‘Another 45 Miles to go…’

Nou?
Wat vinden jullie van mijn nieuwe hulpmiddel?
Dat maakt het ‘Gewoon doorroeien’ toch een stuk makkelijker;-)

Valt me eigenlijk een klein beetje tegen dat jullie het niet hebben geraden hoor.

imageimage

Advertenties

Start to Run met Renate Wennemars 1.7. Zucht.

IMG_6482
“Hai.
Als het goed is heb je de afgelopen vijf minuten stevig doorgewandeld en zijn je spieren lekker warm geworden.
Een goede warming up is belangrijk dus doe dit de komende week iedere keer voor je met de training begint,”

IMG_6478

IMG_6484
“Vandaag gaan we beginnen met een minuut dribbelen. We dribbelen niet harder dan een flink wandeltempo. Na het dribbelen heb je drie minuten wandelpauze. Wel stevig doorwandelen he?

IMG_6486

IMG_6491

IMG_6494
“Na de pauze gaan we dan nog een keer een minuut dribbelen en drie minuten wandelen. We eindigen dag met twee minuten dribbelen. “

IMG_6496

IMG_6499

IMG_6501
“Deze serie herhalen we vandaag twee keer.”

IMG_6502

IMG_6503
“Hou goed in de gaten dat je niet te snel van start gaat. Het gaat er niet om hoe hàrd je gaat, maar dat je je training kunt volbrèngen.”

IMG_6506

IMG_6504

IMG_6509

IMG_6508
“En we gaan begìnnen.
Drie twee één Start!”

IMG_6511

IMG_6519
“Heb je een lekker tempo te pakken?”

IMG_6523

IMG_6524
“We zijn er bijna. Nog tien seconden, drie twee één en stop.
Je mag nu drie minuten stevig doorwandelen.”

IMG_6523-0

IMG_6524-0

IMG_6525
“Rustig beginnen is reuze belangrijk. Het helpt je lichaam om je conditie op zijn eigen tempo op te bouwen.
-bla bla-“

IMG_6526

“Ojee het wandelen zit er weer op. We gaan een minuut hardlopen. En we beginnen Nú!”

IMG_6528
“Niet te hard hè?”

IMG_6530

IMG_6532
“Je bent op de hèlft!”

IMG_6535
“Goed gedaan je mag weer drie minuten wandelen terwijl ik een muziekje opzet.”

IMG_6536
“Heeje ben je blij dat je begonnen bent met hardlopen? Hardlopen is een van de snelste manieren om je conditie op te bouwen. Je zult zien dat je snel weer in vorm bent. Andere positieve effecten zijn dat je je fitter voelt, energieker, strakker in je vel gaat zitten. Misschien nog niet vandaag, maar echt, het kòmt!
Wees geduldig!”

IMG_6537
“Ben je klaar om twee minuten te gaan dribbelen?
Oké, daar gaan we, drie twee één.
Zet ‘m op!”

IMG_6537-0
“Ook jíj kunt dit!!”

IMG_6538
“En de eerste minuut zit erop. Hou vol!”

IMG_6525-0

Ooo, nog maar dertig seconden!

IMG_6546
“Drie twee één nul
You did it!”

Je eerste training zit er op.
Gefeliciteerd.
Hartstikke knap gedaan.
Wandel nog even rustig uit en dan zie ik je bij de volgende training.
Tot dan!

IMG_6542

Start to Run les 1.1

IMG_6264

Je raadt nooit wat ik vanmorgen heb gedaan.
-Nou ja, eigenlijk heb ik het al verklapt in de titel natuurlijk-.
Ik heb vanmorgen mijn stoute loopschoenen maar weer eens aangetrokken.
Kreeg er ineens weer zo’n zin in.
Zou ik het gewoon eens gaan proberen?
Heel langzaam.
Heel voorzichtig.
Als ik nou eens gewoon alle lesjes drie keer herhaal voordat ik doorga met de volgende training?
Dus 1.1 de eerste keer les 1, 1.2 de tweede keer les 1 enz.

Dan loop ik niet in zes weken 3km zonder te stoppen, maar in 18 weken.
Ja, dat is traag.
Heel traag.

Maar wat wil ik?
Wat kan ik?
Met welk doel wil ik lopen?
Vijf km dik onder de dertig minuten gaat het nooit meer worden.
En dat hoeft ook helemaal niet.
Dat is ook helemaal niet goed voor mijn gewrichten (ik heb poly artrose).
Hardlopen is dus eigenlijk helemaal niet zo heel goed voor mij, fietsen of zwemmen (O, gruwel) is beter, maar het màg wel van de reumatoloog.
En ik vind het gewoon zo lekker.
Ik mis het zo ontzettend.
Het doet zoveel goed voor mijn geest.

Maar goed.
Vanmorgen dus mijn loopschoenen weer eens aangesjord en daar ging ik hoor in Kyl zijn kei-fijne ‘Superdry’ jasje. (Merkte hij toch niets van, hij lag nog op 1 flapoor).
Het schema?
5 minuten wandelen
1 minuut dribbelen
3 minuten wandelen
1minuut dribbelen
3 minuten wandelen
2 minuten dribbelen
en daarna het schema nogmaals herhalen.

Gek toch, hoe je je grenzen gaat verleggen als je lichaam je door wat dan ook in de steek heeft gelaten.
Dat ik dit nu vandaag weer zou kunnen volbrengen, daar heb ik heel lang
niet van durven dromen.
En daar ben ik heel, nee HÉÉL dankbaar voor.

Over drie boeken en hun invloed op mijn leven

‘Waarom ik wel?
Waarom zij niet?’
Het zoeken naar dat antwoord is de drijfveer, het thema van dit blog.
En dan bedoel ik niet alleen dit stukje, maar het hele Beauninoblog.

Meestal is het andersom.
Zeurt je moeder.
Bij ons niet.
Bij ons is het zo om dat ik degene ben die het meeste zeurt.
Ik zeurde al vanaf de tijd dat ik kon praten denk ik.
‘Mam, stop nou met roken’.
‘Pap, mam, het stinkt zo als jullie in de auto roken’.
En toen ik wat ouder werd:
‘Mam, drink nou niet zoveel’.

Ik trainde vanaf mijn dertiende zelf vijf keer in de week.
Een keer in het krachthonk, drie keer op de baan en op zondagmorgen in de duinen van Wijk aan Zee.
Ik kon best aardig hardlopen.
Hield van hardlopen.
Mijn ouders kwamen nooit kijken.
Het interesseerde ze gewoon niet bovenmatig.
Mij ook niet.
Dat ze niet kwamen.

Toen ik vijftien was stopte ik abrupt met atletiek, wilde ik op voetbal en rookte ik zelf.
Nee.
Natuurlijk mocht ik niet roken van mijn ouders.
Mijn vader was notabene net een jaar gestopt.
Maar op mijn zeventiende rookte ik thuis.
Samen met mijn moeder en mijn zus.
En onze vriendjes.
Mijn vader heeft weleens uit protest met een gasmasker opgezeten binnen.
Niet dat dat hielp.

Toen ik vijftien was dronk ik ook zelf.
Pisang Ambon.
Puur.
Stiekem natuurlijk.
Met Lins in het bos
-waarover later meer-
of in het toilet bij de kantine.
Nee, natuurlijk mocht dit niet.
Op mijn zeventiende mocht ik thuis drinken.

Want op mijn zeventiende was het ineens gezellig dat ik rookte en gezellig dat ik een glaasje mee dronk.
Mensen die geen van beiden deden waren maar ‘saaie Pieten’. Ik kan me de irritaties van mijn moeder nog goed herinneren toen ze voor de eerste keer bij een tante een sticker met ‘Verboden te roken’ op de voordeur zag. In de jaren ’70 werd zoiets gewoon nog als heel ongastvrij gezien.
‘Nou jaaaa zeg!!!’

Op mijn zeventiende
was ik ‘volwassen’.
Was ik ‘klaar’ met school.
Had ik ‘serieuze verkering’, en
ging ik iedere zondagavond bij s.v. achterop de brommer naar dansles in Heemskerk.
Ik werkte 40 uur per week bij de warme bakker in ons dorp.
Van het geld wat ik verdiende spaarde ik linnengoed bij de Walra en nam ik later rijlessen.

Het was de bedoeling dat s.v. en ik zouden gaan samen wonen tussen al onze koperen en messing toeters en bellen die we in de jaren op de Zwarte Markt hadden aangeschaft.
Ergens op een flat in Velsen-noord of IJmuiden.

Ik geloof wel degelijk dat het lezen van boeken heeft bijgedragen aan de keuzes die ik heb gemaakt in mijn leven.
En nu vraag je je natuurlijk af ‘Welke boeken Nar?’
Allereerst was daar de ‘Niet morgen maar nu’ van Wayne Dyer die mij een heel andere kijk gaf op dingen.
Af en toe las ik passages voor aan mijn moeder.
‘Ach kind, allemaal onzin. Nee hoor hou maar op, ik hoef het niet te horen’.

Op mijn negentiende maakte ik het uit met s.v.
Ik kreeg alleen al maagpijn als ik aan de toekomst dacht. Dat kon toch niet goed zijn?
‘Iedereen’ was er kapot van, terwijl ik zakelijk op mijn knieën op zolder onze goudkleurige kerstballen zat te verdelen.
‘Het ga je goed en de mazzel’.
O ja hoor, ik hield best wel van hem.
Maar gelukkig het meest van mezelf!

Ik stopte met roken. Ging weer wat sporten.
‘Doe nou maar geen moeite kind, dat lukt jou toch niet’, zei mijn moeder dan.
En natuurlijk kreeg ze gelijk.
Keer op keer.
‘Zie je wel. Nou, zo ben je veel gezelliger hoor!’
Ze bedoelde het goed.

Een ander boek wat heel veel invloed op mijn denk- en leefwijze heeft gehad is het boek ‘Sterrentekens’ van Linda Goodman. In dit boek is Linda volgens mij al zo’n dertig jaar vooruit op de spirituele schrijvers van nu.
Dat vind ik trouwens ook van dr. Dyer. Zoveel boeken die na NietmoMaarnu zijn geschreven zijn gebaseerd op dit boek.
Hoewel Linda astrologe is, gaat dit boek veel verder dan dat. (Zie de inhoudsopgave op de foto’s hieronder). Ik heb drie boeken van haar in mijn kast die me zeer dierbaar zijn.

Later, toen Kylian nog een peuter was, las ik nog een boek dat heel veel invloed heeft gehad op mijn leven.
Het heet ‘Als liefde pijn doet, en je weet niet waarom’ van Susan Forward.
Na het lezen van dit boek begreep ik wat er mis was in de relatie met de vader van Kylian en mij. En door dat ik eindelijk doorzag wat hij met mij deed (wat ik liet gebeuren) kon ik daar een einde aan maken.

Natuurlijk zijn er veel meer boeken geweest.
Inspirerende romans.
Boeken over communicatie, over NLP, droomduidingen, wat niet?
Ik lees over alles wat me maar net op dat moment maar interesseert.

Misschien….Nee.
Waarschijnlijk, als ik nooit was gaan lezen, had ik nog wel op die flat gewoond, gewoon
met s.v. en twee of drie ‘koters’ tussen al onze koperen toeters en bellen.

Welk boek heeft de meeste invloed op jullie leven gehad?

20140815-093148-34308613.jpg

20140815-093159-34319728.jpg

TaDa….een Bucketlist

Jawel hoor! ‘Zij van Beaunino’ heeft ook een Bucketlist gemaakt.
Hij is alleen wel wat saai.
Komt ook omdat ik lichamelijk niet meer zoveel kan als vroeger.
Lijkt me een strak plan om dus maar te beginnen om mijn lenigheid en conditie wat op te vijzelen.
Het zou ook alleen al tof zijn om weer zonder pijn in een doorsnee tempo te kunnen doorwandelen, zodat ik misschien ooit nog een de Nijmeegse vierdaagse zou kunnen lopen, of het Pieterpad, of -leuk!- de strandzesdaagse.

Nu zag ik dat er zoiets als therapie yogales wordt gegeven in de sportschool waar ook Rem en Kyl trainen lid van zijn.
Ik heb daar drie jaar geleden ook gefitnesst. Het is een fijne sportschool met een sauna en een Turks stoombad, erg prettig. Misschien dan toch maar weer een abonnement.
Kan ik daar gelijk 1 keer per week fitnessen.
Vooral veel wandelen dan op de loopband, roeien en de oefeningen die ik bij de fysio heb geleerd. Als ik het dan heel voorzichtig op bouw kan ik misschien zelfs wel weer meedoen met de Start to Run groep in het komende voorjaar.
Wat was het altijd leuk om op dinsdagavond en zaterdagmorgen rond te rennen door de duinen.
Hardlopen misschien nooit meer nog niet dit jaar maar fietsen kan ik buiten natuurlijk Wel. Dus: 1 keer per week minstens een kilometer of tien. ‘T is net niks die afstand, ik weet het, maar het gaat bij mij om de smering van mijn gewrichten i.v.m. de polyartrose.

Als ik dat allemaal doe val ik vanzelf wel weer een beetje af. Twee, drie kilo zou leuk zijn.
Wil ook wel weer wat gezonder gaan eten:
-Nog meer biologisch.
-meer fruit, vooral blauwe bessen, ananas
-gember, lijnzaad, knoflook, peterselie
-nog minder koffie, en nog vaker groene thee, bessensap, groentensap, water, sojamelk.
Verder laat ik de kroketten op het werk voorlopig even voor wat ze zijn, evenals de ‘kant en klaar’ geklopte slagroom.
Komt vast helemaal goed dus!

En verder?
Nou ja, ik beleef nog steeds heel veel plezier aan mijn blog, dus daar ga ik mee door natuurlijk.
Het schenkt me zo veel:
vriendschap, rust, helderheid in mijn hoofd, een uitlaatklep.
Wel wil ik wat meer fantasieverhalen gaan schrijven. Maar dat is zo moeilijk als je kop zo vol zit met andere dingen.

Natuurlijk wil ik ook een soort van bucketlijst maken met en voor mijn moeder. En afhandelen.
Ze heeft niet zo heel veel spectaculaire wensen hoor. Ik vroeg haar er laatst al over na te denken. Haar wensen liggen meer in de trant van: naar Johanna’s hof, naar de camping oude vrienden opzoeken. Terrasjes pikken.
Maar daar liggen natuurlijk dus ook voorlopig nog mijn eigen prioriteiten.
En dat ik steeds gezellig een glaasje meedrink?! Het zij maar zo.
Geldt ook voor Rem natuurlijk.
Die keuken komt heus wel eens af, hoewel ik de status inmiddels toch wel wat zorgwekkend begin te vinden en dat terras betegelen we wel een andere keer. (Oei, met dat terras raak ik nu een twistpuntje;-)

Tussen al die bedrijvigheid -en mijn werk- door wil ik dit jaar ook tijd maken om op het stage adres van Kylian wat te gaan eten. Jongstleden januari overleed mijn vader. Dat viel midden in zijn stageperiode in het hotel.
Ook wil ik weer eens met al mijn vriendinnetjes van vroeger afspreken. Esther heb ik natuurlijk vorige week nog gezien, dus ik hoop binnenkort weer eens wat af te spreken met Linda. Naar Dais kan ik wel weer eens op de fiets.
Joyce zie ik binnenkort. En San hopelijk ook weer snel. Ik ben zo’n knurft wat vriendschappen betreft.
Zal trouwens aan Karin vragen of ze mee wil naar een paranormaal beurs. Volgens mij is ze ooit eerder geweest, ik nog nooit. Rem vindt dat maar niks. Rem gaat vast liever met me naar de schouwburg komende herfst of winter.

Dat was het wel zo’n beetje.
Op mijn bescheiden vakantieplannen na dan:
Robin opzoeken in West-Australië.
Bij Robin heb ik vijftien jaar geleden vier weken gelogeerd.
Het is een hele bijzondere vriend waarmee ik jaren lang heb gemaild. Vooral in de periode dat ik alleen was met Kylian. Inmiddels is hij een paar keer al bij ons komen logeren en ieder jaar vraagt hij weer wanneer wij nu eens komen. Ik hoop het zo, over twee jaar.
Naar Curaçao lijkt me ook te gek. Petra die ik al virtueel ken sinds onze Picasa tijd heeft daar een eigen landhuis. En daarnaast staat een heel mooi appartement wat ze verhuurt. Het heet Landhuis Siberië.
(Ze staat ook bij mijn favoriete blogs mocht je een kijkje willen nemen).
Met een kleine camper door Zuid Europa lijkt me ook fantastisch. Gewoon, met Rem. Op de bonnefooi. Hengeltje mee, bbq mee, fietsen achterop. Zalig!
Of met de motor door Spanje.
Een jeugdvriend van me heeft daar een B&B in Alfarnatejo
‘El Aguila Libre’. Hij en zijn vriendin Denise organiseren ook wandelroutes meen ik. Van B&B naar B&B of zo. Enig toch?! Of met San samen een paar dagen daarheen.
Ach, een mens moet wat te dromen hebben.
Misschien eerst maar eens een keertje een nachtje naar Terschelling. Daar ben ik echt nog nooit geweest. En het moet er zo leuk zijn. Of gewoon weer eens een paar dagen naar de Ardennen. Altijd leuk. Vooral als de zo’n schijnt.
Of met Kyl en Rem een paar dagen naar Parijs.
Geloof alleen dat Rem daar niet zo veel oren naar heeft.
Mijn moeder trouwens ook niet.
Nou ja, dan ga ik toch alleen met de bus met Kyl.
Lijkt me sowieso leuk om eens alleen met hem op pad te gaan.
Kan Rem intussen mooi aan de keuken verder.