Ben nog steeds niet wat gezelliger

Half Nederland puft en zucht. Mensen, wat een zomerhitte.

Misschien zou je denken dat ik lekker naar het strand zou gaan, maar dat is me veel te druk.
Bovendien durf ik op het moment niet goed te rijden, ik ben bang dat ik dan ga hyperventileren.

Vorige week had ik wel met Karin mee gekund op de scooter maar dan voel ik me de hele tijd verplicht gezellig te doen, wat me niet zo goed lukt. En nee, natuurlijk verwacht ze dat heus niet van me, maar toch, de energie heb ik nu (nog) niet om lang onder andere mensen te zijn.

Het lijkt wel of al mijn energie naar denken gaat, tot op het obsessieve af (volgens Rem dan, en misschien heeft hij daarin ook wel gelijk). Hij laat me verder maar een beetje, weet dat het tijdelijk is, en zeurt gelukkig verder niet over huishoudelijke onbenulligheden als ramen lappen en dergelijke.

Maar goed.
Het geeft me allemaal wel te denken.

Ik bedoel: Stél dat mijn vader inderdaad autisme had?
Waar er één is zijn er meer zeggen ze toch?
En inderdaad:
de zoon van zijn broer (mijn neef) heeft ook ASS (begeleid wonen), en Neef, de zoon van zus heeft PDD NOS.

Ik weet het niet.
Van mezelf bedoel ik.
Ik ben echt wel gek op to do lijstjes en vind bla-bla gesprekken over niets best wel lastig, de associaties die ik tijdens het gesprek heb of krijg zijn soms een beetje vreemd voor anderen denk ik.
Daarentegen kan ik me volgens mij wel prima inleven in de gevoelens en beleving van anderen. Ook kan ik echt wel empathie tonen en voelen.

Mijn vader had dat echt niet. Ik weet nog goed dat ik drie jaar geleden zo ziek was (spieren, gewrichten) en dat ze gewoon niet even langskwamen
om me een hart onder de riem te steken.
Pas na een week of zes kwamen ze op zondagmorgen (uur of half twaalf) een leerboek van school brengen dat Kyl op de camping had laten liggen.
Nee. Ze konden echt geen kopje koffie drinken want het gras moest worden gemaaid. In het licht van autisme kan ik nu al die talloze vergelijkbare botte / ongevoelige / ongeïnteresseerde reacties wel plaatsen, maar vroeger kon ik er echt heel kwaad worden.
‘Dit ÌS niet normaal!’

Ik denk gewoon dat je als je maar lang genoeg met iemand samenleeft die autistisch is, je vanzelf bepaalde trekken overneemt.
Je wordt er mee opgevoed, nietwaar? Verder leer je daardoor stemmingen denk ik heel goed invoelen en erop in te spelen, iets wat mij in mijn pubertijd nog niet zo heel erg goed lukte;)
Gut, de zenuwtoestanden als mijn vader bijna thuis kwam. Zaten we alledrie verdiept in ons boek tot mijn moeder op de klok keek en riep, ‘Vlug meiden, je vader komt zo thuis. F. doe jij de badkamer, Narda doe jij de afwas dan pak ik de stofzuiger’.
En altijd moest de radio zacht.
-Een trekje dat ik zelf nu ook heb.-

Ik heb ontzettend veel bewondering voor mijn moeder, maar tegelijkertijd vond ik haar ‘laf’ door nooit genoeg voor zichzelf op te komen.
‘O kind, maar dat doe ik heus wel hoor’, zei ze dan.

En inderdaad kreeg ze met veel geduld mijn vader soms ook wel om. Het was haar toch maar mooi gelukt om hem die eerste keer mee te krijgen naar Spanje. (Vervolgens zouden ze daarna maar liefst nog 50 keer naar Spanje gaan;-)

Ik denk dat hij naarmate hij ouder werd meer problemen kreeg. Pas toen ik hem in het laatste halfjaar van zijn leven vaker zag heb ik hem gewoon benaderd alsòf hij autistisch was, ook al was er geen diagnose.

Ik accepteerde maar -als Rem erbij was- dat hij alleen met Rem praatte en mij gewoon volkomen negeerde in het gesprek. Als Rem dan zei:’ Klaas je dochter zegt wat’, zei hij:’ Ik kan niet horen wat ze zegt hoor’.
Of als ik de telefoon opnam. Nu moet ik daar wel om lachen, maar het is best wel bot om zonder verder enige plichtplegingen te roepen:
‘Nadda ik moet Remco hebben’.
Hij dacht er echt niet over na dat zulke dingen mij zou kunnen kwetsen.
Interesse in mijn school? Werk?
Hij had nagenoeg geen flauw idee wat ik dacht of wat ik deed, de gesprekken daarover waren zeer oppervlakkig. Toch heb ik ook wel van hem geleerd hoor. Deze wijze les bijvoorbeeld:
‘Je moet niet luisteren naar wat mensen zéggen, je moet kijken naar wat ze dóén’. Ik denk dat dat een van zijn manieren was om de wereld te begrijpen.
Ook een mooie waar ik hem dankbaar voor ben:
‘Zoals jij denkt dat het moet, zó is het goed’.

Nou ja, daar denk ik dus allemaal aan. Dat soort gedachten. Dat soort twijfels. Spijt, verdriet, toch ook heimwee, melancholie.

Hebben jullie trouwens zomergasten nog gezien zondag met Griet op de Beeck? Deed me goed om te zien dat er meer mensen zich kwetsbaar op durven te stellen, kennelijk ben ik dus niet de enige idioot;-D
Dapper van haar hoor. Ik heb (bewust) nog geen een boek van haar gelezen, maar toen ik eergisteren in de bieb was waren ze allemaal uitgeleend. Weet ook eigenlijk niet of haar boeken een goed idee zijn voor mij op dit moment.

Anyways, ik heb jullie weer genoeg verveeld met al mijn kronkels. Ik wou maar dat er weer wat ruimte in mijn hoofd was voor een beetje fantasie, het is gewoon (nog steeds) even niet anders.

Ik moet nu echt wat gaan doen.
Een beetje actie in de tent hier gooien. Voel me een stukje rustiger nu ik alles weer even opgeschreven heb. Maar het is nog maar zo’n klein beetje.
Een to do lijstje in mijn hoofd maken is niet zo moeilijk:
Fietsen, winde plukken, wasje draaien. Alleen aan de uitvoering schort nog even het een en ander;-D

Advertenties

De kip! (Narda legt nog ’n eitje)

Blijven er toch nog twee vragen over die ik nog onbeantwoord heb gelaten, maar wat veel mensen zich misschien nog steeds afvragen.
1) Had mijn moeder nou een eetstoornis of niet?

Jessica, de halfzus van Kyl kreeg omstreden haar dertiende anorexia nervosa. In die periode heeft ze een paar maanden bij haar vader gewoond. Op de dagen dat haar vader werkte was ik het die haar ‘AN streken’ moest zien te handelen en haar ’s morgens moest wegen. Ze was ongeveer 1.70 en woog iets van 40 kilo; nèt aan genoeg om uit het ziekenhuis te blijven. Ik weet dus van heel dichtbij wat AN is.

Mijn moeder had volgens mij geen AN.
Ze was totaal niet bezig met calorieën tellen, of voedingstoffen uitsluiten.

En nee, boulimia had ze denk ik ook niet.
Geen vreetbuien, geen spuugsessies, niets van dat al.
Ze gaf gewoon niet zoveel om eten, hoewel ze een palinkje op zijn tijd niet te versmaden vond.

Dus nee, geen eetstoornis als AN of boulimia vermoed ik, hoewel ze volgens twee tantes van mij heel vroeger wel een eetstoornis heeft gehad.

Ik denk gewoon dat eten -net als haar sherry’tje en sigaretje- voor haar gewoon iets was dat ‘helemaal van haar was’.
Niemand nam die controle van haar af. Dàt besliste ze zelf wel. In die zin was er dus misschien wel sprake van een eetstoornis. Daarnaast kreeg ze net als ik bij veel stress ook bijna geen hap meer door haar keel.

Zelf heb ik namelijk ook een periode gehad dat ik heel mager was. Toen ik in ’99 in Australië was woog ik nog maar 48 kilo. Jess -mollig destijds- zei altijd: ‘Owww, I wished I could be like you’, en ik kreeg maar niet uit dat koppie gepraat dat ik helemaal niet zo mager wilde zijn.
Bij mij was het gewoon pure stress, en ik vermoed dat dat ook een oorzaak is geweest van het ondergewicht van mijn moeder.

Later was de kanker er natuurlijk verantwoordelijk voor dat ze geen eetlust meer had. Zelf vond ze het echt niet leuk dat ze zo mager was geworden, ze deed echt wel haar best om wat te eten, en later om haar Nutridrink leeg te drinken.

Ach, nogmaals, dingen gaan soms helaas zo als ze gaan.
Voor mij vallen de puzzelstukjes nu wel op zijn plek.

2) De vraag of ze nu door een tia rond haar achtentwintigste dusdanig van karakter is veranderd dat ze drugs is gaan gebruiken kan ik nu ook wel beantwoorden:

Dat ze later zo ten nadele (mijn mening) is veranderd, kwam éérst door haar drugsgebruik en pas daarna mede door het zware herseninfarct op haar tweeënveertigste.
Ik denk dat ik door me steeds maar vast te klampen aan de gedachte dat mijn zus toen een tia heeft gehad, mij verder niet hoefde te verdiepen in andere oorzaken waarin ik zelf natuurlijk ook een grote rol heb gespeeld.

Als ik vroeger niet zo recalcitrant was geweest, mijn vader niet zo autoritair en onredelijk, en mijn moeder niet zo labiel en volgzaam had mijn zus niet zo haar best hoeven doen om voor iedereen in huis ‘te zorgen’. Ze was vroeger de wijste, stabielste, en -samen met mijn moeder- de liefste en zachtaardigste van ons vier.

Ik hoop dat ik haar nu een klein beetje recht heb kunnen doen door al mijn blogs over haar.

Nee, ik loop niet rond met een heel groot schuldgevoel nu.
Dingen gaan gewoon zoals ze gaan. Er was totaal geen kwade opzet in het spel, maar waarschijnlijk wel een stoornis uit het autisme spectrum bij mijn vader.
Daar raak ik naar mate ik er meer over lees steeds meer van overtuigd.

Vechten of vluchten?

Kom ik toch weer bij de coping strategieën en congruentie uit na het schrijven van mijn vorige blog:

Hoewel ik veel van mijn vader hield en hij in wezen het hart echt op de juiste plek had, was het vaak een moeilijke man in de omgang. Hij vertoonde -achteraf bezien -veel aan autisme verwante trekjes, misschien heeft Neef zijn PDD NOS ook wel niet van een vreemd.

Bij ons thuis was het de onbeschreven regel dat mijn vader gewoon altijd gelijk had, ook al beweerde hij dat pimpelpaars groen was, iets waar ik dan altijd weer tegenin ging.
‘Laat nou maar Nar’, zeiden mijn moeder en zus dan.

Om maar zo veel mogelijk weg te zijn van huis ging ik vijf keer per week naar de atletiektraining. (Ik had een superconditie;-)
Later was ik bij Sandra kind aan huis, ik sliep daar bijna ieder weekend. School interesseerde me verder ‘geen hol’, en op feestjes eindigde ik bijna altijd in tranen.
Echt zo’n vreselijke jankerd was ik dat mijn tranen nu gewoon op zijn;-)

Waarmee ik eigenlijk wil zeggen dat ik in ieder geval flink gepuberd heb, in tegenstelling tot mijn zus dus, die volgens mij pas op haar achtentwintigste ging puberen.

Mijn moeder was altijd de mildheid in eigen persoon. Een paar maanden voor haar overlijden hebben we (met Rem erbij) nog over vroeger thuis gesproken. Ik vroeg haar waarom ze het nooit voor me op had genomen.
Ze heeft toen alsnog haar excuses aangeboden. Ik ben nu heel blij dat we daarover gesproken hebben, al was het toen natuurlijk best een heel moeilijk gesprek.

Tot op de dag van vandaag vind ik het moeilijk om op een gepaste manier te reageren als ik het gevoel heb dat mij ‘onrecht’ word aangedaan. Òf ik reageer veel te mild, of ik reageer veel te fel. Ik heb moeite om een reactie daartussenin te geven. Dat felle reageren is voor mij gewoon een ingebakken coping strategie geworden.
En misschien was mijn vechtstrategie dan wel een veel betere dan de vluchtstrategie van mijn zus destijds, maar nu wordt het tijd voor wat verse strategieën.

Even voor de duidelijkheid hoor:
Nog steeds hou ik veel van mijn ouders en zus. Boven alles hielden wij van elkaar. We hadden alle vier onze eigen karaktertjes, maar bij niemand van ons was er sprake van kwade opzet om de ander verdriet te doen.
Onkunde misschien. Onmàcht. Autisme?

Ik hoop (ook voor jullie) dat ik er voorlopig even over uitgeschreven ben. Begrijpen doe ik het denk ik wel, maar dat neemt niet weg dat ik me soms een beetje boos voel.

-Boos omdat ik nu achter ben gebleven.
-Boos, op de zogenaamde vrienden van mijn zus.
-Boos, omdat ik alles maar kan regelen.
-Boos, om de moeilijke jeugd die Neef heeft gehad.
Enz.

Dat zal ook wel allemaal bij het verwerken horen en ik weet het ook heus wel te relativeren.

Maar vóelen mag ik het dus ook!!

Uit de kast

Soms open ik de kast.

Zet ik gewoon de deuren open en sta ik ervoor.
Kijk naar wat foto’s.
Raak gewoon wat dingetjes aan.
Een oorbel.
Een knoop van een brandweerjas.
Een oud portemonneetje.

En soms dan pak ik wat.
Een boekje bijvoorbeeld.
Zoals ik vandaag dit boekje pakte dat ik ooit aan mijn zus gegeven heb.
En dan kijk ik er wat in.
En ben ik blij dat ik haar ooit heb laten weten hoeveel ze voor mij betekende.
image

image

image

Er is een periode geweest in mijn pubertijd geweest dat mijn zus meer een moeder voor mij was dan mijn moeder zelf. Mijn moeder was in die periode nogal labiel, mijn vader nogal autoritair en ik nogal recalcitrant. De enige stabiele factor was mijn zusje die maar steeds weer probeerde de vrede te bewaren…

image

Over troost

Door Myriam ben ik uitgenodigd om de volgende tag in te vullen.
De tag komt van Zinderen, een Vlaams blog. Het was eigenlijk wel goed voor me om even over haar vragen na te denken.
Ik heb ze niet allemaal beantwoord, deze vond ik genoeg.
Wees gerust ik ga niemand taggen, maar voel je vrij om hem eventueel over te nemen, graag met vermelding van de link naar  Zinderen

Goed, kom maar op:

Wat is troost eigenlijk?

Een goede vraag. Het kan zoveel vormen aannemen: een moeder die haar kindje sust, een arm om je heen, een hand op je schouder, of je liefste die je stevig vasthoud in de ellenlange nachten die nooit voorbij lijken te gaan. Aanwezigheid, een blik, een kaartje, een kus, de tijd nemen om te luisteren. Een hond die je blij begroet, je kat die niet van je zijde wijkt als hij voelt dat je verdriet hebt…Soms een fles wijn, of een beker anijsmelk. Dat soort dingen.

Heeft iedereen recht op troost?
Kinderen altijd. Verder ligt het er aan vind ik.

Word je zonder troost hard en kil?
Hm. Daar zit misschien wel wat in. Daarom denk ik ook dat kinderen altijd troost (hoort bij liefdevolle opvoeding) moeten krijgen als ze dat nodig hebben. Ik loste vroeger in mijn pubertijd mijn verdriet zèlf wel op thuis. Ben ik hard? Nee, ik geloof het niet. Kil? Ook niet. Maar ik kan het absoluut wel zijn als de situatie daarom vraagt. Voor mezelf zeker, maar ook voor anderen. Maar voordat het zover komt ben ik een ei.

Ben jij een goede trooster?
Voor mijn kind en man geloof ik wel. Niet dat dat veel nodig is gelukkig. Voor de rest doe ik mijn best. Ik vind het wel makkelijker om een man te troosten. Ik kan misschien soms wat rechtstreeks en oplossingsgericht troosten, zeg maar.

Wanneer heb jij troost nodig?
Ik kan mezelf aardig goed troosten. Ik huil niet zo snel en niet zo vaak. Maar soms… Als een naaste overlijdt bijvoorbeeld. Dan heb je echt alle steun wel nodig van elkaar. Ook toen onze Bordeauxdog (Beau)Nino overleed was ik daar kappot van, en dat zal ik ook zeker zijn als Bram (of Spook) zal komen te overlijden. Verder kan de combinatie van volle maan, harde wind en mezelf niet lekker voelen er nog wel eens voor zorgen dat ik een beetje labiel word en even een avondje heel erg veel troost en aandacht nodig heb. Dan kruip ik lekker weg bij Remco.

Wat biedt jou troost?
Vooral aanraking, maar ook begrip. Of het geduld wanneer ik weer eens even het verschil vergeten ben tussen de emoties boosheid en verdriet. En wat ik hierboven bij de eerste vraag al schreef allemaal.
Misschien moet ik het aanvullen met:

Mensen die even zomaar vragen hoe het met me gaat, ook al heb ik geen zin om erover te praten. Of die laten weten dat ze weten dat het het vast ‘een moeilijke dag zal zijn vandaag’. Fotoboeken, mooie spulletjes op de plank in de kast die nog een beetje naar ze ruiken.  Hun stem in mijn hoofd alsof ze naast me staan. Een oude fijne handdoek van mam waar ik mijn rug mee droog wrijf. Een cd van pap. En zijn lichtblauw sweatshirt. Mams laarsjes en rok in mijn kast. Zus’ jas. Casettebandjes. Oude boeken waarin zij lazen, of de waarheid meenden te vinden. Mijn blog waarin ik over ze terug kan lezen en waarin ik over ze kan schrijven om ze levend te houden: de vele herinneringen; soms ineens weer zo een waarvan je niet besefte dat je hem nog had. Oude brieven die mijn ouders elkaar schreven.Hun ringen om mijn vinger. Het kruisje om mijn nek dat mijn vader voor mijn moeder kocht toen mijn zus was geboren.  Dagboeken. Schilderijen. Rituelen en ‘gekke’ gewoonten. De verhalen over hen, die ik nog niet kende, die mij verteld worden door anderen. De gesprekken die we nog konden hebben om alles nog te zeggen (helaas niet bij Zus). Mijn tantes en ooms, nichten en neven. Blogmaatjes, vrienden en vriendinnen. En bovenal mijn kind en het hare, waarin ik ze zo herken. Maar ook: De zon in mijn gezicht. Sneeuwklokjes die net boven de grond komen piepen. Frisse lucht in mijn longen. Bomen die weer bloesem krijgen. Een blaffende hond. 

Momenten van stille berusting en aanvaarding.

Het aanbreken van weer een nieuwe dag
en de zekerheid van de dood.