Start to Run met Renate Wennemars 1.7. Zucht.

IMG_6482
“Hai.
Als het goed is heb je de afgelopen vijf minuten stevig doorgewandeld en zijn je spieren lekker warm geworden.
Een goede warming up is belangrijk dus doe dit de komende week iedere keer voor je met de training begint,”

IMG_6478

IMG_6484
“Vandaag gaan we beginnen met een minuut dribbelen. We dribbelen niet harder dan een flink wandeltempo. Na het dribbelen heb je drie minuten wandelpauze. Wel stevig doorwandelen he?

IMG_6486

IMG_6491

IMG_6494
“Na de pauze gaan we dan nog een keer een minuut dribbelen en drie minuten wandelen. We eindigen dag met twee minuten dribbelen. “

IMG_6496

IMG_6499

IMG_6501
“Deze serie herhalen we vandaag twee keer.”

IMG_6502

IMG_6503
“Hou goed in de gaten dat je niet te snel van start gaat. Het gaat er niet om hoe hàrd je gaat, maar dat je je training kunt volbrèngen.”

IMG_6506

IMG_6504

IMG_6509

IMG_6508
“En we gaan begìnnen.
Drie twee één Start!”

IMG_6511

IMG_6519
“Heb je een lekker tempo te pakken?”

IMG_6523

IMG_6524
“We zijn er bijna. Nog tien seconden, drie twee één en stop.
Je mag nu drie minuten stevig doorwandelen.”

IMG_6523-0

IMG_6524-0

IMG_6525
“Rustig beginnen is reuze belangrijk. Het helpt je lichaam om je conditie op zijn eigen tempo op te bouwen.
-bla bla-“

IMG_6526

“Ojee het wandelen zit er weer op. We gaan een minuut hardlopen. En we beginnen Nú!”

IMG_6528
“Niet te hard hè?”

IMG_6530

IMG_6532
“Je bent op de hèlft!”

IMG_6535
“Goed gedaan je mag weer drie minuten wandelen terwijl ik een muziekje opzet.”

IMG_6536
“Heeje ben je blij dat je begonnen bent met hardlopen? Hardlopen is een van de snelste manieren om je conditie op te bouwen. Je zult zien dat je snel weer in vorm bent. Andere positieve effecten zijn dat je je fitter voelt, energieker, strakker in je vel gaat zitten. Misschien nog niet vandaag, maar echt, het kòmt!
Wees geduldig!”

IMG_6537
“Ben je klaar om twee minuten te gaan dribbelen?
Oké, daar gaan we, drie twee één.
Zet ‘m op!”

IMG_6537-0
“Ook jíj kunt dit!!”

IMG_6538
“En de eerste minuut zit erop. Hou vol!”

IMG_6525-0

Ooo, nog maar dertig seconden!

IMG_6546
“Drie twee één nul
You did it!”

Je eerste training zit er op.
Gefeliciteerd.
Hartstikke knap gedaan.
Wandel nog even rustig uit en dan zie ik je bij de volgende training.
Tot dan!

IMG_6542

Start to Run les 1.1

IMG_6264

Je raadt nooit wat ik vanmorgen heb gedaan.
-Nou ja, eigenlijk heb ik het al verklapt in de titel natuurlijk-.
Ik heb vanmorgen mijn stoute loopschoenen maar weer eens aangetrokken.
Kreeg er ineens weer zo’n zin in.
Zou ik het gewoon eens gaan proberen?
Heel langzaam.
Heel voorzichtig.
Als ik nou eens gewoon alle lesjes drie keer herhaal voordat ik doorga met de volgende training?
Dus 1.1 de eerste keer les 1, 1.2 de tweede keer les 1 enz.

Dan loop ik niet in zes weken 3km zonder te stoppen, maar in 18 weken.
Ja, dat is traag.
Heel traag.

Maar wat wil ik?
Wat kan ik?
Met welk doel wil ik lopen?
Vijf km dik onder de dertig minuten gaat het nooit meer worden.
En dat hoeft ook helemaal niet.
Dat is ook helemaal niet goed voor mijn gewrichten (ik heb poly artrose).
Hardlopen is dus eigenlijk helemaal niet zo heel goed voor mij, fietsen of zwemmen (O, gruwel) is beter, maar het màg wel van de reumatoloog.
En ik vind het gewoon zo lekker.
Ik mis het zo ontzettend.
Het doet zoveel goed voor mijn geest.

Maar goed.
Vanmorgen dus mijn loopschoenen weer eens aangesjord en daar ging ik hoor in Kyl zijn kei-fijne ‘Superdry’ jasje. (Merkte hij toch niets van, hij lag nog op 1 flapoor).
Het schema?
5 minuten wandelen
1 minuut dribbelen
3 minuten wandelen
1minuut dribbelen
3 minuten wandelen
2 minuten dribbelen
en daarna het schema nogmaals herhalen.

Gek toch, hoe je je grenzen gaat verleggen als je lichaam je door wat dan ook in de steek heeft gelaten.
Dat ik dit nu vandaag weer zou kunnen volbrengen, daar heb ik heel lang
niet van durven dromen.
En daar ben ik heel, nee HÉÉL dankbaar voor.

Over drie boeken en hun invloed op mijn leven

‘Waarom ik wel?
Waarom zij niet?’
Het zoeken naar dat antwoord is de drijfveer, het thema van dit blog.
En dan bedoel ik niet alleen dit stukje, maar het hele Beauninoblog.

Meestal is het andersom.
Zeurt je moeder.
Bij ons niet.
Bij ons is het zo om dat ik degene ben die het meeste zeurt.
Ik zeurde al vanaf de tijd dat ik kon praten denk ik.
‘Mam, stop nou met roken’.
‘Pap, mam, het stinkt zo als jullie in de auto roken’.
En toen ik wat ouder werd:
‘Mam, drink nou niet zoveel’.

Ik trainde vanaf mijn dertiende zelf vijf keer in de week.
Een keer in het krachthonk, drie keer op de baan en op zondagmorgen in de duinen van Wijk aan Zee.
Ik kon best aardig hardlopen.
Hield van hardlopen.
Mijn ouders kwamen nooit kijken.
Het interesseerde ze gewoon niet bovenmatig.
Mij ook niet.
Dat ze niet kwamen.

Toen ik vijftien was stopte ik abrupt met atletiek, wilde ik op voetbal en rookte ik zelf.
Nee.
Natuurlijk mocht ik niet roken van mijn ouders.
Mijn vader was notabene net een jaar gestopt.
Maar op mijn zeventiende rookte ik thuis.
Samen met mijn moeder en mijn zus.
En onze vriendjes.
Mijn vader heeft weleens uit protest met een gasmasker opgezeten binnen.
Niet dat dat hielp.

Toen ik vijftien was dronk ik ook zelf.
Pisang Ambon.
Puur.
Stiekem natuurlijk.
Met Lins in het bos
-waarover later meer-
of in het toilet bij de kantine.
Nee, natuurlijk mocht dit niet.
Op mijn zeventiende mocht ik thuis drinken.

Want op mijn zeventiende was het ineens gezellig dat ik rookte en gezellig dat ik een glaasje mee dronk.
Mensen die geen van beiden deden waren maar ‘saaie Pieten’. Ik kan me de irritaties van mijn moeder nog goed herinneren toen ze voor de eerste keer bij een tante een sticker met ‘Verboden te roken’ op de voordeur zag. In de jaren ’70 werd zoiets gewoon nog als heel ongastvrij gezien.
‘Nou jaaaa zeg!!!’

Op mijn zeventiende
was ik ‘volwassen’.
Was ik ‘klaar’ met school.
Had ik ‘serieuze verkering’, en
ging ik iedere zondagavond bij s.v. achterop de brommer naar dansles in Heemskerk.
Ik werkte 40 uur per week bij de warme bakker in ons dorp.
Van het geld wat ik verdiende spaarde ik linnengoed bij de Walra en nam ik later rijlessen.

Het was de bedoeling dat s.v. en ik zouden gaan samen wonen tussen al onze koperen en messing toeters en bellen die we in de jaren op de Zwarte Markt hadden aangeschaft.
Ergens op een flat in Velsen-noord of IJmuiden.

Ik geloof wel degelijk dat het lezen van boeken heeft bijgedragen aan de keuzes die ik heb gemaakt in mijn leven.
En nu vraag je je natuurlijk af ‘Welke boeken Nar?’
Allereerst was daar de ‘Niet morgen maar nu’ van Wayne Dyer die mij een heel andere kijk gaf op dingen.
Af en toe las ik passages voor aan mijn moeder.
‘Ach kind, allemaal onzin. Nee hoor hou maar op, ik hoef het niet te horen’.

Op mijn negentiende maakte ik het uit met s.v.
Ik kreeg alleen al maagpijn als ik aan de toekomst dacht. Dat kon toch niet goed zijn?
‘Iedereen’ was er kapot van, terwijl ik zakelijk op mijn knieën op zolder onze goudkleurige kerstballen zat te verdelen.
‘Het ga je goed en de mazzel’.
O ja hoor, ik hield best wel van hem.
Maar gelukkig het meest van mezelf!

Ik stopte met roken. Ging weer wat sporten.
‘Doe nou maar geen moeite kind, dat lukt jou toch niet’, zei mijn moeder dan.
En natuurlijk kreeg ze gelijk.
Keer op keer.
‘Zie je wel. Nou, zo ben je veel gezelliger hoor!’
Ze bedoelde het goed.

Een ander boek wat heel veel invloed op mijn denk- en leefwijze heeft gehad is het boek ‘Sterrentekens’ van Linda Goodman. In dit boek is Linda volgens mij al zo’n dertig jaar vooruit op de spirituele schrijvers van nu.
Dat vind ik trouwens ook van dr. Dyer. Zoveel boeken die na NietmoMaarnu zijn geschreven zijn gebaseerd op dit boek.
Hoewel Linda astrologe is, gaat dit boek veel verder dan dat. (Zie de inhoudsopgave op de foto’s hieronder). Ik heb drie boeken van haar in mijn kast die me zeer dierbaar zijn.

Later, toen Kylian nog een peuter was, las ik nog een boek dat heel veel invloed heeft gehad op mijn leven.
Het heet ‘Als liefde pijn doet, en je weet niet waarom’ van Susan Forward.
Na het lezen van dit boek begreep ik wat er mis was in de relatie met de vader van Kylian en mij. En door dat ik eindelijk doorzag wat hij met mij deed (wat ik liet gebeuren) kon ik daar een einde aan maken.

Natuurlijk zijn er veel meer boeken geweest.
Inspirerende romans.
Boeken over communicatie, over NLP, droomduidingen, wat niet?
Ik lees over alles wat me maar net op dat moment maar interesseert.

Misschien….Nee.
Waarschijnlijk, als ik nooit was gaan lezen, had ik nog wel op die flat gewoond, gewoon
met s.v. en twee of drie ‘koters’ tussen al onze koperen toeters en bellen.

Welk boek heeft de meeste invloed op jullie leven gehad?

20140815-093148-34308613.jpg

20140815-093159-34319728.jpg

TaDa….een Bucketlist

Jawel hoor! ‘Zij van Beaunino’ heeft ook een Bucketlist gemaakt.
Hij is alleen wel wat saai.
Komt ook omdat ik lichamelijk niet meer zoveel kan als vroeger.
Lijkt me een strak plan om dus maar te beginnen om mijn lenigheid en conditie wat op te vijzelen.
Het zou ook alleen al tof zijn om weer zonder pijn in een doorsnee tempo te kunnen doorwandelen, zodat ik misschien ooit nog een de Nijmeegse vierdaagse zou kunnen lopen, of het Pieterpad, of -leuk!- de strandzesdaagse.

Nu zag ik dat er zoiets als therapie yogales wordt gegeven in de sportschool waar ook Rem en Kyl trainen lid van zijn.
Ik heb daar drie jaar geleden ook gefitnesst. Het is een fijne sportschool met een sauna en een Turks stoombad, erg prettig. Misschien dan toch maar weer een abonnement.
Kan ik daar gelijk 1 keer per week fitnessen.
Vooral veel wandelen dan op de loopband, roeien en de oefeningen die ik bij de fysio heb geleerd. Als ik het dan heel voorzichtig op bouw kan ik misschien zelfs wel weer meedoen met de Start to Run groep in het komende voorjaar.
Wat was het altijd leuk om op dinsdagavond en zaterdagmorgen rond te rennen door de duinen.
Hardlopen misschien nooit meer nog niet dit jaar maar fietsen kan ik buiten natuurlijk Wel. Dus: 1 keer per week minstens een kilometer of tien. ‘T is net niks die afstand, ik weet het, maar het gaat bij mij om de smering van mijn gewrichten i.v.m. de polyartrose.

Als ik dat allemaal doe val ik vanzelf wel weer een beetje af. Twee, drie kilo zou leuk zijn.
Wil ook wel weer wat gezonder gaan eten:
-Nog meer biologisch.
-meer fruit, vooral blauwe bessen, ananas
-gember, lijnzaad, knoflook, peterselie
-nog minder koffie, en nog vaker groene thee, bessensap, groentensap, water, sojamelk.
Verder laat ik de kroketten op het werk voorlopig even voor wat ze zijn, evenals de ‘kant en klaar’ geklopte slagroom.
Komt vast helemaal goed dus!

En verder?
Nou ja, ik beleef nog steeds heel veel plezier aan mijn blog, dus daar ga ik mee door natuurlijk.
Het schenkt me zo veel:
vriendschap, rust, helderheid in mijn hoofd, een uitlaatklep.
Wel wil ik wat meer fantasieverhalen gaan schrijven. Maar dat is zo moeilijk als je kop zo vol zit met andere dingen.

Natuurlijk wil ik ook een soort van bucketlijst maken met en voor mijn moeder. En afhandelen.
Ze heeft niet zo heel veel spectaculaire wensen hoor. Ik vroeg haar er laatst al over na te denken. Haar wensen liggen meer in de trant van: naar Johanna’s hof, naar de camping oude vrienden opzoeken. Terrasjes pikken.
Maar daar liggen natuurlijk dus ook voorlopig nog mijn eigen prioriteiten.
En dat ik steeds gezellig een glaasje meedrink?! Het zij maar zo.
Geldt ook voor Rem natuurlijk.
Die keuken komt heus wel eens af, hoewel ik de status inmiddels toch wel wat zorgwekkend begin te vinden en dat terras betegelen we wel een andere keer. (Oei, met dat terras raak ik nu een twistpuntje;-)

Tussen al die bedrijvigheid -en mijn werk- door wil ik dit jaar ook tijd maken om op het stage adres van Kylian wat te gaan eten. Jongstleden januari overleed mijn vader. Dat viel midden in zijn stageperiode in het hotel.
Ook wil ik weer eens met al mijn vriendinnetjes van vroeger afspreken. Esther heb ik natuurlijk vorige week nog gezien, dus ik hoop binnenkort weer eens wat af te spreken met Linda. Naar Dais kan ik wel weer eens op de fiets.
Joyce zie ik binnenkort. En San hopelijk ook weer snel. Ik ben zo’n knurft wat vriendschappen betreft.
Zal trouwens aan Karin vragen of ze mee wil naar een paranormaal beurs. Volgens mij is ze ooit eerder geweest, ik nog nooit. Rem vindt dat maar niks. Rem gaat vast liever met me naar de schouwburg komende herfst of winter.

Dat was het wel zo’n beetje.
Op mijn bescheiden vakantieplannen na dan:
Robin opzoeken in West-Australië.
Bij Robin heb ik vijftien jaar geleden vier weken gelogeerd.
Het is een hele bijzondere vriend waarmee ik jaren lang heb gemaild. Vooral in de periode dat ik alleen was met Kylian. Inmiddels is hij een paar keer al bij ons komen logeren en ieder jaar vraagt hij weer wanneer wij nu eens komen. Ik hoop het zo, over twee jaar.
Naar Curaçao lijkt me ook te gek. Petra die ik al virtueel ken sinds onze Picasa tijd heeft daar een eigen landhuis. En daarnaast staat een heel mooi appartement wat ze verhuurt. Het heet Landhuis Siberië.
(Ze staat ook bij mijn favoriete blogs mocht je een kijkje willen nemen).
Met een kleine camper door Zuid Europa lijkt me ook fantastisch. Gewoon, met Rem. Op de bonnefooi. Hengeltje mee, bbq mee, fietsen achterop. Zalig!
Of met de motor door Spanje.
Een jeugdvriend van me heeft daar een B&B in Alfarnatejo
‘El Aguila Libre’. Hij en zijn vriendin Denise organiseren ook wandelroutes meen ik. Van B&B naar B&B of zo. Enig toch?! Of met San samen een paar dagen daarheen.
Ach, een mens moet wat te dromen hebben.
Misschien eerst maar eens een keertje een nachtje naar Terschelling. Daar ben ik echt nog nooit geweest. En het moet er zo leuk zijn. Of gewoon weer eens een paar dagen naar de Ardennen. Altijd leuk. Vooral als de zo’n schijnt.
Of met Kyl en Rem een paar dagen naar Parijs.
Geloof alleen dat Rem daar niet zo veel oren naar heeft.
Mijn moeder trouwens ook niet.
Nou ja, dan ga ik toch alleen met de bus met Kyl.
Lijkt me sowieso leuk om eens alleen met hem op pad te gaan.
Kan Rem intussen mooi aan de keuken verder.

Kamperen in de jaren ’70 / hoe hard kun je lopen in de duinen ’79-’80

Op een vrijdagmiddag waren we al rond een uur of half twee op de camping.
Ik besloot een rondje te gaan hardlopen, even via de Kruisberg naar strand Heemskerk en terug.
Gewoon, even mijn nieuwe schoenen uit proberen.

Bij het duin naar het strand stond een man met een fiets.
Baardje.
Jaar of vijftig.
Een griebel.
Hij volgde me het duin op naar boven.
En weer terug.
Er was verder geen kip in de weide omtrek te bekennen.

Toen ik weer ging hardlopen
kwam hij naast me fietsen.
‘Ben je helemaal alleen?’
Hij klonk enigszins euforisch, leek het wel.
‘Nee hoor, mijn ouders zijn daar’.
Ik wees naar de duinen wat verderop.
‘O ja? Wat doen ze daar dan?’
Hij geloofde er geen zak van zo te zien.
‘Bramen zoeken’.
Hij schoot in de lach.
‘Hahaha, bramen zoeken. In mei zeker?’
Ik zette nog een tandje bij.
Hij ook.
‘Je bent alleen hè?’
Ik antwoordde niet.
‘Weet je wel hoe gevaarlijk het hier is voor meisjes alleen?’

Ik passeerde het vennetje.
Het electriciteitsnethuisje.
Het waterwingebied.
En al die tijd week hij niet van mijn zijde.
Ging ik wandelen, dan ging hij het ook.
Ging ik sprinten, hij week niet van mijn zijde.

Opeens zag ik andere mensen. Een stel.
In de verte.
Wat was ik blij toen ik zag dat ze rechtsaf sloegen, de zelfde kant op als waar ik heen moest.
Ze reden uiteindelijk nog zo’n vijftig meter voor me
Ik liep de benen uit mijn lijf.
Als ik ze in godsnaam maar binnen gehoor afstand kon houden.
Roepen leek me te voorbarig.
Hij wist wat ik dacht.

‘Ze horen je echt niet hoor’.
Hij lachte gemeen.
Was hij me nou aan het dollen?
Of bloedserieus?
Dat hij ziek in zijn kop was leek me gevaarlijk genoeg op zich.
‘Laat me met rust eikel!’
Hij lachte nog een keer.
Een bruine tand.
‘Mooi meisje ben je.
Maar dat weet je wel hè?’

Zo ging het voort tot hij
vlak voor de camping af sloeg, richting zweefvliegveld.
.
Hij heeft me vast alleen proberen te stangen.
Gewoon een vies pervers mannetje.
Meer was het vast niet.

Maar ik heb daarna nooit meer alleen in de duinen durven lopen.

Als ik hem ooit nog tegen kom…

Uitlaatklepperen

Vrijdag:
‘Lief, zet jij over een uurtje maar een bakkie, dan kom ik met taart’. Rem is geslaagd voor zijn LangZwaarVoertuig rijbewijs. Vorige week kreeg hij ineens een leerboek in zijn handen gedrukt. Er waren die week al twee collega’s gezakt. Rem heeft bij zijn vorige baas jaren op een grote dieplader ‘Transport Exceptional’ gereden.
Dat scheelt. Dus nu hij maar.
‘Ik breng eerst nog even taart naar de zaak hoor’.
De zaak. Hoor hem nou! Hij werkt er nog niet eens anderhalf jaar. Nou ja, oké. Dertien jaar geleden had hij er ook een paar jaar op de planning gewerkt.
Het vorige bedrijf was ten onder gegaan in de crisis. 46 jaar en dan werkloos.
Gelukkig had hij redelijk snel een baan gevonden; de man met wie hij ooit samen de buitenlandplanning had gedaan, was nu mede-directeur van het bedrijf.

Na dertien jaar trucken zat hij ineens weer op de planning. Terug bij af.
Nachten lang lag hij badend in het zweet te tellen hoeveel schaapjes er op hoeveel pallets in hoeveel vrachtwagens gingen, tot hij nog maar een schim was van mijn Viking van voorheen.
‘Ik zit liever elf of twaalf uur per dag op de vrachtwagen, dan dat ik acht op kantoor zit’.
Gek volkje hoor, truckers.
’t zit in het bloed, schijnt.
Uiteindelijk is hij na een dik half jaar weer gaan rijden. Meestal binnenland. Af en toe een nachtje overstaan.
En nu dus zijn LZV.
Fijn voor hem.
Voor ons.

Zaterdag:
‘Kyl, wordt eens wakker. Ga je mee naar Loods 5?’
Daar heeft hij wel oren naar.
Ik heb van de week besloten dat we dringend een nieuw servies nodig hebben. En bestek. En wel nu! Nou ja, voor de kerst dan toch.
De heren liepen niet zo warm voor het PiP servies dat ik on- line inmiddels al had samengesteld. Ondanks mijn flemend ‘Makkelijk toch schat? Hoef je niet mee naar de winkels om wat uit te zoeken’.

‘Hier, je rollator mam’. Kyl rijdt lachend een winkelkarretje naar me toe. En toch helpt het als ik daar op leun. Waar ik vorig jaar nog uren kon ronddolen, moet ik het nu beperken tot waar we voor komen. In mijn hoofd was ik ook gelijk even naar de Bijenkorf gegaan, de V&D, en noem maar op.
Mijn hoofd is het nog niet helemaal eens met mijn lijf.
Na een uurtje sturen we foto’s naar Rem die thuis in de schuur aan de uitlaat van zijn motor sleutelt.
Ook hij vindt dat de borden op de laatste foto het meest tijdloos zijn. ‘Deze wijnglazen zijn er ook mooi bij mam!’

Terwijl Kyl het kassameisje helpt inpakken, koop ik toch nog even snel het bestek wat we eerder al bij de kookwinkel zagen.
Thuis zet ik alles mooi op het nieuwe grijze tafelkleed. Ik steek voor de volledigheid wat kaarsjes aan. Rem is klaar in de schuur. ‘Mooi zeg, gezellig zo.’
Terwijl we wat drinken op de goede koop, pulken we met zijn drietjes de prijsjes van de bordjes. Kyl breekt het eerste nieuwe glas.

Zondag:
Nadat we bij pap en mam op bezoek zijn geweest wandelen we de kabouterroute door de duinen bij Castricum.
Kyl is aan het werk.
De laatste dag van zijn house-keep- week in het hotel.
Een weekje wel, waarin hij de stofzuiger gesloopt heeft, door het slang gedeelte in de lift te
laten vallen, ‘Echt mam, die stofzuiger werd helemaal tot boven aan de liftdeur getrokken’,
en hij de volle roomservice kar heeft laten omvallen. ‘Er brak gewoon een wiel af, dat geloof je toch niet?!’

Jonge ouders met kleine zwarte pietjes halen ons in.
Een ander stel haalt ons in.
Een ouder stel haalt ons in.
Een Veel Ouder stel.
Rem pakt mijn hand nadat we de paddestoelen op een tak naast de weg van dichtbij bekeken hebben.
‘Kom, ik sleep je nog wel even voort’. Mijn rustmomentje is voorbij.

In het Johanna’s hof is het behaaglijk warm en knus.
Vlak bij de haard staat nog een leeg tafeltje. Vrolijke pieten sieren de grote schouw.
Even later brengt de serveerster een Irisch Coffee en een pilsje.
Zwijgend nip ik van de slagroom.
‘Gaat het schat?’

‘Vind jij nou wel of niet dat ik teveel schrijf over mijn ouders?’
Het is iets wat me enorm bezig houd. We hebben het er vrijdagavond ook al over gehad. Uitvoerig over gehad. En nog ben ik er niet uit. Meestal ben ik echt niet zo’n zeikerd.
‘Ze komen nooit op internet Nar. En ik kan me niet voorstellen dat iemand dat aan ze zal zeggen’.
Ik ook niet. Bovendien laat ik al heel veel weg.
‘Misschien moet ik minder dialogen weergeven? Gewoon zeggen dat pap niet zo lekker was en mam een beetje was afgevallen. Maar wat is het verschil? De boodschap blijft hetzelfde, of ik het nou laat zien of vertel?’
‘Misschien moet je het alleen voor jezelf schrijven?’
Ik wil het helemaal niet voor mezelf houden. Het moet Er Uit!

Thuis ga ik op zoek naar een luchtige film om te kijken.
‘Alles is familie of zo?’.
Ik vind niets ‘On demand’.
Welk demand ik ook geef.
K#T digitenne!

Ik heb zo veel zin om mijn loopschoenen aan te trekken, en heel hard weg te rennen.
Gewoon, heel even naar de Woudaap en terug.
Muziek in mijn oren. Hard.
Eerst langzaam, en dan op volle kracht terwijl de wind de zorgen uit mijn hoofd zal blazen.

En de pijn uit mijn lijf.
Dat wil ik!
Zo ontzettend graag.

Narda Goes Rocky Style!

Misschien handig om e.e.a. wat ik per dag gedaan heb aan beweging te noteren.
Is natuurlijk dan ook direct een stok achter de deur met al die volgers *hum* die mijn weg naar herstel vast *schraapt even haar keel* reuze interessant vinden en natuurlijk nauwlettend in de gaten houden. *Kuch*

In geval je denkt: ‘Gut, kan ze nou alleen maar bezig zijn met haar lijf?’ dan kan ik je gerust stellen:
Tussen de regels door lees ik ‘de Hartsvriendin’ van Heleen van Royen, wapper ik een beetje met een vochtig doekje in het luchtledige, lees dan weer eens een blogje, vouw és een paar handdoeken, dwaal wat rond op het www, schil drie aardappels, maan Kyl tot leren of check mijn FB.
Oké, ik moet toegeven dat mijn leven er inderdaad wel eens bruisender heeft uitgezien.

Maar:

De vooruitzichten zijn veelbelovend op sociaal gebied:
Morgen komt mijn vriendinnetje Karin langs.
Kylian heeft maandag nog 1 examen, en Remco is volgende week gezellig thuis aan het klussen vrij.
Kortom: De inspiratiebronnen zullen waarschijnlijk weer rijkelijk worden gevuld met lolliger zaken.

Maar goed, laat ik over gaan naar mijn prestaties *kuch-hum* tot dusver:
Dinsdag 21 mei:
Multivitamines 50+, glucosamine / Chondroitine en omega 3-6 capsules gekocht teneinde energie niveau wat op te krikken dan wel zeurende gewrichtjes te motiveren tot enige actie.
Snelle happen, chips, drop, chocola, en koek verbannen naar de achterste regionen van de vooraadkast.
Gemberbolletjes, verse ananas en Golden Delicious lachen me irritant zelfingenomen bemoedigend tegemoet zodra ik de koelkast open.
Bij de fysio heb ik 30 keer mijn armen zijwaarts gestrekt oefeningen voor mijn schouders gedaan.
Mag nog niet naar de sportschool van Niels, mijn fysio-anex-sporttherapeut.
‘Geduld -bla-die-bla-belastbaarheid bla-bla-eerst bij mij…’

Woensdag 22 mei:
Op de fiets boodschappen gedaan.
Beetje gezellig rond gestrompeld in de nieuwe Deka want daar was ik nog niet geweest.
Kyl moet trouwens mijn fietstassen er maar weer even er op zetten, maar dit terzijde.
Fietsen op zich ging best goed in de lichtste versnelling, alleen deed mijn linkerzit-botje een beetje zeer op de terugweg.
En daar waar mijn polsen overgaan in mijn handen.
En mijn rechterknie kraakte nogal een beetje, mijn fiets trouwens ook.
Geschatte afstand 600 meter.
Ach, alle begin…
Ach, krakende wagens…
Ach,…moet ik nog doorgaan?

Donderdag 23 mei:
Voor mijn allereerste wandeltocht had ik bedacht dat ik eerst een klein stukje door het park zou gaan, dan naar de apotheek op de Zuiderhoofdstraat, -daar kon oma ik dan mooi even uitrusten en nieuwe nachtcreme-kopen-met-kortingskaart, die zowaar nog lag op de plek waar ik dacht dat ‘ie lag.

Nu heb ik alleen maar de keuze uit schoenen met hakken, (a non-issue at the moment), mijn lange witte laarzen (beleef het ultieme Klein Duimpje gevoel) of mijn *bibber*Birkenstockjes.
Het alternatief: mijn Asics loopschoenen.
Kon ik natuurlijk niet met goed fatsoen mijn trenchcoat boven dragen.
Tenminste, niet als ik het risico wilde lopen halverwege mijn parcours van de straat te worden geplukt door de modepolitie.
Je kan niet voorzichtig genoeg zijn deze dagen.
Dus compleet over de top lekker sportief mijn trainingsjackje aangedaan, loodschort erover, Rocky-tune in de oren, en daar ging ik hoor!

Het zonnetje scheen.
Meestentijds wel aan de andere kant van de wolkjes, maar vooralsnog vond ik het een veelbelovend begin.
Nou had ik graag geschreven: ‘Ik zette er flink de pas in’, maar dat had lulkoek geweest natuurlijk.
Had ik er immers flink de pas in kunnen zetten dan had ik wel op mijn werk gezeten, niewaar?
Maar, in vergelijking met anderhalve week terug, kwam ik best aardig vooruit.
Was leuk trouwens, om weer eens even door het park te lopen.

Net toen ik het bijna het park uit liep (ongeveer 300 meter weegs), kreeg ik pijn in mijn rechterkuit. Geen kramp hoor, maar een spier op ’20 over’ zag er heen heil meer in.
Ik besloot mijn nachtcrème maar even te laten voor waar die was.
Mijn onderrug speelde ook een beetje op.
Bovendien was me op het hart gedrukt niets te forceren.
Au = stop!

Eenmaal op de Zuiderhoofd op weg naar huis kwam ik mezelf onverwachts tegen in een winkelruit.
Even stond ik oog in oog met mezelf.
Een vage afspiegeling van wie ik kortgeleden was geweest keek me geschrokken aan.

Dit ben ik. Hier moet ik het even mee doen.

Vervolgens pakte ik mezelf daar op,
en nam me met me mee…

20130523-141904.jpg

Wat gun ik hem dat…

‘Mam, moet ik echt trainen met dit weer?’ Ja, dat moet. Mokkend trekt hij zijn trainingsschoenen aan. ‘Je zegt wel steeds dat jij ook altijd trainde met dit weer, maar kun je dat ook bewijzen?’ Heerlijke puber is het toch. Ik zwaai toedeledokies :Ja DAG Kyl, veel plezier hoor!’

Ach bewijzen kun je het nooit, maar het is wel waar. Dacht u werkelijk dat ik 1 voetbaltraining wilde missen? Het kwam niet eens in mijn hoofd op. Hup, oude grijze joggingbroek in de tas, shampootje erbij en wachten op San die me op kwam halen. Als we er aan kwamen waren we al zeiknat. Maakte niets uit. Wij op het gravel, de jongens op het veld. Wat dat betreft was ik toch liever op korfbal gegaan, ik ben altijd meer een jongensmeisje geweest, maar die korfers trokken me niet zo. Gelukkig waren mijn vriendinnetjes/ teamgenootjes net zo, dus dat kwam dan weer meer dan prima uit. Meer dan eens sprongen we met onze trainingskleren / schoenen aan in de prut sloot. Hoezo nat? Hoezo koud? nee, Onder de lauwe pisstraaltjes in ‘kleedkamer West’ wasten we de modder uit onze haren. Onze moeders zouden weer blij zijn straks. En JA Arend: We wisten heus wel dat de jongens stonden te gluren door de ontbrekende bovenraampjes! Onderwijl bespraken we dan / maakten plannen voor het komende WFC feest. Wat net zo goed een KfC feest kon zijn, want daar waren we ook kind aan huis. Maar daar vertel ik nog wel eens over, want ik ben bijna op mijn werk. Tja, leuke tijd.

Hoop dat Kyl vanavond zeiknat en verkleumd thuis is gekomen. Mijn god, wat gun ik hem dat….

Loop-zit-lig-sta-bukprobleempje

Ik heb geloof ik een probleempje. Een loop-/zit-/lig-/ bukprobleempje om precies te zijn. Probleempje zat er zaterdag al een beetje, tijdens die waardeloze tien, -die er eigenlijk 12 hadden moeten worden-, die ik zo heel eerlijk, -want zo ben ik dan ook wel weer!- met jullie op FB had gedeeld.

Maar goed, gaat wel over, gewoon geen aandacht aan schenken dacht ik, en het werd ook wat beter. Tot gister dan, toen ik al whatsuppend (Waar ben je nu mam’…..’Waar zitten jullie?’) met Kylian en Aelon door Zaandam liep op mijn kekke hakjes, op zoek naar een DE ultieme bikini (13.00 uur), een best wel leuke bikini (14:30), nou ja, iets dat mij überhaupt gewoon zou passen (15:30)…..
Ik heb een godsgruwelijke hekel aan passen. En al helemaal aan bikini’s passen. En nog meer aan NA het passen van niets dat past, alle 15 keer 13 niet, ook al neem je stiekem het broekje van het ene, en het topje van het andere setje ( Is het jullie trouwens) wel eens gelukt om al die bikini’s weer net zo aan die hangertjes te krijgen als toen je ze uit het rek plukte?

Maar goed, daar gaat het nu niet over, hoewel het natuurlijk daardoor wel is gekomen. Eenmaal thuis -met die rot schoenen uit- kon ik nagenoeg geen stap meer zetten. En twee Ibrupofen en drie koelelementen waarmee lief zo lief kwam aandraven nog niet. En ook niet liggen nee. En zitten was nog oncomfortabeler. Om over voortbewegen maar niet te spreken….

Vanmorgen was het nog niet veel beter. En nu vragen jullie je natuurlijk OVERBEZORGD af waar de pijn nou eigenlijk zit. Nou, in mijn rechterlies en onder mijn rechterbil die doorloopt aan de achterkant van mijn dijbeen. Hamstring toch? Ja, ik weet het , rust! Beetje ijs, Ibrupofennetje, massageS….Andere tips zijn welkom.

Maar: Hoe moet het nou met mijn 25 baantjes zwemmen, aquarobics, fitness, hardloopsessies, spinsessies, beachvolleybal, en alle andere activiteiten die ervoor zouden gaan zorgen dat ik zou terugkomen als 1 bonk blakende gezondheid in topconditie, nagenoeg klaar voor de Dam tot Dam?
Morgen vliegen we dus naar Turkije.
Geweldige timing.

Gelukkig is mijn TE DOEN lijstje niet al te lang vandaag….