen ze de vieze lor in de wasmachine had gestopt ging haar telefoon. Het was Linda.
Kwam dat even uit, ze had haar net zelf willen bellen.
Ja, Lin zou het haar wel uit haar hoofd praten om koffie te gaan drinken met die zelfverzekerde sleetse schrijver!

‘Hai Lin, alles oké? Wat denk je?’
Aan de andere kant bleef het eerst nog even stil. Toen hoorde Ien het zachte gesnif. ‘Hey lievie? Wat is dat nou? Wat is er?’
Ze ging er maar even bij zitten. Dit kon wel even gaan duren begreep ze. Sukkel sprong gelijk op haar schoot, lekker warm natuurlijk.
‘O Ien, ik heb het gedaan!’
Het kwam er met horten uit.
Veel wijzer kon ze er nog niet van worden.
‘Wat dan Lin, vertel, wat heb je gedaan?’
Op de achtergrond hoorde ze hoe haar vriendin zich probeerde te vermannen.
-God, wat had ze zin in een sigaret nu, als ze er eentje had gehad had ze zeker weten voor de bijl gegaan-
De kat draaide zich net lekker in het holletje van haar arm en vergat daarbij zijn scherpe nagels in te trekken toen
het hoge woord er eindelijk uit kwam.
‘Ik heb hem geaccepteerd Ien.
Ik heb de flat geaccepteerd!’

Wordt vervolgd.
Zie voor delen 1t/m7 categorie ‘Inez’.
En voor Linda’s verhalen de WE300 van september ‘Renoveren’ en oktober ‘Kwaliteit’.

WE300: kwaliteit

Vervolg op de We 300 van september: ‘renoveren’:
———————————————–
Peter en Linda stonden samen op het balkon van de verwaarloosde flat.
Zijn armen om haar heen irriteerden haar opeens mateloos. Abrupt draaide ze zich van hem af.
‘Nou, zeg eens eerlijk, denk jij dan werkelijk dat hier nog iets moois uit voort kan komen?’
Peet zuchtte diep.
‘En jij? Denk jij dan werkelijk dat jij hier gelukkig zult kunnen zijn met een goedkoop Gamma laminaatje op de vloer en een bankje van Leen Bakker?’
Ach kom. Laat me niet lachen’.

Hij had gelijk.
Ze zou het hier vreselijk vinden.
Ze zou haar mooie grote huis zo missen.
Haar mooie spulletjes die ze zo met zorg had uitgezocht.
Uren was ze erop uit geweest in haar mooie Porsche cabrio-tje.
En nu stond ze hier op dit stomme balkon.
Ze dacht aan haar dakterras met de grote platanen in potten die zo subtiel hun welkome schaduw over de zondagse lunch konden werpen.
Ze kon bijna het zilver van het bestek zachtjes in hun geruststellende regelmaat horen tikken op de mooie borden, en de champagne belletjes zien in haar kristallen glas.
Nou ja. Haar?
Eigenlijk was er niets van haar. Eigenlijk was het allemaal van Peet.
Eigenlijk was ze zelf niets meer dan slechts een collectors item.
Was ze maar met hem getrouwd geweest, of had ze maar op zijn minst een samenleef contract met hem gehad.
Verdomme!

‘Kom schatje, je stelt je aan.
Laten we het alsjeblieft vergeten’.
Zachtjes streelde Peet haar wang.
Troostend.
Ze liet hem.
Soms kon hij zo lief zijn.
‘Lin, er kan niemand aan jou tippen. Jij hebt klasse!’.
Voor op straat waren wat jongens gaan voetballen.
De bal raakte het ijzeren hek dat het fabrieksterreintje omsloot.
Het rammelde troosteloos.
Linda huiverde.
Leen Bakker.
Gamma.

Ze zou niet eens weten hoe ze er moest komen.

Geschreven voor Plato’s schrijfuitdaging voor de maand oktober: ‘Schrijf een verhaal in precies 300 woorden. Het onderwerp is deze maand ‘kwaliteit‘. Dit woord mag zelf niet in de tekst voorkomen. Zie voor meer verhalen:
http://platoonline.wordpress.com

Inez deel 7: over tapas en haren.

Inez zat in bad met haar hoofd vol schuim.
Het was nog dezelfde avond.
Ze hadden die middag heerlijk geshopt.
Wat zullen de meiden morgen blij zijn met de leuke tops.
Voor Kees had ze niets.
Wat had ze nou moeten kopen voor hem?
Nee, ze kon niets verzinnen.
Wilde niets verzinnen.
Zou dat nou het begin van het einde zijn?

Misschien moest ze even bellen straks.
Gewoon, even vragen hoe het ging.
Met de meiden.
Met hem.
Ze zouden nu vast naar de ‘Funniest’ kijken.
Lekker, met warme kaasbroodjes van de bakker op de bank.
Opeens sprongen haar ogen vol met tranen.
Kon het maar weer gewoon zijn zoals vroeger.
Met haar neus dichtgeknepen liet ze zich onder het warme water glijden.

Ze vonden een leuk tapas tentje niet ver van het hotel.
Lin hield van dezelfde tapas als Inez, dus het kiezen was snel gegaan en nu zaten ze achter een glas Spaanse rode wijn.
‘Kom, ontspan een beetje Ien’.
Zojuist had ze naar huis gebeld. Giebelend hadden de meiden haar te woord gestaan.
Alles ging goed. Ze waren met Kees naar de manege geweest en ze hadden met z’n drietjes de boodschappen gedaan. ‘Mag ik papa nog even aan de telefoon?’
Op dat moment hoorde ze een lichte aarzeling in Anouk haar stem. ‘O. Ehh….hij staat onder de douche mam’.
Direct had ze het koud en warm tegelijk gekregen. ‘Onder de douche? Gaat hij uit dan?’
Ze deed haar best om luchtig te klinken. ‘Ja, een paar uurtjes maar hoor mam. En weet je wie er dan op ons komt passen? Eric!’ De meiden waren gek op de jongste broer van Kees. Hij was nog maar net twintig.
‘Nou, wens je vader dan maar veel plezier hoor vanavond’.
Met moeite lukte het haar om argwaan in haar stem te verbergen voor Anouk.

‘Joh, wat zou jij doen dan als Kees een weekend weg was?’
Inez nam een slok.
‘Hetzelfde?’
‘Precies. Maak je toch niet zo druk schat. Omdat Peet met Manon het bed indook hoeft Kees dat toch nog niet te doen?’
De ober zette een schaaltje met broodjes en Aouli op het tafeltje.
‘Je begrijpt het niet Lin’.
De broodjes waren gloeiend heet. Snel legde Ien het nog even terug in het mandje.
‘Wat begrijp ik niet Ien? Van die haar op zijn colbert? Daar hebben we het toch al over gehad?’ Linda legde haar hand op die van Inez en kneep er zachtjes in.
‘Hij heeft die secretaresse gewoon getroost schat. Heel normaal toch? Haar man wordt met spoed opgenomen, Kees rijdt met haar naar het ziekenhuis, ze huilt, hij troost. Niks aan de hand. Relax!’
Inez zuchtte.
Waarom snapte Linda het nou niet?

‘Zijn secretaresse heeft kort zwart haar Lin’. Ze pauzeerde even terwijl de ober een plekje zocht voor de schaaltjes met Gamba’s Pil Pil.
‘En de haar op zijn colbert was Lang en Blond’.

Inez deel 6: een soapochtendje in Maastricht

(Als je wit weten wat vooraf ging:Zie categorie ‘Inez’)

De volgende morgen werd Inez wakker van een geur die ze normaal gesproken best lekker vond.
‘Sjeezus Lin, moet dat nu?’
Met een theatraal gebaar trok ze het dekbed over haar heen.
Wat stonk die nagellak.
Ze hoorde hoe Linda de balkondeur opende.
‘Kijk eens naast je Ien’.

Op het nachtkastje lag paracetamol en een vitaminepilletje klaar naast een glas water en een kop koffie.
‘Je bent een schat’.
Het maakte trouwens nooit uit hoeveel Lin de vorige avond gedronken had.
Na vier, vijf uurtjes slaap was ze weer helemaal hersteld.
Inez niet.
Dat duurde nog wel even.
‘Was het laat geworden Ien?’

Gut ja, dat was ook zo.
Ze was het even helemaal vergeten.
Het restaurant.
De koffie.
George.
Mijn god, George.
‘Ien…Je glimlacht. Kom op, vertel. Was het gezellig?’
En of het gezellig was geweest.
Ze hadden heerlijk gekletst.
Nou ja, zelf had ze niet zoveel te vertellen gehad.
‘Gewoon…getrouwd, twee meiden’.
Ze had liever naar hem geluisterd.
Eerst met een koffie.
Later hadden ze nog een wijntje gedronken.
Rood.
En nog een.
‘Ken je George nog?’
Linda dacht even na.
‘Die vent waar je jaren geleden zo verliefd op was? Was het geen schrijver?’
Ze knikte.
‘Die ja. Zullen we nu eerst de stad in gaan? Ik moet nu echt eerst wat eten hoor!’

Even later zaten ze op een terrasje op het Onze Lieve Vrouwe Plein.
‘Zit George ook in ons hotel dan?’
Ien veegde wat kruimeltjes van haar croissant van haar lip.
‘Hij is vanmorgen alweer vertrokken, tegenwoordig werkt hij als sommelier voor verschillende hotels’.
Ja, dat wist ze nog.
Vandaar ook dat wijntje na de koffie nog.
‘Proef deze rode eens Inez’.
Bescheiden had ze een heel klein slokje genomen en liet de wijn even rondgaan in haar mond.
Zo deed je dat toch?
‘Hij is net zo zacht als jouw huid’.
Het had niet eens flirtend geklonken.
Eerder lief.
Even hadden hun ogen elkaars blik vast gehouden.
Grijs.
Ze waren grijs.
Grijs en diep.
Daarna had zich wat naar voren gebogen en haar handen gepakt.
‘Je bent nog steeds een mooie vrouw Inez’.
Ze voelde hoe ze weer rood kleurde toen ze er aan dacht.

‘En toen?’
Lin zat op het puntje van haar stoel.
‘Nou. Niets natuurlijk!’
‘Niets?’
‘Nee. Niets. Kom op Lin, ik ben getrouwd weet je nog?’
Ze stond op.
‘Even naar het toilet’.
Jeetje.
Wat een gezeur.
Moest er nou overal direct wat achter gezocht worden?
Echt om niets.
Nou ja.
Hij had haar een kus op haar mond gegeven.
Per ongeluk.
Het ging ook zo onhandig.
Ze draaide toevallig net haar hoofd.
‘Mag ik je nummer?’
Ze had het hem zonder aarzelen gegeven.
Het zou inderdaad best leuk zijn om eens samen koffie te drinken als hij eens in de buurt was.

Toen ze weer het terras op liep zag ze dat Lin net klaar was met bellen.
‘Peet?’
Lin knikte.
‘Hetzelfde liedje.
Spijt, spijt en nog eens spijt’.
Ze zuchtte.
‘Wat moet ik nou?’
Stel hem voor dat hij zelf in die flat gaat wonen Lin. Hij moet weg.
Niet jij!’

Wordt vervolgd….

We 300: Renoveren

Het beloofde een mooie dag te worden maar de mist was nog maar nauwelijks verdwenen op dit vroege uur in september. Linda had haar adem net niet lang genoeg in kunnen houden toen de lift hen naar boven bracht. Ze nam een diepe teug lucht. Dat was beter. Ze huiverde een beetje en sloeg haar vest wat dichter om haar lijf. ‘Gaat het?’
Ze keek Peter niet aan.
Ze zei niks.
Haalde kort haar schouders op.
Wat moest ze zeggen?

De galerij op de zevende echode naargeestig toen ze samen naar de woning liepen. Dus hier zou ze dan voortaan lopen. Met haar boodschappen. Nou ja, zoveel had ze straks natuurlijk niet meer nodig.
‘Zal ik?’
Peter opende de deur.
Binnen wachtte een donkere bedompte hal. Linda aarzelde even voor ze over de drempel stapte.

De keuken lag aan de galerij.
Hij was oud. Muf. Vet.
De woningbouwvereniging had al gezegd dat er nog het nodige aan de woning zal worden opgeknapt.
‘Nog aardig ruim Lin, daar valt best wat van te maken toch?’
Linda liep door naar de badkamer. ‘Mijn hemel, ik wist niet dat dit nog bestond?’
Ze keek naar het oude lavet waarboven een oude douchekop hing.
Ze dacht aan haar stoomdouchecabine in de luxueuze badkamer thuis die Peter en zij zelf ontworpen hadden.
De cabine waarin Peter en Manon……Notabene haar een na beste vriendin!
‘Lin, je hoeft niet!’
Ze liep verder. Aan de grote slaapkamer grensde een klein balkon.
Ze opende de deur en leunde over de balustrade. Door een waas van tranen keek ze toe hoe de eerste zonnestralen het industrieterrein van zijn grauw verloste.
Ze voelde hoe Peter achter haar kwam staan. Voorzichtig sloot hij haar in zijn armen.
‘Lieverd, blijf alsjeblieft bij me’.
Ze zuchtte diep.
‘Denk jij dat hier nog best wat moois uit kan komen?’

Geschreven voor Plato’s schrijfuitdaging voor de maand september: ‘Schrijf een verhaal in precies 300 woorden. Het onderwerp is deze maand ‘renoveren‘. Dit woord mag zelf niet in de tekst voorkomen. Zie voor meer verhalen:
http://platoonline.wordpress.com

Inez deel 5: Naar Maastricht / als dat maar goed gaat…

zo fictief als het maar kan!-

Om kwart voor elf kwamen ze aan in zonnig Maastricht.
Hun hotel was op loopafstand van het station.
Na het inchecken gingen ze naar het Vrijthof.
‘Eerst maar een wijntje Ien?’
Ze vond het best. Veel zin in winkelen had ze niet.
Dat gedoe met passen. Bah!

Even later zaten ze op het Vrijthof. Ze hadden nog kunnen kiezen, en kozen een plekje in de luwte vlak bij het raam. Ja, hier zouden ze het wel even uithouden samen. Ze moest maandag trouwens niet vergeten een vlaai mee te nemen naar huis.
Thuis.
Kees.
De meiden.
Zouden ze haar missen?

De ober zette de roseetjes op het wiebelige tafeltje.
‘Proost Lin’.
De glazen tikten zacht tegen elkaar.
De wijn was zurig.
Ze nam nog maar een slok.
Even doorbijten.

‘Wat zit je nou eigenlijk dwars Ien?’
Linda legde haar rechterhand op haar knie en keek haar vragend aan.
‘Is het nog steeds om Kees?
Denk je nou werkelijk dat hij een ander heeft?’
Inez haalde haar schouders op
‘En waarom zou hij dat niet?’
God wat had ze zin in een peuk nu.
‘Zet het van je af. In ieder geval dit weekend. Geniet! We zijn nu hier. Jij, ik. We gaan lekker plezier maken. Begrepen?’
Inez lachte een beetje.
Kijken of ze het nog kon.
Linda had gelijk.
Waarom zou ze haar weekend laten verpesten door zich druk te maken.
‘Op het weekend Lin, Komt goed. ‘.

Naarmate de middag vorderde liepen de terrasjes vol.
Veelal studenten.
Toeristen.
De bejaarden haakten stilletjes aan af.
Vlaai maakte plaats voor mosselen.
Tapas.
Pizza’s.
Luider, steeds luider praatten de mensen.
Hier en daar een lach.
Een bral.

Het begon wat te schemeren. Inez en Linda zaten nog steeds in hun fijne hoekje.
Het was minstens vijf rosé verder.
Nou ja, en 1 koffie dan voor haar.
Ze voelde zich stukken beter.
Je kon ook zo lachen met Lin.
Zelf waren ze ongemerkt ook steeds harder gaan praten.
En lachen.
De terraskacheltjes boven hun hoofden maakten het zo vreselijk knus, dat ze er steeds nog maar eentje namen.
‘De alle-alle -laaste!’
Nou ja; tot de volgende dan.
Gegeten hadden ze niet eens.
Geen zin in.
Dom natuurlijk.

Uiteindelijk wilde Linda naar huis. ‘Ben beetje miss-luk’.
Gearmd liepen ze naar het hotel. De koele lucht maakte Inez weer een beetje nuchter. Linda niet.
Ze lalde.
Slingerde.
Gelukkig was het hotel niet ver.
Ien hielp haar boven met haar schoenen. ‘Kan ik zelluf!’
Toen dekte ze haar vriendin toe die al zachtjes lag te snurken. En nu?

Ze besloot nog heel even naar de hotelbar te gaan.
Een bak koffie, daar had ze zin in.
Eerst maar eens wat opfrissen.
Tanden poetsen.
Beetje lippenstift.
Klaar!

Beneden was het rustig. Er zaten vier mannen aan de bar.
Ze bestelde haar koffie.
‘Zwart graag. Geen suiker’.
Ze was aangenaam verrast toen ze zag dat ze een Nespresso kreeg.
En ze was nog meer verrast toen ze hem zag zitten aan een tafeltje.
De koffie naast zich.
Hij las.
Een boek.
Verdiept in zijn boek.

Ze pakte de koffie aan en gaf haar kamernummer op aan de ober.
Daarna liep met haar koffie ze in de richting van de knappe man aan het tafeltje.
Wat was dat lang geleden zeg…

(Wordt vervolgd)

Californi-kabbelen

De wereld staat eindelijk even in zijn vrij lijkt wel.
Even ademen.
Even een pas op de plaats.
Pauze
Time out
Relax

Mam houdt zich kranig.
Hoewel de harde wind van vorige week haar wat neerslachtig maakte.
Dat heb ik dus vast van haar.

We rommelen hier wat in huis.
‘Eigen huis en tuin’ life.
‘Hier wil ik een plankje schat.
En kan daar dan een beugel?’.
Rem monteert de nieuwe uitlaat voor de motor, terwijl ik wat Hedera snoei.

-Geloof me:
Na een jaar zie je het gat in je keukenmuur echt niet meer-
Wat zeg ik?
Na een jaar zie je je keukenmuur überhaupt niet meer.
Went echt snel hoor zo’n on-af gestuukte muur.
Erg trendy ook volgens horen zeggen.
Alleen die planken da’s nog wel een dingetje.
GEEN planken bedoel ik dan.
Tenminste. Niet in de keuken.
-en om nou de kopjes op mijn nieuwe toiletplankje te zetten is ook weer zo wat-
Syntia heeft trouwens ook weer kuren.

Ja.
Er is zelfs ruimte
voor een beetje fantasie:
Inez!
Inez, die denkt dat ze veilig is in haar burgertrutten leventje
waarvan ze verwacht dat alles maar zo zal blijven, als het eens was geweest.

Ja, Inez biedt perspectief.
Hoop.
Macht.
Controle.
Zal ik haar een minnaar geven?
Een miljoen?
Een baan?
De mogelijkheden zijn legio.
Nee.
Geen ziekte.
Ja. Ik ga vast nog een hoop lol beleven aan Inez.
Ze gaat er een verschrikkelijk zootje van maken volgens mij.

Ach, en om het af te maken veel -heel veel-
‘Californication’.
Wijntje, kaasje, bank.
-En tussendoor nog even een man met een baard-

Ja.
Alles kabbelt verder.
Kabbelen…
Kabbelen…
Kabbelen…

-als in stilte
voor de storm-

Inez deel 4 : nog meer burgertrutterij

Nadat de meiden naar school waren gegaan deed Inez snel de boodschappen. Ze had er weer weinig zin vandaag.
Wat moest ze nu weer eens verzinnen voor het eten?
Ze koos voor kipfilet met broccoli.
Makkelijk.
Snel.
Lekker.

Misschien moest ze ook maar gelijk langs de drogist.
Haar uitgroei was alweer duidelijk zichtbaar.
Nee.
Misschien moest ze het toch maar weer eens door de kapper laten kleuren.
Met wat high-lights of zo.
Ja dat zou ze doen.
Ze zou thuis gelijk bellen.
Ze moest eens wat beter voor zichzelf gaan zorgen.
Wat liever zijn voor zichzelf.
Misschien kon ze ook wel weer eens naar de sportschool.
Saunaatje pakken.
Dat soort dingen.

Ze kon ook wel weer eens wat nieuwe kleding kopen voor zichzelf.
Gewoon:
Een leuke spijkerbroek.
Shirtjes.
Iets voor Londen.
Misschien nog een paar leuke gympen.
Waarom nu eigenlijk niet?
Die kipfilet bleef wel goed in de auto met deze temperatuur.

Om drie uur kwam ze pas weer thuis.
Ze legde de tassen op tafel.
Ze zou ze straks op haar gemak uitpakken.
De meiden hadden allebei een lange schooldag vandaag.
Voor vijf uur zouden ze zeker niet thuis zijn.
Wie weet was Kees vandaag ook gewoon op tijd voor het eten.

Inez schonk een wit wijntje in.
Halfzoet.
Lekker nog even zo, het huis voor zichzelf.
Ze kon gelijk Linda wel even bellen.
Kijken of die te porren was voor een korte trip.
En misschien kon ze vragen wat zij er van dacht.
Het zat haar toch niet helemaal lekker.
Dat gedoe met Kees.

Zoals ze al verwachtte was Lin gelijk enthousiast.
‘Maar Londen? Tjee. Ik weet niet hoor Inez. Wat mij betreft gaan we gewoon lekker even een paar dagen naar Maastricht.’
Ze zei het laatste woord met een zachte G.
Ien lachte niet.
‘Gaat het wel griet?’

Inez vertelde wat er was gebeurd. Linda deed er nogal luchtig over.
‘Ach joh, hij heeft haar natuurlijk gewoon een knuffel gegeven. Wat zou jij doen?’

Kees was gelukkig op tijd zodat ze met zijn viertjes konden eten.
Jammer dat ze nou niets lekkerders had klaargemaakt.

Die avond was het bijna net als ‘vroeger’.
En met dat ‘vroeger’ bedoelde ze nog maar twee weken geleden.
Ja. Bij-na.
Maar toch niet helemaal.
Ze kon er de vinger niet echt op leggen.
Om elf uur vond ze het wel mooi geweest.
‘Ga je mee naar boven?’
‘Ik kom er zo aan Ien, ga jij maar vast’.
Wat moest hij dan nog?
Het programma waar ze naar keken was toch afgelopen?
Waarom ging hij niet gelijk mee?
Opeens wist ze het:
Zijn mobiel!